O Adolf Hitler εξηγεί…

Αγαπητοί αναγνώστες, βρισκόμαστε σε μια προσπάθεια ιδεολογικής κάθαρσης του Εθνικοσοσιαλισμού από στοιχεία που τον μολύνουν προσπαθώντας αργά αλλά σταθερά να διαχύσουν μέσα του ακροδεξιά, καπιταλιστικά, αντιευρωπαϊκά και αντιρωσικά-αντισλαβικά μιμίδια. Σε αυτά τα πλαίσια δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του Hitler που εκφωνήθηκε στις 22 Απριλίου του 1922 στο Μόναχο. Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ομιλία από εδώ, μεταφρασμένη από την συναγωνίστρια Πενθεσίλεια. Φυσικά αυτή η προσπάθεια είναι μια συνεχής προσπάθεια του ανοσοποιητικού συστήματος των Εθνικοσοσιαλιστικών μιμιδίων, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τους αρθρογράφους και τους διαχειριστές αυτού του ιστολογίου. Είναι μια σκυτάλη που την πήραμε από το παρελθόν με σκοπό τουλάχιστον να την παραδώσουμε στους επόμενους. Πάντα θα υπάρχουν επόμενοι, να το έχουν υπόψη τους αυτό οι βάκιλοι του «χώρου», διότι στα επιχρυσωμένα καλούπια τους ποτέ δεν θα χωρέσουν οι Εθνικοσοσιαλιστές.

   …

«Και αυτή η αναγνώριση των γεγονότων αποκαλύπτει αμέσως μια ολόκληρη ακολουθία των πιο βασικών αρχών οι οποίες πρέπει να οδηγήσουν αυτό το νέο Κίνημα το οποίο, ελπίζουμε, είναι προορισμένο για μεγάλα πράγματα μια μέρα:

1. «Εθνικισμός» και «Σοσιαλισμός» είναι δύο πανομοιότυπες έννοιες. Ήταν μόνο ο Εβραίος ο οποίος κατάφερε, με νόθευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους και μετατρέποντάς το σε Μαρξισμό, όχι μόνο να διαχωρίσει το σοσιαλιστικό ιδεώδες από το εθνικό, αλλά και να τα παρουσιάσει σαν πραγματικά αντίθετα. Πράγματι πέτυχε αυτόν τον σκοπό. Κατά την ίδρυση αυτού του Κινήματος, πήραμε την απόφαση να εκφράσουμε αυτή μας την ιδέα για την ταυτότητα των δύο εννοιών: παρά τις προειδοποιήσεις, με βάση αυτό που πλέον πιστεύαμε, με βάση την ειλικρίνεια της θέλησής μας, την ονομάσαμε «Εθνικό Σοσιαλισμό». Είπαμε στους εαυτούς μας ότι για να είσαι «εθνικός» πρέπει πάνω από όλα να ενεργείς με απεριόριστη και καθολική αγάπη για το λαό και, εάν χρειαστεί, ακόμη και να πεθάνεις για αυτόν. Και ομοίως για να είσαι «σοσιαλιστής» σημαίνει να χτίζεις το κράτος και την κοινωνία του λαού ώστε κάθε άτομο να πράττει για το συμφέρον της κοινότητας του λαού και πρέπει να είναι τόσο πεπεισμένος για την καλοσύνη, για την έντιμη ευθύτητα αυτής της κοινότητας του λαού ώστε να είναι έτοιμος να πεθάνει για αυτήν.

2. Και τότε είπαμε στους εαυτούς μας: Δεν υπάρχει τίποτα που να αποκαλείται τάξη: δεν μπορεί να υπάρχει. Η τάξη συνεπάγεται την κάστα και η κάστα συνεπάγεται τη φυλή. Εάν υπάρχουν κάστες στην Ινδία, καλώς έχει· εκεί είναι δυνατό, διότι υπάρχουν πρώην Άριοι και μαύροι αυτόχθονες. Το ίδιο και με την Αίγυπτο και με τη Ρώμη. Αλλά με εμάς στη Γερμανία, όπου όποιος είναι Γερμανός έχει το ίδιο αίμα, τα ίδια μάτια, και μιλάει την ίδια γλώσσα, εδώ δεν μπορούν να υπάρξουν τάξεις, εδώ μπορεί να υπάρξει ένας και μόνο λαός και πέραν τούτου τίποτα άλλο.

