Ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα…

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο από ένα αριστερίστικο ιστολόγιο, που φυσικά ζέχνει από «αντιφασισμό». Όμως έχει αποκαλυπτικότατα στοιχεία για το ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα που πολεμούν τον «κακό» Μαδούρο, τον οποίο θεωρούμε πολύ μικρό και πολύ λίγο για να διαδεχθεί τον μεγάλο ηγέτη Hugo Chavez, ο οποίος είχε πολεμήσει τους Μαρξιστές αντάρτες όταν ήταν στρατιωτικός και ήταν περισσότερο Εθνικιστής Μπολιβαριανού τύπου. Όπως μπορείτε να διαβάσετε, οι συνήθεις ύποπτοι δηλαδή οι Εβραίοι, οι καπιταλιστές και οι εκφυλισμένοι φιλελεύθεροι δεξιοί και ακροδεξιοί είναι ο συνασπισμός των δυνάμεων που μάχονται για την «δημοκρατία» στη Βενεζουέλα.

***

[Όταν οι ΗΠΑ εισέβαλαν με 8000 στρατιώτες. στις 25 Οκτωβρίου 1983, στη Γρενάδα (ένα νησιωτικό κρατίδιο στην Καραϊβική, λίγο μικρότερο σε έκταση από τη Ζάκυνθο και με πληθυσμό περίπου 100.000, λιγότερο δηλαδή από μια γειτονιά του Μπρούκλιν και στρατιωτική δύναμη 1200 αντρών), η κυβέρνηση Ρήγκαν και τα αμερικανικά ΜΜΕ πανηγύριζαν για την «αποτελεσματικότητα των Αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων». Οι πανηγυρισμοί είχαν πολλαπλές αναγνώσεις.

Έφτανε και περίσσευε η Κούβα, ως αγκάθι στο μαλακό υπογάστριο της Πλανηταρχίας. Μια δεκαετία πριν, η Χιλή είχε ματώσει και συνέχιζε να ματώνει κάτω από τη μπότα του Πινοσέτ. Έπρεπε να δοθεί, με σαφήνεια, το μήνυμα ότι οι Αμερικάνοι που θέλουν όλο τον κόσμο, θεωρούν την Καραϊβική μια λεκάνη μέσα στην οποία μπορούν να ξεπλένουν τα πόδια τους και να απομυζούν κάθε σταγόνα πλούτου. Επιπλέον το στραπατσαρισμένο κύρος του αμερικάνικου στρατού από τη σχετικά πρόσφατη τότε ήττα στο Βιετνάμ (1975) και το θάνατο 243 Αμερικάνων πεζοναυτών στο Ιράκ* (1979) έπρεπε να αποκατασταθεί. Υπήρχε βέβαια μια γελοιότητα μεγεθών αλλά προσπεράστηκε, όπως προσπεράστηκε και το καταδικαστικό για την εισβολή ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ (28 Οκτωβρίου 1983).

Όταν ο Τσάβες εκλέχτηκε το 1998, μετά τη 40χρονη ολιγαρχία στη Βενεζουέλα και ονόμασε τη διακυβέρνησή του, «Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας» τιμώντας τον ήρωα της ανεξαρτησίας, Σιμόν Μπολιβάρ, κινητοποίησε, και πάλι, όλα τα αντανακλαστικά του Δόγματος Μονρόε» στην Πλανηταρχία. Όταν πια θέσπισε κρατικό έλεγχο στα πετρέλαια (1η η Βενεζουέλα στα παγκόσμια κοιτάσματα) και το χρυσό, έκανε αναδιανομή της γης κι εφάρμοσε προγράμματα στέγασης, μόρφωσης και περίθαλψης για τους φτωχούς, είχε υπογράψει το θάνατό του απ’ τους Αμερικάνους.

Το 2002 έγινε το πρώτο οργανωμένο πραξικόπημα, απέτυχε και συνελήφθησαν οι 126 Κολομβιανοί (!!!) στρατιωτικοί που πρωτοστάτησαν. Ακολούθησαν μια σειρά από αποτυχημένα πραξικοπήματα ώσπου πέτυχε η απόπειρα του καρκίνου. Ο Μπολιβαριανός Τσάβες πέθανε το 2013.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ποιοι είναι οι «καλοί» στη Βενεζουέλα….

Advertisements

Τεύτονες υπό Ρωσική σημαία…

Freikorps: Ο πραγματικός αντιμαρξιστικός αγώνας της Γερμανικής Φυλής στο πλευρό του Λευκού Στρατού και του Ρωσικού λαού! 

9η Μαΐου 1945: Ποτέ ξανά Ευρωπαϊκός εμφύλιος!

