Ο Kai Murros για τον υπερπληθυσμό, τον πόλεμο και την ηθική.

Μετάφραση-Σχόλια: Evpaty Kolovrat

Αλιεύσαμε από την ιστοσελίδα της Εθνικοεπαναστατικής New Resistance ένα απόσπασμα από ομιλία του καθηγητή Kai Murros. Ο Kai Murros είναι γνωστός σε όσους παρακολουθούν το Εθνικιστικό Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο. Για όσους μας διαβάζουν για πρώτη φορά, υπάρχει ένα μικρό βιογραφικό του στο κείμενο που δημοσιεύτηκε στη New Resistance. Η οπτική που βλέπει ο Kai Murros την φυλή αλλά και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να δρα ένα σύγχρονο φυλετικό κίνημα ίσως ξενίζει πολλούς. Όμως ο δαρβινισμός και ο βιολογικός ντετερμινισμός είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο πρέπει να πολιτεύεται, αλλά και προ πάντων να δρα, ένα κίνημα το οποίο θεωρεί τον εαυτό του φυλετικό.

Διαβάστε το απόσπασμα από την ομιλία του καθηγητή Murros προσεκτικά και προπάντων χωρίς συναισθηματισμούς και ιδεολογικές παρωπίδες.

***

[Ο επερχόμενος πόλεμος δεν πρόκειται να αποτελέσει ηθικό πρόβλημα. Ο επερχόμενος πόλεμος θα είναι ένα απλό τεχνικό πρόβλημα. Και μόλις λύσουμε το τεχνικό πρόβλημα, θα μπορέσουμε να διεξάγουμε έναν πόλεμο απόλυτης καταστροφής σε όλες τις γωνιές της Γης, όπως κρίνουμε σκόπιμο. Μπορούμε να αναλάβουμε την πρωτοβουλία οπουδήποτε, οποτεδήποτε και ενάντια σε όποιον θέλουμε – και να παραμείνουμε στην επίθεση μέχρι να εξοντωθεί ο εχθρός. Για εμάς ο πόλεμος είναι το λογικό αποκορύφωμα της εξέλιξης. Για εμάς η πολιτική είναι δευτερεύουσα σε σχέση με τον πόλεμο. Για εμάς η πολιτική είναι απλώς ένα προοίμιο του πολέμου. Όλα τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής μας μπορούν και θα λυθούν μέσα από τον πόλεμο.

Ο κόσμος αντιμετωπίζει κατακλυσμικές αλλαγές καθώς οι τεκτονικές πλάκες των φυλών και των πολιτισμών συγκρούονται – ο υπερπληθυσμός κάνει τον κόσμο πολύ μικρό για όλους μας. Οι ατελείωτες δευτερεύουσες συγκρούσεις που σιγοκαίνε στον πλανήτη για δεκαετίες θα μετατραπούν σε γιγαντιαίους γενοκτονικούς πολέμους για τον ζωτικό χώρο και τους πόρους που στηρίζουν τη ζωή – νερό, τρόφιμα, αναπνεύσιμο αέρα και ενέργεια. Οι κοινωνίες θα πέσουν, το χάος θα κυριαρχήσει και ο πολιτισμός θα καταρρεύσει – αφήνοντας τα περισσότερα μέρη του πλανήτη σε αγριότητα.

Η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις του μέλλοντος, διεξάγοντας συστηματικά πολέμους με ριζοσπαστικούς περιβαλλοντικούς, οικολογικούς και εθνοτικούς στόχους. Θα ελέγξουμε τη χιονοστιβάδα των εχθρικών πληθυσμών με υπερβολική αναπαραγωγή. Θα αποδεκατίσουμε τις μεταναστευτικές ροές εναντίον της Ευρώπης – όλες οι απειλές κατά της Ευρώπης θα εξαλειφθούν. Θα χτυπήσουμε τον υπερπληθυσμό στην πηγή του!]

Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Kai Murros για τον υπερπληθυσμό, τον πόλεμο και την ηθική..

Advertisements

Dominique Venner: «Η αποτυχία του Hitler».

Μετάφραση στα αγγλικά από τον Guillaume Durocher

Μεταφράσαμε στα ελληνικά και σας παραθέτουμε το ακόλουθο κείμενο από την κορυφαία ιδεολογική ιστοσελίδα Counter Currents. Σήμερα που κάποιοι αναπολούν την ημέρα της γέννησης του «Θεανθρώπου» τους, κάποιοι άλλοι απλά βιώνουμε τις συνέπειες της απολύτως αναμενόμενης αποτυχίας του, η οποία συμπαρέσυρε στον όλεθρο ολόκληρο τον ευρωπαϊκό Εθνικισμό και Εθνικοσοσιαλισμό.

Σημείωση του μεταφραστή: Αυτό το άρθρο προέρχεται από το έργο του Dominique Venner, η ιστορία του εικοστού αιώνα, Le Siècle de 1914 (Παρίσι: Pygmalion, 2006), 318-20, υπό τον τίτλο «Σχέδια του Hitler για την Ευρώπη.» Ο τίτλος είναι του συντάκτη.

Εισαγωγή για τον Dominique Venner, του Evpaty Kolovrat.

Ο Dominique Venner, του οποίου το σημείωμα της αυτοκτονίας μπορείτε να δείτε εδώ, ήταν ένας σπουδαίος ιστορικός συγγραφέας και ένας μελετητής της Ευρωπαϊκής ιστορίας και πολιτισμού. Γεννήθηκε στο Παρίσι στις 16 Απριλίου του 1935 σε μια μεσοαστική οικογένεια με δεξιές και συντηρητικές καταβολές. Ο πατέρας του ήταν αρχιτέκτονας και μέλος του Λαϊκού Γαλλικού Κόμματος (Parti Populaire Francais) του οποίου ηγέτης ήταν ένας πρώην κομμουνιστής ο Jaques Doriot. Από μικρό παιδί ο Venner ήταν λάτρης της φύσης και της περιπέτειας. Σε ηλικία μόλις 19 χρονών κατατάσσεται στο Γαλλικό στρατό και υπηρετεί ως υπαξιωματικός σε μονάδα (Σύνταγμα) ορεινών κυνηγών στο πόλεμο της Αλγερίας έως το 1956. Όπως και πολλοί άλλοι Γάλλοι της ηλικίας του, που ήταν βετεράνοι των πολέμων της Αλγερίας και της Ινδοκίνας (οι οποίοι είχαν εξοργιστεί από την απόφαση του προέδρου Ντε Γκωλ να παραχωρήσει ανεξαρτησία στην Αλγερία) παίρνει μέρος στον OAS (Organisation Armée Secrète -Οργανωση Μυστικού Στρατού). Ο OAS ήταν μια οργάνωση που ιδρύθηκε από Γάλλους στρατιωτικούς και συντηρητικούς πολιτικούς με την προοπτική να ανατρέψει το καθεστώς του Ντε Γκωλ με βίαια μέσα. Ο Venner για την δράση του αυτή θα φυλακιστεί.

Στο αυτοβιογραφικό του έργο «Επαναστατημένη Καρδιά» (Coeur Rebelle) o Venner κατηγορεί τους Γάλλους στρατιωτικούς αλλά και τους συντηρητικούς πολιτικούς της ηγεσίας του OAS ότι έπασχαν από πολιτική μυωπία και έλλειψη επαναστατικού λόγου, τα οποία ήταν οι κυριότερες αιτίες για την αποτυχία του OAS σαν πολιτικό κίνημα. Μετά την αποφυλάκισή του μαζί με τον Alain de Benoist θα ιδρύσει το κίνημα και το ομώνυμο περιοδικό Europe Action.

