O Otto Strasser για τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών…

Μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε ένα μικρό απόσπασμα από το αριστούργημα του Otto Strasser,  Hitler and I”, το οποίο αναφέρεται στα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο ξενοδοχείο στο οποίο δολοφονήθηκαν οι αρχηγοί των S.A, εκτός από αυτούς οι οποίοι συνελήφθησαν, φυλακίστηκαν και εκτελέστηκαν μια με δύο ημέρες αργότερα, μέχρι τις 2 Ιουλίου του 1934.

Μέσα από αυτό το απόσπασμα αποκαλύπτεται τόσο ο βρώμικος ρόλος των καπιταλιστών και του στρατού όσο και η σκόπιμη παραπληροφόρηση του Hitler, από τους τρεις μεγάλους προδότες του εθνικοσοσιαλισμού, τους Goebbels, Himmler και Goering. Μάλιστα οι Himmler και Goering πρόδωσαν στο τέλος του πολέμου και τον ίδιο τον Hitler, προβαίνοντας σε παρασκηνιακές συνομιλίες με τους Εβραίους της Δύσης που υποτίθεται ότι πολεμούσαν, απλά και μόνο για να σώσουν το τομάρι τους.

Ο Goebbels ήταν πάρα πολύ έξυπνος, σε αντίθεση με τους άλλους δύο, για να πιστέψει ότι οι Δυτικοί θα διαπραγματευθούν πραγματικά με τους μελλοθάνατους. Το γεγονός ότι έχουμε ανεβάσει πολλά κείμενα του Goebbels, δεν σχετίζεται με το ήθος του αλλά με την ιδεολογική του αριστεία, την οποία εκτιμούμε και σεβόμαστε. Όμως είναι άλλο θέμα η θεωρητική ιδεολογική κατάρτιση ενός εθνικοσοσιαλιστή και άλλο ο βίος και τα έργα του.

[… O Roehm πληροφόρησε τον Hitler ότι ήταν ουσιώδες να γίνει μια συνάντηση των αρχηγών των S.A και η παρουσία του Φύρερ ήταν απαραίτητη. Ο Hitler συναίνεσε και επιπλέον έστειλε και το ακόλουθο τηλεγράφημα, το πρωτότυπο του οποίου μου έδειξε ένας αναπληρωτής αρχηγός των S.A. «Όλοι οι αρχηγοί και υπαρχηγοί των S.A θα παρευρεθούν σε συνάντηση στο Γενικό Αρχηγείο των Επικεφαλής του Προσωπικού στο Wiessee στις 30 Ιουνίου και ώρα δέκα. Αδόλφος Χίτλερ.» Ο Roehm είχε ενοικιάσει για ένα χρόνο δωμάτιο στο Wiessee. Αμέσως μόλις πήρε το μήνυμα του Hitler, πήγε στο ξενοδοχείο και έκλεισε ένα αριθμό δωματίων για τις 29 Ιουνίου. Παρήγγειλε ακόμα και ένα χορτοφαγικό γεύμα για τον Αδόλφο. Έμαθα αυτές τις λεπτομέρειες από αξιόπιστους μάρτυρες.

Συνεχίστε να διαβάζετε O Otto Strasser για τη Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών….

Advertisements

Then the Winged Hussars Arrive!

