O Ernst Röhm εξηγεί…

«Πετύχαμε μια τεράστια νίκη. Αλλά όχι απόλυτη. Τα SA και τα SS δεν θα ανεχθούν να αποκοιμηθεί η Γερμανική επανάσταση και να προδοθούν στη μέση της επανάστασης, από μη μάχιμους. Όχι για χάρη των SS ή των SA αλλά για χάρη της Γερμανίας. Διότι τα SA είναι η τελευταία ένοπλη δύναμη του Έθνους, η τελευταία γραμμή αμύνης έναντι του κομμουνισμού. Αν η Γερμανική επανάσταση είναι να καταστραφεί από την αντίδραση, την ανικανότητα ή την τεμπελιά, οι Γερμανοί θα απελπιστούν και θα γίνουν εύκολα θύμα της αιμοδιψούς παράνοιας που έρχεται από τα βάθη της Ασίας.

Αν αυτοί οι ηλίθιοι αστοί πιστεύουν ότι η εθνική επανάσταση ήδη κράτησε πολύ, για μια φορά συμφωνούμε μαζί τους. Ήρθε επιτέλους η στιγμή η εθνική επανάσταση να σταματήσει και να μετατραπεί σε Εθνικοσοσιαλιστική!

Είτε τους αρέσει είτε όχι, θα συνεχίσουμε τον αγώνα. Αν επιτέλους κατάλαβαν περί τίνος πρόκειται μαζί τους, αν είναι απρόθυμοι να καταλάβουν χωρίς αυτούς και αν χρειαστεί εναντίον τους!»

(απόσπασμα από τον λόγο του Ernst Röhm κατά την ανάληψη της καγκελαρίας από τον Hitler το 1933)

Χαιρόμαστε να βλέπουμε την καθεστωτική αντίδραση του «πατριωτικού» χώρου, να εξαπολύει τον οχετό της ενάντια στην μόνη Εθνικοσοσιαλιστική πτέρυγα του NSDAP. Αισθανόμαστε μια βαθιά ανάγκη και υποχρέωση, να κάνουμε τους φόβους τους πραγματικότητα.

Φυλετικά – Ταξικά – Ελεύθερα

 

Advertisements

Έπος 1940: Είναι καθήκον μας, η θυσία Τους να δικαιωθεί… Δόξα στους νεκρούς μας!

Αυτοί πάντως πολέμησαν,

και μερικοί πιστεύοντας,

pro domo, πάντως…

Άλλοι πρόθυμοι για τα όπλα,

άλλοι για περιπέτεια,

άλλοι απ’ το φόβο της αδυναμίας,

άλλοι απ’ το φόβο της αποδοκιμασίας,

άλλοι από αγάπη για τη σφαγή, στη φαντασία,

μαθαίνοντας αργότερα…

άλλοι με φόβο, μαθαίνοντας την αγάπη της σφαγής∙

Μερικοί έπεσαν, pro patria,

non «dulce» non «et decor»…

βούτηξαν ως τα μάτια μέσα στην κόλαση

πιστεύοντας στα ψέμματα των γέρων, ύστερα δυσπιστώντας

επέστρεψαν στην πατρίδα, επέστρεψαν σ’ ένα ψέμα,

επέστρεψαν σε αμέτρητες απάτες,

επέστρεψαν σε παλιά ψέμματα και νέους εξευτελισμούς∙

τοκογλυφία πωρωμένη και πανάρχαια

και στις δημόσιες θέσεις συκοφάντες.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Έπος 1940: Είναι καθήκον μας, η θυσία Τους να δικαιωθεί… Δόξα στους νεκρούς μας!.

O Oswald Mosley εξηγεί…

«Αν αγαπάς την πατρίδα μας είσαι Εθνικιστής κι αν αγαπάς τον λαό μας είσαι σοσιαλιστής!»

                                                                        …

«Ούτε είμαι, ούτε ήμουν ποτέ, άνθρωπος της Δεξιάς. Η θέση μου ήταν στην αριστερά και τώρα είναι στο κέντρο του πολιτικού φάσματος».

                                                                         …

«Προτείνουμε πρώτα την επέκταση της πίστωσης, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε ζήτηση. Αυτή η νέα και μεγαλύτερη ζήτηση πρέπει, βεβαίως, να καλυφθεί από μια νέα και μεγαλύτερη παραγωγή αγαθών, αλλιώς θα επέλθουν όλα τα κακά του πληθωρισμού και της ανόδου των τιμών. Εδώ είναι που πρέπει να μπει ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός μας. Πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι περισσότερα αγαθά θα παραχθούν ώστε να καλύψουν τη νέα ζήτηση.»

