Βλάκα «πατριώτη»

έχεις καταλάβει ότι ο εχθρός δεν είναι ούτε βόρεια, ούτε ανατολικά, αλλά μέσα;

Advertisements

Το σημαντικό δεν είναι τι θα γίνει σε πιθανό πόλεμο, αλλά το τι θα γίνει μετά από αυτόν!

Έχουμε ξεκαθαρίσει ότι ο κύριος σκοπός του παρόντος ιστολογίου, είναι η αλλαγή της πολιτικής και ιδεολογικής οπτικής του «χώρου» σε όλο το φάσμα των ιδεολογικοπολιτικών θεμάτων που μας απασχολούν. Θεωρούμε ότι το επόμενο άρθρο που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο «Ιστορία της Κατοχής» συμβάλει τα μέγιστα στον σωστό ιδεολογικό προσανατολισμό του «χώρου». Ελπίζουμε ότι και άλλα ιστολόγια, αντί να γλείφουν τους αναγνώστες-πελάτες τους, θα βρουν το θάρρος έστω και πίσω από την οθόνη, να πουν δημόσια αυτά που συζητούν ιδιωτικώς οι αρθρογράφοι και οι διαχειριστές τους.

                                                   …

Αφού η συζήτηση περί πολέμου είναι εξαιρετικά επίκαιρη, ας πούμε και μεις κάποια πράγματα… Λοιπόν:
Όπως έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν, θεωρούμε ότι ένας πόλεμος ή μία γενικότερη έκρυθμη βίαιη κατάσταση, θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά ωφέλιμη για το έθνος διότι ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευση του παρόντος τρισάθλιου ανθελληνικού κατεστημένου. 
Υπογραμμίζουμε την λέξη «ενδέχεται», επειδή τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Μπορεί να γίνει πόλεμος και -ανεξαρτήτως της έκβασής του- το καθεστώς να παραμείνει αλώβητο. Ναι, υπάρχει και αυτό το απευκταίο ενδεχόμενο. Για να μιλήσουμε με μαθηματικούς όρους: Ένας πόλεμος είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ συνθήκη για την κατάρρευση του καθεστώτος, αλλά από μόνος του δεν αποτελεί ΙΚΑΝΗ συνθήκη. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο η παρούσα κατάσταση διαιωνίζεται δια της «σταθερότητας» τόσο ο Ελληνισμός βαδίζει με μαθηματική βεβαιότητα προς τον βιολογικό και πολιτισμικό αφανισμό του.

Άρα συμπεραίνουμε ότι ένας πόλεμος θα μπορούσε δυνητικά να ταρακουνήσει τους αποχαυνωμένους Έλληνες και να προκαλέσει μία ιστορική ασυνέχεια με θετικό πρόσημο, χωρίς όμως αυτό να είναι σίγουρο. Υπάρχουν τόσοι πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που καθιστούν επισφαλή οποιαδήποτε πρόβλεψη, αλλά υπάρχουν παράλληλα και δύο δεδομένα που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη όσον αφορά τον ελληνικό λαό:

Συνεχίστε να διαβάζετε Το σημαντικό δεν είναι τι θα γίνει σε πιθανό πόλεμο, αλλά το τι θα γίνει μετά από αυτόν!.

Το Γερμανοτουρκικό σύμφωνο μη επιθέσεως του 1941.

Με αφορμή την επαμφοτερίζουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, τόσο ως προς το ΝΑΤΟ όσο και ως προς την Ρωσία, η καθεστωτική ακροδεξιά έχει εξαπολύσει την αντιρωσική της υστερία. Λέμε επαμφοτερίζουσα, διότι η Τουρκία παζαρεύει συνεχώς τόσο με τη Ρωσία όσο και με τη Δύση περιμένοντας να δει «που θα κάτσει η μπίλια» στην μεταξύ τους διαμάχη. Η στάση της πρόσφατα στον άτιμο και βρώμικο βομβαρδισμό της Συρίας από τους Σιωνιστές, όπου στην αρχή υπερθεμάτισε τον βομβαρδισμό επιτιθέμενη ευθέως στη Ρωσία και μετά «τα μάζεψε» φοβούμενη την αντίδραση των Ρώσων στο θέμα της Αφρίν, απλά είναι άλλο ένα παράδειγμα αυτής της διαχρονικής της στάσης.