Σίγουρα αναγνωρίζουμε, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι, ότι υπάρχουν διάφορες «απασχολήσεις» και διάφορα «επαγγέλματα» -υπάρχει η Θέση των ωρολογοποιών, η Θέση των κοινών εργατών, η Θέση των βαφέων ή των τεχνικών, η Θέση των μηχανολόγων, των υπαλλήλων κλπ. Θέσεις μπορούν να υπάρξουν. Αλλά κατά την πάλη την οποία αυτές οι Θέσεις έχουν μεταξύ τους για την εξίσωση των οικονομικών τους συνθηκών, η διαμάχη και ο διχασμός δεν πρέπει ποτέ να είναι τόσο μεγάλη ώστε να διαχωρίσει τους δεσμούς της φυλής.

Και εάν πείτε «Αλλά πρέπει να υπάρχει εν τέλει μια διαφορά μεταξύ των τίμιων δημιουργών και εκείνων οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα απολύτως·» βεβαίως και πρέπει! Αυτή είναι η διαφορά η οποία βρίσκεται στην απόδοση της ενσυνείδητης εργασίας του ατόμου. Η εργασία πρέπει να είναι ο μεγάλος συνδετικός κρίκος, αλλά ταυτοχρόνως ο μεγάλος παράγοντας ο οποίος διαχωρίζει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο. Ο κηφήνας είναι ο εχθρός όλων μας.

Αλλά οι δημιουργοί -δεν έχει σημασία εάν είναι εργάτες του πνεύματος ή χειρώνακτες- αυτοί είναι οι ευγενείς του Κράτους μας, αυτοί είναι ο Γερμανικός λαός! Με τον όρο «εργασία» κατανοούμε αποκλειστικά και μόνο τη δραστηριότητα η οποία όχι μόνο ωφελεί μόνο το άτομο, αλλά δεν βλάπτει με κανέναν τρόπο την κοινότητα, ή μάλλον όχι, αυτή (η εργασία) η οποία συμβάλλει στη διαμόρφωση της κοινότητας.

3. Και στην τρίτη θέση: Μας ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η συγκεκριμένη άποψη βασιζόταν σε μια ώθηση η οποία αναπηδά από τη φυλή και το αίμα μας. Είπαμε μέσα μας ότι η μία φυλή διαφέρει από την άλλη και, επιπλέον, ότι η κάθε φυλή σε σχέση με τις βασικές της απαιτήσεις δείχνει εξωτερικά κάποιες συγκεκριμένες κλίσεις, και αυτές οι κλίσεις μπορούν ίσως να είναι περισσότερο ευκρινώς ακολουθούμενες στη σχέση τους με την αντίληψη της εργασίας. Ο Άριος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το θεμέλιο για τη διατήρηση της κοινότητας του λαού μεταξύ των μελών της. Ο Εβραίος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το μέσο εκμετάλλευσης άλλων λαών. Ο Εβραίος δεν εργάζεται ποτέ ως παραγωγικός δημιουργός χωρίς τον μεγάλο σκοπό του να γίνει ο ίδιος το αφεντικό. Εργάζεται μη-παραγωγικά, χρησιμοποιώντας και απολαμβάνοντας την εργασία άλλων ανθρώπων.

Και έτσι καταλαβαίνουμε την σιδηρά πρόταση την οποία είχε κάποτε ξεστομίσει ο Mommsen: «Ο Εβραίος είναι το ένζυμο της αποσύνθεσης στους λαούς,» που σημαίνει ότι ο Εβραίος καταστρέφει και πρέπει να καταστρέψει επειδή δεν κατέχει καθόλου την έννοια μιας δραστηριότητας η οποία συνθέτει το βίο μιας κοινωνίας. Και εκ τούτου είναι εκτός θέματος εάν ο Εβραίος ως άτομο είναι «αξιοπρεπής» ή όχι. Επάνω του φέρει εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία του έχει δώσει η Φύση, και δεν μπορεί ποτέ να απαλλάξει τον εαυτό του από αυτά τα χαρακτηριστικά. Και είναι βλαβερός προς εμάς. Το αν μας βλάπτει συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό δεν είναι το θέμα μας. Πρέπει να προβληματιστούμε ενσυνείδητα σχετικά με την ευημερία του δικού μας λαού.