Συνεχίστε να διαβάζετε το O Oswald Mosley εξηγεί….

Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του πονήματος του Otto Strasser «Ηitler and I». Ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Όταν συνάντησα τον Hitler» και αναφέρεται στην πρώτη συνάντηση των δύο ανδρών, η οποία έμελλε να είναι καθοριστική για το μέλλον του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί άλλο ένα αριστούργημα του Otto Strasser, ο οποίος με γλαφυρότατο τρόπο αποκαλύπτει πολλές άγνωστες πτυχές του κινήματος και της ιστορικής του εξέλιξης. Στο μέλλον θα δημοσιεύσουμε κι άλλα αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο.

Σε κάποιους αναγνώστες και συναγωνιστές θα δημιουργηθεί η απορία, γιατί να ασχοληθούμε με την ιστορική διαμάχη δύο προσωπικοτήτων. Ασχολούμαστε διότι δεν πρόκειται απλώς για μια διαμάχη προσωπικοτήτων, αλλά για μια διαμάχη μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και στείρου ακροδεξιού σωβινισμού! Ο διάλογος που ακολουθεί, θα μπορούσε σήμερα να επαναλαμβάνεται από άλλα πρόσωπα και να αφορά ένα πλήθος θεμάτων στα οποία εμείς έχουμε εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την καθεστωτική ακροδεξιά με τα χίλια πρόσωπα…

[…Όσο πιο πειστικός προσπαθούσε να γίνει ο Hitler, τόσο πιο επικριτικός γινόμουν. Έκανε μια παύση να αναπνεύσει και με είδε να χαμογελάω.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler.

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (και πολιτικής). Β’ ΜΕΡΟΣ

Carpetbaggers και Scalawags

Μετά την λήξη του εμφυλίου πολέμου και την δολοφονία Λίνκολν όπως είδαμε στο πρώτο μέρος, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ξεκίνησε μια εκ των ουκ άνευ καταστολή εναντίον των Νότιων Πολιτειών. Κυρίως εναντίον των Νότιων που πολέμησαν στις δυνάμεις της συνομοσπονδίας και δεν έδειχναν κανένα σημάδι υποταγής στην παρούσα κατάσταση ούτε και μεταμέλειας.

Στη θέση του δολοφονηθέντος Λίνκολν, όπως ορίζει το Σύνταγμα των ΗΠΑ, αναλαμβάνει θέση προέδρου ο Andrew Johnson ένας πολιτικός με καταγωγή από την πολιτεία του Τεννεσή. Δηλαδή ήταν Νότιος, μετριοπαθής, Δημοκρατικός (τότε το Δημοκρατικό κόμμα ήταν το κόμμα του Νότου), abolitionist, πιστός στην Ένωση και οπαδός της εθνικής συμφιλίωσης. Μια άριστη επιλογή του Λίνκολν για την αντιπροεδρία που ήθελε να δώσει στον ρημαγμένο Νότο ένα μήνυμα συμφιλίωσης. Δυστυχώς όμως ο Johnson ήταν πρόεδρος μόνο κατά όνομα. Στην πραγματικότητα κυβερνούσε ο William Seward, ο υπουργός εξωτερικών (και στις κυβερνήσεις Λίνκολν). Ο Seward ήταν ο απόλυτος ορισμός του γιάνκη που μισούσε τον Νότο. Γνήσιος ρεπουμπλικάνος abolitionist (τότε οι Ρεπουμπλικάνοι ήταν η αριστερά), με διασυνδέσεις με ύποπτους επιχειρηματικούς κύκλους, αποφασίζει να πάρει στα χέρια του την υπόθεση της Αναμόρφωσης του Νότου.

