Ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα…

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο από ένα αριστερίστικο ιστολόγιο, που φυσικά ζέχνει από «αντιφασισμό». Όμως έχει αποκαλυπτικότατα στοιχεία για το ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα που πολεμούν τον «κακό» Μαδούρο, τον οποίο θεωρούμε πολύ μικρό και πολύ λίγο για να διαδεχθεί τον μεγάλο ηγέτη Hugo Chavez, ο οποίος είχε πολεμήσει τους Μαρξιστές αντάρτες όταν ήταν στρατιωτικός και ήταν περισσότερο Εθνικιστής Μπολιβαριανού τύπου. Όπως μπορείτε να διαβάσετε, οι συνήθεις ύποπτοι δηλαδή οι Εβραίοι, οι καπιταλιστές και οι εκφυλισμένοι φιλελεύθεροι δεξιοί και ακροδεξιοί είναι ο συνασπισμός των δυνάμεων που μάχονται για την «δημοκρατία» στη Βενεζουέλα.

***

[Όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν με 8000 στρατιώτες. στις 25 Οκτωβρίου 1983, στη Γρενάδα (ένα νησιωτικό κρατίδιο στην Καραϊβική, λίγο μικρότερο σε έκταση από τη Ζάκυνθο και με πληθυσμό περίπου 100.000, λιγότερο δηλαδή από μια γειτονιά του Μπρούκλιν και στρατιωτική δύναμη 1200 αντρών), η κυβέρνηση Ρήγκαν και τα αμερικανικά ΜΜΕ πανηγύριζαν για την «αποτελεσματικότητα των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων». Οι πανηγυρισμοί είχαν πολλαπλές αναγνώσεις.

Έφτανε και περίσσευε η Κούβα, ως αγκάθι στο μαλακό υπογάστριο της Πλανηταρχίας. Μια δεκαετία πριν, η Χιλή είχε ματώσει και συνέχιζε να ματώνει κάτω από τη μπότα του Πινοσέτ. Έπρεπε να δοθεί, με σαφήνεια, το μήνυμα ότι οι Αμερικάνοι που θέλουν όλο τον κόσμο, θεωρούν την Καραϊβική μια λεκάνη μέσα στην οποία μπορούν να ξεπλένουν τα πόδια τους και να απομυζούν κάθε σταγόνα πλούτου. Επιπλέον το στραπατσαρισμένο κύρος του αμερικάνικου στρατού από τη σχετικά πρόσφατη τότε ήττα στο Βιετνάμ (1975) και το θάνατο 243 Αμερικάνων πεζοναυτών στο Ιράκ* (1979) έπρεπε να αποκατασταθεί. Υπήρχε βέβαια μια γελοιότητα μεγεθών αλλά προσπεράστηκε, όπως προσπεράστηκε και το καταδικαστικό για την εισβολή ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (28 Οκτωβρίου 1983).

Όταν ο Τσάβες εκλέχτηκε το 1998, μετά τη 40χρονη ολιγαρχία στη Βενεζουέλα και ονόμασε τη διακυβέρνησή του, «Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας» τιμώντας τον ήρωα της ανεξαρτησίας, Σιμόν Μπολιβάρ, κινητοποίησε, και πάλι, όλα τα αντανακλαστικά του Δόγματος Μονρόε» στην Πλανηταρχία. Όταν πια θέσπισε κρατικό έλεγχο στα πετρέλαια (1η η Βενεζουέλα στα παγκόσμια κοιτάσματα) και το χρυσό, έκανε αναδιανομή της γης κι εφάρμοσε προγράμματα στέγασης, μόρφωσης και περίθαλψης για τους φτωχούς, είχε υπογράψει το θάνατό του απ’ τους Αμερικάνους.

Το 2002 έγινε το πρώτο οργανωμένο πραξικόπημα, απέτυχε και συνελήφθησαν οι 126 Κολομβιανοί (!!!) στρατιωτικοί που πρωτοστάτησαν. Ακολούθησαν μια σειρά από αποτυχημένα πραξικοπήματα ώσπου πέτυχε η απόπειρα του καρκίνου. Ο Μπολιβαριανός Τσάβες πέθανε το 2013.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα….

Advertisements

1η Μάη: Εργαζόμενε σήμερα διαλέγεις…

Σήμερα που η άρχουσα τάξη πλουτίζει από την γενοκτονία των Ελλήνων.

Σήμερα που τα αφεντικά ζητάνε κι άλλο αίμα για να ξεχρεώσουν τα κλεμμένα πλούτη τους.

Σήμερα που οι σκουρόχρωμοι δούλοι του καθεστώτος σταδιακά μας αντικαθιστούν.

Σήμερα που τα παιδιά μας διδάσκονται την «φυσιολογικότητα» του κάθε σεξουαλικά διεστραμμένου, από το καθεστώς και τους «διαφωτιστές» του.

Σήμερα που οι φτωχές κοπέλες στιγματίζονται ως πόρνες ενώ οι βιαστές υπάνθρωποι απλά ως «πελάτες»…

Σήμερα που το 8ωρο έχει πρακτικά καταργηθεί και η πλήρης απασχόληση είναι απλά μια ανάμνηση ή μια προσδοκία.

Σήμερα που οι καλοκαιρινές διακοπές είναι είδος πολυτελείας.

Σήμερα που άνεργοι αλλά και οικογένειες με παιδιά στηρίζονται στις συντάξεις των παππούδων.

Σήμερα που οι εργατοπατέρες τρώνε και πίνουν πάνω στις πλάτες μας.

Σήμερα που οι ανεπάγγελτοι και άεργοι ακροδεξιοί μας λένε ότι πρέπει να μάθουμε να δουλεύουμε…

Σήμερα που το Λαϊκό εισόδημα λεηλατείται πριν προλάβει να ξοδευτεί.