Συνεχίστε να διαβάζετε Dominique Venner: «Η αποτυχία του Hitler»..

Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II

του Kerry Bolton.

Μετάφραση – Πρόλογος – Σχολιασμός: Evpaty Kolovrat.

Η Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας απαρνείται τον Σιωνισμό.

Το 1952, το καθεστώς της Βόννης ανακοίνωσε ότι θα αρχίσει να αποζημιώνει τους Εβραίους. Εν τω μεταξύ, ξεκίνησε η δίκη του Ρούντολφ Σλάνσκι και άλλων, κυρίως Εβραίων, ηγετών του Κομμουνιστικού Κόμματος της Τσεχοσλοβακίας, οι οποίοι κατηγορήθηκαν για μια ευρεία «σιωνιστική συνωμοσία» σε συμπαιγνία με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ .Ίσως οι δίκες αυτές να ήταν το αποτέλεσμα της σκέψης του Yockey και άλλων δεξιών που ήταν φιλικοί απέναντι στο σοβιετικό μπλοκ. Η δίκη σχολιάστηκε από την Κεντρική Επιτροπή της SED:

«Ταξιδεύοντας (εν πλω), υπό την «εθνικιστική» σιωνιστική σημαία του Ισραήλ, οι Αμερικανοί πράκτορες ασκούσαν το επάγγελμά τους. Από το σχέδιο Morgenthau-Acheson που αποκαλύφθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης στην Πράγα, φαίνεται ξεκάθαρα ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός οργανώνει και στηρίζει τις δραστηριότητες κατασκοπείας και σαμποτάζ στις λαϊκές δημοκρατίες μέσω του κράτους του Ισραήλ με τη βοήθεια σιωνιστικών οργανώσεων».

Το «Σχέδιο Morgenthau-Acheson» που αναφέρεται στη δήλωση της SED ήταν ένας ισχυρισμός ότι έχει επιτευχθεί συμφωνία «σύμφωνα με την οποία η Αμερική είχε υποσχεθεί να στηρίξει το Ισραήλ σε αντάλλαγμα για τη χρήση των Σιωνιστικών οργανώσεων για κατασκοπεία και ανατροπή των κρατών του σοβιετικού μπλοκ. Επιπλέον, στην ίδια δήλωση, η Κεντρική Επιτροπή της SED καταδίκασε τον Γερμανό κομμουνιστή Paul Merker ως σιωνιστή πράκτορα που είχε ενεργήσει «όπως και οι εγκληματίες στην Τσεχοσλοβακία». Ο Μέρκερ, που είχε περάσει τα χρόνια του πολέμου στην εξορία στο Μεξικό, υποστήριξε τις αποζημιώσεις των Γερμανών Εβραίων. Οι ηγέτες της SED δήλωσαν:

«Δεν μπορεί πλέον να αμφισβητηθεί ότι ο Μέρκερ είναι πράκτορας της αμερικανικής οικονομικής ολιγαρχίας, η απαίτηση της οποίας είναι η αποζημίωση για τις εβραϊκές περιουσίες, απαίτηση που έχει σχεδιαστεί μόνο και μόνο για να διεισδύσει στη Γερμανία το αμερικανικό χρηματοοικονομικό κεφάλαιο. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον Σιωνισμό του. Απαιτεί τον εκτοπισμό του γερμανικού εθνικού πλούτου με τις λέξεις: «Η αποζημίωση για τη βλάβη που έχει γίνει στους Εβραίους πολίτες θα δοθεί τόσο σε όσους επιστρέψουν όσο και σε όσους θέλουν να παραμείνουν στο εξωτερικό». Ο Merker μεταμόρφωσε παράνομα τα μέγιστα κέρδη που εκλάπησαν από Γερμανούς και ξένους εργαζόμενους από μονοπωλιακούς καπιταλιστές σε υποτιθέμενη ιδιοκτησία του εβραϊκού λαού. Στην πραγματικότητα, η «αριανοποίηση» αυτού του κεφαλαίου απλώς μεταβίβασε τα κέρδη των «εβραϊκών» μονοπωλιακών καπιταλιστών σε μονοπωλιακούς «Άριους» καπιταλιστές».

Όπως και με την σοβιετική εκκαθάριση των σιωνιστών και των Εβραίων στην Τσεχοσλοβακία, ο Merker καταδικάστηκε ως μέρος μιας παγκόσμιας συνωμοσίας στην οποία οι σιωνιστές χρησίμευσαν ως πράκτορες για την ανατροπή του καθεστώτος και την υποταγή στο ξένο κεφάλαιο.

Η DDR σε καμία φάση της κρατικής της ύπαρξης δεν ανέπτυξε διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η DDR αρνήθηκε επίσης να καταβάλει οποιαδήποτε αποζημίωση στο Ισραήλ ή στους «επιζώντες του Ολοκαυτώματος».

Στις 18 Σεπτεμβρίου 1973, ο Yosef Tekoah, πρεσβευτής του Ισραήλ στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, δήλωσε ότι:

«Το Ισραήλ σημειώνει με λύπη και απογοήτευση ότι το άλλο γερμανικό κράτος (το DDR) αγνοεί και συνεχίζει να αγνοεί την ιστορική ευθύνη της Γερμανίας για το Ολοκαύτωμα και τις ηθικές υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτό. Έχει επιδεινώσει τη βαρύτητα αυτής της στάσης παρέχοντας υποστήριξη και πρακτική βοήθεια στην εκστρατεία βίας και δολοφονίας που διεξάγεται εναντίον του Ισραήλ και του εβραϊκού λαού από αραβικές τρομοκρατικές οργανώσεις».

Το ανατολικό γερμανικό καθεστώς δεν δέχτηκε ποτέ την ενοχή του πολέμου που ήταν το θεμέλιο του καθεστώτος της Βόννης και, ως εκ τούτου, δεν εμποδίστηκε ηθικά να ακολουθήσει μια αντι-σιωνιστική πολιτική. Είναι ενδιαφέρον ότι τα πρώτα σχόλια για την πρόθεση της Βόννης να καταβάλει αποζημιώσεις σε Εβραίους και Ισραήλ δημοσιεύτηκαν τρεις ημέρες μετά τη δημοσίευση των κατηγοριών εναντίον του Slansky για «σιωνιστική προδοσία». Ένα άρθρο στο Neues Deutschland περιγράφει τη συμφωνία αποζημιώσεων ως συμφωνία που διεξάγεται μεταξύ «Δυτικογερμανών και Ισραηλινών καπιταλιστών». Με το θάνατο του Στάλιν το 1953, το Ισραήλ ελπίζει η DDR να αλλάξει κατεύθυνση, συμπεριλαμβανομένου και του ζητήματος των αποζημιώσεων, αλλά η DDR αρνήθηκε.