Η αναμόρφωση του Νότου (Reformation of South) ήταν ένα σχέδιο που υποτίθεται θα βοηθούσε τον Νότο να μεταβεί από την δουλοκτητική οικονομία του παρελθόντος σε μια σύγχρονη οικονομία. Ως συνήθως οι χειρότερες των προθέσεων καλύπτονται με όμορφες λέξεις . Στην ουσία ήταν μια προσπάθεια υφαρπαγής της περιουσίας των νοτίων από γιάνκηδες επιχειρηματίες και τοκογλύφους. Γι αυτό το λόγο έπρεπε να ελέγξουν την πολιτική διοίκηση στο νότο. Τον ρόλο αυτό ανέλαβαν αποτυχημένοι πολιτικοί και δικολάβοι γιάνκηδες που πριν και κατά την διάρκεια του εμφυλίου ζούσαν με απάτες. Στον νότο ο κόσμος τους ονόμαζε carpetbaggers δηλαδή ο πολιτικός που δεν κατάγεται από την περιφέρεια που βάζει υποψήφιος. Για να πετύχει τον στόχο της μια κατοχική κυβέρνηση χρειάζεται συνεργάτες. Φυσικά πάντοτε θα υπάρχουν οι πρόθυμοι να υπηρετήσουν τον κατακτητή από ιδιοτέλεια και συμφέρον. Κάποιοι ήταν τριτοκλασάτοι δημόσιοι λειτουργοί της CSA, άλλοι πρώην αξιωματικοί του στρατού των νοτίων απλά ήθελαν να εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις οικογένειές τους και αρκετοί ήταν πρώην μεγαλογαιοκτήμονες που δεν ήθελαν να χάσουν τις περιουσίες και τα προνόμιά τους. Μάλιστα οι τελευταίοι αν και ήσαν οι φανατικότεροι οπαδοί της απόσχισης, δεν πήγαν να πολεμήσουν στον πόλεμο. Όπως έλεγε εκείνη η «αδελφή» ο Όσκαρ Ουαΐλντ: «πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων ». Μεταξύ μας σε αρκετές περιπτώσεις δεν έχει άδικο .

Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (και πολιτικής). Β’ ΜΕΡΟΣ.

Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (και πολιτικής). Ά ΜΕΡΟΣ

Του Eupathy Kolovrat

Το περασμένο Σάββατο στο Charlottesville της πολιτείας της Virginia οι οργανώσεις της αμερικανικής φυλετικής Δεξιάς συναντήθηκαν για πρώτη φορά ενωμένες κάτω από το άγαλμα του στρατηγού R.E.Lee και έδωσαν μάχη και με τους παρακρατικούς της antifa αλλά και με τις δυνάμεις καταστολής, δηλαδή την τοπική αστυνομία του Charlottesville αλλά και με την εθνοφρουρά (National Guard) της πολιτείας της Virginia.

Εκτός της Χρυσής Αυγής που και αυτή παραποίησε τα γεγονότα παρουσιάζοντας ουσιαστικά τις δυνάμεις της κρατικής καταστολής ως φιλικές προς τους λευκούς εθνικιστές κάτι που το καταλαβαίνουμε απόλυτα αφού όπως λέει ο λαός πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι (δηλαδή η κακή συνήθεια)κανένα άλλο ιστολόγιο του «χώρου» δεν ασχολήθηκε με αυτό το σημαντικό γεγονός. Μόνη εξαίρεση αποτελεί ένα αξιόλογο συντηρητικό ιστολόγιο, το οποίο όμως σε ένα ηττοπαθές άρθρο του περιέγραψε την καταστολή κατά την διάρκεια αλλά και μετά την πορεία, από το αμερικανικό βαθύ κράτος απέναντι στους λευκούς φυλετιστές, χωρίς να αναφέρει τίποτα για την μεγάλη νίκη της λευκής φυλετικής δεξιάς απέναντι στην antifa και στις δυνάμεις καταστολής. Το ίδιο όμως ιστολόγιο έγραψε διθυραμβικά σχόλια για την «επαναστατική» κρουαζιέρα της «γενιάς της ταυτότητας»…

Για να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει στις ΗΠΑ θα πρέπει να κάνουμε μια αναδρομή στο παρελθόν δηλαδή στο πως δημιουργήθηκε το αμερικανικό έθνος.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Μαθήματα Αμερικανικής Ιστορίας (και πολιτικής). Ά ΜΕΡΟΣ.

9η Μαΐου: μια θλιβερή επέτειος!

Αυτοί που πολέμησαν στην πλευρά του Άξονα, δεν πολέμησαν για τον στενόμυαλο γερμανικό σωβινισμό του Αδόλφου Χίτλερ, ούτε για μια γερμανική Ευρώπη, όπως την ονειρευόταν η γερμανική ακροδεξιά αντίδραση. Πολέμησαν για ελεύθερες ευρωπαϊκές πατρίδες απηλλαγμένες από την δουλεία του τόκου και την τυραννία του Κολχόζ.