Όταν στο τέλος του 17ου αιώνα η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφτασε στην μέγιστη εξάπλωσή της, οι Τούρκοι υπό τον Μεγάλο Βεζίρη Καρά Μουσταφά Πασά επιχείρησαν να καταλάβουν την αυτοκρατορική πόλη της Βιέννης και να ξεχυθούν στην κεντρική Ευρώπη. Το 1683 πολιόρκησαν τα τείχη της πόλης με 140.000 στρατιώτες, ενώ υπήρχαν μόνο 11.000 άνδρες διαθέσιμοι να υπερασπιστούν την πόλη. Στις εξήντα ημέρες πολιορκίας που ακολούθησαν, οι Τούρκοι υπέσκαψαν τα τείχη της πόλης με σκοπό να τα ανατινάξουν με εκρηκτικά. Ενώ οι Τούρκοι ήταν έτοιμοι να πυροδοτήσουν τα εκρηκτικά, στις 11 Σεπτέμβρη έφτασαν οι Πολωνογερμανικές ενισχύσεις με στρατεύματα από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (Αυστρία, Βαυαρία, Φραγκονία, Σαξονία, Σουηβία) και την Δημοκρατία της Βενετίας, υπό την ηγεσία της Πολωνίας. Η έκβαση της μάχης κρίθηκε στις 12 Σεπτέμβρη, όταν ο Πολωνός Βασιλιάς, Ιωάννης Γ΄ Sobieski, έστειλε τα επίλεκτα στρατεύματά του, τους Φτερωτούς Ουσάρους, στο Kahlenberg όπου με την ισχυρότερη δύναμη ιππικού που εμφανίστηκε στην ιστορία, κατατρόπωσαν τα Οθωμανικά επίλεκτα σώματα των Σπαχήδων και των Γενιτσάρων και διέλυσαν το στρατόπεδό τους!

Leon Degrelle: Στη Ρωσία συναντήσαμε το φαινότυπο του Άριου προτύπου!

Είμαι επίσης σίγουρος ότι η ρωσική ιδιοφυία επίσης θα συνέβαλε σε ιδιαίτερα σημαντικό βαθμό στο ραφινάρισμα μιας Ευρώπης υπερβολικά γερμανικής, όπου διακόσια εκατομμύρια Σλάβοι της Ανατολής θα ενσωματώνονταν. Ζώντας τέσσερα χρόνια ανάμεσα στον ρωσικό λαό, μπορεί να εκτιμήσει κανείς, να θαυμάσει και να αγαπήσει τους σοβιετικούς πολεμιστές. Το δυστυχές γεγονός είναι ότι εδώ και μισό αιώνα οι αρετές αυτών των διακοσίων εκατομμυρίων γενναίων ανθρώπων έχουν καταπνιγεί – και κινδυνεύουν να παραμείνουν για πολύ καιρό εξαφανισμένες πίσω απ’ το μολύβδινο παραπέτασμα του Σοβιετικού καθεστώτος.

Αυτός ο λαός είναι φιλειρηνικός, έξυπνος, ευαίσθητος και καλλιτεχνικός. Έχει χάρισμα για τα μαθηματικά, κάτι το οποίο δεν αντικρούει στ’ άλλα του χαρακτηριστικά: οι νόμοι που διέπουν τους αριθμούς, άλλωστε, είναι η βάση όλων των τεχνών. Μπαίνοντας στη Ρωσία, οι Γερμανοί οι οποίοι είχαν κατηχηθεί συνοπτικά στα δόγματα του ναζισμού φαντάζονταν ότι τα μόνα άξια λόγου όντα στον κόσμο ήταν οι Άριοι οι οποίοι, αναγκαστικά, έπρεπε να είναι γιγαντόσωμοι ξανθοί, με σώμα χτισμένο σαν μπόντι μπίλντερ, πιο ανοιχτόχρωμοι και από το τσάι και με μάτια γαλάζια όπως ο ουρανός του Τιρόλο τον Αύγουστο. Ήταν πραγματικά αστείο το να έχουν τέτοιες αντιλήψεις, καθότι ο Χίτλερ δεν ήταν ψηλός και είχε καφέ μαλλιά. Το ένα πόδι του Γκαίμπελς ήταν πιο κοντό από το άλλο, ήταν μικρόσωμος και μελαχρινός σαν δαμάσκηνο. Ο Ζεπ Ντίτριχ έμοιαζε με μπάρμαν απ’ τη Μασσαλία. Ο Μπόρμαν ήταν καμπουριασμένος σαν πρώην πρωταθλητής ποδηλασίας. Εκτός απ’ ορισμένους γίγαντες, με γαλάζια μάτια και μαλλιά ξεβαμμένα με οξυζενέ, οι οποίοι σέρβιραν τα απεριτίφ στην ταράτσα του Μπερχτεσγκάντεν, οι μεγαλόσωμοι ευπατρίδες που πληρούσαν τις προδιαγραφές του Αρίου προτύπου σπάνιζαν, όπως είδαμε, στο περιβάλλον του Χίτλερ.

H συνέχεια στην ιστοσελίδα Εθνικό Κράτος.