Σήμερα που οι παπάδες αφήνουν την φτώχεια στα χέρια του Θεού και τις Ελληνίδες στα χέρια των εισβολέων που ονομάζουν «πρόσφυγες» ή «μετανάστες»…

Σήμερα που η έκφυλη άρχουσα τάξη νομίζει ότι ξεμπέρδεψε μια και καλή με τους Έλληνες εργαζόμενους.

Σήμερα που τα δημόσια σχολεία και νοσοκομεία μετατρέπονται σε γκέτο τριτοκοσμικών ενώ οι «αντιρατσιστές» απολαμβάνουν ιδιωτική ασφάλιση και ιδιωτικά νοσηλευτήρια.

Σήμερα που μας αφαιρείται στους χώρους εργασίας το δικαίωμα να δηλώνουμε υπερήφανα Έλληνες!

Σήμερα που τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά, μας στερούν το δικαίωμά μας στην πατρίδα, την εργασία, την οικογένεια.

Σήμερα που κάποιοι θέλουν να ξεχάσουμε ότι ήταν οι χειρώνακτες παππούδες μας που έχτισαν αυτή τη χώρα με ιδρώτα και αίμα, όχι τα αφεντικά ή οι «μετανάστες», και το έκαναν για να την αφήσουν σε εμάς όχι σε αυτούς!

Σήμερα που οι κομμουνιστές μιλάνε για «ταξική» ενότητα με τις ορδές των δήθεν προσφύγων, που κουβάλησε το κεφάλαιο για να σπάσει τα μεροκάματα των Ελλήνων και να τους τρομοκρατήσει.

Συνεχίστε να διαβάζετε 1η Μάη: Εργαζόμενε σήμερα διαλέγεις….

Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II

του Kerry Bolton.

Μετάφραση – Πρόλογος – Σχολιασμός: Evpaty Kolovrat.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας απαρνείται τον Σιωνισμό.

Το 1952, το καθεστώς της Βόννης ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει να αποζημιώνει τους Εβραίους. Εν τω μεταξύ, ξεκίνησε η δίκη του Ρούντολφ Σλάνσκι και άλλων, κυρίως Εβραίων, ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για μια ευρεία «σιωνιστική συνωμοσία» σε συμπαιγνία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ .Ίσως οι δίκες αυτές να ήταν το αποτέλεσμα της σκέψης του Yockey και άλλων δεξιών που ήταν φιλικοί απέναντι στο σοβιετικό μπλοκ. Η δίκη σχολιάστηκε από την Κεντρική Επιτροπή της SED:

«Ταξιδεύοντας (εν πλω), υπό την «εθνικιστική» σιωνιστική σημαία του Ισραήλ, οι Αμερικανοί πράκτορες ασκούσαν το επάγγελμά τους. Από το σχέδιο Morgenthau-Acheson που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης στην Πράγα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός οργανώνει και στηρίζει τις δραστηριότητες κατασκοπείας και σαμποτάζ στις λαϊκές δημοκρατίες μέσω του κράτους του Ισραήλ με τη βοήθεια σιωνιστικών οργανώσεων».

Το «Σχέδιο Morgenthau-Acheson» που αναφέρεται στη δήλωση της SED ήταν ένας ισχυρισμός ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία «σύμφωνα με την οποία η Αμερική είχε υποσχεθεί να στηρίξει το Ισραήλ σε αντάλλαγμα για τη χρήση των Σιωνιστικών οργανώσεων για κατασκοπεία και ανατροπή των κρατών του σοβιετικού μπλοκ. Επιπλέον, στην ίδια δήλωση, η Κεντρική Επιτροπή της SED καταδίκασε τον Γερμανό κομμουνιστή Paul Merker ως σιωνιστή πράκτορα που είχε ενεργήσει «όπως και οι εγκληματίες στην Τσεχοσλοβακία». Ο Μέρκερ, που είχε περάσει τα χρόνια του πολέμου στην εξορία στο Μεξικό, υποστήριξε τις αποζημιώσεις των Γερμανών Εβραίων. Οι ηγέτες της SED δήλωσαν:

«Δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί ότι ο Μέρκερ είναι πράκτορας της αμερικανικής οικονομικής ολιγαρχίας, η απαίτηση της οποίας είναι η αποζημίωση για τις εβραϊκές περιουσίες, απαίτηση που έχει σχεδιαστεί μόνο και μόνο για να διεισδύσει στη Γερμανία το αμερικανικό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον Σιωνισμό του. Απαιτεί τον εκτοπισμό του γερμανικού εθνικού πλούτου με τις λέξεις: «Η αποζημίωση για τη βλάβη που έχει γίνει στους Εβραίους πολίτες θα δοθεί τόσο σε όσους επιστρέψουν όσο και σε όσους θέλουν να παραμείνουν στο εξωτερικό». Ο Merker μεταμόρφωσε παράνομα τα μέγιστα κέρδη που εκλάπησαν από Γερμανούς και ξένους εργαζόμενους από μονοπωλιακούς καπιταλιστές σε υποτιθέμενη ιδιοκτησία του εβραϊκού λαού. Στην πραγματικότητα, η «αριανοποίηση» αυτού του κεφαλαίου απλώς μεταβίβασε τα κέρδη των «εβραϊκών» μονοπωλιακών καπιταλιστών σε μονοπωλιακούς «Άριους» καπιταλιστές».

Όπως και με την σοβιετική εκκαθάριση των σιωνιστών και των Εβραίων στην Τσεχοσλοβακία, ο Merker καταδικάστηκε ως μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας στην οποία οι σιωνιστές χρησίμευσαν ως πράκτορες για την ανατροπή του καθεστώτος και την υποταγή στο ξένο κεφάλαιο.