4. Και τέταρτον: Πειστήκαμε περισσότερο ότι η οικονομική ευδαιμονία είναι αδιαχώριστη από την πολιτική ελευθερία και ότι εκ τούτου αυτός ο οίκος ψεμμάτων, ο “Διεθνισμός,” πρέπει να καταρρεύσει άμεσα. Αναγνωρίζουμε ότι η ελευθερία μπορεί να αποτελεί για πάντα μόνο ένα επακόλουθο της δύναμης και ότι η πηγή της δύναμης είναι η θέληση. Η θέληση για δύναμη πρέπει να ενδυναμώνεται συνεχώς σε έναν λαό με παθιασμένη ζέση. Και εκ τούτου συνειδητοποιούμε πέμπτον ότι:

5. Εμείς ως Εθνικοσοσιαλιστές και μέλη του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος -ενός κόμματος δεσμευμένο στην εργασία- πρέπει να είμαστε εξ’ αρχής οι πιο φανατικοί εθνικιστές. Συνειδητοποιούμε ότι το Κράτος μπορεί να είναι ένας παράδεισος για το λαό μας μόνο εάν ο λαός μπορεί να διατηρεί ελεύθερα την ισορροπία εκεί, σαν σε έναν παράδεισο: συνειδητοποιήσαμε ότι ένα κράτος δούλων δεν θα είναι ποτέ ένας παράδεισος, αλλά μόνο -πάντα και για πάντα- μια κόλαση ή μια αποικία.

6. Και έτσι, έκτον, αντιληφθήκαμε το γεγονός ότι η δύναμη ως ύστατη λύση είναι δυνατή μόνο όπου υπάρχει σθένος, και αυτό το σθένος δεν βρίσκεται στο νεκρό βάρος των αριθμών, αλλά αποκλειστικά στην ενέργεια.

Ακόμη και η μικρότερη μειοψηφία μπορεί να καταφέρει ένα ισχυρό αποτέλεσμα, εάν εμπνευστεί από την πιο φλογερή, την πιο παθιασμένη θέληση να δράσει. Η παγκόσμια ιστορία γραφόταν πάντα από μειοψηφίες. Και τέλος:

7. Εάν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα δεν έχει καμιά αξία εφόσον δεν έχει την αδάμαστη θέληση να μετατρέψει αυτή τη συνειδητοποίηση σε πράξη!

Αυτά ήταν τα θεμέλια του Κινήματός μας· οι αλήθειες στις οποίες βασίστηκε και οι οποίες κατέδειξαν την αναγκαιότητά του.»

Advertisements

ΣΥΝΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!

Απόσπασμα από το έργο του Otto Strasser «Germany Tomorrow».

Μετάφραση και επιμέλεια: Ελίνα Γ.Κ. 

«Διευθυντής, επιτελείο των εργατών και κράτος είναι οι τρεις συνέταιροι σε κάθε επιχείριση. Αυτοί αποτελούν μια εργοστασιακή συνδιοίκηση.

Το κράτος, το οποίο είναι ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης στη γεωργία, στη βιομηχανική επιχείρηση είναι ο αποκλειστικός ιδιοκτήτης του εμπορικού οίκου. Μέσω της συμβολής του αρμόδιου επαγγελματικού συμβουλίου, αναθέτει τη διαχείριση του φέουδου σε κάποιον διευθυντή ο οποίος είναι ικανός και πρόθυμος να το αναλάβει. Σε αντάλλαγμα, θα υπάρχει ένα πληρωτέο τέλος στο κράτος (αντίστοιχο στη δεκάτη που θα καταβάλει η αγροτική επιχείρηση), το ύψος του οποίου θα εκτιμάται κατά συχνά διαστήματα (ας πούμε 5 με 10 χρόνια). Επομένως, αυτά τα τέλη, σε συνδυασμό με τις δεκάτες από τις αγροτικές επιχειρήσεις, θα πρέπει να τροφοδοτούν το κράτος για τα έξοδά του για τα δημόσια ζητήματα και θα έχουν προτεραιότητα από τα καθαρά κέρδη, τα επιδόματα για φυσιολογικές φθορές και τις εφεδρείες.

Ως εκ τούτου, η διοίκηση, η ιδιοκτησία και τα κέρδη θα ανατίθεται σε τρίτα στον διευθυντή, το εργατικό επιτελείο και το κράτος. Η διοίκηση θα αποφασίζει για την διεθνή πολιτική της επιχείρησης, θα καθορίζει το είδος και την ποιότητα των αγαθών που θα παράγονται, θα προσδιορίζει τις αντίστοιχες ποσότητες που θα καταβάλλονται για απόσβεση (φυσιολογικές φθορές), για εφεδρείες και κέρδη, και θα επιβάλλει τους μισθούς που θα καταβάλλονται.