Εμείς εκτιμούμε ότι τελικά η Τουρκία θα περάσει οριστικά στο Δυτικό στρατόπεδο, όταν πάρει τα ανταλλάγματα που ζητάει στο Αιγαίο. Αυτό είναι και το χειρότερο σενάριο, διότι η Ελλάδα από μόνη της έχει παραδεχθεί και επίσημα ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία, ενώ όσο η Τουρκία αμφιταλαντεύεται, το ΝΑΤΟ δεν θα της επιτρέψει να πάρει τουλάχιστον το μισό Αιγαίο, όπως ζητάει. Θεωρούμε απίθανο, αν τελικά η Τουρκία προσχωρήσει στη Δύση, η Ρωσία να βρει μια ελληνική εθνική κυβέρνηση με την οποία να μπορεί να συνεννοηθεί. Όλα αυτά όμως μένει να τα δούμε στο μέλλον.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να καταδείξει ότι η επαμφοτερίζουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας αποτελεί μια πάγια πρακτική της, ακριβώς όπως έκανε και στον Β΄ ΠΠ με την Χιτλερική Γερμανία.

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανοτουρκικό σύμφωνο μη επιθέσεως του 1941..

Εβραίοι και μουσουλμάνοι χαιρετίζουν τη νίκη του Μακρόν.

Ο μεγάλος ραβίνος της Γαλλίας χαιρέτισε σήμερα τη νίκη του Εμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές, εκφράζοντας τη ικανοποίησή του για τον «θρίαμβο των δημοκρατικών αξιών», ενώ το Τέμενος του Παρισιού είδε στη νίκη του κεντρώου υποψηφίου ένα μήνυμα «ενότητας» απέναντι στις «απειλές διαίρεσης».

Ο μεγάλος ραβίνος της Γαλλίας, Χαΐμ Κορσιά, «εκφράζει την ικανοποίησή του για τον θρίαμβο των δημοκρατικών αξιών και χαιρετίζει τους Γάλλους που κινητοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό προκειμένου να υψώσουν φράγμα στην άκρα δεξιά», όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του προς το Γαλλικό Πρακτορείο.

«Δεδομένου ωστόσο ότι πολλές ψήφοι κατευθύνθηκαν προς την υποψήφια του Εθνικού Μετώπου» Μαρίν Λεπέν, καλεί τους πολιτικούς «να λάβουν υπόψη, με σοβαρότητα, την κραυγή απελπισίας και θυμού των εκλογέων» ενόψει των βουλευτικών εκλογών.

Το μεγάλο τέμενος του Παρισιού χαιρέτισε από την πλευρά του την «έξοχη εκλογή» του Μακρόν και «την εθνική ορμή που τον ψήφισε».

Βλέπει στο αποτέλεσμα των εκλογών το «μήνυμα μιας Γαλλίας συμφιλιωμένης με όλες τις πνευματικές και θρησκευτικές συνιστώσες της προκειμένου να ανταποκριθεί με ενότητα στις απειλές της διαίρεσης που βαραίνουν πάνω στο έθνος».

Είναι επίσης ένα σαφές μήνυμα ελπίδας για τους Γάλλους μουσουλμάνους, «ότι μπορούμε να ζούμε μαζί ενωμένοι γύρω από τις δημοκρατικές, ανθρωπιστικές, πατριωτικές και λαϊκές αξίες», προστίθεται στην ανακοίνωση.

ΠΗΓΗ

Εθνικοσοσιαλισμός όχι γεωπολιτική!

Αποφασίσαμε να τοποθετηθούμε με ένα σύντομο άρθρο στο θέμα της επικείμενης σύγκρουσης Ρωσίας – ΝΑΤΟ στη Συρία, όποια μορφή και αν λάβει αυτή, είτε εκτεταμένη είτε όχι. Εμείς θα αποφύγουμε τις περισπούδαστες γεωπολιτικές αναλύσεις, όπως κάνουν αυτοί που σπούδασαν γεωπολιτική ενάμισι μήνα, μέσω του ιδρύματος Fullbright στις ΗΠΑ και παρουσιάζονται ως ειδικοί επί παντός επιστητού. Θα ασχοληθούμε μόνο με το πολιτικό σκέλος της σύγκρουσης το οποίο θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτιστικές εξελίξεις σε όλο τον πλανήτη, εντάσσοντάς το στην γενικότερη αντίληψή μας περί γεωπολιτικής.