Η DDR σε καμία φάση της κρατικής της ύπαρξης δεν ανέπτυξε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η DDR αρνήθηκε επίσης να καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση στο Ισραήλ ή στους «επιζώντες του Ολοκαυτώματος».

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1973, ο Yosef Tekoah, πρεσβευτής του Ισραήλ στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, δήλωσε ότι:

«Το Ισραήλ σημειώνει με λύπη και απογοήτευση ότι το άλλο γερμανικό κράτος (το DDR) αγνοεί και συνεχίζει να αγνοεί την ιστορική ευθύνη της Γερμανίας για το Ολοκαύτωμα και τις ηθικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό. Έχει επιδεινώσει τη βαρύτητα αυτής της στάσης παρέχοντας υποστήριξη και πρακτική βοήθεια στην εκστρατεία βίας και δολοφονίας που διεξάγεται εναντίον του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού από αραβικές τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το ανατολικό γερμανικό καθεστώς δεν δέχτηκε ποτέ την ενοχή του πολέμου που ήταν το θεμέλιο του καθεστώτος της Βόννης και, ως εκ τούτου, δεν εμποδίστηκε ηθικά να ακολουθήσει μια αντι-σιωνιστική πολιτική. Είναι ενδιαφέρον ότι τα πρώτα σχόλια για την πρόθεση της Βόννης να καταβάλει αποζημιώσεις σε Εβραίους και Ισραήλ δημοσιεύτηκαν τρεις ημέρες μετά τη δημοσίευση των κατηγοριών εναντίον του Slansky για «σιωνιστική προδοσία». Ένα άρθρο στο Neues Deutschland περιγράφει τη συμφωνία αποζημιώσεων ως συμφωνία που διεξάγεται μεταξύ «Δυτικογερμανών και Ισραηλινών καπιταλιστών». Με το θάνατο του Στάλιν το 1953, το Ισραήλ ελπίζει η DDR να αλλάξει κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος των αποζημιώσεων, αλλά η DDR αρνήθηκε.

Το 1968 ο Simon Wiesenthal ισχυρίστηκε ότι η υπηρεσία ειδήσεων του DDR ήταν πολύ πιο αντι-σιωνιστική από εκείνη οποιουδήποτε άλλου κράτους του Σοβιετικού μπλοκ και ότι αυτό οφείλεται στον αριθμό των πρώην «Ναζιστών» που απασχολούνταν εκεί. Το NDPD ήταν το επίκεντρο των ισχυρισμών του Wiesenthal. Ο Δρ Richard Arnold, ο οποίος ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Επιστημών και Δημόσιας Εκπαίδευσης του Τρίτου Ράιχ (1939-1945) και είχε γράψει για την εξάλειψη κάθε ίχνους του «εβραϊκού πνεύματος» από την πολιτιστική ζωή της Γερμανίας, ήταν το 1968 γενικός εκδότης Der Nationale Demokrat, της εφημερίδας του NDPD, και αποδέκτης του βραβείου της Τάξης της Αξίας για την Πατρίδα. Ο Kurt Herwart Ball, ο οποίος ήταν συντάκτης του περιοδικού των SS, Hammer, στο DDR ήταν δημοσιογράφος του NDPD και ένας υπάλληλος στο προπαγανδιστικό γραφείο του καθεστώτος.

Σε μια έκθεση του 1951, η Αγγλοεβραϊκή Ένωση προέτρεψε το καθεστώς της Βόννης και τους συμμάχους να ξεκινήσουν μια έντονη εκστρατεία εναντίον της αναζωπύρωσης του εθνικού σοσιαλισμού και της αποδοχής των βετεράνων του πολέμου στην πολιτική σκηνή, υπονοώντας την απειλή μιας συμφωνίας μεταξύ των «Ναζί» και το ανατολικού μπλοκ:

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II.

Σύνδεσμος «Ελλήνων» Βιομηχάνων: H συντεχνία της απληστίας!

Όπως διαβάσαμε σε ενημερωτική ιστοσελίδα, έχει δήθεν ξεσπάσει πόλεμος μεταξύ του Σ.Ε.Β και της κυβέρνησης διότι μετά την πλασματική αύξηση του κατώτατου μισθού (πλασματική αφού οι εν λόγω εργαζόμενοι αλλάζουν φορολογική κλίμακα οπότε εξανεμίζεται η φαινομενική αύξηση του μισθού τους) ο Σ.Ε.Β προσπαθεί μέσω της δικαστικής οδού να μειώσει τον μισθό των εργαζομένων κάτω από τα ήδη υπάρχοντα ποσά, επικαλούμενος μια διάταξη του 2013 στην εργατική νομοθεσία η οποία αφορά τις κατοχυρωμένες τριετίες των εργαζομένων μέχρι το 2012.

Συγκεκριμένα ο Σ.Ε.Β επικαλείται μια ερμηνεία αυτού του νόμου του 2013, η οποία υπονομεύει τον προηγούμενο νόμο του 2012 βάσει του οποίου κατοχυρώνονται μέχρι τρεις τριετίες στους εργαζόμενους που τις συμπλήρωναν μέχρι το 2012. Μετά το 2012 ούτως ή άλλως έχουν παγώσει τα πάντα όσον αφορά την μισθολογική εξέλιξη των Ελλήνων εργαζομένων. Φυσικά ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α που δήθεν μάχεται εναντίον του Σ.Ε.Β θα μπορούσε να καταργήσει με τον νόμο που έκανε το 2019 αυτή την διάταξη, όμως κουτοπόνηροι καθώς είναι δεν το έκαναν, κλείνοντας το μάτι στα αφεντικά.