9 Μαΐου 1945: Καταρρίπτοντας τους μύθους και τις ψευδαισθήσεις!

Του Eupathy Kolovrat

Για όσους δεν γνωρίζουν στις 9 Μαΐου εορτάζεται η πτώση του Βερολίνου από τα σοβιετικά στρατεύματα και εν γένει η νίκη των συμμαχικών δυνάμεων απέναντι στις δυνάμεις του Άξονα. Υπάρχουν διαφορετικές αφηγήσεις για την επέτειο αυτή. Ας δούμε τις δύο κυριότερες που επικρατούν στο χώρο των εθνικιστών – φυλετιστών.

Ας ξεκινήσουμε από την «εθνικοσοσιαλιστική» (ή καλύτερα από την Χιτλερική) αφήγηση: «Στο Βερολίνο έπεσε η Ευρώπη των εθνών μαχόμενη τις δυνάμεις τόσο του μπολσεβικισμού όσο και του φιλελευθερισμού». Τα πράγματα δεν είναι όμως ακριβώς έτσι.

Τόσο ο Αδόλφος Χίτλερ όσο και ο Γιόζεφ Γκαίμπελς είχαν δηλώσει κατά περιόδους ότι η εθνικοσοσιαλιστική ιδεολογία είναι ένα καθαρά γερμανικό προϊόν το οποίο δεν είναι εξαγώγιμο σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σε αντίθεση με τους αδελφούς Στράσσερ και τον Μουσολίνι (που πίστευαν ότι αν μια εθνική και σοσιαλιστική ιδεολογία επικρατούσε στα ευρωπαϊκά έθνη μέσω των φασιστικών και εθνικοεπαναστατικών κινημάτων, θα έδινε στην γηραιά Ήπειρο την ευκαιρία να γίνει και πάλι ο πρωταγωνιστής στις εξελίξεις και να αντισταθεί στις αντιφυσικές και απάνθρωπες ιδεολογίες τόσο του καπιταλισμού όσο και του μαρξισμού), οι Γερμανοί χιτλερικοί είχαν μόνο για πολιτικούς λόγους και για λόγους συμφέροντος σχέσεις με διάφορα ευρωπαϊκά φασιστικά κινήματα και κόμματα, αλλά όταν κατέλαβαν την δυτική Ευρώπη δεν έβαλαν στην εξουσία κανένα από αυτά με εξαίρεση το κίνημα του Vidkun Quisling το εθνικό σοσιαλιστικό κίνημα «Εθνική Ένωση» (National Samsung) .

Ας επιτραπεί μια παρένθεση, κάκιστα οι φιλελεύθεροι και μαρξιστές ιστορικοί μεταπολεμικά έκαναν το όνομα του Quisling συνώνυμο του δοσιλογισμού και της προδοσίας. Ο Quisling ανέλαβε την εξουσία όταν ο αγγλόδουλος βασιλιάς της Νορβηγίας το έσκασε σαν τον κλέφτη αφότου οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Νορβηγία. Ήταν ο πρώτος που έφτιαξε κοινωνικό κράτος στην Νορβηγία, έδωσε αυξήσεις στους εργαζόμενους, δωρεάν ιατρική περίθαλψη, προστάτεψε τον Νορβηγικό λαό από μαυραγορίτες και κερδοσκόπους ενώ αντιδρούσε στα άδικα πολλές φορές αντίποινα των Γερμανών απέναντι στον άμαχο πληθυσμό της Νορβηγίας. Επίσης είχε το πολιτικό και το ηθικό ανάστημα να αντισταθεί στα παγγερμανικά σχέδια τόσο του Χίτλερ όσο και του άκαπνου ορνιθοτρόφου Χίμλερ που ήθελαν την Νορβηγία επαρχία μιας μεγάλης Γερμανικής Αυτοκρατορίας (τα έθνη της βορειοδυτικής Ευρώπης ανήκουν στην τευτονική ομοφυλία, αν και οι Γερμανοί είναι ένα μίγμα ευρωπαϊκών φυλών κι όχι μόνο Τεύτονες επομένως επρόκειτο για άλλο ένα αβάσιμο ιδεολόγημα των Χίμλερ-Ρόζενμπεργκ). Ο Quisling αγωνιζόταν όπως και η πλειοψηφία των Νορβηγών εθνικοσοσιαλιστών για μια ελεύθερη και όχι για μια γερμανική Νορβηγία.