Εδώ πρέπει να κάνουμε μια αναφορά σε αυτό που λέγεται γεωπολιτική, για να καταλάβουμε και την βαρύτητα των αναλύσεων των διαφόρων «ειδικών». Η γεωπολιτική είναι ένας γνωστικός κλάδος που ασχολείται με την επίδραση των γεωγραφικών δεδομένων στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας. Είναι μια μελέτη της επίδρασης του υπάρχοντος ή του ζητούμενου ζωτικού χώρου, στις διεθνείς σχέσεις. Η γεωπολιτική αυτή καθεαυτή θεωρεί τα κράτη ως ενιαίες οντότητες, χωρίς εσωτερικούς φυλετικούς ή ταξικούς διαχωρισμούς, που μάχονται για να διασφαλίσουν οικονομικό και στρατιωτικό ζωτικό χώρο. Οι όποιες εσωτερικές διεργασίες συμβαίνουν στα κράτη (επαναστάσεις, εξεγέρσεις, αλλαγές καθεστώτων, κοινωνικές ανακατατάξεις, πτωχεύσεις, φυλετικές αντικαταστάσεις κλπ) εισάγονται στην γεωπολιτική απλά ως παράμετροι που καθορίζουν την ισχύ ενός κράτους ή μιας συμμαχίας κρατών. Δεν μειώνουμε την αξία της γεωπολιτικής, απλά ξεκαθαρίζουμε το αντικείμενό της ώστε να μην συγχέεται με αυτό που ονομάζουμε γενικά ως πολιτική και αφορά την μελέτη των εθνικών, ταξικών, κοινωνικών και πολιτιστικών διεργασιών παγκοσμίως.

Τα λεγόμενα γεωπολιτικά συμφέροντα είναι τα συμφέροντα των εκάστοτε εξουσιαστών οι οποίοι καθορίζουν περισσότερο από κάθε άλλο παράγοντα την ιστορική πορεία ενός έθνους, ενός λαού ή ενός συνόλου γενικότερα το οποίο εξουσιάζουν. Επομένως η υποταγή σε υπάρχουσες γεωπολιτικές αντιλήψεις αποτελεί μια αντιδεοντολογική και αντεπαναστατική πράξη για εμάς τους Εθνικιστές και τους Εθνικοσοσιαλιστές. Γι αυτό και «ιδεολογίες» όπως Ατλαντισμός ή ο Ευρασιανισμός είναι για εμάς καθεστωτικά αναχώματα, και δεν έχουμε διστάσει να χαρακτηρίσουμε τον κατά τα άλλα αξιόλογο διανοητή Dugin ως προδότη του Εθνικομπολσεβικισμού που πρέσβευε. Εμείς θα έπρεπε να έχουμε γεωπολιτικό «δόγμα» αν είχαμε την εξουσία. Από τη στιγμή που αυτό δεν συμβαίνει, είναι από ηλίθιο έως ύποπτο να εντασσόμαστε σε γεωπολιτικά δόγματα, είτε ηπειρωτικών είτε θαλάσσιων δυνάμεων, για να χρησιμοποιήσουμε την γεωπολιτική ορολογία.

Συνεχίστε να διαβάζετε Εθνικοσοσιαλισμός όχι γεωπολιτική!.

Ο δικός μας Πόλεμος, ο δικός μας Στρατός, η δική μας Πατρίδα.

Σκεφτόμαστε ως Εθνικοσοσιαλιστές, όχι σαν «δημοκράτες» 
και στο καθεστώς δεν κάνουμε τις πλάτες! 

Περί «εθνικής» ενότητας…

Δεν υπάρχει καμία εθνική ενότητα:

με τους Μαρξιστές

με τους φιλελεύθερους

με τους αναρχικούς

με τους καπιταλιστές και τα αφεντικά

με τους ελληνοποιημένους αλλόφυλους

με τους ανώτατους αξιωματικούς των ενόπλων δυνάμεων

με τα κομματόσκυλα και τα στελέχη του κράτους

Συνεχίστε να διαβάζετε Περί «εθνικής» ενότητας….

Γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις για «dummies».