Του Evpaty Kolovrat

Η σημερινή ημέρα είναι για κάποιους ημέρα πένθους διότι ακόμη πιστεύουν ότι στις 9 Μαΐου του 1945 ηττήθηκε ο εθνικός σοσιαλισμός και η Ευρώπη των Εθνών! Δυστυχώς ο εθνικός σοσιαλισμός δεν ηττήθηκε από τις «ορδές των υπανθρώπων σλαβοκομμουνιστών». Μαχαιρώθηκε πισώπλατα από τον Αδόλφο Χίτλερ και τους συνεργάτες του στις 30 Ιουνίου 1934 όταν δολοφόνησε με ύπουλο τρόπο αυτούς που μάτωσαν για να τον φέρουν στην εξουσία. Ο Αδόλφος Χίτλερ και οι συνεργάτες του, δεν πίστεψαν ποτέ σε μια Ευρώπη των Εθνών, αλλά σε μια Γερμανική Ευρώπη στην οποία όλα τα ευρωπαϊκά έθνη της Ευρώπης θα ήταν από λίγο έως πολύ υποτελή και η μοίρα των σλαβικών εθνών θα ήταν χειρότερη και από αυτή των νέγρων δούλων στον Αμερικανικό Νότο .

Η σημερινή μέρα μπορεί για τον μέσο Ρώσο πατριώτη (και δικαιολογημένα) να είναι μέρα γιορτής αφού γλίτωσε την μοίρα του ανδράποδου που θα είχε αν νικούσε το Χιτλερικό τρίτο Ράιχ, δεν είναι όμως μέρα γιορτής για όλους τους λαούς της ανατολικής Ευρώπης (και τους Γερμανούς) που γνώρισαν τις θηριωδίες των ποινικών ταγμάτων του Κόκκινου Στρατού αποτελούμενων από κοινούς εγκληματίες και καθοδηγούμενων από «περιούσιους» κομισάριους.

Συνεχίστε να διαβάζετε 9η Μαΐου 1945: Ποτέ ξανά Ευρωπαϊκός εμφύλιος!.

Dominique Venner: «Η αποτυχία του Hitler».

Μετάφραση στα αγγλικά από τον Guillaume Durocher

Μεταφράσαμε στα ελληνικά και σας παραθέτουμε το ακόλουθο κείμενο από την κορυφαία ιδεολογική ιστοσελίδα Counter Currents. Σήμερα που κάποιοι αναπολούν την ημέρα της γέννησης του «Θεανθρώπου» τους, κάποιοι άλλοι απλά βιώνουμε τις συνέπειες της απολύτως αναμενόμενης αποτυχίας του, η οποία συμπαρέσυρε στον όλεθρο ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Εθνικισμό και Εθνικοσοσιαλισμό.

Σημείωση του μεταφραστή: Αυτό το άρθρο προέρχεται από το έργο του Dominique Venner, η ιστορία του εικοστού αιώνα, Le Siècle de 1914 (Παρίσι: Pygmalion, 2006), 318-20, υπό τον τίτλο «Σχέδια του Hitler για την Ευρώπη.» Ο τίτλος είναι του συντάκτη.

Εισαγωγή για τον Dominique Venner, του Evpaty Kolovrat.

Ο Dominique Venner, του οποίου το σημείωμα της αυτοκτονίας μπορείτε να δείτε εδώ, ήταν ένας σπουδαίος ιστορικός συγγραφέας και ένας μελετητής της Ευρωπαϊκής ιστορίας και πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Απριλίου του 1935 σε μια μεσοαστική οικογένεια με δεξιές και συντηρητικές καταβολές. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας και μέλος του Λαϊκού Γαλλικού Κόμματος (Parti Populaire Francais) του οποίου ηγέτης ήταν ένας πρώην κομμουνιστής ο Jaques Doriot. Από μικρό παιδί ο Venner ήταν λάτρης της φύσης και της περιπέτειας. Σε ηλικία μόλις 19 χρονών κατατάσσεται στο Γαλλικό στρατό και υπηρετεί ως υπαξιωματικός σε μονάδα (Σύνταγμα) ορεινών κυνηγών στο πόλεμο της Αλγερίας έως το 1956. Όπως και πολλοί άλλοι Γάλλοι της ηλικίας του, που ήταν βετεράνοι των πολέμων της Αλγερίας και της Ινδοκίνας (οι οποίοι είχαν εξοργιστεί από την απόφαση του προέδρου Ντε Γκωλ να παραχωρήσει ανεξαρτησία στην Αλγερία) παίρνει μέρος στον OAS (Organisation Armée Secrète -Οργανωση Μυστικού Στρατού). Ο OAS ήταν μια οργάνωση που ιδρύθηκε από Γάλλους στρατιωτικούς και συντηρητικούς πολιτικούς με την προοπτική να ανατρέψει το καθεστώς του Ντε Γκωλ με βίαια μέσα. Ο Venner για την δράση του αυτή θα φυλακιστεί.

Στο αυτοβιογραφικό του έργο «Επαναστατημένη Καρδιά» (Coeur Rebelle) o Venner κατηγορεί τους Γάλλους στρατιωτικούς αλλά και τους συντηρητικούς πολιτικούς της ηγεσίας του OAS ότι έπασχαν από πολιτική μυωπία και έλλειψη επαναστατικού λόγου, τα οποία ήταν οι κυριότερες αιτίες για την αποτυχία του OAS σαν πολιτικό κίνημα. Μετά την αποφυλάκισή του μαζί με τον Alain de Benoist θα ιδρύσει το κίνημα και το ομώνυμο περιοδικό Europe Action.