Όπως είπαμε και πιο πριν, οι γερμανικές αρχές κατοχής δεν τοποθέτησαν εθνικοσοσιαλιστές ή φασίστες στις κυβερνήσεις που επέβαλαν στις κατεχόμενες χώρες αλλά κάτι αποτυχημένους φιλελεύθερους και σοσιαλδημοκράτες πολιτικάντηδες με την λογική ότι αυτοί γνώριζαν πως κινείται ο κρατικός μηχανισμός και τα μέσα παραγωγής τα οποία είχαν ανάγκη για την πολεμική προσπάθεια. Μάλιστα όταν στην Ολλανδία και στην Φλαμανδία οι εκεί εθνικοσοσιαλιστές είχαν διαμαρτυρηθεί γι αυτές τις επιλογές οι γερμανικές αρχές κατοχής τους απείλησαν με φυλάκιση.

Συνεχίστε να διαβάζετε 9 Μαΐου 1945: Καταρρίπτοντας τους μύθους και τις ψευδαισθήσεις!.

Ο Jean Thiriart και η ιδέα της Κοινοτιστικής Ευρώπης!

Ο Jean Francois Thiriart γεννήθηκε στις Βρυξέλλες, στις 22 Μαρτίου του 1922 από μια οικογένεια φιλελεύθερων αντιλήψεων. Στα νιάτα του αγωνίστηκε ενεργά στην Σοσιαλιστική Νεολαία και στην Αντιφασιστική Σοσιαλιστική Ένωση. Για ένα διάστημα εργάστηκε με τον καθηγητή Kessamier, πρόεδρο της Φιλοσοφικής Εταιρείας Fichte Bund, θυγατρική της Εθνικο-μπολσεβικικής κίνησης του Αμβούργου. Στη συνέχεια, μαζί με άλλα στοιχεία της άκρας αριστεράς εργάζονται υπέρ μιας συμμαχίας του Βελγίου με το Εθνικοσοσιαλιστικό Ράιχ και προσχωρεί στην ένωση «Φίλοι του μεγάλου γερμανικού Ράιχ». Για αυτή του την επιλογή, το 1943 καταδικάστηκε σε θάνατο από τους Βέλγους συμμάχους των Αγγλο-Αμερικανών.

Θεωρούσε την Γερμανία ως ελπίδα για μία Σοσιαλιστική Ευρώπη, την οποία έβλεπε ιστορικά ως πλουτοκρατία. Κατά τη διάρκεια του Β’Π.Π. ο Thiriart εκπαιδεύτηκε στις μονάδες καταδρομέων του Otto Skorzeny, με τον οποίο διατήρησε μακρά φιλία στα χρόνια μετά τον πόλεμο. Το αγγλικό ραδιόφωνο βάζει το όνομά του στη μαύρη λίστα, την οποία διανέμει στους «αντιστασιακούς» με οδηγίες για την δολοφονία του. Μετά την «απελευθέρωση» εφαρμόστηκε εναντίον του ένα άρθρο του βελγικού ποινικού κώδικα που συνετάχθη στο Λονδίνο το 1942 και βάση αυτού πέρασε αρκετά χρόνια στη φυλακή. Όταν απελευθερώνεται, ο δικαστής του στερεί το δικαίωμα να γράφει. Τα επόμενα χρόνια κράτησε ένα χαμηλό προφίλ. Παντρεύτηκε, έκανε παιδιά, αγαπούσε τις γάτες… Δημιούργησε και μία πολύ επιτυχημένη και κερδοφόρα επιχείρηση Οπτομετρίας, με αλυσίδα καταστημάτων σε όλη την Ευρώπη. Εκμεταλλευόμενος τα επαγγελματικά του ταξίδια, εύρισκε πάντα ευκαιρία να επισκέπτεται τον Otto Skorzeny στην Ισπανία, αλλά γενικά δεν ανακατεύονταν με τα πολιτικά.

