Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του πονήματος του Otto Strasser «Ηitler and I». Ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Όταν συνάντησα τον Hitler» και αναφέρεται στην πρώτη συνάντηση των δύο ανδρών, η οποία έμελλε να είναι καθοριστική για το μέλλον του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί άλλο ένα αριστούργημα του Otto Strasser, ο οποίος με γλαφυρότατο τρόπο αποκαλύπτει πολλές άγνωστες πτυχές του κινήματος και της ιστορικής του εξέλιξης. Στο μέλλον θα δημοσιεύσουμε κι άλλα αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο.

Σε κάποιους αναγνώστες και συναγωνιστές θα δημιουργηθεί η απορία, γιατί να ασχοληθούμε με την ιστορική διαμάχη δύο προσωπικοτήτων. Ασχολούμαστε διότι δεν πρόκειται απλώς για μια διαμάχη προσωπικοτήτων, αλλά για μια διαμάχη μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και στείρου ακροδεξιού σωβινισμού! Ο διάλογος που ακολουθεί, θα μπορούσε σήμερα να επαναλαμβάνεται από άλλα πρόσωπα και να αφορά ένα πλήθος θεμάτων στα οποία εμείς έχουμε εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την καθεστωτική ακροδεξιά με τα χίλια πρόσωπα…

[…Όσο πιο πειστικός προσπαθούσε να γίνει ο Hitler, τόσο πιο επικριτικός γινόμουν. Έκανε μια παύση να αναπνεύσει και με είδε να χαμογελάω.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler.

Advertisements

Arthur Schopenhauer: Περί κοινωνικής «ανόδου»…

Αγαπητοί αναγνώστες και συναγωνιστές. Είναι γνωστό ότι η ντόπια ακροδεξιά, είτε από συστημικό χαφιεδισμό είτε από ηλιθιότητα, προβάλει συχνά ως αξιοθαύμαστη ιδιότητα ενός οποιουδήποτε ατόμου, ενός πολιτικού, ενός ηγέτη ή μιας ιστορικής προσωπικότητας, την κοινωνική του «άνοδο» στο αστικό-καπιταλιστικό σύστημα. Εμείς θα αφήσουμε τον Schopenhauer, τον μεγάλο αυτόν Γερμανό φιλόσοφο, να εξηγήσει πως επιτυγχάνεται η κοινωνική «άνοδος» των ακροδεξιών.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Arthur Schopenhauer: Περί κοινωνικής «ανόδου»….

Η ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ!

του Otto Strasser

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το εθνικοσοσιαλιστικό αριστούργημα του Otto Strasser, «Germany Tomorrow», το οποίο θα αναρτηθεί ολοκληρωμένο στο άμεσο μέλλον.

«Αυτή η συστηματοποιημένη μέθοδος «επικαρπίας» αφορά επιπλέον και μια εμφατική απόρριψη οποιασδήποτε μορφής κρατικού καπιταλισμού, που αποκαλείται ευφημιστικά κρατικός σοσιαλισμός.

Η ανάγκη για την αποκήρυξη πρέπει να εξηγηθεί λεπτομερώς, ιδιαιτέρως επειδή όχι μόνο οι Μαρξιστές αλλά και πολλοί μη-Μαρξιστές οι οποίοι εργάζονται για την «εθνική κατευθυνόμενη οικονομία» φιλοδοξούν στον κρατικό καπιταλισμό, ή, όπως προτιμούν να λένε, τον κρατικό σοσιαλισμό.

Εφόσον αυτό θα περιελάμβανε και τη μεταφορά όλων των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στην κοινότητα, αντιπροσωπευόμενη απ’ το κράτος, έρχεται σε πλήρη αρμονία με τους σκοπούς του γερμανικού σοσιαλισμού.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Η ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ!.

Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»…

Αγαπητοί αναγνώστες. Παραθέτουμε σε φωτογραφίες* όλο το κεφάλαιο που αφορά την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», από το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Βεργίδη (Διονύση Κατσαρού) «Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός».

Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλο το συγγραφικό έργο του εν λόγω συγγραφέως, διαφωνούμε σε πολλά σημεία μαζί του καθώς άλλοι συγγραφείς δίνουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες των γεγονότων και παραθέτουν διαφορετικές πηγές.

Ο Βεργίδης έχει μια ακραία ιδεολογική προσέγγιση της ιστορίας και μια υπερβολικά αιτιοκρατική ερμηνεία της, που κατά την γνώμη μας ξεπερνάει τα όρια της επιστημονικότητας. Όμως η τάση του Βεργίδη να ερμηνεύει την ιστορία με έναν μηχανιστικό τρόπο, δηλαδή να βασίζεται περισσότερο στους εξελικτικούς νόμους της ανθρώπινης ιστορίας (όπως η φυλετική και ταξική πάλη) παρά στην απόλυτη ιστορική τεκμηρίωση βάσει των γεγονότων, μας βρίσκει γενικά σύμφωνους καθώς η στενή ιστορική προσέγγιση των γεγονότων δεν οδηγεί συνήθως σε ορθά πολιτικά συμπεράσματα.

Συγκεκριμένα ως προς την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», ο Βεργίδης παρά το γεγονός ότι δίνει την δική του ερμηνεία των γεγονότων, τα γεγονότα που αναφέρει είναι γενικά ιστορικά τεκμηριωμένα και από άλλες πηγές.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»….

Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn.

«…Και μ’ όλο που ο Β.Ι. Λένιν, στο τέλος του 1917, για την εδραίωση μιας «αυστηρά επαναστατικής τάξεως», απαιτούσε «να πατάσσεται ανελέητα κάθε απόπειρα αναρχίας εκ μέρους μέθυσων, αλητών, αντεπαναστατών και άλλων προσώπων»9, θεωρούσε δηλαδή τους μέθυσους σαν τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους της Οκτωβριανής επανάστασης και τοποθετούσε τους αντεπαναστάτες κάπου στην τρίτη σειρά, ωστόσο έθετε και ευρύτερα το πρόβλημα. Στο άρθρο του «Πώς να οργανώσουμε την άμιλλα» (7 και 10 Ιανουαρίου 1918) ο Β.Ι. Λένιν κήρυξε σαν γενικό μοναδικό σκοπό «την εκκαθάριση της ρωσικής γης από κάθε βλαβερό έντομο»10. Και σαν βλαβερά έντομα δεν εννοούσε μόνο όσους δεν ανήκαν στην εργατική τάξη, αλλά και τους «φυγόπονους εργάτες», όπως λόγου χάρη τους στοιχειοθέτες των κομματικών τυπογραφείων της Πετρούπολης. (Να τι κάνει το πέρασμα του χρόνου. Μας είναι δύσκολο σήμερα να καταλάβουμε πως είναι δυνατό οι εργάτες, μόλις έγιναν δικτάτορες, να προσπαθούν αμέσως να ξεφύγουν από τη δουλειά, που εξυπηρετούσε αυτούς τους ίδιους). Κι ακόμα ο Β.Ι. Λένιν έγραφε: «σε ποια συνοικία μεγάλης πολιτείας, σε ποιο εργοστάσιο, σε ποιο χωριό… δεν υπάρχουν… σαμποτέρ… που παριστάνουν τους διανοούμενους;»11. Είναι αλήθεια πως σ’ αυτό το άρθρο ο Λένιν πρότεινε διάφορους τρόπους για την εκκαθάριση της χώρας από τα έντομα: μπορούσαν να τους εξορίζουν, να τους βάζουν να καθαρίζουν αποχωρητήρια, «να τους δίνουν κίτρινες ταυτότητες μετά την έκτιση της ποινής τους» ή να τουφεκίζουν τους χαραμοφάηδες. Υπήρχε επίσης η εκλογή μεταξύ της φυλακής ή «της τιμωρίας σε καταναγκαστικά έργα βαρυτέρας μορφής»12. Και μ’ όλο που πρόβλεπε και υπόδειχνε τις βασικές κατευθύνσεις των ποινών, ο Βλαντίμιρ Ίλιτς πρότεινε να γίνει αντικείμενο άμιλλας μεταξύ «των διαφόρων ομάδων του πληθυσμού και των κοινοτήτων» η ανεύρεση καλύτερων τρόπων εκκαθάρισης.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn..