Το 1968 ο Simon Wiesenthal ισχυρίστηκε ότι η υπηρεσία ειδήσεων του DDR ήταν πολύ πιο αντι-σιωνιστική από εκείνη οποιουδήποτε άλλου κράτους του Σοβιετικού μπλοκ και ότι αυτό οφείλεται στον αριθμό των πρώην «Ναζιστών» που απασχολούνταν εκεί. Το NDPD ήταν το επίκεντρο των ισχυρισμών του Wiesenthal. Ο Δρ Richard Arnold, ο οποίος ήταν υπάλληλος του Υπουργείου Επιστημών και Δημόσιας Εκπαίδευσης του Τρίτου Ράιχ (1939-1945) και είχε γράψει για την εξάλειψη κάθε ίχνους του «εβραϊκού πνεύματος» από την πολιτιστική ζωή της Γερμανίας, ήταν το 1968 γενικός εκδότης Der Nationale Demokrat, της εφημερίδας του NDPD, και αποδέκτης του βραβείου της Τάξης της Αξίας για την Πατρίδα. Ο Kurt Herwart Ball, ο οποίος ήταν συντάκτης του περιοδικού των SS, Hammer, στο DDR ήταν δημοσιογράφος του NDPD και ένας υπάλληλος στο προπαγανδιστικό γραφείο του καθεστώτος.

Σε μια έκθεση του 1951, η Αγγλοεβραϊκή Ένωση προέτρεψε το καθεστώς της Βόννης και τους συμμάχους να ξεκινήσουν μια έντονη εκστρατεία εναντίον της αναζωπύρωσης του εθνικού σοσιαλισμού και της αποδοχής των βετεράνων του πολέμου στην πολιτική σκηνή, υπονοώντας την απειλή μιας συμφωνίας μεταξύ των «Ναζί» και το ανατολικού μπλοκ:

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν II.

Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν I

του Kerry Bolton.

Μετάφραση – Πρόλογος – Σχολιασμός: Evpaty Kolovrat.

Πρόλογος.

Τον Kerry Bolton τον έχουμε ξαναπαρουσιάσει στο παρών ιστολόγιο όποτε δεν χρειάζεται περαιτέρω συστάσεις. Αν και όπως έχουμε γράψει στα νεανικά του χρόνια είχε ασχοληθεί με τον αποκρυφισμό και την αριοσοφία, αργότερα όταν σπούδασε συγκριτική θεολογία (στην οποία κατέχει διδακτορικό) στράφηκε στον παραδοσιακό καθολικισμό και στην ορθοδοξία. Αυτές οι μεταφυσικές και θρησκευτικές αναζητήσεις είχαν σαν αποτέλεσμα να μελετήσει και να εντρυφήσει πάνω στην Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση και μετά στο γερμανικό εθνικομπολσεβίκικο κίνημα.

Ο Kerry Bolton κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αν η Γερμανία κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ είχε παραμείνει πιστή στο σύμφωνο Μολότοφ Ρίμπεντροπ, η έκβαση του πολέμου θα ήταν διαφορετική. Επίσης ο Kerry Bolton μέσα από την ιστορική μελέτη της Σοβιετικής περιόδου θεωρεί ότι ουσιαστικά ο Στάλιν ήταν αυτός που σταδιακά εκκαθάρισε την Σοβιετική Ένωση και το Κόμμα από τα διεθνιστικά και ορθόδοξα μαρξιστικά στοιχεία που σε μεγάλο βαθμό ανήκαν στον «περιούσιο» λαό.

Στο άρθρο που θα παρουσιάσουμε σε δύο μέρη (Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν Ι και ΙΙ) θα δούμε κάτι το οποίο αποκρύπτουν οι διάφοροι ακροδεξιοί καπηλευτές του εθνικοσοσιαλισμού: Ότι στην πραγματικότητα δεν ήταν στην ανατολική Ευρώπη που υπήρχε η μεγαλύτερη καταστολή των ιδεών του εθνικού σοσιαλισμού αλλά στην δυτική Ευρώπη. Επίσης πολλοί Γερμανοί αλλά και Ευρωπαίοι εθνικοί σοσιαλιστές, στελέχη κινημάτων αλλά και βετεράνοι του πολέμου είχαν την ευφυΐα να καταλάβουν ότι ο χειρότερος εχθρός δεν βρίσκεται ανατολικά του Σιδήρου Παραπετάσματος αλλά στην Δυτική Ευρώπη του οικονομικού φιλελευθερισμού και του πολιτιστικού Μαρξισμού.

Άλλωστε ο Στάλιν όπως και ο Ναπολέων ένα αιώνα πιο πριν, «πρόδωσε» τα ιδανικά της επανάστασης που τον έφερε στην εξουσία για να της δώσει έναν εθνικό και έναν πιο κοινωνικά συντηρητικό προσανατολισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι από πολλούς σοβαρούς μελετητές του χώρου (και όχι μόνο) ο Στάλιν θεωρείται ότι ήταν αυτός που αναβίωσε τον Ρωσικό Εθνικισμό όπως ακριβώς είχε κάνει και ο τσάρος Αλέξανδρος ο τρίτος με το σλαβόφιλο κίνημα στα τέλη του 19ου αιώνα. Αυτό ακριβώς περιγράφεται στο βιβλίο του Kerry Bolton «Stalin An Enduring Legacy».

Και ενώ μεταπολεμικά στην Δύση, οι διάφοροι ακροδεξιοί είτε από πολιτική μυωπία, είτε από οπορτουνισμό και ιδιοτέλεια, είτε γιατί ήταν πράκτορες του ΝΑΤΟ (όπως στην περίπτωση της Κόκκινης προβιάς και του Gladio) έβλεπαν τον κομμουνιστικό κίνδυνο εξ’ ανατολών, δεν μπόρεσαν ποτέ να υποψιαστούν ότι οι πραγματικοί μαρξιστές είχαν ήδη διεισδύσει στον κρατικό μηχανισμό των χωρών τους. Στις ΗΠΑ αλλά και στο Ηνωμένο Βασίλειο όπως έγινε γνωστό χρόνια μετά, κατά την διάρκεια του Β’ΠΠ αλλά και μετά τον ψυχρό πόλεμο, οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών όπως η CIA και η ΜΙ6 είχαν ως συνεργάτες Γερμανοεβραίους τροτσκιστές διανοούμενους της διαβόητης σχολής της Φρανκφούρτης όπως αποδεδειγμένα είχαν υπάρξει ο Βίλχελμ Ράιχ και ο Χέρμπερτ Μαρκούζε. Μάλιστα η χήρα του Τρότσκι πάντοτε υποστήριζε όλους τους proxy πολέμους εναντίον της ΕΣΣΔ.

Φυσικά και δεν είμαστε απολογητές ή υπερασπιστές ούτε του Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν ούτε της ΕΣΣΔ (όπως δεν είμαστε και του Τρίτου Ράιχ) όμως δεν μπορούμε να κλείσουμε τα μάτια στην ιστορική πραγματικότητα: Δηλαδή παρόλη την καταστολή σε κάποια θέματα όπως πχ στο θέμα της θρησκευτικής πίστης, όπως επίσης και στην δημιουργία μιας κομματικής νομεκλατούρας και μιας δυσλειτουργικής (και σε πολλές περιπτώσεις) διεφθαρμένης γραφειοκρατίας, στην Ανατολική Ευρώπη υπήρχε κοινωνικός συντηρητισμός, πνεύμα πατριωτισμού, στην νεολαία είχαν δοθεί κίνητρα για να ασχολείται με τον αθλητισμό και την μόρφωση ενώ η τέχνη ειδικά στην μουσική ήταν αυθεντικά εθνική, λαϊκή και παραδοσιακή (επίσης είχε δοθεί μεγάλη σημασία και στην καλλιέργεια της κλασσικής μουσικής).