Το 1960 το Βέλγιο συγκλονίζεται από τις πολιτικές εξελίξεις και οι Βέλγοι αισθάνονται προδομένοι από την κυβέρνησή τους. Είναι η περίοδος της εγκατάλειψης του Κονγκό ως αποικία και τότε ο Thiriart συμμετείχε στην ίδρυση της «Επιτροπής Δράσης και υπεράσπισης των Βέλγων της Αφρικής» (Comite d’Action et de Defense des Belges d’Afrique), που σύντομα έγινε το «Κίνημα Δράσης Πολιτών» (Mouvement d’Action Civique). Ως εκπρόσωπος του οργάνου αυτού, στις 4 Μαρτίου του 1962, στη Βενετία, ο Thiriart συναντά τους ηγέτες άλλων πολιτικών ομάδων στην Ευρώπη και εκδίδεται κοινή δήλωση με την οποία αναλάμβαναν την προπαρασκευή του «Εθνικού Ευρωπαϊκού Κόμματος», με επίκεντρο την ιδέα της ευρωπαϊκής ενότητας, η οποία δεν δεχόταν την δορυφοροποίηση της Δυτικής Ευρώπης στις ΗΠΑ, όπως επίσης δεν δεχόταν και την απόσπαση των εδαφών της Ανατολής, από την Πολωνία και την Ουγγαρία έως τη Βουλγαρία. Μεταξύ αυτών που συμμετείχαν, ο Sir Oswald Mosley, το «MAC» (Mouvement d’Action Civique), το «MSI» (Movimento Sociale Italiano), το «Union Movement», και το «Reichspartei». Η ιδέα αυτού του τόσο πρωτοποριακού Ευρωπαϊκού κόμματος τελικά ακυρώθηκε σύντομα στην πράξη, λόγω των μικρο-εθνικιστικών αντιπαραθέσεων μεταξύ των Ιταλών και Γερμανών που θα συνυπέγραφαν το μανιφέστο της Βενετίας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Jean Thiriart και η ιδέα της Κοινοτιστικής Ευρώπης!.

Το Γερμανοτουρκικό σύμφωνο μη επιθέσεως του 1941.

Με αφορμή την επαμφοτερίζουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, τόσο ως προς το ΝΑΤΟ όσο και ως προς την Ρωσία, η καθεστωτική ακροδεξιά έχει εξαπολύσει την αντιρωσική της υστερία. Λέμε επαμφοτερίζουσα, διότι η Τουρκία παζαρεύει συνεχώς τόσο με τη Ρωσία όσο και με τη Δύση περιμένοντας να δει «που θα κάτσει η μπίλια» στην μεταξύ τους διαμάχη. Η στάση της πρόσφατα στον άτιμο και βρώμικο βομβαρδισμό της Συρίας από τους Σιωνιστές, όπου στην αρχή υπερθεμάτισε τον βομβαρδισμό επιτιθέμενη ευθέως στη Ρωσία και μετά «τα μάζεψε» φοβούμενη την αντίδραση των Ρώσων στο θέμα της Αφρίν, απλά είναι άλλο ένα παράδειγμα αυτής της διαχρονικής της στάσης.

Εμείς εκτιμούμε ότι τελικά η Τουρκία θα περάσει οριστικά στο Δυτικό στρατόπεδο, όταν πάρει τα ανταλλάγματα που ζητάει στο Αιγαίο. Αυτό είναι και το χειρότερο σενάριο, διότι η Ελλάδα από μόνη της έχει παραδεχθεί και επίσημα ότι αδυνατεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία, ενώ όσο η Τουρκία αμφιταλαντεύεται, το ΝΑΤΟ δεν θα της επιτρέψει να πάρει τουλάχιστον το μισό Αιγαίο, όπως ζητάει. Θεωρούμε απίθανο, αν τελικά η Τουρκία προσχωρήσει στη Δύση, η Ρωσία να βρει μια ελληνική εθνική κυβέρνηση με την οποία να μπορεί να συνεννοηθεί. Όλα αυτά όμως μένει να τα δούμε στο μέλλον.

Σκοπός αυτού του άρθρου είναι να καταδείξει ότι η επαμφοτερίζουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας αποτελεί μια πάγια πρακτική της, ακριβώς όπως έκανε και στον Β΄ ΠΠ με την Χιτλερική Γερμανία.

