H καμμένη γη της μεταπολίτευσης…

Του Eupaty Kolovrat

Σήμερα, όπως γνωρίζετε, είναι η επέτειος της αποκατάστασης της δημοκρατίας. Δηλαδή πριν από 44 ακριβώς χρόνια το στρατιωτικό καθεστώς της 21ης Απριλίου 1967 έκλεισε την παρένθεσή του (διότι κατά την δήλωση του ίδιου του Γεωργίου Παπαδόπουλου ήταν παρένθεση) και επανήλθε ξανά η «δημοκρατική νομιμότητα» και η «ομαλότητα». Δεν γνωρίζουμε αν σήμερα όπως και κάθε χρόνο, τα καθάρματα, οι δωσίλογοι και το ρουφιανότσουρμο, δηλαδή η «αφρόκρεμα» του πολιτικού, δημοσιογραφικού και επιχειρηματικού υποκόσμου, θα μαζευτούν στο προεδρικό Μέγαρο για να εορτάσουν την θλιβερή επέτειο. Ίσως να έχουν την στοιχειώδη ευφυΐα να μην προκαλέσουν το κοινό αίσθημα μετά την καταστροφική και πολύνεκρη πυρκαγιά. Ίσως πάλι επειδή έχουν καταλάβει ότι ο λαός που κυβερνούν είναι και φοβισμένος και ανίκανος να αντιδράσει τελικά εορτάσουν, έστω και με κάποια σεμνότητα, την επέτειο.

Όλοι φυσικά έχετε ενημερωθεί για την καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε περιοχές της ανατολικής Αττικής.

Εμείς δεν είμαστε ούτε ειδικοί, ούτε και εμπειρογνώμονες να πούμε αν ήταν εμπρησμός και ποιος κρύβεται πίσω από τις πυρκαγιές. Άλλωστε στα διάφορα «πατριωτικά» ιστολόγια και ιστοσελίδες υπάρχουν τόσες πολλές θεωρίες συνωμοσίας που οι περισσότερες όχι απλά αγγίζουν αλλά έχουν ξεπεράσει τα όρια της γελοιότητας. Ένα μάλιστα «πατριωτικό» ιστολόγιο που οι αρθρογράφοι του το παίζουν παντογνώστες σε θέματα γεωπολιτικής και διεθνούς διπλωματίας, φαίνεται να ζήλεψε την δόξα των αμερικανικών δικτύων ενημέρωσης όπως το CNN και ανακάλυψε τους υπαίτιους της τραγωδίας . Και φυσικά δεν είναι άλλοι από τους Ρώσους που θέλουν να τιμωρήσουν την χώρα μας για την απέλαση των δύο διπλωμάτων τους. Απίστευτη αβάντα από τους ακροδεξιούς λακέδες στην «αριστερή» κυβέρνηση του Τσίπρα. Αυτό είναι κάτι που θα μπορούσαν να το έχουν γράψει συγγραφείς κατασκοπευτικών μυθιστορημάτων όπως ο John Le Carre ή ο Ian Fleming ή κάποιος υπάλληλος του σταθμού της CIA στην Αθήνα.

Συνεχίστε να διαβάζετε H καμμένη γη της μεταπολίτευσης….

Advertisements

Σπάσε την παγωμένη βιτρίνα των αστών!

Έξω χιονίζει, κάνει κρύο κι εμείς είμαστε στη ζεστασιά του σπιτιού μας. Ακόμη κι όσοι έχουν λίγες παροχές και αναγκάζονται να φορούν διπλά ρούχα, έχουν ένα σίγουρο καταφύγιο. Αυτή την ώρα όλοι λέμε «Τι ωραία που είναι που χιονίζει!», «Ωραία εδώ, στη ζέστη» και λοιπά, με ελάχιστους από εμάς να συνειδητοποιούν ότι την ίδια ώρα, αυτό που δεν λέμε, είναι και το πραγματικό δράμα. Είναι ωραία που έξω χιονίζει και χαζεύουμε το χιόνι, αλλά άλλοι υποφέρουν, παλεύουν κυριολεκτικά να κρατηθούν στη ζωή και κάποιοι θα χάσουν τη μάχη.

Δεν ξέρω αν είναι χειρότερος ο θάνατος ή η συνεχής μάχη να κρατηθείς ζωντανός μόνο και μόνο για να παλεύεις καθημερινά· αυτό άπτεται της αντίληψης και της «αισθητικής» του καθένα προσωπικά. Αυτό που σίγουρα είναι χειρότερο κι απ’τα δύο, είναι η κατάσταση καθ’αυτή.

Την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς (ως κοινωνία) παρευρεθήκαμε σε συμπόσια με αφορμή τις γιορτές, φάγαμε και ήπιαμε μέχρι σκασμού, κάποιες υπάρξεις βρίσκονται στους δρόμους ψάχνοντας ένα πρόχειρο κατάλυμα για να προστατευτούν για λίγο απ’την παγωνιά και το χιόνι, γυρεύουν στα σκουπίδια λίγα αποφάγια και ψάχνουν πού θα γουρνιάσει λίγο νερό για να πιουν. Αναφέρομαι σε άστεγους συμπολίτες μας και αδέσποτα ζώα (απ’τα οποία σε μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκονται τα σκυλιά).

Συνεχίστε να διαβάζετε Σπάσε την παγωμένη βιτρίνα των αστών!.