Συνεχίστε να διαβάζετε Dominique Venner: «Η αποτυχία του Hitler»..

100 Χρόνια Επανάσταση!

Του Evpaty Kolovrat

Σαν σήμερα, πριν από εκατό χρόνια, στις 23 Μαρτίου του 1919 μια χούφτα βετεράνων του επίλεκτου στρατιωτικού σώματος των Arditi, πατριώτες, πρώην αναρχικοί, εθνικιστές σοσιαλιστές, και εικονοκλάστες φουτουριστές, οργισμένοι τόσο από την μη προσάρτηση εδαφών που παραδοσιακά ήταν Ιταλικά όπως το Fiume, αλλά και από την αισχροκέρδεια των Ιταλών κεφαλαιοκρατών, αποφάσισαν να ενωθούν κάτω από την σημαία του fascio littorio combattimento (του Μαχητικού Φάσιο Λιττόριο) υπό την ηγεσία του Σοσιαλιστή Benito Mussolini.

Ο βιταλισμός, η εξύμνηση της επαναστατικής βίας του πεζοδρομίου, ο αντικομφορμισμός, η απέχθεια για τους αστούς, αλλά και τους «παραδοσιακούς θεσμούς» όπως η Μοναρχία και η καθολική εκκλησία ήταν τα κύρια γνωρίσματα του Φασιστικού Κινήματος. Για πρώτη φορά ο εθνικισμός και ο σοσιαλισμός παντρεύονται σε μια επαναστατική ιδεολογία που θα σαρώσει όλη την Ευρώπη και θα συγκινήσει εκατομμύρια νέους Ευρωπαίους που είχαν χαθεί ιδεολογικά μεταξύ του στείρου αστικού ψευδοπατριωτισμού και ενός υποκριτικού διεθνιστικού ψευδοσοσιαλισμού.

Ο Φασισμός μετά από 100 χρόνια είναι όχι απλά επίκαιρος αλλά είναι εδώ, για να πει στα εκατομμύρια Ευρωπαίων εργαζομένων το αυτονόητο, ότι: Οι προλετάριοι και οι εργάτες έχουν πατρίδα ενώ τα αφεντικά και το κεφάλαιο δεν έχουν.

Συνεχίστε να διαβάζετε 100 Χρόνια Επανάσταση!.

Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II

του Kerry Bolton.

Μετάφραση – Πρόλογος – Σχολιασμός: Evpaty Kolovrat.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας απαρνείται τον Σιωνισμό.

Το 1952, το καθεστώς της Βόννης ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει να αποζημιώνει τους Εβραίους. Εν τω μεταξύ, ξεκίνησε η δίκη του Ρούντολφ Σλάνσκι και άλλων, κυρίως Εβραίων, ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για μια ευρεία «σιωνιστική συνωμοσία» σε συμπαιγνία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ .Ίσως οι δίκες αυτές να ήταν το αποτέλεσμα της σκέψης του Yockey και άλλων δεξιών που ήταν φιλικοί απέναντι στο σοβιετικό μπλοκ. Η δίκη σχολιάστηκε από την Κεντρική Επιτροπή της SED:

«Ταξιδεύοντας (εν πλω), υπό την «εθνικιστική» σιωνιστική σημαία του Ισραήλ, οι Αμερικανοί πράκτορες ασκούσαν το επάγγελμά τους. Από το σχέδιο Morgenthau-Acheson που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης στην Πράγα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός οργανώνει και στηρίζει τις δραστηριότητες κατασκοπείας και σαμποτάζ στις λαϊκές δημοκρατίες μέσω του κράτους του Ισραήλ με τη βοήθεια σιωνιστικών οργανώσεων».

Το «Σχέδιο Morgenthau-Acheson» που αναφέρεται στη δήλωση της SED ήταν ένας ισχυρισμός ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία «σύμφωνα με την οποία η Αμερική είχε υποσχεθεί να στηρίξει το Ισραήλ σε αντάλλαγμα για τη χρήση των Σιωνιστικών οργανώσεων για κατασκοπεία και ανατροπή των κρατών του σοβιετικού μπλοκ. Επιπλέον, στην ίδια δήλωση, η Κεντρική Επιτροπή της SED καταδίκασε τον Γερμανό κομμουνιστή Paul Merker ως σιωνιστή πράκτορα που είχε ενεργήσει «όπως και οι εγκληματίες στην Τσεχοσλοβακία». Ο Μέρκερ, που είχε περάσει τα χρόνια του πολέμου στην εξορία στο Μεξικό, υποστήριξε τις αποζημιώσεις των Γερμανών Εβραίων. Οι ηγέτες της SED δήλωσαν:

«Δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί ότι ο Μέρκερ είναι πράκτορας της αμερικανικής οικονομικής ολιγαρχίας, η απαίτηση της οποίας είναι η αποζημίωση για τις εβραϊκές περιουσίες, απαίτηση που έχει σχεδιαστεί μόνο και μόνο για να διεισδύσει στη Γερμανία το αμερικανικό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον Σιωνισμό του. Απαιτεί τον εκτοπισμό του γερμανικού εθνικού πλούτου με τις λέξεις: «Η αποζημίωση για τη βλάβη που έχει γίνει στους Εβραίους πολίτες θα δοθεί τόσο σε όσους επιστρέψουν όσο και σε όσους θέλουν να παραμείνουν στο εξωτερικό». Ο Merker μεταμόρφωσε παράνομα τα μέγιστα κέρδη που εκλάπησαν από Γερμανούς και ξένους εργαζόμενους από μονοπωλιακούς καπιταλιστές σε υποτιθέμενη ιδιοκτησία του εβραϊκού λαού. Στην πραγματικότητα, η «αριανοποίηση» αυτού του κεφαλαίου απλώς μεταβίβασε τα κέρδη των «εβραϊκών» μονοπωλιακών καπιταλιστών σε μονοπωλιακούς «Άριους» καπιταλιστές».

Όπως και με την σοβιετική εκκαθάριση των σιωνιστών και των Εβραίων στην Τσεχοσλοβακία, ο Merker καταδικάστηκε ως μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας στην οποία οι σιωνιστές χρησίμευσαν ως πράκτορες για την ανατροπή του καθεστώτος και την υποταγή στο ξένο κεφάλαιο.

Η DDR σε καμία φάση της κρατικής της ύπαρξης δεν ανέπτυξε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η DDR αρνήθηκε επίσης να καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση στο Ισραήλ ή στους «επιζώντες του Ολοκαυτώματος».

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1973, ο Yosef Tekoah, πρεσβευτής του Ισραήλ στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, δήλωσε ότι:

«Το Ισραήλ σημειώνει με λύπη και απογοήτευση ότι το άλλο γερμανικό κράτος (το DDR) αγνοεί και συνεχίζει να αγνοεί την ιστορική ευθύνη της Γερμανίας για το Ολοκαύτωμα και τις ηθικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό. Έχει επιδεινώσει τη βαρύτητα αυτής της στάσης παρέχοντας υποστήριξη και πρακτική βοήθεια στην εκστρατεία βίας και δολοφονίας που διεξάγεται εναντίον του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού από αραβικές τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το ανατολικό γερμανικό καθεστώς δεν δέχτηκε ποτέ την ενοχή του πολέμου που ήταν το θεμέλιο του καθεστώτος της Βόννης και, ως εκ τούτου, δεν εμποδίστηκε ηθικά να ακολουθήσει μια αντι-σιωνιστική πολιτική. Είναι ενδιαφέρον ότι τα πρώτα σχόλια για την πρόθεση της Βόννης να καταβάλει αποζημιώσεις σε Εβραίους και Ισραήλ δημοσιεύτηκαν τρεις ημέρες μετά τη δημοσίευση των κατηγοριών εναντίον του Slansky για «σιωνιστική προδοσία». Ένα άρθρο στο Neues Deutschland περιγράφει τη συμφωνία αποζημιώσεων ως συμφωνία που διεξάγεται μεταξύ «Δυτικογερμανών και Ισραηλινών καπιταλιστών». Με το θάνατο του Στάλιν το 1953, το Ισραήλ ελπίζει η DDR να αλλάξει κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος των αποζημιώσεων, αλλά η DDR αρνήθηκε.

Το 1968 ο Simon Wiesenthal ισχυρίστηκε ότι η υπηρεσία ειδήσεων του DDR ήταν πολύ πιο αντι-σιωνιστική από εκείνη οποιουδήποτε άλλου κράτους του Σοβιετικού μπλοκ και ότι αυτό οφείλεται στον αριθμό των πρώην «Ναζιστών» που απασχολούνταν εκεί. Το NDPD ήταν το επίκεντρο των ισχυρισμών του Wiesenthal. Ο Δρ Richard Arnold, ο οποίος ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Επιστημών και Δημόσιας Εκπαίδευσης του Τρίτου Ράιχ (1939-1945) και είχε γράψει για την εξάλειψη κάθε ίχνους του «εβραϊκού πνεύματος» από την πολιτιστική ζωή της Γερμανίας, ήταν το 1968 γενικός εκδότης Der Nationale Demokrat, της εφημερίδας του NDPD, και αποδέκτης του βραβείου της Τάξης της Αξίας για την Πατρίδα. Ο Kurt Herwart Ball, ο οποίος ήταν συντάκτης του περιοδικού των SS, Hammer, στο DDR ήταν δημοσιογράφος του NDPD και ένας υπάλληλος στο προπαγανδιστικό γραφείο του καθεστώτος.