του Eupathy Kolovrat

Το 1936 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου, για πρώτη φορά στην τελετή έναρξης η ελληνική αποστολή άνοιξε την παρέλαση των εθνικών αποστολών. Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ δέχθηκε κατ’ ιδίαν τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη του μαραθωνίου των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων στην σύγχρονη ιστορία, τον Σπύρο Λούη. Παρόλες τις πολιτικές μας διαφωνίες τόσο με τις πολιτικές επιλογές και τις εμμονές όσο και με την ίδια την προσωπικότητα του Αδόλφου Χίτλερ, αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι υπήρξε λάτρης της αρχαίας Ελλάδας και φιλέλληνας. Γι αυτόν τον λόγο η κυβέρνηση του Τρίτου Ράιχ προσπάθησε πολλές φορές να προσεγγίσει την ελληνική κυβέρνηση παρόλο που γνώριζε ότι παραδοσιακά το ελληνικό κράτος ήταν ουσιαστικά ένα προτεκτοράτο των Αγγλοσαξόνων.

Ίσως όταν το πιόνι του Αγγλόδουλου Γεωργίου Γλύξμπουργκ, ο μπάρμπα Γιάννης Μεταξάς, ανέλαβε πρωθυπουργός (ελέω γηραιάς Αλβιώνας) πίστεψαν (οι Γερμανοί) ότι θα υπάρξει μια συνεννόηση με το ελλαδικό κράτος. Σε αυτή την λανθασμένη αντίληψη για τις προθέσεις του Μεταξά έπαιξαν ρόλο δύο τινά: Πρώτον ότι ο Μεταξάς υπήρξε υπασπιστής του Γερμανόφιλου (αλλά και Ρωσόφιλου) Κωνσταντίνου Α’ και δεύτερον ότι είχε περάσει από την Γερμανική σχολή πολέμου και είχε μια γερμανική παιδεία. Βέβαια δεν έλαβαν υπόψη ότι ο μπάρμπα Γιάννης ουσιαστικά ήταν υπεύθυνος για την παρακμή ενός δυναμικού κινήματος όπως ήταν αυτό των Επιστράτων που είχε αντισταθεί στα σχέδια του Λευτεράκη Μπεν Ζελί για μια χωρίς ανταλλάγματα συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ κατά την διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Επίσης το κόμμα των Ελευθεροφρόνων του μπάρμπα Γιάννη ήταν στην ουσία δημιούργημα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως και η γερμανική διπλωματία δεν φημίζονταν για την ευφυΐα τους και την διορατικότητά τους όπως οι αντίστοιχες βρετανικές.

Συνεχίστε να διαβάζετε Γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις για «dummies»..

Οι κλασσικοί του Μαρξισμού, η Ρωσία και η επανάσταση του 1821.

Διαβάσαμε εδώ και σας παραθέτουμε ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο, βασισμένο στο βιβλίο του Έλληνα φιλόσοφου και ιστορικού Π. Κονδύλη. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η Μαρξιστική προσέγγιση των σχέσεων Ευρώπης – Ρωσίας και Ελλάδας – Ρωσίας καθώς υποδηλώνει τον διαρκή πόλεμο της εβραιοσαξoνικής λιμπεραλιστικής Δύσης με την εθνικιστική, χριστιανική και αντιφιλελεύθερη Τσαρική Ρωσία. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Marx ήταν υπέρμαχος της φυλετικής ανωτερότητας των Αγγλοσαξόνων!

Δυστυχώς αυτό το αντισλαβικό φυλετικό μίσος των Εβραίων και οι θεωρίες «ανωτερότητας» των σαξονικών λαών που προπαγανδίστηκαν από πράκτορες του εβραιοκαπιταλισμού στη Γερμανία, μόλυναν ακόμα και τον Χιτλερισμό, διοχετευόμενες μέσα στο NSDAP από εμφανή ή κρυφά εβραϊκά συμφέροντα που εμπλέκονταν στην χρηματοδότηση του κόμματος. Τονίζουμε ότι κατά την «δημοκρατία» της Βαϊμάρης, οι «αφανείς» μεγαλομέτοχοι στις γερμανικές βιομηχανίες και τράπεζες ήταν Αγγλοεβραίοι και Αμερικανοεβραίοι «επενδυτές». Θα αναφερθούμε διεξοδικά σε αυτό το θέμα στο μέλλον. Ας δούμε τώρα το κείμενο.