Ούτε όλοι όσοι πολέμησαν στην άλλη πλευρά, πολέμησαν για «ανοιχτές» κοινωνίες μιγάδων, χωρίς σύνορα, με ακραίο φιλελευθερισμό και πολιτιστικό μαρξισμό. Πολέμησαν για να ελευθερώσουν τις πατρίδες τους από τους εισβολείς.

Εμείς στις 9 Μαΐου δεν θρηνούμε για την ήττα του στενόμυαλου γερμανικού σωβινισμού, θρηνούμε για την κατοχή των Ευρωπαϊκών εθνών από τον εβραιοατλαντισμό. Και ελπίζουμε, την επόμενη φορά, όλα τα ευρωπαϊκά έθνη και οι λαοί να πολεμήσουν μαζί ενάντια στους τοκογλύφους, στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών και στους ατλαντιστές του ΝΑΤΟ!

Eupathy Kolovrat

«Ο Δρόμος προς τον Φασισμό» και «Ο Δεκάλογος του Φασίστα»

«Ο Δρόμος προς το Φασισμό» και «Ο Δεκάλογος του Φασίστα»

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο, όπως είχε δημοσιευθεί σε μη ενεργό πλέον ιστολόγιο.

Ανακαλύψαμε ένα εξαιρετικό άρθρο σχετικά με το Φασιστικό κράτος της Ιταλίας το οποίο αφορά την οικονομική του φύση και τις μεταρρυθμίσεις του. Είναι ένα από τα ελάχιστα εκτενή οικονομικά άρθρα που αφορούν αυτό το ζήτημα, και παρόλο που είναι αναρχικού αρθρογράφου, η γραμμή που διατηρείται είναι αρκετά αντικειμενική.

Με την ευκαιρία, μεταφράσαμε και τον «Δεκάλογο του Φασίστα», τα δέκα σημεία των «καθηκόντων» του Φασίστα στρατιώτη, εξίσου την πρώτη έκδοσή του, του 1934, όσο και την μετέπειτα, του 1938. Διαφωνούμε σε πολλά σημεία με τις προτεραιότητες και τις αρχές του Δεκαλόγου του Φασίστα, αλλά ως ιστορικό κείμενο, αξίζει να το έχει διαβάσει κανείς.

«Ο Δεκάλογος του Φασίστα»

I – 1934

1. Να γνωρίζεις ότι ο Φασίστας και συγκεκριμένα ο στρατιώτης, δεν πρέπει να πιστεύει στην παντοτινή ειρήνη.

2. Η φυλάκιση είναι πάντα δικαιολογημένη.

3. Το κράτος υπηρετεί ακόμη και ως φρουρός πάνω από ένα δοχείο με βενζίνη.

4. Ένας συναγωνιστής πρέπει να είναι αδερφός, πρώτα, επειδή ζει μαζί σου, και δεύτερον επειδή σκέφτεται όπως εσύ.

5. Το τουφέκι, και η φυσιγγιοθήκη, και τα υπόλοιπα, σου δόθηκαν όχι για να σκουριάσουν κατά την ανάπαυλα, αλλά για να συντηρηθούν στον πόλεμο.

6. Ούτε να το σκεφτείς να πεις ότι «Θα πληρώσει η Κυβέρνηση…» επειδή εσύ είσαι αυτός που πληρώνει· και η Κυβέρνηση είναι αυτή την οποία θέλεις εσύ να έχεις, και για την οποία φοράς τη στολή σου.

7. Η πειθαρχία είναι η ψυχή των στρατών· χωρίς αυτήν δεν υπάρχουν στρατιώτες, μόνο σύγχυση και ήττα.

8. Ο Mussolini έχει πάντα δίκιο.

9. Για έναν εθελοντή δεν υπάρχουν ελαφρυντικές περιστάσεις όταν είναι απείθαρχος.

10. Ένα πράγμα πρέπει να σου είναι αγαπητό: η ζωή του Duce.

II – 1938

1. Να θυμάσαι ότι εκείνοι οι οποίοι έπεσαν για την επανάσταση και για την αυτοκρατορία παρελαύνουν στην κεφαλή της φάλαγγάς σου.

2. Ο συναγωνιστής σου είναι ο αδερφός σου. Ζει μαζί σου, σκέφτεται όπως εσύ και είναι στο πλευρό σου στη μάχη.