Σε αντίθεση στην Δύση κυριάρχησε ειδικά κατά την δεκαετία του ’60, η απαξίωση των παραδοσιακών αξιών από διάφορους πανεπιστημιακούς όπως ο Σαρτρ και ο Ντεριντά (θεωρία της αποδόμησης και μεταμοντερνισμός) οτιδήποτε εθνικού αλλά και οτιδήποτε παραδοσιακού (όπως η έννοια της παραδοσιακής οικογένειας). Τα ναρκωτικά, η σεξουαλική απελευθέρωση, η ομοφυλοφιλία και το τρίτο κύμα του φεμινισμού, όλα αυτά διάβρωσαν τις κοινωνίες του «ελεύθερου» κόσμου. Η pop art του ψυχοπαθούς Andy Warhol, οι Beatles, οι hippies και η counter-culture, το Woodstock, ο Μάης του ’68 δεν ήταν δημιουργήματα της KGB που ήθελαν να διαβρώσουν ηθικά και πνευματικά την νεολαία της Δύσης, αλλά στην ουσία ήταν σχέδιο μιας κοινωνικής μηχανικής που εκπονήθηκε από τροτσκιστές ακαδημαϊκούς, την CIA και το ίδρυμα Τavistock.

Για αυτό ο υποστράτηγος Otto Remer, ένας εγνωσμένης αξίας στρατιώτης αλλά και αφοσιωμένος «Χιτλερικός» (και όχι ένας «αιρετικός» του Μαύρου Μετώπου) προτίμησε να συνεργαστεί με την ΕΣΣΔ πιστεύοντας ότι ήταν καλύτερη η σοβιετική μπότα από την δυτική ελευθεριότητα. Και δεν είχε άδικο. Μετά την πτώση του «Σιδηρούν Παραπετάσματος» δυστυχώς η Ευρώπη βρέθηκε να είναι υποδουλωμένη στην πιο ακραία και χυδαία μορφή οικονομικού καπιταλισμού, ενός πολιτιστικού τροτσκισμού που προωθεί την αποδόμηση, την κοινωνική ελευθεριότητα και την γενοκτονία των ευρωπαϊκών εθνοτήτων μέσα από μια πολιτική οικονομικής λιτότητας αλλά και την αντικατάσταση των αυτοχθόνων Ευρωπαίων με τριτοκοσμικούς.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα έθνη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης που έζησαν κάτω από τον σοβιετικό «ζυγό» είναι αυτά που βρίσκονται στην πρωτοπορία του αγώνα για μια πραγματική Ευρώπη των Εθνών.

***

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Γερμανικό Εθνικιστικό Κόμμα του Στάλιν I.

Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος B’

Επίσημες διασφαλίσεις.

Η γερμανική υποστήριξη προς τον Σιωνισμό δεν ήταν απεριόριστη. Κυβερνητικοί και κομματικοί αξιωματούχοι ήταν πολύ προσεκτικοί στη συνεχιζόμενη εκστρατεία ισχυρών εβραϊκών κοινοτήτων στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Βρετανία και άλλες χώρες για να κινητοποιήσουν τις κυβερνήσεις «τους» και τους συμπολίτες τους κατά της Γερμανίας. Όσο ο παγκόσμιος Εβραϊσμός παρέμενε ακατάπαυστα εχθρικός προς την Εθνική Σοσιαλιστική Γερμανία και όσο η μεγάλη πλειοψηφία των Εβραίων σε όλο τον κόσμο έδειχνε μικρή επιθυμία να εγκατασταθεί στην σιωνιστική «γη της επαγγελίας», ένα κυρίαρχο εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη δεν θα «έλυνε» το διεθνές Εβραϊκό ζήτημα. Αντί αυτού, οι Γερμανοί αξιωματούχοι υποστήριξαν ότι θα ενίσχυαν απεριόριστα αυτήν την επικίνδυνη αντί-γερμανική εκστρατεία. Η γερμανική υποστήριξη για τον Σιωνισμό επομένως περιοριζόταν στην υποστήριξη μιας εβραϊκής πατρίδας στην Παλαιστίνη υπό Βρετανικό έλεγχο, όχι ενός κυρίαρχου εβραϊκού κράτους.

Ο Υπουργός Εξωτερικών ενημέρωσε διπλωμάτες τον Ιούνιο του 1937, ότι ένα Εβραϊκό κράτος στην Παλαιστίνη, δεν θα ήταν προς το συμφέρον της Γερμανίας επειδή δεν θα μπορούσε να απορροφήσει όλους τους Εβραίους σε όλο τον κόσμο, αλλά θα χρησίμευε μόνο ως μια βάση ισχύος για τον διεθνή Εβραϊσμό, με τον ίδιο τρόπο που η Μόσχα χρησίμευε ως βάση για τον διεθνή κομμουνισμό. Αντικατοπτρίζοντας κάτι σαν μετατόπιση στην επίσημη πολιτική, ο γερμανικός Τύπος εξέφρασε πολύ μεγαλύτερη συμπάθεια το 1937 για την παλαιστινιακή αραβική αντίσταση στις Σιωνιστικές φιλοδοξίες, σε μια εποχή όπου η ένταση και η σύγκρουση μεταξύ Εβραίων και Αράβων στην Παλαιστίνη αυξανόταν έντονα.

Μια εγκύκλιος του Υπουργείου Εξωτερικών της 22ας Ιουνίου 1937 προειδοποίησε ότι, παρά την υποστήριξη του εβραϊκού οικισμού στην Παλαιστίνη, «θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι η Γερμανία υποστηρίζει το σχηματισμό μιας κρατικής δομής στην Παλαιστίνη υπό κάποια μορφή εβραϊκού ελέγχου». Ενόψει της αντιγερμανικής κινητοποίησης του διεθνούς Εβραϊσμού, η Γερμανία δεν μπορεί να συμφωνήσει ότι ο σχηματισμός ενός εβραϊκού κράτους στη Παλαιστίνη θα βοηθούσε στην ειρηνική ανάπτυξη των εθνών του κόσμου. «Η διακήρυξη ενός εβραϊκού κράτους ή μιας εβραϊκά διοικούμενης Παλαιστίνης», προειδοποίησε ένα εσωτερικό μνημόνιο του τμήματος Εβραϊκών υποθέσεων των SS, «θα δημιουργούσε για τη Γερμανία έναν νέο εχθρό, που θα επηρέαζε βαθιά τις εξελίξεις στην Εγγύς Ανατολή». Μια άλλη υπηρεσία των SS προέβλεψε ότι ένα εβραϊκό κράτος «θα εργαζόταν για να προσδώσει ειδική προστασία μειονοτήτων στους Εβραίους κάθε χώρας, παρέχοντας έτσι νομική προστασία στην εκμεταλλευτική δραστηριότητα του παγκόσμιου Εβραϊσμού».

Τον Ιανουάριο του 1939 ο νέος Υπουργός Εξωτερικών του Χίτλερ, Joachim von Ribbentrop, προειδοποίησε επίσης σε μια άλλη εγκύκλιο ότι «η Γερμανία πρέπει να θεωρήσει τον σχηματισμό ενός εβραϊκού κράτους ως επικίνδυνο» επειδή «θα φέρει μια διεθνή αύξηση της εξουσίας του παγκόσμιου Εβραϊσμού». Ο ίδιος ο Χίτλερ επανεξέτασε προσωπικά αυτό το όλο θέμα στις αρχές του 1938 και, παρά τον μακροχρόνιο σκεπτικισμό του για τις Σιωνιστικές φιλοδοξίες και τις ανησυχίες ότι οι πολιτικές του θα μπορούσαν να συμβάλουν στο σχηματισμό ενός εβραϊκού κράτους, αποφάσισε να στηρίξουν ακόμα πιο έντονα την εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη. Η προοπτική να απαλλαγεί η Γερμανία από τους Εβραίους, κατέληξε, υπερτερεί των πιθανών κινδύνων.