Σε μια έκθεση του 1951, η Αγγλοεβραϊκή Ένωση προέτρεψε το καθεστώς της Βόννης και τους συμμάχους να ξεκινήσουν μια έντονη εκστρατεία εναντίον της αναζωπύρωσης του εθνικού σοσιαλισμού και της αποδοχής των βετεράνων του πολέμου στην πολιτική σκηνή, υπονοώντας την απειλή μιας συμφωνίας μεταξύ των «Ναζί» και το ανατολικού μπλοκ:

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II.

Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν I

του Kerry Bolton.

Μετάφραση – Πρόλογος – Σχολιασμός: Evpaty Kolovrat.

Πρόλογος.

Τον Kerry Bolton τον έχουμε ξαναπαρουσιάσει στο παρών ιστολόγιο όποτε δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Αν και όπως έχουμε γράψει στα νεανικά του χρόνια είχε ασχοληθεί με τον αποκρυφισμό και την αριοσοφία, αργότερα όταν σπούδασε συγκριτική θεολογία (στην οποία κατέχει διδακτορικό) στράφηκε στον παραδοσιακό καθολικισμό και στην ορθοδοξία. Αυτές οι μεταφυσικές και θρησκευτικές αναζητήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να μελετήσει και να εντρυφήσει πάνω στην Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση και μετά στο γερμανικό εθνικομπολσεβίκικο κίνημα.

Ο Kerry Bolton κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αν η Γερμανία κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ είχε παραμείνει πιστή στο σύμφωνο Μολότοφ Ρίμπεντροπ, η έκβαση του πολέμου θα ήταν διαφορετική. Επίσης ο Kerry Bolton μέσα από την ιστορική μελέτη της Σοβιετικής περιόδου θεωρεί ότι ουσιαστικά ο Στάλιν ήταν αυτός που σταδιακά εκκαθάρισε την Σοβιετική Ένωση και το Κόμμα από τα διεθνιστικά και ορθόδοξα μαρξιστικά στοιχεία που σε μεγάλο βαθμό ανήκαν στον «περιούσιο» λαό.

Στο άρθρο που θα παρουσιάσουμε σε δύο μέρη (Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν Ι και ΙΙ) θα δούμε κάτι το οποίο αποκρύπτουν οι διάφοροι ακροδεξιοί καπηλευτές του εθνικοσοσιαλισμού: Ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν στην ανατολική Ευρώπη που υπήρχε η μεγαλύτερη καταστολή των ιδεών του εθνικού σοσιαλισμού αλλά στην δυτική Ευρώπη. Επίσης πολλοί Γερμανοί αλλά και Ευρωπαίοι εθνικοί σοσιαλιστές, στελέχη κινημάτων αλλά και βετεράνοι του πολέμου είχαν την ευφυΐα να καταλάβουν ότι ο χειρότερος εχθρός δεν βρίσκεται ανατολικά του Σιδήρου Παραπετάσματος αλλά στην Δυτική Ευρώπη του οικονομικού φιλελευθερισμού και του πολιτιστικού Μαρξισμού.

Άλλωστε ο Στάλιν όπως και ο Ναπολέων ένα αιώνα πιο πριν, «πρόδωσε» τα ιδανικά της επανάστασης που τον έφερε στην εξουσία για να της δώσει έναν εθνικό και έναν πιο κοινωνικά συντηρητικό προσανατολισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι από πολλούς σοβαρούς μελετητές του χώρου (και όχι μόνο) ο Στάλιν θεωρείται ότι ήταν αυτός που αναβίωσε τον Ρωσικό Εθνικισμό όπως ακριβώς είχε κάνει και ο τσάρος Αλέξανδρος ο τρίτος με το σλαβόφιλο κίνημα στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτό ακριβώς περιγράφεται στο βιβλίο του Kerry Bolton «Stalin An Enduring Legacy».

Και ενώ μεταπολεμικά στην Δύση, οι διάφοροι ακροδεξιοί είτε από πολιτική μυωπία, είτε από οπορτουνισμό και ιδιοτέλεια, είτε γιατί ήταν πράκτορες του ΝΑΤΟ (όπως στην περίπτωση της Κόκκινης προβιάς και του Gladio) έβλεπαν τον κομμουνιστικό κίνδυνο εξ’ ανατολών, δεν μπόρεσαν ποτέ να υποψιαστούν ότι οι πραγματικοί μαρξιστές είχαν ήδη διεισδύσει στον κρατικό μηχανισμό των χωρών τους. Στις ΗΠΑ αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο όπως έγινε γνωστό χρόνια μετά, κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ αλλά και μετά τον ψυχρό πόλεμο, οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως η CIA και η ΜΙ6 είχαν ως συνεργάτες Γερμανοεβραίους τροτσκιστές διανοούμενους της διαβόητης σχολής της Φρανκφούρτης όπως αποδεδειγμένα είχαν υπάρξει ο Βίλχελμ Ράιχ και ο Χέρμπερτ Μαρκούζε. Μάλιστα η χήρα του Τρότσκι πάντοτε υποστήριζε όλους τους proxy πολέμους εναντίον της ΕΣΣΔ.