Νίκος Βεργίδης: Η Εθνικο-σοσιαλιστική Οικονομική Πολιτική.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Επειδή κατά καιρούς εξαπολύεται ένας διαδικτυακός μονόλογος από τους ακροδεξιούς είτε μέσω των ιστολογίων τους, είτε σε μέσα κοινωνικής διαδικτύωσης για την δήθεν “δεξιά” οικονομική πολιτική του Εθνικού Σοσιαλισμού στην Γερμανία την περίοδο 1933-1939, καθώς και για τον έλεγχο ή μη των μέσων παραγωγής και του τραπεζικού συστήματος από το κράτος εκείνη την περίοδο, καλό θα είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια από όποια πολιτική ιδεολογία κι αν εμφορούμεθα. Επομένως η δημοσίευση αφορά όλους τους αναγνώστες μας ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Πρόκειται για “φωτογραφικά” αποσπάσματα από το αριστούργημα του αγαπημένου μας ιστορικού Διονύση Κατσαρού (ψευδώνυμο: Νίκος Βεργίδης), «Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός». Τα όσα αναφέρονται είναι υπεραρκετά για να αντιληφθεί κάποιος, αν ο όρος «σοσιαλισμός» στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι το ουσιαστικό που προσδιορίζεται από το επίθετο «εθνικός» ή απλά κάποιο στοιχείο του όπως ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί. Καλή σας ανάγνωση λοιπόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Νίκος Βεργίδης: Η Εθνικο-σοσιαλιστική Οικονομική Πολιτική..

Otto Strasser: Η Γερμανία του Αύριο – O Γερμανικός σοσιαλισμός – Μέρος Α’

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

Αναδημοσίευση από μη ενεργό πλέον ιστολόγιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ

Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΌΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

1. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Στην πρώτη γραμμή κάθε οικονομικής μελέτης βρίσκεται το ζήτημα του σκοπού της. Ο λαϊκός άνθρωπος απαντά πάντα ως ακολούθως: “Ο σκοπός του οικονομικού συστήματος ενός έθνους είναι να ικανοποιεί τις ανάγκες όλων των πολιτών για σίτιση, ρουχισμό και ασφάλεια, και να συγκεντρώνει πόρους για τις ταραχώδεις περιόδους.”

Εκτός από μερικές λεπτομέρειες, ένα οικονομικό σύστημα το οποίο υλοποιεί αυτά τα πράγματα εξασφαλίζει την γενική επιδοκιμασία από από εκείνους των οποίων οι φυσικές ανάγκες είναι τοιουτοτρόπως ικανοποιημένες. Αυτές οι μελέτες εξηγούν, όχι μόνο την ύπαρξη και την διάρκεια του φιλελεύθερου (ήτοι του καπιταλιστικού) οικονομικού συστήματος, αλλά και την τωρινή του κρίση και το επικείμενο τέλος του. Ανεξάρτητα από όλες τις αντικαπιταλιστικές θεωρίες, η καπιταλιστική οικονομία θα παρέμενε (στην Γερμανία) εάν θα μπορούσε να συνεχίσει να πραγματοποιεί το καθήκον της εξασφαλίζοντας για όλους τους Γερμανούς επαρκή σίτιση, ρουχισμό και ασφάλεια. Η “κρίση του καπιταλισμού,” επομένως, δεν είναι αποτέλεσμα του σοσιαλιστικού κινήματος, αλλά, αντιθέτως, η βασική αιτία του.