Η αύξηση του κατώτατου μισθού τον φτάνει στα «δυσθεώρητα» ύψη των 761,8 ευρώ! Απορούμε τι θα κάνουν οι εργαζόμενοι με όλα αυτά τα λεφτά… Αν ένας εργαζόμενος δίνει 300 ευρώ για ενοίκιο ή στεγαστικό του μένουν 461,8 ευρώ για φαγητό, λογαριασμούς, καύσιμα και να πληρώσει τα τέλη κυκλοφορίας του, ώστε να μπορεί να πηγαίνει στη δουλειά του. Μιλάμε για πλούτο όχι αστεία… Ακόμα λοιπόν και στην αύξηση του μισθού στα 761 ευρώ τα οποία εξαναγκάζουν κάποιον να μένει ακόμα με τους γονείς του, οι βιομήχανοι αντιδρούν! Όλα αυτά τη στιγμή που τα κέρδη προ φόρων της ελληνικής βιομηχανίας το έτος 2017 αυξήθηκαν κατά 35.8%! Αναλυτική περιγραφή εδώ.

Συνεχίστε να διαβάζετε Σύνδεσμος «Ελλήνων» Βιομηχάνων: H συντεχνία της απληστίας!.

Το Παρίσι Καίγεται!

Οι «φιλάνθρωπες», «οικολογικές» και «αντιρατσιστικές» ελίτ ενάντια στα ευρωπαϊκά λαϊκά στρώματα.

Του Evpaty Kolovrat

«Πράσινος» καπιταλισμός.

Ίσως η μεγαλύτερη υποκρισία της άρχουσας ελίτ (δηλαδή του 5% του πληθυσμού της γης το οποίο κατέχει το 70% του παγκόσμιου πλούτου και των βασάλων τεχνοκρατών που την υπηρετούν) είναι, πλην της φιλανθρωπίας και του αντιρατσισμού, η οικολογία.

Θα έχετε ακούσει όλοι όσοι παρακολουθείτε τις εξελίξεις, διάφορους τεχνοκράτες να μιλούν για φαινόμενα του θερμοκηπίου, την κλιματική αλλαγή (για τα οποία βεβαίως δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι ευθύνεται ο λευκός άνθρωπος και μόνο αυτός) αλλά και για την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Έτσι λοιπόν πολιτικοί όπως ο πρώην αντιπρόεδρος επί κυβερνήσεως Κλίντον Αλ Γκορ, ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον, ο Μπαράκ Ομπάμα, επιχειρηματίες όπως ο Μπιλ Γκέιτς, ο Τζεφ Μπέζος, ο ιδρυτής του facebook Marc Zuckenberg αλλά και διάσημοι καλλιτέχνες όπως ο Στινγκ και ο Μπόνο από τους U2, προσπαθούν, με την αρωγή του καθεστωτικού τύπου, να μας πείσουν ότι για τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη ευθύνεται η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων για τις ανάγκες της εργατικής και μεσαίας τάξης της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Πρόκειται φυσικά για το χείριστο είδος υποκρισίας. Όλοι αυτοί που δήθεν κόπτονται για την βιωσιμότητα του περιβάλλοντος, καταναλώνουν στα γιοτ τους και στα ιδιωτικά τους τζετ πολύ περισσότερο πετρέλαιο από ότι καταναλώνουν οι κάτοικοι πχ μιας γαλλικής περιφέρειας. Άνθρωποι σαν τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο που μας μοστράρει το πανάκριβο υβριδικό του αυτοκίνητο αλλά ξεχνάει να μας πει ότι το ιδιωτικό του τζετ καταναλώνει τα ίδια καύσιμα σε κάθε ταξίδι με αυτά που καταναλώνουν σε μια ώρα τα αυτοκίνητα μιας μικρής κωμόπολης.

Βέβαια πίσω από αυτή την ξαφνική αγάπη της ελίτ για τον πλανήτη, το περιβάλλον και την οικολογία βρίσκεται το κέρδος. Πίσω από τις ρητορικές που πουλάνε «πράσινη ανάπτυξη» κρύβονται πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες θέλουν όχι απλά να προωθήσουν αλλά να επιβάλουν τις πανάκριβες τεχνολογίες και τα προϊόντα τους. Φυσικά για να το κάνουν αυτό χρησιμοποιούν τις «Φιλιππινέζες» τους, δηλαδή τους πολιτικούς, τους τεχνοκράτες και τους ακαδημαϊκούς. Έτσι λοιπόν τον Σεπτέμβριο του 2003 υπογράφεται στο Κιότο της Ιαπωνίας το «πρωτόκολλο» του Κιότο.

Στην ουσία προτείνεται η φορολόγηση εργοστασίων και οχημάτων τα οποία παράγουν ρύπους πέρα από τα αποδεκτά όρια. Το 2016 στο Παρίσι επικυρώθηκε η Συμφωνία του Παρισιού το οποίο προβλέπει αυστηρότερες ποινές για χώρες και εταιρείες που δεν συμμορφώνονται στις νέες αυτές πράσινες πολιτικές. Πρωτοπόρος και στα δύο αυτά πρωτόκολλα είναι φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση των τοκογλύφων και του αντιρατσισμού.

Υπάρχουν κάποιες φωνές που πιστεύουν ότι όλη αυτή η ιστορία για την κλιματική αλλαγή στην ουσία κρύβει την επιθυμία των ελίτ για παγκόσμια διακυβέρνηση καθώς και καταστροφή και προλεταριοποίηση της μεσαίας και εργατικής τάξης στον ανεπτυγμένο κόσμο (Ευρώπη, ΗΠΑ). Στην ουσία όλοι αυτοί οι πράσινοι φόροι δεν πλήττουν τους πλούσιους αλλά τους εργαζόμενους οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες πράσινες τεχνολογίες.