Φυσικά και δεν είμαστε απολογητές ή υπερασπιστές ούτε του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν ούτε της ΕΣΣΔ (όπως δεν είμαστε και του Τρίτου Ράιχ) όμως δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην ιστορική πραγματικότητα: Δηλαδή παρόλη την καταστολή σε κάποια θέματα όπως πχ στο θέμα της θρησκευτικής πίστης, όπως επίσης και στην δημιουργία μιας κομματικής νομεκλατούρας και μιας δυσλειτουργικής (και σε πολλές περιπτώσεις) διεφθαρμένης γραφειοκρατίας, στην Ανατολική Ευρώπη υπήρχε κοινωνικός συντηρητισμός, πνεύμα πατριωτισμού, στην νεολαία είχαν δοθεί κίνητρα για να ασχολείται με τον αθλητισμό και την μόρφωση ενώ η τέχνη ειδικά στην μουσική ήταν αυθεντικά εθνική, λαϊκή και παραδοσιακή (επίσης είχε δοθεί μεγάλη σημασία και στην καλλιέργεια της κλασσικής μουσικής).

Σε αντίθεση στην Δύση κυριάρχησε ειδικά κατά την δεκαετία του ’60, η απαξίωση των παραδοσιακών αξιών από διάφορους πανεπιστημιακούς όπως ο Σαρτρ και ο Ντεριντά (θεωρία της αποδόμησης και μεταμοντερνισμός) οτιδήποτε εθνικού αλλά και οτιδήποτε παραδοσιακού (όπως η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας). Τα ναρκωτικά, η σεξουαλική απελευθέρωση, η ομοφυλοφιλία και το τρίτο κύμα του φεμινισμού, όλα αυτά διάβρωσαν τις κοινωνίες του «ελεύθερου» κόσμου. Η pop art του ψυχοπαθούς Andy Warhol, οι Beatles, οι hippies και η counter-culture, το Woodstock, ο Μάης του ’68 δεν ήταν δημιουργήματα της KGB που ήθελαν να διαβρώσουν ηθικά και πνευματικά την νεολαία της Δύσης, αλλά στην ουσία ήταν σχέδιο μιας κοινωνικής μηχανικής που εκπονήθηκε από τροτσκιστές ακαδημαϊκούς, την CIA και το ίδρυμα Τavistock.

Για αυτό ο υποστράτηγος Otto Remer, ένας εγνωσμένης αξίας στρατιώτης αλλά και αφοσιωμένος «Χιτλερικός» (και όχι ένας «αιρετικός» του Μαύρου Μετώπου) προτίμησε να συνεργαστεί με την ΕΣΣΔ πιστεύοντας ότι ήταν καλύτερη η σοβιετική μπότα από την δυτική ελευθεριότητα. Και δεν είχε άδικο. Μετά την πτώση του «Σιδηρούν Παραπετάσματος» δυστυχώς η Ευρώπη βρέθηκε να είναι υποδουλωμένη στην πιο ακραία και χυδαία μορφή οικονομικού καπιταλισμού, ενός πολιτιστικού τροτσκισμού που προωθεί την αποδόμηση, την κοινωνική ελευθεριότητα και την γενοκτονία των ευρωπαϊκών εθνοτήτων μέσα από μια πολιτική οικονομικής λιτότητας αλλά και την αντικατάσταση των αυτοχθόνων Ευρωπαίων με τριτοκοσμικούς.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα έθνη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που έζησαν κάτω από τον σοβιετικό «ζυγό» είναι αυτά που βρίσκονται στην πρωτοπορία του αγώνα για μια πραγματική Ευρώπη των Εθνών.

***

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν I.

Οι βιασμένες Ιταλίδες του Marocchinate – Το ατιμώρητο γαλλομαροκινό έγκλημα.

Διαβάσαμε εδώ και σας παραθέτουμε το ακόλουθο κείμενο με τα μαζικά εγκλήματα κατά αμάχων που διέπραξαν οι Αφρικανοί στρατιώτες στην υπηρεσία της καπιταλιστικής Δύσης. Θα επανέλθουμε στο θέμα με άρθρο για τα εγκλήματα (βιασμούς και δολοφονίες αμάχων) των Αμερικανών στρατιωτών στην κατεχόμενη Γερμανία μετά το τέλος του πολέμου. Αυτοί οι οποίοι αναφέρουν συνεχώς μόνο τα εγκλήματα των «μπολσεβίκων», να γνωρίζουν ότι θα τους εκθέτουμε συνεχώς για την ένοχη σιωπή τους απέναντι στα εγκλήματα των αφεντικών τους, τότε, τώρα και στο μέλλον.