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανοτουρκικό σύμφωνο μη επιθέσεως του 1941..

Γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις για «dummies».

του Eupathy Kolovrat

Το 1936 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου, για πρώτη φορά στην τελετή έναρξης η ελληνική αποστολή άνοιξε την παρέλαση των εθνικών αποστολών. Ο ίδιος ο Αδόλφος Χίτλερ δέχθηκε κατ’ ιδίαν τον πρώτο χρυσό ολυμπιονίκη του μαραθωνίου των πρώτων Ολυμπιακών αγώνων στην σύγχρονη ιστορία, τον Σπύρο Λούη. Παρόλες τις πολιτικές μας διαφωνίες τόσο με τις πολιτικές επιλογές και τις εμμονές όσο και με την ίδια την προσωπικότητα του Αδόλφου Χίτλερ, αναγνωρίζουμε το γεγονός ότι υπήρξε λάτρης της αρχαίας Ελλάδας και φιλέλληνας. Γι αυτόν τον λόγο η κυβέρνηση του Τρίτου Ράιχ προσπάθησε πολλές φορές να προσεγγίσει την ελληνική κυβέρνηση παρόλο που γνώριζε ότι παραδοσιακά το ελληνικό κράτος ήταν ουσιαστικά ένα προτεκτοράτο των Αγγλοσαξόνων.

Ίσως όταν το πιόνι του Αγγλόδουλου Γεωργίου Γλύξμπουργκ, ο μπάρμπα Γιάννης Μεταξάς, ανέλαβε πρωθυπουργός (ελέω γηραιάς Αλβιώνας) πίστεψαν (οι Γερμανοί) ότι θα υπάρξει μια συνεννόηση με το ελλαδικό κράτος. Σε αυτή την λανθασμένη αντίληψη για τις προθέσεις του Μεταξά έπαιξαν ρόλο δύο τινά: Πρώτον ότι ο Μεταξάς υπήρξε υπασπιστής του Γερμανόφιλου (αλλά και Ρωσόφιλου) Κωνσταντίνου Α’ και δεύτερον ότι είχε περάσει από την Γερμανική σχολή πολέμου και είχε μια γερμανική παιδεία. Βέβαια δεν έλαβαν υπόψη ότι ο μπάρμπα Γιάννης ουσιαστικά ήταν υπεύθυνος για την παρακμή ενός δυναμικού κινήματος όπως ήταν αυτό των Επιστράτων που είχε αντισταθεί στα σχέδια του Λευτεράκη Μπεν Ζελί για μια χωρίς ανταλλάγματα συμμετοχή της Ελλάδας στο πλευρό της Αντάντ κατά την διάρκεια του Α’ Παγκόσμιου Πολέμου. Επίσης το κόμμα των Ελευθεροφρόνων του μπάρμπα Γιάννη ήταν στην ουσία δημιούργημα των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών. Οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως και η γερμανική διπλωματία δεν φημίζονταν για την ευφυΐα τους και την διορατικότητά τους όπως οι αντίστοιχες βρετανικές.

Συνεχίστε να διαβάζετε Γεωπολιτική και διεθνείς σχέσεις για «dummies»..

Οι κλασσικοί του Μαρξισμού, η Ρωσία και η επανάσταση του 1821.

Διαβάσαμε εδώ και σας παραθέτουμε ένα άκρως ενδιαφέρον άρθρο, βασισμένο στο βιβλίο του Έλληνα φιλόσοφου και ιστορικού Π. Κονδύλη. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η Μαρξιστική προσέγγιση των σχέσεων Ευρώπης – Ρωσίας και Ελλάδας – Ρωσίας καθώς υποδηλώνει τον διαρκή πόλεμο της εβραιοσαξoνικής λιμπεραλιστικής Δύσης με την εθνικιστική, χριστιανική και αντιφιλελεύθερη Τσαρική Ρωσία. Είναι εντυπωσιακό ότι ο Marx ήταν υπέρμαχος της φυλετικής ανωτερότητας των Αγγλοσαξόνων!