Εν τω μεταξύ, η βρετανική κυβέρνηση επέβαλε ολοένα και πιο δραστικούς περιορισμούς στην εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη το 1937, 1938 και 1939. Σε απάντηση, η υπηρεσία ασφαλείας των SS κατέληξε σε μια μυστική συμμαχία με την παράνομη σιωνιστική οργάνωση Mossad le-Aliya Bet για να εισέλθουν λαθραία Εβραίοι στην Παλαιστίνη. Ως αποτέλεσμα αυτής της εντατικής συνεργασίας, αρκετές νηοπομπές πέτυχαν να φτάσουν στη Παλαιστίνη περνώντας από βρετανικά πολεμικά πλοία. Η εβραϊκή μετανάστευση, τόσο η νόμιμη όσο και η παράνομη, από τη Γερμανία (συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας) στην Παλαιστίνη αυξήθηκε δραματικά το 1938 και το 1939. Άλλοι 10.000 Εβραίοι είχαν προγραμματιστεί να αναχωρήσουν τον Οκτώβριο του 1939, αλλά το ξέσπασμα του πολέμου το Σεπτέμβριο έφερε την προσπάθεια στο τέλος. Εντούτοις, οι γερμανικές αρχές εξακολούθησαν να προωθούν την έμμεση εβραϊκή μετανάστευση στην Παλαιστίνη κατά τη διάρκεια του 1940 και του 1941. Ακόμη και το Μάρτιο του 1942, τουλάχιστον ένα επίσημα εξουσιοδοτημένο σιωνιστικό στρατόπεδο εκπαίδευσης («kibbutz») για πιθανούς μετανάστες συνέχισε να λειτουργεί στη Γερμανία του Χίτλερ.

Συνεχίστε να διαβάζετε Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος B’.

Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος Α’

Του Marκ Weber

Μετάφραση – Σχόλια: Εθνικιστικό Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο.

Εισαγωγή.

Μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε το πρώτο μέρος ενός καταπληκτικού άρθρου, το οποίο διαβάσαμε στο ρεβιζιονιστικό ιστολόγιο “Institute for Historical Review”. O αρθρογράφος Mark Weber, εν συντομία, έχει προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στην ιστορία σε τέσσερα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, είναι ρεβιζιονιστής, αρνητής του ολοκαυτώματος και έχει καταθέσει σε δικαστήρια των ΗΠΑ ως ειδικός επί του ολοκαυτώματος. Στο αρχικό άρθρο που παραθέτουμε ως πηγή, υπάρχουν οι αναφορές για κάθε στοιχείο που αναφέρει στο άρθρο του, επομένως η επιστημονική ακρίβεια των ιστορικών γεγονότων που αναφέρονται στο άρθρο είναι δεδομένη και επαληθεύσιμη. Η ερμηνεία των γεγονότων που δίνει, ειδικά ως προς τις αγαθές προθέσεις του Hitler τον οποίο περιγράφει ως λίγο-πολύ «ανθρωπιστή», δεν μας βρίσκει καθόλου σύμφωνους με όλο τον σεβασμό στις ιστορικές γνώσεις του Weber, αλλά θα παραθέσουμε την άποψή μας μετά το τέλος του Β΄μέρους, στον σύντομο σχολιασμό μας.

***


Στις αρχές του 1935, ένα επιβατηγό πλοίο που έφθασε στην Χάιφα της Παλαιστίνης έφυγε από το γερμανικό λιμάνι του Bremerhaven. Η πρύμνη του έφερε τα εβραϊκά γράμματα για το όνομά του, «Τελ Αβίβ», ενώ ένα λάβαρο με τη σβάστικα κυμάτιζε στον ιστό. Κι αν και το πλοίο ήταν Σιωνιστικό, ο αρχηγός του ήταν μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Πολλά χρόνια αργότερα, ένας ταξιδιώτης στο πλοίο θυμόταν αυτόν τον συμβολικό συνδυασμό ως «μεταφυσικό παραλογισμό». Είτε είναι παράλογο είτε όχι, αυτό είναι μόνο το εξώφυλλο από ένα ελάχιστα γνωστό κεφάλαιο της ιστορίας: Η ευρεία συνεργασία μεταξύ του Σιωνισμού και του Τρίτου Ράιχ του Χίτλερ.


Κοινοί Στόχοι

Με την πάροδο των χρόνων πολίτες σε πολλές διαφορετικές χώρες προβληματίστηκαν με το «Εβραϊκό ζήτημα»: δηλαδή, ποιος είναι ο σωστός ρόλος των Εβραίων σε μη εβραϊκή κοινωνία; Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930, οι Εβραίοι Σιωνιστές και οι Γερμανοί Εθνικοί Σοσιαλιστές, μοιράστηκαν παρόμοιες απόψεις για το πώς να αντιμετωπίσουν αυτό το περίπλοκο ζήτημα. Συμφώνησαν ότι οι Εβραίοι και οι Γερμανοί ήταν σαφώς διαφορετικές εθνικότητες και ότι οι Εβραίοι δεν ανήκαν στη Γερμανία. Οι Εβραίοι που ζούσαν στο Ράιχ έπρεπε επομένως να θεωρηθούν όχι ως «Γερμανοί της εβραϊκής πίστης», αλλά ως μέλη μιας ξεχωριστής εθνικής κοινότητας. Ο Σιωνισμός (εβραϊκός εθνικισμός) υποδήλωνε επίσης την υποχρέωση των Σιωνιστών Εβραίων να εγκατασταθούν στην Παλαιστίνη, την «εβραϊκή πατρίδα». Θα μπορούσαν δύσκολα να θεωρηθούν ως ειλικρινείς σιωνιστές και ταυτόχρονα να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα στη Γερμανία ή σε οποιαδήποτε άλλη «ξένη» χώρα.

Ο Theodor Herzl (1860-1904), ο ιδρυτής του σύγχρονου σιωνισμού, υποστήριξε ότι ο αντισημιτισμός δεν είναι μια ανωμαλία, αλλά μια φυσική και απολύτως κατανοητή απάντηση από τους μη Εβραίους στην αποξενωτική συμπεριφορά και στάση των Εβραίων. Η μόνη λύση, υποστήριξε, είναι για τους Εβραίους να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα και να ζήσουν σε ένα ξεχωριστό δικό τους κράτος. «Το Εβραϊκό ζήτημα υπάρχει όπου οι Εβραίοι ζουν σε αξιόλογους αριθμούς», έγραψε στο σημαντικότερο έργο του, το Εβραϊκό Κράτος. «Όπου δεν υπάρχει, εμφανίζεται με την άφιξη των Εβραίων… Πιστεύω ότι αντιλαμβάνομαι τον αντισημιτισμό, ο οποίος είναι ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο. Αντιμετωπίζω αυτή την εξέλιξη ως Εβραίος, χωρίς μίσος ή φόβο». Το εβραϊκό ζήτημα, δήλωσε, δεν είναι κοινωνικό ή θρησκευτικό. «Είναι μια εθνική ερώτηση: για να το λύσουμε πρέπει πρώτα απ’ όλα να το κάνουμε ένα διεθνές πολιτικό ζήτημα …» Ανεξάρτητα από την ιθαγένειά τους, ο Herzl επέμεινε ότι οι Εβραίοι δεν αποτελούν απλά μια θρησκευτική κοινότητα, αλλά μια εθνότητα. Ο Σιωνισμός, έγραψε ο Herzl, πρoσέφερε στον κόσμο μια ευπρόσδεκτη «τελική λύση του εβραϊκού ζητήματος».