Ενώ τα εγκεκριμένα τέλη από την απόδοση, σε συνδυασμό με τις δεκάτες από τη γεωργία, είναι οι καταβληθείσες στο κράτος επιστροφές για τη διασφάλιση της δημόσιας οικονομίας, το μερίδιο του κράτους επί των κερδών αντιπροσωπεύει ένα μεταβλητό εισόδημα το οποίο μπορεί να δαπανηθεί για ειδικούς σκοπούς (πχ: τρέχοντα έξοδα για επιδόματα, παιδεία, στρατό κλπ και εξαιρετικά έξοδα για δημόσια κτήρια, κανάλια, σταθμούς ηλεκτρικής ενέργειας κλπ).

Συνεχίστε να διαβάζετε ΣΥΝΔΙΟΙΚΗΣΗ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ!.

ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

του Otto Strasser

Μου φάνηκε αναπόφευκτο το να ξεκινήσω το Τρίτο Μέρος με μια σαφή δήλωση των φιλοσοφικών θεμελίων του γερμανικού σοσιαλισμού, ώστε να μπορούμε εκ τούτου να εξηγήσουμε από νωρίς την εσωτερική και θεμελιώδη διαφοροποίηση του γερμανικού σoσιαλισμού από τον Μαρξισμό. Ένα ζήτημα στο οποίο θα πρέπει να αναφερόμαστε συχνά στο εξής. Για εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές ασφαλώς και δεν τίθεται ζήτημα για το αν ο Μαρξισμός αποτελεί εφεύρεση του «Εβραίου Marx» που σχεδιάστηκε ειδικά για να οδηγήσει τους Γερμανούς εργάτες σε σφάλματα ή ακόμη και στην φτώχεια. Αλλά για εμάς ο Μαρξισμός είναι ένας σοσιαλισμός εξίσου φιλελεύθερος και ξένος. Ένα δόγμα του οποίου οι φιλελεύθεροι παράγοντες το καθιστούν εντελώς ακατάλληλο για την ανοικοδόμηση του σοσιαλιστικού (δηλαδή του συντηρητικού) μέλλοντος, καθώς επίσης το πρόγραμμά του μπορεί μόνο να περιλαμβάνεται στην παρακμή του φιλελευθερισμού. Αυτό αφορά εξίσου τον συνταγματικό Μαρξισμό του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και τον «επαναστατικό» Μαρξισμό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γερμανίας, όπως δείχνει αρκετά πειστικά το γεγονός ότι το ΣΚΓ είναι εξίσου εχθρικό προς τον Εθνικοσοσιαλισμό με το ΚΚΓ.

Συνεχίστε να διαβάζετε ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ.

Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler

Μεταφράσαμε και δημοσιεύουμε ένα μικρό απόσπασμα από το πρώτο κεφάλαιο του πονήματος του Otto Strasser «Ηitler and I». Ο τίτλος του κεφαλαίου είναι «Όταν συνάντησα τον Hitler» και αναφέρεται στην πρώτη συνάντηση των δύο ανδρών, η οποία έμελλε να είναι καθοριστική για το μέλλον του εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος. Το συγκεκριμένο πόνημα αποτελεί άλλο ένα αριστούργημα του Otto Strasser, ο οποίος με γλαφυρότατο τρόπο αποκαλύπτει πολλές άγνωστες πτυχές του κινήματος και της ιστορικής του εξέλιξης. Στο μέλλον θα δημοσιεύσουμε κι άλλα αποσπάσματα από αυτό το βιβλίο.

Σε κάποιους αναγνώστες και συναγωνιστές θα δημιουργηθεί η απορία, γιατί να ασχοληθούμε με την ιστορική διαμάχη δύο προσωπικοτήτων. Ασχολούμαστε διότι δεν πρόκειται απλώς για μια διαμάχη προσωπικοτήτων, αλλά για μια διαμάχη μεταξύ εθνικοσοσιαλισμού και στείρου ακροδεξιού σωβινισμού! Ο διάλογος που ακολουθεί, θα μπορούσε σήμερα να επαναλαμβάνεται από άλλα πρόσωπα και να αφορά ένα πλήθος θεμάτων στα οποία εμείς έχουμε εντελώς διαφορετική προσέγγιση από την καθεστωτική ακροδεξιά με τα χίλια πρόσωπα…

[…Όσο πιο πειστικός προσπαθούσε να γίνει ο Hitler, τόσο πιο επικριτικός γινόμουν. Έκανε μια παύση να αναπνεύσει και με είδε να χαμογελάω.