3. Η υπηρεσία στην Ιταλία μπορεί να προσφερθεί οποιαδήποτε στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος, και με οποιονδήποτε τρόπο. Μπορεί να πληρωθεί με μόχθο καθώς επίσης και με αίμα.

4. Ο εχθρός του Φασισμού είναι και δικός σου εχθρός. Μην του δείξεις κανένα έλεος.

5. Η πειθαρχία είναι η λιακάδα του στρατού. Προετοιμάζει και φωτίζει τη νίκη.

6. Εκείνος ο οποίος προελαύνει προς την επίθεση με αποφασιστικότητα έχει ήδη αδράξει τη νίκη.

7. Η συνειδητή και απόλυτη υπακοή είναι η αρετή του Λεγεωνάριου.

8. Δεν υπάρχουν σημαντικά και ασήμαντα πράγματα. Υπάρχει μόνο το καθήκον.

9. Η Φασιστική επανάσταση εξαρτιόταν στο παρελθόν κι εξακολουθεί να εξαρτιέται στις ξιφολόγχες των Λεωνάριών της.

10. Ο Mussolini έχει πάντα δίκαιο.

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

«Η άνοδος του ιταλικού φασισμού και οι σχέσεις του με τον αναρχισμό, το συνδικαλισμό και το σοσιαλισμό»

Του Larry Gambone*

[Η κυβέρνησή του διαπράττει στην Ιταλία, ο,τι η σοβιετική κυβέρνηση έχει διαπράξει στη Ρωσία.Τα πιο αγωνιστικά φιλελεύθερα στοιχεία είναι βαθιά αποκαρδιωμένα. Αυτό που σύντομα θα γίνει είναι ένα μεγάλο σοσιαλιστικό κράτος, αυστηρά συγκεντρωτικό, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Σε 10 χρόνια, θα έχει οικοδομηθεί ένα κράτος όπου δε θα υπάρχει κανένα ίχνος ευρωπαϊκού «φιλελευθερισμού» ή δημοκρατικής «ελευθερίας».]

Wyndham Lewis, Άγγλος οπαδός του φασισμού (1926)

[Το μονοπάτι όπου βαδίζουν αυτοί οι άνθρωποι είναι πάντοτε το ίδιο. Αρχικά είναι αναρχικοί ή ακραίοι σοσιαλιστές, κατόπιν «προσηλυτίζονται» στον εθνικισμό και δημιουργούν αξιοσημείωτες μεσσιανικές ιδέες και φορτίζουν τον ακίνδυνο εθνικισμό των ενώσεων και των κομμάτων με το δυναμίτη της αναρχικής ετοιμότητας για δράση.]

Όττο Στράσσερ1

*Ο Larry Gambone ζει στο Μόντρεαλ του Καναδά και είναι εκδότης της αναρχικής εφημερίδας Any Time Now.

Η μετάφραση είναι του Γιάννη Καρύτσα.

Συνεχίστε να διαβάζετε το «Ο Δρόμος προς τον Φασισμό» και «Ο Δεκάλογος του Φασίστα».

H δουλεία των Λευκών στην Αμερική!

Με αφορμή την επέτειο της εργατικής πρωτομαγιάς, την οποία γιορτάζουμε όλοι μας εκτός από τους λακέδες του συστήματος και των αφεντικών, μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε το πρώτο μέρος ενός εξαιρετικού άρθρου για την μισθωτή και άμισθη σκλαβιά των Λευκών στην Αμερική. Στο ιστολόγιο από το οποίο αντλήσαμε το άρθρο, υπάρχει ένας θησαυρός ρεβιζιονιστικών άρθρων με θέμα την λευκή δουλεία στις ΗΠΑ, τον Αμερικανικό εμφύλιο και πολλά άλλα θέματα.

Σε μια εποχή που η δεξιά και η ακροδεξιά κρύβουν τα κόπρανα κάτω από το χαλί μιλώντας για «εθνική ενότητα» και υπηρετώντας πιστά τον ταξικό εχθρό ενώ η αριστερά βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του φυλετικού πολέμου που έχουν εξαπολύσει εναντίον μας οι Σιωνιστές και οι αφροασιάτες, οφείλουμε να αποκαλύψουμε την ταξική υφή του φυλετικού μας πολέμου καθολη την διάρκεια της ιστορίας.