Έξι μήνες μετά την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, η Σιωνιστική Ομοσπονδία της Γερμανίας (μακράν η μεγαλύτερη Σιωνιστική ομάδα στη χώρα) υπέβαλε λεπτομερές μνημόνιο στη νέα κυβέρνηση που επανεξέταζε τις γερμανο-εβραϊκές σχέσεις και επισήμως προσέφερε σιωνιστική υποστήριξη στην «επίλυση» του ακανθώδους «Εβραϊκού ζητήματος». Το πρώτο βήμα, όπως πρότεινε, έπρεπε να είναι μια ειλικρινής αναγνώριση των θεμελιωδών εθνικών διαφορών.

Ο σιωνισμός δεν έχει ψευδαισθήσεις για τη δυσκολία της κατάστασης των Εβραίων, η οποία συνίσταται κυρίως σε ένα ανώμαλο επαγγελματικό μοτίβο και στο ελάττωμα μιας πνευματικής και ηθικής στάσης ανθρώπων που δεν έχουν τις ρίζες τους στην δική τους παράδοση. Ο Σιωνισμός αναγνώρισε εδώ και δεκαετίες ότι τα συμπτώματα της φθοράς αναγκαστικά θα εμφανίζονταν ως αποτέλεσμα της τάσης αφομοίωσης.

Ο Σιωνισμός πιστεύει ότι η αναγέννηση της εθνικής ζωής ενός λαού, όπως συμβαίνει τώρα στη Γερμανία με την έμφαση στον χριστιανικό και εθνικό χαρακτήρα του, πρέπει να γίνει και στην εβραϊκή εθνική ομάδα. Για τον εβραϊκό λαό, η εθνική καταγωγή, η θρησκεία, το κοινό πεπρωμένο και η αίσθηση της μοναδικότητάς του πρέπει να έχουν καθοριστική σημασία για τη διαμόρφωση της ύπαρξής του. Αυτό σημαίνει ότι ο εγωιστικός ατομικισμός της φιλελεύθερης εποχής πρέπει να ξεπεραστεί και να αντικατασταθεί από μια αίσθηση κοινοτικής και συλλογικής ευθύνης.

Πιστεύουμε ότι είναι ακριβώς η νέα [Εθνικοσοσιαλιστική] Γερμανία που μπορεί, με την τολμηρή αποφασιστικότητα στο χειρισμό του εβραϊκού ζητήματος, να κάνει ένα αποφασιστικό βήμα προς την υπέρβαση ενός προβλήματος το οποίο, στην πραγματικότητα, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί από τους περισσότερους ευρωπαϊκούς λαούς.

Η αναγνώριση της εβραϊκής υπηκοότητας μας δίνει μια σαφή και ειλικρινή σχέση με τον γερμανικό λαό και την εθνική και φυλετική του πραγματικότητα. Ακριβώς επειδή δεν επιθυμούμε να παραποιήσουμε αυτές τις βασικές αρχές, επειδή κι εμείς είμαστε εναντίον του μικτού γάμου και είμαστε υπέρ της διατήρησης της καθαρότητας της εβραϊκής εθνικής ομάδας και υπέρ της απόρριψης οποιωνδήποτε προσβολών στον πολιτιστικό τομέα, εμείς -έχοντας ανατραφεί με τη γερμανική γλώσσα και εντός του γερμανικού πολιτισμού – μπορούμε να δείξουμε ενδιαφέρον για τα έργα και τις αξίες του γερμανικού πολιτισμού με θαυμασμό και εσωτερική συμπάθεια.

Συνεχίστε να διαβάζετε Σιωνισμός και Τρίτο Ράιχ. Μέρος Α’.

O Kai Murros για τη βία.

Πρέπει να αισθητικοποιήσουμε τη βία και να την εμπλουτίσουμε με μια γερή δόση αναπαραγωγικής ορμής, αν το κάνουμε αυτό το κίνημά μας θα γίνει ακαταμάχητο στους λευκούς άνδρες που ψάχνουν ένα σκοπό στη ζωή τους. Η ταινία «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» είναι ένα καλό παράδειγμα του πως ακόμα και η βάναυση και ανούσια βια μπορεί να γίνει ελκυστική, απλά θα πρέπει να το κάνουμε στην πραγματική ζωή και να της δώσουμε ιδεολογικό πλαίσιο.

Βιολογικά, η αναπαραγωγική ορμή και η βία, πάντα πάνε μαζί. Στη φύση πάντα τα αρσενικά μάχονται για το δικαίωμά τους να αναπαραχθούν και να υπερασπιστούν την επικράτεια και τους απογόνους τους. Αυτό είναι συνοπτικά, ότι αντιμετωπίζουν οι Λευκοί Εθνικιστές σήμερα. Η Λευκή Εθνική Επανάσταση, είναι ένα βιολογικό φαινόμενο γι αυτό και είναι ασυγκράτητη!

 

Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία».

O Kai Murros κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συστάσεις. Ίσως όμως και να χρειάζεται στον Ελληνικό «εθνικιστικό» χώρο, όπου όλοι οι ασήμαντοι και οι τελευταίοι έχουν ένα «κάδρο» (ο Μεταξάς, ο Δραγούμης, η Σίτσα η Λίτσα και το κακό συναπάντημα) και όλοι οι σημαντικοί και σπουδαίοι είτε παραμένουν άγνωστοι είτε συκοφαντούνται.

O Φιλανδός καθηγητής Kai Murros, του οποίου η διδακτορική διατριβή είχε θέμα την μετεξέλιξη του κινεζικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου από αντάρτικη οργάνωση σε επαγγελματικό στρατό, είναι ίσως ο μεγαλύτερος σύγχρονος εν ζωή πολιτικός διανοητής παγκοσμίως. Έχει γράψει κατά τη δεκαετία του ‘90 το εξαιρετικό πόνημα «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία», αποσπάσματα από το οποίο μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε παρακάτω μαζί με το σχετικό video.

Ο Kai έχει δώσει πλήθος διαλέξεων υπέρ της φυλετικής ανακατάληψης της Ευρώπης στον σύγχρονο μεταβιομηχανικό κόσμο. Φυλετιστής, ποτέ απολογητής, γνήσιος και βαθύτατα σοσιαλιστής (οργανικά και δομικά σοσιαλιστής), είναι ο μόνος (θα λέγαμε μεταστρασσερικός) διεθνούς φήμης διανοητής που έχει ενσωματώσει και εξελίξει τον πηγαίο και αμόλυντο Εθνικοσοσιαλισμό της δεκαετίας του 1920. Πλήρως συνειδητοποιημένος φυλετικά, ταξικά και επαναστατικά και άριστος γνώστης των κοινωνικών και πολιτικών διαδικασιών όπως αυτές τροχοδρομούνται από το φυλετικό υπόβαθρο, τις σχέσεις παραγωγής και τις παραγωγικές δυνάμεις, ο Kai θέτει τα προβλήματα ακριβώς στη σωστή τους βάση. Όσοι συναγωνιστές γνωρίζουν αγγλικά, μπορούν και πρέπει να διαβάσουν τα κείμενά του ή να παρακολουθήσουν τις ομιλίες του.