Συνεχίστε να διαβάζετε Otto Strasser: Όταν συνάντησα τον Hitler.

Arthur Schopenhauer: Περί κοινωνικής «ανόδου»…

Αγαπητοί αναγνώστες και συναγωνιστές. Είναι γνωστό ότι η ντόπια ακροδεξιά, είτε από συστημικό χαφιεδισμό είτε από ηλιθιότητα, προβάλει συχνά ως αξιοθαύμαστη ιδιότητα ενός οποιουδήποτε ατόμου, ενός πολιτικού, ενός ηγέτη ή μιας ιστορικής προσωπικότητας, την κοινωνική του «άνοδο» στο αστικό-καπιταλιστικό σύστημα. Εμείς θα αφήσουμε τον Schopenhauer, τον μεγάλο αυτόν Γερμανό φιλόσοφο, να εξηγήσει πως επιτυγχάνεται η κοινωνική «άνοδος» των ακροδεξιών.

Συνεχίστε να διαβάζετε Arthur Schopenhauer: Περί κοινωνικής «ανόδου»….

Η ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ!

του Otto Strasser

Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το εθνικοσοσιαλιστικό αριστούργημα του Otto Strasser, «Germany Tomorrow», το οποίο θα αναρτηθεί ολοκληρωμένο στο άμεσο μέλλον.

«Αυτή η συστηματοποιημένη μέθοδος «επικαρπίας» αφορά επιπλέον και μια εμφατική απόρριψη οποιασδήποτε μορφής κρατικού καπιταλισμού, που αποκαλείται ευφημιστικά κρατικός σοσιαλισμός.

Η ανάγκη για την αποκήρυξη πρέπει να εξηγηθεί λεπτομερώς, ιδιαιτέρως επειδή όχι μόνο οι Μαρξιστές αλλά και πολλοί μη-Μαρξιστές οι οποίοι εργάζονται για την «εθνική κατευθυνόμενη οικονομία» φιλοδοξούν στον κρατικό καπιταλισμό, ή, όπως προτιμούν να λένε, τον κρατικό σοσιαλισμό.

Εφόσον αυτό θα περιελάμβανε και τη μεταφορά όλων των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας στην κοινότητα, αντιπροσωπευόμενη απ’ το κράτος, έρχεται σε πλήρη αρμονία με τους σκοπούς του γερμανικού σοσιαλισμού.

Συνεχίστε να διαβάζετε Η ΑΠΟΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ!.

Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»…

Αγαπητοί αναγνώστες. Παραθέτουμε σε φωτογραφίες* όλο το κεφάλαιο που αφορά την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», από το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Βεργίδη (Διονύση Κατσαρού) «Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός».

Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλο το συγγραφικό έργο του εν λόγω συγγραφέως, διαφωνούμε σε πολλά σημεία μαζί του καθώς άλλοι συγγραφείς δίνουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες των γεγονότων και παραθέτουν διαφορετικές πηγές.

Ο Βεργίδης έχει μια ακραία ιδεολογική προσέγγιση της ιστορίας και μια υπερβολικά αιτιοκρατική ερμηνεία της, που κατά την γνώμη μας ξεπερνάει τα όρια της επιστημονικότητας. Όμως η τάση του Βεργίδη να ερμηνεύει την ιστορία με έναν μηχανιστικό τρόπο, δηλαδή να βασίζεται περισσότερο στους εξελικτικούς νόμους της ανθρώπινης ιστορίας (όπως η φυλετική και ταξική πάλη) παρά στην απόλυτη ιστορική τεκμηρίωση βάσει των γεγονότων, μας βρίσκει γενικά σύμφωνους καθώς η στενή ιστορική προσέγγιση των γεγονότων δεν οδηγεί συνήθως σε ορθά πολιτικά συμπεράσματα.

Συγκεκριμένα ως προς την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», ο Βεργίδης παρά το γεγονός ότι δίνει την δική του ερμηνεία των γεγονότων, τα γεγονότα που αναφέρει είναι γενικά ιστορικά τεκμηριωμένα και από άλλες πηγές.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»….

Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn.