«Ο αποστολέας της επιστολής ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος.«Οι στρατιώτες της Γαλλίας κατάφερναν πάντοτε ό,τι ήταν δυνατό και μερικές φορές ακόμη και αυτό που δεν ήταν […] Θα θαυμάζω και θα ευγνωμονώ για πάντα τον στρατηγό Alphonse Juin και το υπέροχο γαλλικό εκστρατευτικό σώμα». Ο Αμερικανός Διοικητής της 5ης Στρατιάς στην Ιταλία στρατηγός Κλαρκ κάπως έτσι εξύμνησε τις επιδόσεις των Αφρικανών Γάλλων που πολέμησαν στο πλευρό των Συμμάχων. Τα γαλλικά στρατεύματα από την Αφρική εξολόθρευσαν τους Γερμανούς στην Ιταλία και κατόπιν γιόρτασαν τη νίκη τους με… χιλιάδες βιασμούς παιδιών, γυναικών, ηλικιωμένων, ανδρών, ιερέων.

Την άνοιξη του 1944, ενώ ο πόλεμος εναντίον του Άξονα είχε κορυφωθεί, οι συμμαχικές δυνάμεις στην Ιταλία είχαν μπλέξει άσχημα. Είχαν απέναντί τους έναν δεινό αντίπαλο που εκμεταλλευόταν αριστοτεχνικά την ορεινή μορφολογία της ιταλικής χερσονήσου. Βρετανοί, Αμερικανοί και Γάλλοι διοικητές αδυνατούσαν να διαρρήξουν τις διαδοχικές αμυντικές ζώνες που δημιούργησαν επιδέξια οι Γερμανοί.

Οι Γάλλοι επέμειναν να χρησιμοποιηθούν οι δεινοί ορεσίβιοι πολεμιστές που έφεραν από τη βόρεια Αφρική, οι διαβόητοι μουσουλμάνοι Goumier. Εκείνη την περίοδο βρίσκονταν στην Ιταλία 112.000 Αφρικανοί στην υπηρεσία του γαλλικού εκστρατευτικού σώματος, εκ των οποίων το 60% ήταν Μαροκινοί και οι υπόλοιποι Γαλλοαλγερινοί.

Πράγματι, οι Μαροκινοί γλίστρησαν με μοναδική επιδεξιότητα στα βουνά του Μόντε Κασίνο αιφνιδιάζοντας τους Γερμανούς, οι οποίοι θεωρούσαν αδύνατο ακόμα και για τον πιο σύγχρονο στρατό να διασχίσει τα βουνά εκείνα.

Η αγριότητα των άτακτων αυτών δυτικοαφρικανών στάθηκε καταλυτικός παράγοντας για να ανοίξει ο δρόμος για τους Συμμάχους προς τη Ρώμη. Μετά όμως χρειάζονταν ξεκούραση, μια ανταμοιβή και η καλύτερη «ανταμοιβή» ήταν το… σεξ.

«Ήταν τόσο όμορφα κορίτσια τριγύρω μας, ο πόλεμος τελείωνε, που κανείς δεν μπορούσε να αντέξει στον πειρασμό» όπως είπε και ένας Μαροκινός πολεμιστής αρκετά χρόνια αργότερα. Αυτό ήταν. Οι Μαροκινοί ξεχύθηκαν στους δρόμους χωριών και της υπαίθρου, εισέβαλαν στα φιλόξενα ιταλικά σπίτια αρπάζοντας οποιονδήποτε Ιταλό ή Ιταλίδα έβρισκαν ανεξαρτήτως ηλικίας. Όταν δεν έβρισκαν γυναίκες βίαζαν μικρά παιδιά και ηλικιωμένους.

Συνεχίστε να διαβάζετε Οι βιασμένες Ιταλίδες του Marocchinate – Το ατιμώρητο γαλλομαροκινό έγκλημα..

Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος B’

Επίσημες διασφαλίσεις.

Η γερμανική υποστήριξη προς τον Σιωνισμό δεν ήταν απεριόριστη. Κυβερνητικοί και κομματικοί αξιωματούχοι ήταν πολύ προσεκτικοί στη συνεχιζόμενη εκστρατεία ισχυρών εβραϊκών κοινοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και άλλες χώρες για να κινητοποιήσουν τις κυβερνήσεις «τους» και τους συμπολίτες τους κατά της Γερμανίας. Όσο ο παγκόσμιος Εβραϊσμός παρέμενε ακατάπαυστα εχθρικός προς την Εθνική Σοσιαλιστική Γερμανία και όσο η μεγάλη πλειοψηφία των Εβραίων σε όλο τον κόσμο έδειχνε μικρή επιθυμία να εγκατασταθεί στην σιωνιστική «γη της επαγγελίας», ένα κυρίαρχο εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη δεν θα «έλυνε» το διεθνές Εβραϊκό ζήτημα. Αντί αυτού, οι Γερμανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι θα ενίσχυαν απεριόριστα αυτήν την επικίνδυνη αντί-γερμανική εκστρατεία. Η γερμανική υποστήριξη για τον Σιωνισμό επομένως περιοριζόταν στην υποστήριξη μιας εβραϊκής πατρίδας στην Παλαιστίνη υπό Βρετανικό έλεγχο, όχι ενός κυρίαρχου εβραϊκού κράτους.