Διότι αποτελεί πασιφανές γεγονός ότι το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να πληροί τον σκοπό του (όπως καθορίστηκε παραπάνω), κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τα τεράστια νούμερα της ανεργίας, την προλεταριοποίηση της μέσης τάξης, την καταστροφή της αγροτιάς, και την αποτυχία της παροχής ευκαιριών για τα μέλη της ανατέλλουσας γενιάς. Όταν γυρεύουμε εξηγήσεις μέσα στην δραστηριότητα της αιτιότητας για την κατάρρευση του καπιταλισμού, βρίσκουμε ότι οι τρεις πιο βασικοί παράγοντες της καπιταλιστικής οικονομίας που συνεισφέρουν εξίσου σε αυτή την κατάρρευση είναι οι ακόλουθοι:

Συνεχίστε να διαβάζετε το Otto Strasser: Η Γερμανία του Αύριο – O Γερμανικός σοσιαλισμός – Μέρος Α’.

OTTO STRASSER – GERMANY TOMORROW (Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ) – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ (Μέρος B’)

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

(συνέχεια από το Μέρος Α’)

Σε αντίθεση με αυτή την τριάδα του φιλελευθερισμού, η ιδέα του εμείς του συντηρητισμού εκδηλώνεται ομοίως σταθερά στα τρία επίπεδα της ζωής: ως “σοσιαλισμός” στο φυσικό οικονομικό επίπεδο· ως “εθνικισμός” στο πνευματικό-κοινωνικό επίπεδο (το Κράτος)· και ως “κοινωνικός ιδεαλισμός” στο ψυχικό-πολιτισμικό επίπεδο (θρησκεία).

Αυτή η τριάδα του σοσιαλισμού, του εθνικισμού και του κοινωνικού ιδεαλισμού είναι αυτό που διακρίνουμε ως μορφές του συντηρητισμού που υπάρχουν στο προωθημένο στάδιο του δυτικού πολιτισμικού κύκλου.

Όταν θα κατέχουμε απόλυτα αυτή την βασική άποψη, θα μας είναι εύκολο να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα της Γαλλικής Επανάστασης ως μια νίκη του φιλελευθερισμού, και αυτήν της Αγγλικής Επανάστασης ως μια νίκη του συντηρητισμού· διότι γνωρίζουμε ότι περί το 1500 επικρατούσε η φιλελεύθερη ιδέα και ότι περί το 1350 ξεκινούσε μια εποχή συντηρητισμού -και τα διαφορετικά λεξιλόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε εκείνη την παλαιά εποχή, ή οι διάφορες μορφές που εξαρτήθηκαν από τις διαφορετικές φάσεις της ωριμότητας, δεν θα μπορούν πλέον να κρύβουν τις βασικές ιδέες.

Συνεχίστε να διαβάζετε το OTTO STRASSER – GERMANY TOMORROW (Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ) – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ (Μέρος B’).

OTTO STRASSER – GERMANY TOMORROW (Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ) – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ (Μέρος Α’)

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

1. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Σε αντιδιαστολή με τις μέχρι τούδε επικρατούσες φιλελεύθερες και μηχανιστικές απόψεις, ξεκινούμε με την πεποίθηση ότι ένας λαός ή ένα έθνος είναι ένας οργανισμός, ένα ζωντανό σώμα, με σαφείς ιδιαιτερότητες στον υλικό, το ψυχικό και τον πνευματικό τομέα.

Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι στην ιστορία ενός έθνους εφαρμόζεται ο αιώνιος νόμος του έμβιου κόσμου, το “θάνατος και αναγέννηση,” ένας βιολογικός εξαναγκασμός να διασχίσουμε τον αναπόφευκτο δρόμο από την κούνια ως τον τάφο, από τους πειρασμούς υπό τη μορφή καρποφόρων δέντρων ως το νεκρό ξύλο.