Ας πάμε λίγο στα δικά μας τώρα. Θα θυμάστε ότι όταν βγήκε ο Γιωργάκης Παπανδρέου (φανατικός οπαδός της παγκοσμιοποίησης και της πράσινης ανάπτυξης) επέβαλε ένα υψηλό φόρο στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης με αποτέλεσμα τα λαϊκά στρώματα να μην μπορούν να προμηθευτούν καύσιμα για θέρμανση τους χειμερινούς μήνες. Επίσης είναι αυτός που επέβαλε τον πράσινο φόρο ΕΤΜΕΑΡ στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Από τότε οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν ανέβει κατακόρυφα.

Επίσης είναι εξοργιστικό να βλέπει ανθρώπους σαν τον Γιάννη Αλαφούζο, που με τα σαπιοκάραβά τους μόλυναν σχεδόν όλες τις θάλασσες του πλανήτη να το παίζουν «Ταλιμπάν» της οικολογίας και μέσω του ΣΚΑΪ να κουνούν το δάκτυλο στα λαϊκά στρώματα για την κατανάλωση της πλαστικής σακούλας. Διότι αν δεν το έχετε καταλάβει, μέχρι στιγμής για την καταστροφή του περιβάλλοντος ευθύνονται τα λαϊκά στρώματα του αναπτυγμένου κόσμου! Και ίσως με την αιτιολογία ότι επειδή στην Αφρική και στον τρίτο κόσμο υπάρχει σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα, αργότερα στο πολύ κοντινό μέλλον ίσως φορολογήσουν και την κατανάλωση τροφίμων! Με την «φιλάνθρωπο» ελίτ που μας έχει κάτσει στο σβέρκο τίποτα δεν είναι απίθανο.

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Παρίσι Καίγεται!.

Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία».

O Kai Murros κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συστάσεις. Ίσως όμως και να χρειάζεται στον Ελληνικό «εθνικιστικό» χώρο, όπου όλοι οι ασήμαντοι και οι τελευταίοι έχουν ένα «κάδρο» (ο Μεταξάς, ο Δραγούμης, η Σίτσα η Λίτσα και το κακό συναπάντημα) και όλοι οι σημαντικοί και σπουδαίοι είτε παραμένουν άγνωστοι είτε συκοφαντούνται.

O Φιλανδός καθηγητής Kai Murros, του οποίου η διδακτορική διατριβή είχε θέμα την μετεξέλιξη του κινεζικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου από αντάρτικη οργάνωση σε επαγγελματικό στρατό, είναι ίσως ο μεγαλύτερος σύγχρονος εν ζωή πολιτικός διανοητής παγκοσμίως. Έχει γράψει κατά τη δεκαετία του ‘90 το εξαιρετικό πόνημα «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία», αποσπάσματα από το οποίο μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε παρακάτω μαζί με το σχετικό video.

Ο Kai έχει δώσει πλήθος διαλέξεων υπέρ της φυλετικής ανακατάληψης της Ευρώπης στον σύγχρονο μεταβιομηχανικό κόσμο. Φυλετιστής, ποτέ απολογητής, γνήσιος και βαθύτατα σοσιαλιστής (οργανικά και δομικά σοσιαλιστής), είναι ο μόνος (θα λέγαμε μεταστρασσερικός) διεθνούς φήμης διανοητής που έχει ενσωματώσει και εξελίξει τον πηγαίο και αμόλυντο Εθνικοσοσιαλισμό της δεκαετίας του 1920. Πλήρως συνειδητοποιημένος φυλετικά, ταξικά και επαναστατικά και άριστος γνώστης των κοινωνικών και πολιτικών διαδικασιών όπως αυτές τροχοδρομούνται από το φυλετικό υπόβαθρο, τις σχέσεις παραγωγής και τις παραγωγικές δυνάμεις, ο Kai θέτει τα προβλήματα ακριβώς στη σωστή τους βάση. Όσοι συναγωνιστές γνωρίζουν αγγλικά, μπορούν και πρέπει να διαβάσουν τα κείμενά του ή να παρακολουθήσουν τις ομιλίες του.

Ένας άνθρωπος ευγενέστατος κατά την συνομιλία και πνευματώδης, που δεν σταματά να προσφέρει τα μέγιστα στην αφύπνιση των λαών της Ευρώπης όπου και όπως μπορεί. Ελπίζουμε μια μέρα να δώσει κάποια διάλεξη και στην Ελλάδα, αν και πολύ αμφιβάλουμε για το αν αυτό είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Παραθέτουμε τα αποσπάσματα ελπίζοντας να δώσουμε κάποια ερεθίσματα στους αναγνώστες μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία»..

O Adolf Hitler εξηγεί…

Αγαπητοί αναγνώστες, βρισκόμαστε σε μια προσπάθεια ιδεολογικής κάθαρσης του Εθνικοσοσιαλισμού από στοιχεία που τον μολύνουν προσπαθώντας αργά αλλά σταθερά να διαχύσουν μέσα του ακροδεξιά, καπιταλιστικά, αντιευρωπαϊκά και αντιρωσικά-αντισλαβικά μιμίδια. Σε αυτά τα πλαίσια δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του Hitler που εκφωνήθηκε στις 22 Απριλίου του 1922 στο Μόναχο. Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ομιλία από εδώ, μεταφρασμένη από την συναγωνίστρια Πενθεσίλεια. Φυσικά αυτή η προσπάθεια είναι μια συνεχής προσπάθεια του ανοσοποιητικού συστήματος των Εθνικοσοσιαλιστικών μιμιδίων, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τους αρθρογράφους και τους διαχειριστές αυτού του ιστολογίου. Είναι μια σκυτάλη που την πήραμε από το παρελθόν με σκοπό τουλάχιστον να την παραδώσουμε στους επόμενους. Πάντα θα υπάρχουν επόμενοι, να το έχουν υπόψη τους αυτό οι βάκιλοι του «χώρου», διότι στα επιχρυσωμένα καλούπια τους ποτέ δεν θα χωρέσουν οι Εθνικοσοσιαλιστές.