Ένας άνθρωπος ευγενέστατος κατά την συνομιλία και πνευματώδης, που δεν σταματά να προσφέρει τα μέγιστα στην αφύπνιση των λαών της Ευρώπης όπου και όπως μπορεί. Ελπίζουμε μια μέρα να δώσει κάποια διάλεξη και στην Ελλάδα, αν και πολύ αμφιβάλουμε για το αν αυτό είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Παραθέτουμε τα αποσπάσματα ελπίζοντας να δώσουμε κάποια ερεθίσματα στους αναγνώστες μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία»..

O Adolf Hitler εξηγεί…

Αγαπητοί αναγνώστες, βρισκόμαστε σε μια προσπάθεια ιδεολογικής κάθαρσης του Εθνικοσοσιαλισμού από στοιχεία που τον μολύνουν προσπαθώντας αργά αλλά σταθερά να διαχύσουν μέσα του ακροδεξιά, καπιταλιστικά, αντιευρωπαϊκά και αντιρωσικά-αντισλαβικά μιμίδια. Σε αυτά τα πλαίσια δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του Hitler που εκφωνήθηκε στις 22 Απριλίου του 1922 στο Μόναχο. Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ομιλία από εδώ, μεταφρασμένη από την συναγωνίστρια Πενθεσίλεια. Φυσικά αυτή η προσπάθεια είναι μια συνεχής προσπάθεια του ανοσοποιητικού συστήματος των Εθνικοσοσιαλιστικών μιμιδίων, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τους αρθρογράφους και τους διαχειριστές αυτού του ιστολογίου. Είναι μια σκυτάλη που την πήραμε από το παρελθόν με σκοπό τουλάχιστον να την παραδώσουμε στους επόμενους. Πάντα θα υπάρχουν επόμενοι, να το έχουν υπόψη τους αυτό οι βάκιλοι του «χώρου», διότι στα επιχρυσωμένα καλούπια τους ποτέ δεν θα χωρέσουν οι Εθνικοσοσιαλιστές.

   …

«Και αυτή η αναγνώριση των γεγονότων αποκαλύπτει αμέσως μια ολόκληρη ακολουθία των πιο βασικών αρχών οι οποίες πρέπει να οδηγήσουν αυτό το νέο Κίνημα το οποίο, ελπίζουμε, είναι προορισμένο για μεγάλα πράγματα μια μέρα:

1. «Εθνικισμός» και «Σοσιαλισμός» είναι δύο πανομοιότυπες έννοιες. Ήταν μόνο ο Εβραίος ο οποίος κατάφερε, με νόθευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους και μετατρέποντάς το σε Μαρξισμό, όχι μόνο να διαχωρίσει το σοσιαλιστικό ιδεώδες από το εθνικό, αλλά και να τα παρουσιάσει σαν πραγματικά αντίθετα. Πράγματι πέτυχε αυτόν τον σκοπό. Κατά την ίδρυση αυτού του Κινήματος, πήραμε την απόφαση να εκφράσουμε αυτή μας την ιδέα για την ταυτότητα των δύο εννοιών: παρά τις προειδοποιήσεις, με βάση αυτό που πλέον πιστεύαμε, με βάση την ειλικρίνεια της θέλησής μας, την ονομάσαμε «Εθνικό Σοσιαλισμό». Είπαμε στους εαυτούς μας ότι για να είσαι «εθνικός» πρέπει πάνω από όλα να ενεργείς με απεριόριστη και καθολική αγάπη για το λαό και, εάν χρειαστεί, ακόμη και να πεθάνεις για αυτόν. Και ομοίως για να είσαι «σοσιαλιστής» σημαίνει να χτίζεις το κράτος και την κοινωνία του λαού ώστε κάθε άτομο να πράττει για το συμφέρον της κοινότητας του λαού και πρέπει να είναι τόσο πεπεισμένος για την καλοσύνη, για την έντιμη ευθύτητα αυτής της κοινότητας του λαού ώστε να είναι έτοιμος να πεθάνει για αυτήν.

2. Και τότε είπαμε στους εαυτούς μας: Δεν υπάρχει τίποτα που να αποκαλείται τάξη: δεν μπορεί να υπάρχει. Η τάξη συνεπάγεται την κάστα και η κάστα συνεπάγεται τη φυλή. Εάν υπάρχουν κάστες στην Ινδία, καλώς έχει· εκεί είναι δυνατό, διότι υπάρχουν πρώην Άριοι και μαύροι αυτόχθονες. Το ίδιο και με την Αίγυπτο και με τη Ρώμη. Αλλά με εμάς στη Γερμανία, όπου όποιος είναι Γερμανός έχει το ίδιο αίμα, τα ίδια μάτια, και μιλάει την ίδια γλώσσα, εδώ δεν μπορούν να υπάρξουν τάξεις, εδώ μπορεί να υπάρξει ένας και μόνο λαός και πέραν τούτου τίποτα άλλο.

Σίγουρα αναγνωρίζουμε, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι, ότι υπάρχουν διάφορες «απασχολήσεις» και διάφορα «επαγγέλματα» -υπάρχει η Θέση των ωρολογοποιών, η Θέση των κοινών εργατών, η Θέση των βαφέων ή των τεχνικών, η Θέση των μηχανολόγων, των υπαλλήλων κλπ. Θέσεις μπορούν να υπάρξουν. Αλλά κατά την πάλη την οποία αυτές οι Θέσεις έχουν μεταξύ τους για την εξίσωση των οικονομικών τους συνθηκών, η διαμάχη και ο διχασμός δεν πρέπει ποτέ να είναι τόσο μεγάλη ώστε να διαχωρίσει τους δεσμούς της φυλής.

Και εάν πείτε «Αλλά πρέπει να υπάρχει εν τέλει μια διαφορά μεταξύ των τίμιων δημιουργών και εκείνων οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα απολύτως·» βεβαίως και πρέπει! Αυτή είναι η διαφορά η οποία βρίσκεται στην απόδοση της ενσυνείδητης εργασίας του ατόμου. Η εργασία πρέπει να είναι ο μεγάλος συνδετικός κρίκος, αλλά ταυτοχρόνως ο μεγάλος παράγοντας ο οποίος διαχωρίζει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο. Ο κηφήνας είναι ο εχθρός όλων μας.

Αλλά οι δημιουργοί -δεν έχει σημασία εάν είναι εργάτες του πνεύματος ή χειρώνακτες- αυτοί είναι οι ευγενείς του Κράτους μας, αυτοί είναι ο Γερμανικός λαός! Με τον όρο «εργασία» κατανοούμε αποκλειστικά και μόνο τη δραστηριότητα η οποία όχι μόνο ωφελεί μόνο το άτομο, αλλά δεν βλάπτει με κανέναν τρόπο την κοινότητα, ή μάλλον όχι, αυτή (η εργασία) η οποία συμβάλλει στη διαμόρφωση της κοινότητας.

3. Και στην τρίτη θέση: Μας ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η συγκεκριμένη άποψη βασιζόταν σε μια ώθηση η οποία αναπηδά από τη φυλή και το αίμα μας. Είπαμε μέσα μας ότι η μία φυλή διαφέρει από την άλλη και, επιπλέον, ότι η κάθε φυλή σε σχέση με τις βασικές της απαιτήσεις δείχνει εξωτερικά κάποιες συγκεκριμένες κλίσεις, και αυτές οι κλίσεις μπορούν ίσως να είναι περισσότερο ευκρινώς ακολουθούμενες στη σχέση τους με την αντίληψη της εργασίας. Ο Άριος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το θεμέλιο για τη διατήρηση της κοινότητας του λαού μεταξύ των μελών της. Ο Εβραίος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το μέσο εκμετάλλευσης άλλων λαών. Ο Εβραίος δεν εργάζεται ποτέ ως παραγωγικός δημιουργός χωρίς τον μεγάλο σκοπό του να γίνει ο ίδιος το αφεντικό. Εργάζεται μη-παραγωγικά, χρησιμοποιώντας και απολαμβάνοντας την εργασία άλλων ανθρώπων.