Σε αντίθεση με όσα ισχυρίζονται οι φιλελεύθεροι Μαρξιστές, ουδέποτε υπήρξε «Λευκό προνόμιο» (White privilege) αλλά αντίθετα μια «Λευκή κατάρα» την οποία η βιολογική ρώμη των Λευκών προλετάριων μετέτρεψε σε «προνόμιο», ακόμα και στα πιο άγονα μέρη ή υπό τις πιο αντίξοες συνθήκες! Είναι το «Λευκό προνόμιο» του στρατού του Έλληνα Σπάρτακου, αποτελούμενου ως επί το πλείστον από Γερμανούς και Γαλάτες μονομάχους, ο οποίος τσάκισε την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, την στιγμή που οι μη Eυρωπαίοι δούλοι ουδέποτε διανοήθηκαν να εξεγερθούν…

Συνεχίστε να διαβάζετε το H δουλεία των Λευκών στην Αμερική!.

Το ελληνικό λαθρεμπόριο όπλων στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο!

του Θανάση Δ. Σφήκα, επίκουρου Καθηγητή Ευρωπαϊκής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Central Lancashire στη Μεγάλη Βρετανία.

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο από το ιστολόγιο Ispania.gr, όπου είχε δημοσιευθεί επτά χρόνια πριν! Διαφωνούμε φυσικά με το πνεύμα του άρθρου, όμως η γενικότερη προσέγγισή του είναι σοβαρή και άκρως ενδιαφέρουσα.

Η γνώμη μας για τον μπάρμπα-πιόνι Μεταξά και την ακροδεξιά πολιτική του «φιλιππινέζα» Σίτσα Καραϊσκάκη, έχει διατυπωθεί αναλυτικά σε προηγούμενα άρθρα που δημοσιεύονται στο ιστολόγιό μας. 

«Ύστερα από γαλλική πρωτοβουλία, στις 9 Σεπτεμβρίου 1936 συστάθηκε στο Λονδίνο η Επιτροπή Μη Επεμβάσεως στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο με σκοπό να αποτρέψει την έξωθεν επέμβαση και αποστολή όπλων στους αντιμαχόμενους.

Στην πράξη, η Επιτροπή υπονόμευσε την πολεμική προσπάθεια των Δημοκρατικών, καθώς αρνήθηκε στη Νόμιμη Ισπανική Δημοκρατική κυβέρνηση (ΝΙΔΚ) το δικαίωμα να αγοράζει όπλα στη διεθνή αγορά, και τούτο τη στιγμή που η Γερμανία και η Ιταλία όχι μόνο πολεμούσαν στο πλευρό των Εθνικιστών αλλά τους εφοδίαζαν και με τεράστιες ποσότητες πολεμικού και άλλου υλικού.

Η υποκρισία και ο κυνισμός της Επιτροπής Μη Επεμβάσεως, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η βοήθεια της ΕΣΣΔ προς τους Δημοκρατικούς υπολειπόταν κατά πολύ της βοήθειας του Άξονα προς τους Εθνικιστές, ανάγκασε τη ΝΙΔΚ να προσφύγει σε ιδιώτες εμπόρους όπλων.

Η Ελληνική Εταιρεία Πυριτιδοποιείου-Καλυκοποιείου (ΕΕΠΚ) του Πρόδρομου Αθανασιάδη-Μποδοσάκη έλαβε την πρώτη παραγγελία για πέντε εκατομμύρια φυσίγγια από τους Δημοκρατικούς στα μέσα Σεπτεμβρίου 1936.

Λίγες ημέρες αργότερα,η κυβέρνηση του Ιωάννη Μεταξά εξέδωσε βασιλικό διάταγμα που απαγόρευε την εξαγωγή όπλων και πολεμοφοδίων στην Ισπανία, συμμορφούμενη κατ’ αυτό τον τρόπο προς τις υποχρεώσεις της ως μέλους της Επιτροπής Μη Επεμβάσεως.

Εν τούτοις, κατά τον Μποδοσάκη, ο δικτάτορας κατάλαβε αμέσως ότι η συναλλαγματική ωφέλεια από την εκτέλεση παραγγελιών αυτού του είδους θα ήταν για την Ελλάδα πολύ μεγάλη. Η πληρωμή θα γινόταν αμέσως και σε υγιές νόμισμα.

Γι’ αυτό όχι μόνο δεν έφερε αντίρρηση, αλλά προσφέρθηκε να κάνει και κάθε απαραίτητη διευκόλυνση.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Το ελληνικό λαθρεμπόριο όπλων στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο!.