   …

«Και αυτή η αναγνώριση των γεγονότων αποκαλύπτει αμέσως μια ολόκληρη ακολουθία των πιο βασικών αρχών οι οποίες πρέπει να οδηγήσουν αυτό το νέο Κίνημα το οποίο, ελπίζουμε, είναι προορισμένο για μεγάλα πράγματα μια μέρα:

1. «Εθνικισμός» και «Σοσιαλισμός» είναι δύο πανομοιότυπες έννοιες. Ήταν μόνο ο Εβραίος ο οποίος κατάφερε, με νόθευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους και μετατρέποντάς το σε Μαρξισμό, όχι μόνο να διαχωρίσει το σοσιαλιστικό ιδεώδες από το εθνικό, αλλά και να τα παρουσιάσει σαν πραγματικά αντίθετα. Πράγματι πέτυχε αυτόν τον σκοπό. Κατά την ίδρυση αυτού του Κινήματος, πήραμε την απόφαση να εκφράσουμε αυτή μας την ιδέα για την ταυτότητα των δύο εννοιών: παρά τις προειδοποιήσεις, με βάση αυτό που πλέον πιστεύαμε, με βάση την ειλικρίνεια της θέλησής μας, την ονομάσαμε «Εθνικό Σοσιαλισμό». Είπαμε στους εαυτούς μας ότι για να είσαι «εθνικός» πρέπει πάνω από όλα να ενεργείς με απεριόριστη και καθολική αγάπη για το λαό και, εάν χρειαστεί, ακόμη και να πεθάνεις για αυτόν. Και ομοίως για να είσαι «σοσιαλιστής» σημαίνει να χτίζεις το κράτος και την κοινωνία του λαού ώστε κάθε άτομο να πράττει για το συμφέρον της κοινότητας του λαού και πρέπει να είναι τόσο πεπεισμένος για την καλοσύνη, για την έντιμη ευθύτητα αυτής της κοινότητας του λαού ώστε να είναι έτοιμος να πεθάνει για αυτήν.

2. Και τότε είπαμε στους εαυτούς μας: Δεν υπάρχει τίποτα που να αποκαλείται τάξη: δεν μπορεί να υπάρχει. Η τάξη συνεπάγεται την κάστα και η κάστα συνεπάγεται τη φυλή. Εάν υπάρχουν κάστες στην Ινδία, καλώς έχει· εκεί είναι δυνατό, διότι υπάρχουν πρώην Άριοι και μαύροι αυτόχθονες. Το ίδιο και με την Αίγυπτο και με τη Ρώμη. Αλλά με εμάς στη Γερμανία, όπου όποιος είναι Γερμανός έχει το ίδιο αίμα, τα ίδια μάτια, και μιλάει την ίδια γλώσσα, εδώ δεν μπορούν να υπάρξουν τάξεις, εδώ μπορεί να υπάρξει ένας και μόνο λαός και πέραν τούτου τίποτα άλλο.

Σίγουρα αναγνωρίζουμε, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι, ότι υπάρχουν διάφορες «απασχολήσεις» και διάφορα «επαγγέλματα» -υπάρχει η Θέση των ωρολογοποιών, η Θέση των κοινών εργατών, η Θέση των βαφέων ή των τεχνικών, η Θέση των μηχανολόγων, των υπαλλήλων κλπ. Θέσεις μπορούν να υπάρξουν. Αλλά κατά την πάλη την οποία αυτές οι Θέσεις έχουν μεταξύ τους για την εξίσωση των οικονομικών τους συνθηκών, η διαμάχη και ο διχασμός δεν πρέπει ποτέ να είναι τόσο μεγάλη ώστε να διαχωρίσει τους δεσμούς της φυλής.

Και εάν πείτε «Αλλά πρέπει να υπάρχει εν τέλει μια διαφορά μεταξύ των τίμιων δημιουργών και εκείνων οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα απολύτως·» βεβαίως και πρέπει! Αυτή είναι η διαφορά η οποία βρίσκεται στην απόδοση της ενσυνείδητης εργασίας του ατόμου. Η εργασία πρέπει να είναι ο μεγάλος συνδετικός κρίκος, αλλά ταυτοχρόνως ο μεγάλος παράγοντας ο οποίος διαχωρίζει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο. Ο κηφήνας είναι ο εχθρός όλων μας.

Αλλά οι δημιουργοί -δεν έχει σημασία εάν είναι εργάτες του πνεύματος ή χειρώνακτες- αυτοί είναι οι ευγενείς του Κράτους μας, αυτοί είναι ο Γερμανικός λαός! Με τον όρο «εργασία» κατανοούμε αποκλειστικά και μόνο τη δραστηριότητα η οποία όχι μόνο ωφελεί μόνο το άτομο, αλλά δεν βλάπτει με κανέναν τρόπο την κοινότητα, ή μάλλον όχι, αυτή (η εργασία) η οποία συμβάλλει στη διαμόρφωση της κοινότητας.