Και έτσι καταλαβαίνουμε την σιδηρά πρόταση την οποία είχε κάποτε ξεστομίσει ο Mommsen: «Ο Εβραίος είναι το ένζυμο της αποσύνθεσης στους λαούς,» που σημαίνει ότι ο Εβραίος καταστρέφει και πρέπει να καταστρέψει επειδή δεν κατέχει καθόλου την έννοια μιας δραστηριότητας η οποία συνθέτει το βίο μιας κοινωνίας. Και εκ τούτου είναι εκτός θέματος εάν ο Εβραίος ως άτομο είναι «αξιοπρεπής» ή όχι. Επάνω του φέρει εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία του έχει δώσει η Φύση, και δεν μπορεί ποτέ να απαλλάξει τον εαυτό του από αυτά τα χαρακτηριστικά. Και είναι βλαβερός προς εμάς. Το αν μας βλάπτει συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό δεν είναι το θέμα μας. Πρέπει να προβληματιστούμε ενσυνείδητα σχετικά με την ευημερία του δικού μας λαού.

4. Και τέταρτον: Πειστήκαμε περισσότερο ότι η οικονομική ευδαιμονία είναι αδιαχώριστη από την πολιτική ελευθερία και ότι εκ τούτου αυτός ο οίκος ψεμμάτων, ο “Διεθνισμός,” πρέπει να καταρρεύσει άμεσα. Αναγνωρίζουμε ότι η ελευθερία μπορεί να αποτελεί για πάντα μόνο ένα επακόλουθο της δύναμης και ότι η πηγή της δύναμης είναι η θέληση. Η θέληση για δύναμη πρέπει να ενδυναμώνεται συνεχώς σε έναν λαό με παθιασμένη ζέση. Και εκ τούτου συνειδητοποιούμε πέμπτον ότι:

5. Εμείς ως Εθνικοσοσιαλιστές και μέλη του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος -ενός κόμματος δεσμευμένο στην εργασία- πρέπει να είμαστε εξ’ αρχής οι πιο φανατικοί εθνικιστές. Συνειδητοποιούμε ότι το Κράτος μπορεί να είναι ένας παράδεισος για το λαό μας μόνο εάν ο λαός μπορεί να διατηρεί ελεύθερα την ισορροπία εκεί, σαν σε έναν παράδεισο: συνειδητοποιήσαμε ότι ένα κράτος δούλων δεν θα είναι ποτέ ένας παράδεισος, αλλά μόνο -πάντα και για πάντα- μια κόλαση ή μια αποικία.

6. Και έτσι, έκτον, αντιληφθήκαμε το γεγονός ότι η δύναμη ως ύστατη λύση είναι δυνατή μόνο όπου υπάρχει σθένος, και αυτό το σθένος δεν βρίσκεται στο νεκρό βάρος των αριθμών, αλλά αποκλειστικά στην ενέργεια.

Ακόμη και η μικρότερη μειοψηφία μπορεί να καταφέρει ένα ισχυρό αποτέλεσμα, εάν εμπνευστεί από την πιο φλογερή, την πιο παθιασμένη θέληση να δράσει. Η παγκόσμια ιστορία γραφόταν πάντα από μειοψηφίες. Και τέλος:

7. Εάν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα δεν έχει καμιά αξία εφόσον δεν έχει την αδάμαστη θέληση να μετατρέψει αυτή τη συνειδητοποίηση σε πράξη!

Αυτά ήταν τα θεμέλια του Κινήματός μας· οι αλήθειες στις οποίες βασίστηκε και οι οποίες κατέδειξαν την αναγκαιότητά του.»

Εθνικισμός και Σοσιαλισμός.

Του James Connolly

Δημοσιεύουμε ένα εξαιρετικό κείμενο γραμμένο το 1897 από τον μεγάλο Ιρλανδό σοσιαλιστή εθνικοαπαναστάτη James Connolly, στο οποίο ξεσκεπάζεται η υποκρισία του αστικού και μικροαστικού πατριωτισμού. Ο James Connolly εκτελέστηκε από τους Εβραιοσάξονες για τον ηγετικό του ρόλο στην Πασχαλινή Εξέγερση του 1916 στο Δουβλίνο, όταν ένοπλοι Ιρλανδοί επαναστάτες αλλά και πλήθος λαού πολιόρκησαν το Δουβλίνο για έξι ημέρες απαιτώντας μια ελεύθερη Ιρλανδική Δημοκρατία. Ο Βρετανικός στρατός, καλώντας χιλιάδες ενισχύσεις κατέπνιξε τελικά την επανάσταση. Η συγκεκριμένη εξέγερση ήταν η πρώτη ένοπλη εξέγερση των Ιρλανδών που μετά από πολλές και αιματηρότατες επαναστάσεις κατάφεραν τελικά να απελευθερώσουν την πατρίδα τους, τουλάχιστον επίσημα, από τον Εβραιοσαξονικό ζυγό.

Αναδημοσιεύουμε αυτό το κείμενο από κομμουνιστικό ιστολόγιο, διότι εμείς δεν πάσχουμε από την ακροδεξιά νόσο. Αυτό το κείμενο είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς τους γελοίους που προβάλουν τον Εθνικοσοσιαλισμό απλά ως ένα σύνολο από φυλετικούς μύθους και παραμύθια (όπως η ανύπαρκτη νορδική κάθοδος στην οποία θα αναφερθούμε διεξοδικά βασιζόμενοι στη σύγχρονη γενετική), λες και βρισκόμαστε σε λαογραφικό μουσείο.

Είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς που προσπαθούν να ωραιοποιήσουν τη φεουδαρχία -την οποία οι Γερμανοί αγρότες αλλά και οι αληθινοί Γερμανοί αριστοκράτες1, πολέμησαν ηρωικά πολύ πριν τη Γαλλική επανάσταση- παρουσιάζοντάς την ως «πατροπαράδοτη» για να δικαιολογήσουν τις νεοφεουδαρχικές πρακτικές των Εβραίων και Λευκών Εβραίων καπιταλιστών.

Είναι μια απάντηση σε όλους αυτούς τους δήθεν «Συντηρητικούς» λακέδες, που μυρίστηκαν την πιθανή καταδίκη της Χρυσής Αυγής και τρέχουν να της πάρουν τις ψήφους πουλώντας αστικό Εθνικισμό μπολιασμένο με την καπιταλιστική βρωμιά που τους ακολουθεί παντού.

Είναι μόνο η αρχή στον ιδεολογικό και προπαγανδιστικό πόλεμο που θα ακολουθήσει με όλες τις καθεστωτικές τάσεις που αμαυρώνουν τον Εθνικοσοσιαλισμό. Αυτό το ιστολόγιο είναι όργανο ιδεολογικής μάχης. Αν θέλαμε να εμπλακούμε σε φυσική μάχη, κάτι που δεν είναι άγνωστο σε εμάς σε αντίθεση με πολλούς άλλους, σίγουρα δεν θα το κάναμε on camera ούτε θα κατοχυρώναμε το trademark εκτός κι αν είχαμε άλλους σκοπούς. Νομίζουμε ότι γίναμε πλήρως κατανοητοί από τους αναγνώστες μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Εθνικισμός και Σοσιαλισμός..