Δυστυχώς αυτό το αντισλαβικό φυλετικό μίσος των Εβραίων και οι θεωρίες «ανωτερότητας» των σαξονικών λαών που προπαγανδίστηκαν από πράκτορες του εβραιοκαπιταλισμού στη Γερμανία, μόλυναν ακόμα και τον Χιτλερισμό, διοχετευόμενες μέσα στο NSDAP από εμφανή ή κρυφά εβραϊκά συμφέροντα που εμπλέκονταν στην χρηματοδότηση του κόμματος. Τονίζουμε ότι κατά την «δημοκρατία» της Βαϊμάρης, οι «αφανείς» μεγαλομέτοχοι στις γερμανικές βιομηχανίες και τράπεζες ήταν Αγγλοεβραίοι και Αμερικανοεβραίοι «επενδυτές». Θα αναφερθούμε διεξοδικά σε αυτό το θέμα στο μέλλον. Ας δούμε τώρα το κείμενο.

                                                               ***

«Κάποτε ο Λένιν μιλούσε σε ορισμένους κομματικούς συντρόφους του για ένα θέμα. Όμως ένας απ’ αυτούς, αντιλαμβανόμενος το πόσο αντίθετα με την πραγματικότητα ήταν αυτά που άκουγε, τόλμησε να εκφράσει την αντίρρησή του, λέγοντας στον Λένιν τα εξής: «Μα, σύντροφε Λένιν, αυτά που λέτε είναι αντίθετα προς τα γεγονότα!». Τότε ο Λένιν, χωρίς καθόλου να ταραχτεί, απάντησε με ολύμπια ηρεμία στον αφελή του σύντροφο: «Ε τότε, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα!».

Αυτήν την αρχή του Λένιν εφαρμόζουν, με αξιέπαινη ακρίβεια, όλοι οι κομμουνιστές του κόσμου μέχρι και σήμερα. Εδώ και δύο χρόνια έχω αποδείξει με δύο μελέτες (πρώτη και δεύτερη) μου, ότι εκείνος που όρισε την 25η Μαρτίου ως ημέρα για την έναρξη της επανάστασης του ’21 δεν ήταν ο Όθωνας το 1838, ή η εκκλησία, αλλά ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ήδη από το 1820.

Και όμως, στις 25 Μαρτίου 2009 ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα άρθρο, όπου λέει για ακόμη μια φορά «τα παλιά τα βαρετά εκείνα». Ότι δηλαδή η 25 Μαρτίου προσδιορίσθηκε ως ημερομηνία για την έναρξη της επανάστασης μόλις το 1838 από τον Όθωνα και την εκκλησία.

Λέει λοιπόν ο καλός συντάκτης του άρθρου πως «το βαυαρικό Οθωνικό διάταγμα, με το οποίο η 25η Μάρτη, γιορτή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου, ορίζεται ως η έναρξη της Επανάστασης του Εικοσιένα και η μέρα αυτή ως επέτειος της Εθνικής μας γιορτής, πλαστογραφεί την Επανάσταση του Εικοσιένα, γιατί από το διάταγμα αυτό έχει αφαιρεθεί η ιστορική αλήθεια».

Και καθώς τα λέει αυτά, ξεσπάει σε ένα συγκινητικό λογύδριο για τον ρόλο του λαού ως του μοναδικού συντελεστή για την εκδήλωση και την έκρηξη της επανάστασης:

«Ο Όθωνας, όμως, με την αντιδραστική αυλή του … αποσιωπούν την αρετή και την επαναστατική τόλμη των Ελλήνων αγωνιστών που κήρυξαν την Επανάσταση του Εικοσιένα, για να διαβούν το πύρινο πέρασμα από την κόλαση της σκλαβιάς, της εξαθλίωσης, της ταπείνωσης και του αφανισμού, με τα δεσμά της αμάθειας και της προκατάληψης, στον κόσμο της Λευτεριάς και της Παλιγγενεσίας με πολύ βαρύ το τίμημα σε αίμα και θυσίες».