3. Και στην τρίτη θέση: Μας ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η συγκεκριμένη άποψη βασιζόταν σε μια ώθηση η οποία αναπηδά από τη φυλή και το αίμα μας. Είπαμε μέσα μας ότι η μία φυλή διαφέρει από την άλλη και, επιπλέον, ότι η κάθε φυλή σε σχέση με τις βασικές της απαιτήσεις δείχνει εξωτερικά κάποιες συγκεκριμένες κλίσεις, και αυτές οι κλίσεις μπορούν ίσως να είναι περισσότερο ευκρινώς ακολουθούμενες στη σχέση τους με την αντίληψη της εργασίας. Ο Άριος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το θεμέλιο για τη διατήρηση της κοινότητας του λαού μεταξύ των μελών της. Ο Εβραίος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το μέσο εκμετάλλευσης άλλων λαών. Ο Εβραίος δεν εργάζεται ποτέ ως παραγωγικός δημιουργός χωρίς τον μεγάλο σκοπό του να γίνει ο ίδιος το αφεντικό. Εργάζεται μη-παραγωγικά, χρησιμοποιώντας και απολαμβάνοντας την εργασία άλλων ανθρώπων.

Και έτσι καταλαβαίνουμε την σιδηρά πρόταση την οποία είχε κάποτε ξεστομίσει ο Mommsen: «Ο Εβραίος είναι το ένζυμο της αποσύνθεσης στους λαούς,» που σημαίνει ότι ο Εβραίος καταστρέφει και πρέπει να καταστρέψει επειδή δεν κατέχει καθόλου την έννοια μιας δραστηριότητας η οποία συνθέτει το βίο μιας κοινωνίας. Και εκ τούτου είναι εκτός θέματος εάν ο Εβραίος ως άτομο είναι «αξιοπρεπής» ή όχι. Επάνω του φέρει εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία του έχει δώσει η Φύση, και δεν μπορεί ποτέ να απαλλάξει τον εαυτό του από αυτά τα χαρακτηριστικά. Και είναι βλαβερός προς εμάς. Το αν μας βλάπτει συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό δεν είναι το θέμα μας. Πρέπει να προβληματιστούμε ενσυνείδητα σχετικά με την ευημερία του δικού μας λαού.

4. Και τέταρτον: Πειστήκαμε περισσότερο ότι η οικονομική ευδαιμονία είναι αδιαχώριστη από την πολιτική ελευθερία και ότι εκ τούτου αυτός ο οίκος ψεμμάτων, ο “Διεθνισμός,” πρέπει να καταρρεύσει άμεσα. Αναγνωρίζουμε ότι η ελευθερία μπορεί να αποτελεί για πάντα μόνο ένα επακόλουθο της δύναμης και ότι η πηγή της δύναμης είναι η θέληση. Η θέληση για δύναμη πρέπει να ενδυναμώνεται συνεχώς σε έναν λαό με παθιασμένη ζέση. Και εκ τούτου συνειδητοποιούμε πέμπτον ότι:

5. Εμείς ως Εθνικοσοσιαλιστές και μέλη του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος -ενός κόμματος δεσμευμένο στην εργασία- πρέπει να είμαστε εξ’ αρχής οι πιο φανατικοί εθνικιστές. Συνειδητοποιούμε ότι το Κράτος μπορεί να είναι ένας παράδεισος για το λαό μας μόνο εάν ο λαός μπορεί να διατηρεί ελεύθερα την ισορροπία εκεί, σαν σε έναν παράδεισο: συνειδητοποιήσαμε ότι ένα κράτος δούλων δεν θα είναι ποτέ ένας παράδεισος, αλλά μόνο -πάντα και για πάντα- μια κόλαση ή μια αποικία.

6. Και έτσι, έκτον, αντιληφθήκαμε το γεγονός ότι η δύναμη ως ύστατη λύση είναι δυνατή μόνο όπου υπάρχει σθένος, και αυτό το σθένος δεν βρίσκεται στο νεκρό βάρος των αριθμών, αλλά αποκλειστικά στην ενέργεια.

Ακόμη και η μικρότερη μειοψηφία μπορεί να καταφέρει ένα ισχυρό αποτέλεσμα, εάν εμπνευστεί από την πιο φλογερή, την πιο παθιασμένη θέληση να δράσει. Η παγκόσμια ιστορία γραφόταν πάντα από μειοψηφίες. Και τέλος:

7. Εάν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα δεν έχει καμιά αξία εφόσον δεν έχει την αδάμαστη θέληση να μετατρέψει αυτή τη συνειδητοποίηση σε πράξη!

Αυτά ήταν τα θεμέλια του Κινήματός μας· οι αλήθειες στις οποίες βασίστηκε και οι οποίες κατέδειξαν την αναγκαιότητά του.»

Εθνικισμός και Σοσιαλισμός.

Του James Connolly

Δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο το 1897 από τον μεγάλο Ιρλανδό σοσιαλιστή εθνικοαπαναστάτη James Connolly, στο οποίο ξεσκεπάζεται η υποκρισία του αστικού και μικροαστικού πατριωτισμού. Ο James Connolly εκτελέστηκε από τους Εβραιοσάξονες για τον ηγετικό του ρόλο στην Πασχαλινή Εξέγερση του 1916 στο Δουβλίνο, όταν ένοπλοι Ιρλανδοί επαναστάτες αλλά και πλήθος λαού πολιόρκησαν το Δουβλίνο για έξι ημέρες απαιτώντας μια ελεύθερη Ιρλανδική Δημοκρατία. Ο Βρετανικός στρατός, καλώντας χιλιάδες ενισχύσεις κατέπνιξε τελικά την επανάσταση. Η συγκεκριμένη εξέγερση ήταν η πρώτη ένοπλη εξέγερση των Ιρλανδών που μετά από πολλές και αιματηρότατες επαναστάσεις κατάφεραν τελικά να απελευθερώσουν την πατρίδα τους, τουλάχιστον επίσημα, από τον Εβραιοσαξονικό ζυγό.

Αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο από κομμουνιστικό ιστολόγιο, διότι εμείς δεν πάσχουμε από την ακροδεξιά νόσο. Αυτό το κείμενο είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς τους γελοίους που προβάλουν τον Εθνικοσοσιαλισμό απλά ως ένα σύνολο από φυλετικούς μύθους και παραμύθια (όπως η ανύπαρκτη νορδική κάθοδος στην οποία θα αναφερθούμε διεξοδικά βασιζόμενοι στη σύγχρονη γενετική), λες και βρισκόμαστε σε λαογραφικό μουσείο.

Είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς που προσπαθούν να ωραιοποιήσουν τη φεουδαρχία -την οποία οι Γερμανοί αγρότες αλλά και οι αληθινοί Γερμανοί αριστοκράτες1, πολέμησαν ηρωικά πολύ πριν τη Γαλλική επανάσταση- παρουσιάζοντάς την ως «πατροπαράδοτη» για να δικαιολογήσουν τις νεοφεουδαρχικές πρακτικές των Εβραίων και Λευκών Εβραίων καπιταλιστών.

Είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς τους δήθεν «Συντηρητικούς» λακέδες, που μυρίστηκαν την πιθανή καταδίκη της Χρυσής Αυγής και τρέχουν να της πάρουν τις ψήφους πουλώντας αστικό Εθνικισμό μπολιασμένο με την καπιταλιστική βρωμιά που τους ακολουθεί παντού.

Είναι μόνο η αρχή στον ιδεολογικό και προπαγανδιστικό πόλεμο που θα ακολουθήσει με όλες τις καθεστωτικές τάσεις που αμαυρώνουν τον Εθνικοσοσιαλισμό. Αυτό το ιστολόγιο είναι όργανο ιδεολογικής μάχης. Αν θέλαμε να εμπλακούμε σε φυσική μάχη, κάτι που δεν είναι άγνωστο σε εμάς σε αντίθεση με πολλούς άλλους, σίγουρα δεν θα το κάναμε on camera ούτε θα κατοχυρώναμε το trademark εκτός κι αν είχαμε άλλους σκοπούς. Νομίζουμε ότι γίναμε πλήρως κατανοητοί από τους αναγνώστες μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Εθνικισμός και Σοσιαλισμός..

Η απύθμενη Πηγάδα του φιλελευθερισμού.

Του Evpaty Kolovrat

Στο βίντεο που ακολουθεί θα παρακολουθήσετε ένα υπανθρώπινο υποκείμενο, που κατά πάσα πιθανότητα δεν έχει εργαστεί ποτέ πραγματικά στην ζωή του, να ζητάει με επιτακτικό τρόπο από το Αμερικανικό κράτος να ανοίξει στα σύνορα στους Μεξικανούς και λοιπούς τριτοκοσμικούς μετανάστες διότι, όπως ισχυρίζεται, η λευκή εργατική τάξη πλέον είναι αντιπαραγωγική, κουρασμένη και οι λευκοί Αμερικάνοι εργάτες είναι τεμπέληδες.

Στην ουσία τα αφεντικά για να μειώσουν το κόστος παραγωγής, θέλουν να χρησιμοποιήσουν πεινασμένους και εξαθλιωμένους μετανάστες από τον Τρίτο Κόσμο, οι οποίοι θα δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί και δεν θα νοιάζονται για περαιτέρω διεκδικήσεις και εργασιακά δικαιώματα.

Συνεχίστε να διαβάζετε Η απύθμενη Πηγάδα του φιλελευθερισμού..

Μίσος και μόνο μίσος για την άρχουσα τάξη!

Σε καθεστωτική ενημερωτική ιστοσελίδα διαβάζουμε τα εξής:

«Σε μεγάλες αυξήσεις για ανώτατες διοικήσεις συγκεκριμένων ΔΕΚΟ προχωρεί η κυβέρνηση με τροπολογία που κατατέθηκε σήμερα στη Βουλή.

Η τροπολογία προβλέπει αυξήσεις έως και 60% στους μισθούς τους.

Η τροπολογία προβλέπει πως θα εξαιρούνται πλέον από το ανώτατο όριο αποδοχών των 4.631 ευρώ που ισχύει σήμερα οι πρόεδροι, οι διευθύνοντες σύμβουλοι και οι εντεταλμένοι σύμβουλοι των δημοσίων επιχειρήσεων και των θυγατρικών τους, οι μετοχές των οποίων έχουν μεταβιβαστεί στην Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας και οι οποίες είτε απασχολούν περισσότερους από 3.000 εργαζόμενους, είτε ο κύκλος εργασιών τους υπερβαίνει τα 100 εκατ. ευρώ.

Οι αποδοχές και οι εν γένει πρόσθετες αμοιβές, απολαβές και αποζημιώσεις των εν λόγω πρόσωπον θα καθοριστούν με κοινή υπουργική απόφαση και σε κάθε περίπτωση δεν θα μπορούν να υπερβαίνουν το 90% των μηνιαίων αποδοχών και επιδομάτων του Προέδρου του Αρείου Πάγου.

Ο μισθός του Προέδρου του Αρείου Πάγου είναι στα 8.314,56 ευρώ, το 90% ισοδυναμεί με μισθό 7.483,10 ευρώ και με τη διάταξη το υπουργείο Οικονομικών αυξάνει τις αποδοχές των εν λόγω διοικητικών στελεχών έως και 60%.»

Συνεχίστε να διαβάζετε Μίσος και μόνο μίσος για την άρχουσα τάξη!.