                                                               ***

«Κάποτε ο Λένιν μιλούσε σε ορισμένους κομματικούς συντρόφους του για ένα θέμα. Όμως ένας απ’ αυτούς, αντιλαμβανόμενος το πόσο αντίθετα με την πραγματικότητα ήταν αυτά που άκουγε, τόλμησε να εκφράσει την αντίρρησή του, λέγοντας στον Λένιν τα εξής: «Μα, σύντροφε Λένιν, αυτά που λέτε είναι αντίθετα προς τα γεγονότα!». Τότε ο Λένιν, χωρίς καθόλου να ταραχτεί, απάντησε με ολύμπια ηρεμία στον αφελή του σύντροφο: «Ε τότε, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα!».

Αυτήν την αρχή του Λένιν εφαρμόζουν, με αξιέπαινη ακρίβεια, όλοι οι κομμουνιστές του κόσμου μέχρι και σήμερα. Εδώ και δύο χρόνια έχω αποδείξει με δύο μελέτες (πρώτη και δεύτερη) μου, ότι εκείνος που όρισε την 25η Μαρτίου ως ημέρα για την έναρξη της επανάστασης του ’21 δεν ήταν ο Όθωνας το 1838, ή η εκκλησία, αλλά ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ήδη από το 1820.

Και όμως, στις 25 Μαρτίου 2009 ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα άρθρο, όπου λέει για ακόμη μια φορά «τα παλιά τα βαρετά εκείνα». Ότι δηλαδή η 25 Μαρτίου προσδιορίσθηκε ως ημερομηνία για την έναρξη της επανάστασης μόλις το 1838 από τον Όθωνα και την εκκλησία.

Λέει λοιπόν ο καλός συντάκτης του άρθρου πως «το βαυαρικό Οθωνικό διάταγμα, με το οποίο η 25η Μάρτη, γιορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ορίζεται ως η έναρξη της Επανάστασης του Εικοσιένα και η μέρα αυτή ως επέτειος της Εθνικής μας γιορτής, πλαστογραφεί την Επανάσταση του Εικοσιένα, γιατί από το διάταγμα αυτό έχει αφαιρεθεί η ιστορική αλήθεια».

Και καθώς τα λέει αυτά, ξεσπάει σε ένα συγκινητικό λογύδριο για τον ρόλο του λαού ως του μοναδικού συντελεστή για την εκδήλωση και την έκρηξη της επανάστασης:

«Ο Όθωνας, όμως, με την αντιδραστική αυλή του … αποσιωπούν την αρετή και την επαναστατική τόλμη των Ελλήνων αγωνιστών που κήρυξαν την Επανάσταση του Εικοσιένα, για να διαβούν το πύρινο πέρασμα από την κόλαση της σκλαβιάς, της εξαθλίωσης, της ταπείνωσης και του αφανισμού, με τα δεσμά της αμάθειας και της προκατάληψης, στον κόσμο της Λευτεριάς και της Παλιγγενεσίας με πολύ βαρύ το τίμημα σε αίμα και θυσίες».

Λέει και άλλα πολλά… Αλλά αυτό που πραγματικά σοκάρει είναι η διαστροφή που υφίστανται τα πραγματικά γεγονότα από τον συντάκτη του άρθρου αυτού, όταν όλοι πια ξέρουμε πως το οθωνικό διάταγμα του 1838 όχι μόνον ατεκμηρίωτο ιστορικά και ασεβές προς την ιστορική αλήθεια δεν ήταν, αλλά, αντίθετα, ότι διασώζει την ιστορική αλήθεια με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Κι εγώ αναρωτιέμαι τώρα για το εξής. Ξέρουν άραγε οι καλοί μας σύντροφοι κομμουνιστές ποια ήταν στην πραγματικότητα η γνώμη του ίδιου του Καρλ Μαρξ για την επανάσταση του 1821 και για την «επαναστατική τόλμη των Ελλήνων αγωνιστών»;

Όχι. Την αγνοούν, ή μάλλον, την αποκρύπτουν. Και το αστείο είναι πως οι Έλληνες κομμουνιστές αγνοούν την άποψη του Μαρξ για μια επανάσταση την οποίαν οι ίδιοι από τη μια την εξυμνούν σε υπερθετικό βαθμό, βρίζοντας ταυτόχρονα την εκκλησία διότι δήθεν εναντιώθηκε προς αυτήν και την πολέμησε με κάθε τρόπο.