Λέει και άλλα πολλά… Αλλά αυτό που πραγματικά σοκάρει είναι η διαστροφή που υφίστανται τα πραγματικά γεγονότα από τον συντάκτη του άρθρου αυτού, όταν όλοι πια ξέρουμε πως το οθωνικό διάταγμα του 1838 όχι μόνον ατεκμηρίωτο ιστορικά και ασεβές προς την ιστορική αλήθεια δεν ήταν, αλλά, αντίθετα, ότι διασώζει την ιστορική αλήθεια με αξιοθαύμαστη ακρίβεια.

Κι εγώ αναρωτιέμαι τώρα για το εξής. Ξέρουν άραγε οι καλοί μας σύντροφοι κομμουνιστές ποια ήταν στην πραγματικότητα η γνώμη του ίδιου του Καρλ Μαρξ για την επανάσταση του 1821 και για την «επαναστατική τόλμη των Ελλήνων αγωνιστών»;

Όχι. Την αγνοούν, ή μάλλον, την αποκρύπτουν. Και το αστείο είναι πως οι Έλληνες κομμουνιστές αγνοούν την άποψη του Μαρξ για μια επανάσταση την οποίαν οι ίδιοι από τη μια την εξυμνούν σε υπερθετικό βαθμό, βρίζοντας ταυτόχρονα την εκκλησία διότι δήθεν εναντιώθηκε προς αυτήν και την πολέμησε με κάθε τρόπο.

Ευτυχώς που υπάρχει μια σπουδαία μελέτη, για να απαντήσουμε στην απορία-αγωνία μας αυτή, μελέτη που έχει εκδοθεί εδώ και εικοσιτέσσερα χρόνια. Πρόκειται για ένα βιβλίο του Παναγιώτη Κονδύλη με τίτλο K. Marx – Fr. Engels, Η Ελλάδα, η Τουρκία και το Ανατολικό Ζήτημα. Στο έργο αυτό ο συγγραφέας του έχει ανθολογήσει από την απέραντη εργογραφία των δύο ιδρυτών του κομμουνισμού τα μέρη εκείνα που αφορούν στο περίφημο «Ανατολικό Ζήτημα», δηλαδή στο μέλλον και η τύχη της διαλυόμενης τότε Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η σχετική θέση των δύο κλασσικών του μαρξισμού είναι φανερό πως έχει τεράστιο ενδιαφέρον και σημασία, μιας και κατά ένα μέρος το ανατολικό ζήτημα σχετίζονταν και με την επανάσταση του ’21, αλλά και με την απελευθέρωση του πρώτου ελληνικού κράτους, όπως επίσης με το αίτημα για την απελευθέρωση όλων των άλλων ελληνικών εδαφών που παρέμεναν κάτω από την τουρκική κατοχή.

Η έκδοση αυτή συνοδεύεται από έναν ιδιαίτερα κατατοπιστικό πρόλογο, γραμμένο από τον ίδιο τον επιμελητή της. Εκεί λοιπόν βλέπουμε ανάγλυφα τις θέσεις του Μαρξ για τον αγώνα των Ελλήνων για την λευτεριά και την εθνική τους αξιοπρέπεια.

Μαρξ-Εγκελς: Η τσαρική Ρωσία ο μεγάλος εχθρός της επανάστασης αλλά και της «ανεπτυγμένης Δύσης»…

Ο Μαρξ και ο Έγκελς είχαν βάλει ως στόχο τους την ευρωπαϊκή επανάσταση. Μια επανάσταση που είχε κατασταλεί βίαια το 1848, με την περίφημη Άνοιξη των Λαών και τα όσα ακολούθησαν. Οι δύο ιδρυτές του κομμουνισμού είχαν πιστέψει τότε, εσφαλμένα βέβαια[1], πως αυτή η επανάσταση θα ξεσπούσε γρήγορα και πάλι. Όμως, για να ξεσπάσει η ευρωπαϊκή επανάσταση θα έπρεπε να αντιμετωπίσει και να βγάλει από την μέση τον πιο αμείλικτο εχθρό της, τον έσχατο κίνδυνο, την υπανάπτυκτη αλλά και εξαιρετικά δυναμική τσαρική Ρωσία, η οποία ήταν ταυτόχρονα εχθρός και «ολόκληρης της αστικής ανεπτυγμένης Δύσης»[2].

Συνεχίστε να διαβάζετε Οι κλασσικοί του Μαρξισμού, η Ρωσία και η επανάσταση του 1821..