Ο Υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε διπλωμάτες τον Ιούνιο του 1937, ότι ένα Εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, δεν θα ήταν προς το συμφέρον της Γερμανίας επειδή δεν θα μπορούσε να απορροφήσει όλους τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο, αλλά θα χρησίμευε μόνο ως μια βάση ισχύος για τον διεθνή Εβραϊσμό, με τον ίδιο τρόπο που η Μόσχα χρησίμευε ως βάση για τον διεθνή κομμουνισμό. Αντικατοπτρίζοντας κάτι σαν μετατόπιση στην επίσημη πολιτική, ο γερμανικός Τύπος εξέφρασε πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια το 1937 για την παλαιστινιακή αραβική αντίσταση στις Σιωνιστικές φιλοδοξίες, σε μια εποχή όπου η ένταση και η σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη αυξανόταν έντονα.

Μια εγκύκλιος του Υπουργείου Εξωτερικών της 22ας Ιουνίου 1937 προειδοποίησε ότι, παρά την υποστήριξη του εβραϊκού οικισμού στην Παλαιστίνη, «θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι η Γερμανία υποστηρίζει το σχηματισμό μιας κρατικής δομής στην Παλαιστίνη υπό κάποια μορφή εβραϊκού ελέγχου». Ενόψει της αντιγερμανικής κινητοποίησης του διεθνούς Εβραϊσμού, η Γερμανία δεν μπορεί να συμφωνήσει ότι ο σχηματισμός ενός εβραϊκού κράτους στη Παλαιστίνη θα βοηθούσε στην ειρηνική ανάπτυξη των εθνών του κόσμου. «Η διακήρυξη ενός εβραϊκού κράτους ή μιας εβραϊκά διοικούμενης Παλαιστίνης», προειδοποίησε ένα εσωτερικό μνημόνιο του τμήματος Εβραϊκών υποθέσεων των SS, «θα δημιουργούσε για τη Γερμανία έναν νέο εχθρό, που θα επηρέαζε βαθιά τις εξελίξεις στην Εγγύς Ανατολή». Μια άλλη υπηρεσία των SS προέβλεψε ότι ένα εβραϊκό κράτος «θα εργαζόταν για να προσδώσει ειδική προστασία μειονοτήτων στους Εβραίους κάθε χώρας, παρέχοντας έτσι νομική προστασία στην εκμεταλλευτική δραστηριότητα του παγκόσμιου Εβραϊσμού».

Τον Ιανουάριο του 1939 ο νέος Υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ, Joachim von Ribbentrop, προειδοποίησε επίσης σε μια άλλη εγκύκλιο ότι «η Γερμανία πρέπει να θεωρήσει τον σχηματισμό ενός εβραϊκού κράτους ως επικίνδυνο» επειδή «θα φέρει μια διεθνή αύξηση της εξουσίας του παγκόσμιου Εβραϊσμού». Ο ίδιος ο Χίτλερ επανεξέτασε προσωπικά αυτό το όλο θέμα στις αρχές του 1938 και, παρά τον μακροχρόνιο σκεπτικισμό του για τις Σιωνιστικές φιλοδοξίες και τις ανησυχίες ότι οι πολιτικές του θα μπορούσαν να συμβάλουν στο σχηματισμό ενός εβραϊκού κράτους, αποφάσισε να στηρίξουν ακόμα πιο έντονα την εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Η προοπτική να απαλλαγεί η Γερμανία από τους Εβραίους, κατέληξε, υπερτερεί των πιθανών κινδύνων.

Εν τω μεταξύ, η βρετανική κυβέρνηση επέβαλε ολοένα και πιο δραστικούς περιορισμούς στην εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη το 1937, 1938 και 1939. Σε απάντηση, η υπηρεσία ασφαλείας των SS κατέληξε σε μια μυστική συμμαχία με την παράνομη σιωνιστική οργάνωση Mossad le-Aliya Bet για να εισέλθουν λαθραία Εβραίοι στην Παλαιστίνη. Ως αποτέλεσμα αυτής της εντατικής συνεργασίας, αρκετές νηοπομπές πέτυχαν να φτάσουν στη Παλαιστίνη περνώντας από βρετανικά πολεμικά πλοία. Η εβραϊκή μετανάστευση, τόσο η νόμιμη όσο και η παράνομη, από τη Γερμανία (συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας) στην Παλαιστίνη αυξήθηκε δραματικά το 1938 και το 1939. Άλλοι 10.000 Εβραίοι είχαν προγραμματιστεί να αναχωρήσουν τον Οκτώβριο του 1939, αλλά το ξέσπασμα του πολέμου το Σεπτέμβριο έφερε την προσπάθεια στο τέλος. Εντούτοις, οι γερμανικές αρχές εξακολούθησαν να προωθούν την έμμεση εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια του 1940 και του 1941. Ακόμη και το Μάρτιο του 1942, τουλάχιστον ένα επίσημα εξουσιοδοτημένο σιωνιστικό στρατόπεδο εκπαίδευσης («kibbutz») για πιθανούς μετανάστες συνέχισε να λειτουργεί στη Γερμανία του Χίτλερ.

Συνεχίστε να διαβάζετε Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος B’.