Ευτυχώς που υπάρχει μια σπουδαία μελέτη, για να απαντήσουμε στην απορία-αγωνία μας αυτή, μελέτη που έχει εκδοθεί εδώ και εικοσιτέσσερα χρόνια. Πρόκειται για ένα βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη με τίτλο K. Marx – Fr. Engels, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα. Στο έργο αυτό ο συγγραφέας του έχει ανθολογήσει από την απέραντη εργογραφία των δύο ιδρυτών του κομμουνισμού τα μέρη εκείνα που αφορούν στο περίφημο «Ανατολικό Ζήτημα», δηλαδή στο μέλλον και η τύχη της διαλυόμενης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η σχετική θέση των δύο κλασσικών του μαρξισμού είναι φανερό πως έχει τεράστιο ενδιαφέρον και σημασία, μιας και κατά ένα μέρος το ανατολικό ζήτημα σχετίζονταν και με την επανάσταση του ’21, αλλά και με την απελευθέρωση του πρώτου ελληνικού κράτους, όπως επίσης με το αίτημα για την απελευθέρωση όλων των άλλων ελληνικών εδαφών που παρέμεναν κάτω από την τουρκική κατοχή.

Η έκδοση αυτή συνοδεύεται από έναν ιδιαίτερα κατατοπιστικό πρόλογο, γραμμένο από τον ίδιο τον επιμελητή της. Εκεί λοιπόν βλέπουμε ανάγλυφα τις θέσεις του Μαρξ για τον αγώνα των Ελλήνων για την λευτεριά και την εθνική τους αξιοπρέπεια.

Μαρξ-Εγκελς: Η τσαρική Ρωσία ο μεγάλος εχθρός της επανάστασης αλλά και της «ανεπτυγμένης Δύσης»…

Ο Μαρξ και ο Έγκελς είχαν βάλει ως στόχο τους την ευρωπαϊκή επανάσταση. Μια επανάσταση που είχε κατασταλεί βίαια το 1848, με την περίφημη Άνοιξη των Λαών και τα όσα ακολούθησαν. Οι δύο ιδρυτές του κομμουνισμού είχαν πιστέψει τότε, εσφαλμένα βέβαια[1], πως αυτή η επανάσταση θα ξεσπούσε γρήγορα και πάλι. Όμως, για να ξεσπάσει η ευρωπαϊκή επανάσταση θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και να βγάλει από την μέση τον πιο αμείλικτο εχθρό της, τον έσχατο κίνδυνο, την υπανάπτυκτη αλλά και εξαιρετικά δυναμική τσαρική Ρωσία, η οποία ήταν ταυτόχρονα εχθρός και «ολόκληρης της αστικής ανεπτυγμένης Δύσης»[2].

Συνεχίστε να διαβάζετε Οι κλασσικοί του Μαρξισμού, η Ρωσία και η επανάσταση του 1821..

Ιστορίες από το Cuck Island: Το μεγαλύτερο σκάνδαλο κακοποίησης νεαρών κοριτσιών από συμμορίες αλλοδαπών συγκλονίζει την Αγγλία, αλλά το κράτος ψάχνει να στείλει φυλακή τους «ρατσιστές».

«Μέχρι και 1.000 παιδιά φέρεται να έχουν υποφέρει στο χειρότερο γνωστό βρετανικό σκάνδαλο κακοποίησης – όπου οι συμμορίες βιαστών είχαν στο στόχαστρο κορίτσια ηλικίας έως και 11 ετών.

Η φρίκη του βιασμού των ευάλωτων νεαρών κοριτσιών σε μια πόλη – στο Telford- συνεχίστηκε για ένα συγκλονιστικό διάστημα 40 χρόνων, αποκαλύπτει η Sunday Mirror.

Μέχρι και 1.000 παιδιά θα μπορούσαν να έχουν υποφέρει από τα ανελέητα χέρια των διεστραμμένων και των βασανιστών στοTelford από τη δεκαετία του ’80!…

Κορίτσια ηλικίας έως 11 ετών δελεάστηκαν να φύγουν από τις οικογένειές τους, τους δόθηκαν ναρκωτικά, χτυπήθηκαν και βιάστηκαν σε μια επιδημία που, όπως λένε τα θύματα, συνεχίζεται.

Τρία από τα θύματα δολοφονήθηκαν και δύο άλλα πέθαναν σε τραγωδίες που συνδέονταν με το σκάνδαλο…»

Συνεχίστε να διαβάζετε Ιστορίες από το Cuck Island: Το μεγαλύτερο σκάνδαλο κακοποίησης νεαρών κοριτσιών από συμμορίες αλλοδαπών συγκλονίζει την Αγγλία, αλλά το κράτος ψάχνει να στείλει φυλακή τους «ρατσιστές»..