Η εφαρμογή των βιολογικών νόμων στον ρουν του εθνικού βίου δεν αναιρεί τις μεταφυσικές προϋποθέσεις της μοίρας και της δραστηριότητας του Θεού -περισσότερο από όσο η γνώση και η αναγνώρισή μας επί της αναπόφευκτης κίνησης του ιδιωτικού βίου από τη γέννησή του ατόμου μέχρι τον θάνατό του μπορούν είτε να “εξηγήσουν” ή να αναιρέσουν το αίνιγμα του ατόμου που έχει γίνει ή την μορφή που έχει πάρει από τη φύση του.

Συνεχίστε να διαβάζετε το OTTO STRASSER – GERMANY TOMORROW (Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ) – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ (Μέρος Α’).

ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο απόσπασμα από το βιβλίο του Α.Γ Κρασανάκη, “Σπάρτη Λακεδαιμονίων Πολιτεία”.

“Στην Αχαϊκή Σπάρτη οι κοινωνικές τάξεις ήσαν όπως και στην Αθήνα, δηλαδή οι τάξεις των γεωργών, των εμπόρων, των τεχνητών, κλπ. Αντίθετα, στη Δωρική Σπάρτη δεν υπήρχαν κοινωνικές τάξεις. Ειδικότερα, στη δωρική Σπάρτη οι κάτοικοι διακρίνονταν σε όμοιους, είλωτες και περίοικους.

(1) Οι όμοιοι.

Οι Σπαρτιάτες πολίτες καλούνταν με την ονομασία «όμοιοι», επειδή ήθελαν μ’ αυτό να δείξουν ότι είναι όλοι ίδιοι, με ίδιες υποχρεώσεις και με ίδια δικαιώματα απέναντι της πολιτείας (στο φαγητό, στο στρατό, στην αγωγή κ.τ.λ.), κάτι ως σήμερα με την ονομασία «κομμουνιστές». Οι βασικές υποχρεώσεις των όμοιων ήταν να πληρώνουν τις συνδρομές τους για το συσσίτιο και να είναι ικανοί πολεμιστές.

Οι όμοιοι ήσαν όλοι μόνιμοι στρατιωτικοί και ως εξ αυτού τις γεωργικές, κτηνοτροφικές κλπ εργασίες τις έδιδαν και έκαναν οι άλλοι Έλληνες που βρίσκονταν κοντά στη Σπάρτη έναντι αμοιβής ή μεριδίου. Πιο σωστά, ο κάθε Σπαρτιάτης είχε κάποιο μέρος γης το οποίο με ευθύνη του έδιδε να καλλιεργούν ή να βόσκουν εκεί κοπάδια οι περίοικοι και από εκεί να παίρνει ένα εισόδημα. Στις άλλες Ελληνικές πόλεις λέει ο Ξενοφών, υπάρχουν κερδοσκοπικά επαγγέλματα, όπως: έμποροι, πλοίαρχοι, γεωργοί, τεχνίτες, μουσικοί κ.τ.λ. Στην Σπάρτη δεν υπάρχει καιροσκοπισμός, αλλά ασχολίες που να εξασφαλίζουν την ελευθερία της πόλης, όπως ιππείς και οπλίτες. Ο γυναικείος πληθυσμός της Σπάρτης, αν και γυμνάζονταν και αυτός εξ ίσου με τους άνδρες, αποκλειόταν από το στρατιωτικό λειτούργημα, επειδή οι νόμοι της πόλεως προσδιόριζαν ως βασικό καθήκον τους τη γέννηση υγιών τέκνων και η φροντίδα του σπιτιού.

Συνεχίστε να διαβάζετε το ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΤΑΞΕΙΣ ΣΤΗ ΣΠΑΡΤΗ.