«…Και μ’ όλο που ο Β.Ι. Λένιν, στο τέλος του 1917, για την εδραίωση μιας «αυστηρά επαναστατικής τάξεως», απαιτούσε «να πατάσσεται ανελέητα κάθε απόπειρα αναρχίας εκ μέρους μέθυσων, αλητών, αντεπαναστατών και άλλων προσώπων»9, θεωρούσε δηλαδή τους μέθυσους σαν τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους της Οκτωβριανής επανάστασης και τοποθετούσε τους αντεπαναστάτες κάπου στην τρίτη σειρά, ωστόσο έθετε και ευρύτερα το πρόβλημα. Στο άρθρο του «Πώς να οργανώσουμε την άμιλλα» (7 και 10 Ιανουαρίου 1918) ο Β.Ι. Λένιν κήρυξε σαν γενικό μοναδικό σκοπό «την εκκαθάριση της ρωσικής γης από κάθε βλαβερό έντομο»10. Και σαν βλαβερά έντομα δεν εννοούσε μόνο όσους δεν ανήκαν στην εργατική τάξη, αλλά και τους «φυγόπονους εργάτες», όπως λόγου χάρη τους στοιχειοθέτες των κομματικών τυπογραφείων της Πετρούπολης. (Να τι κάνει το πέρασμα του χρόνου. Μας είναι δύσκολο σήμερα να καταλάβουμε πως είναι δυνατό οι εργάτες, μόλις έγιναν δικτάτορες, να προσπαθούν αμέσως να ξεφύγουν από τη δουλειά, που εξυπηρετούσε αυτούς τους ίδιους). Κι ακόμα ο Β.Ι. Λένιν έγραφε: «σε ποια συνοικία μεγάλης πολιτείας, σε ποιο εργοστάσιο, σε ποιο χωριό… δεν υπάρχουν… σαμποτέρ… που παριστάνουν τους διανοούμενους;»11. Είναι αλήθεια πως σ’ αυτό το άρθρο ο Λένιν πρότεινε διάφορους τρόπους για την εκκαθάριση της χώρας από τα έντομα: μπορούσαν να τους εξορίζουν, να τους βάζουν να καθαρίζουν αποχωρητήρια, «να τους δίνουν κίτρινες ταυτότητες μετά την έκτιση της ποινής τους» ή να τουφεκίζουν τους χαραμοφάηδες. Υπήρχε επίσης η εκλογή μεταξύ της φυλακής ή «της τιμωρίας σε καταναγκαστικά έργα βαρυτέρας μορφής»12. Και μ’ όλο που πρόβλεπε και υπόδειχνε τις βασικές κατευθύνσεις των ποινών, ο Βλαντίμιρ Ίλιτς πρότεινε να γίνει αντικείμενο άμιλλας μεταξύ «των διαφόρων ομάδων του πληθυσμού και των κοινοτήτων» η ανεύρεση καλύτερων τρόπων εκκαθάρισης.

Συνεχίστε να διαβάζετε Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn..

Νίκος Βεργίδης: Η Εθνικο-σοσιαλιστική Οικονομική Πολιτική.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Επειδή κατά καιρούς εξαπολύεται ένας διαδικτυακός μονόλογος από τους ακροδεξιούς είτε μέσω των ιστολογίων τους, είτε σε μέσα κοινωνικής διαδικτύωσης για την δήθεν “δεξιά” οικονομική πολιτική του Εθνικού Σοσιαλισμού στην Γερμανία την περίοδο 1933-1939, καθώς και για τον έλεγχο ή μη των μέσων παραγωγής και του τραπεζικού συστήματος από το κράτος εκείνη την περίοδο, καλό θα είναι να γνωρίζουμε την αλήθεια από όποια πολιτική ιδεολογία κι αν εμφορούμεθα. Επομένως η δημοσίευση αφορά όλους τους αναγνώστες μας ανεξαρτήτως ιδεολογίας. Πρόκειται για “φωτογραφικά” αποσπάσματα από το αριστούργημα του αγαπημένου μας ιστορικού Διονύση Κατσαρού (ψευδώνυμο: Νίκος Βεργίδης), «Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός». Τα όσα αναφέρονται είναι υπεραρκετά για να αντιληφθεί κάποιος, αν ο όρος «σοσιαλισμός» στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι το ουσιαστικό που προσδιορίζεται από το επίθετο «εθνικός» ή απλά κάποιο στοιχείο του όπως ισχυρίζονται οι ακροδεξιοί. Καλή σας ανάγνωση λοιπόν.

Συνεχίστε να διαβάζετε Νίκος Βεργίδης: Η Εθνικο-σοσιαλιστική Οικονομική Πολιτική..

Otto Strasser: Η Γερμανία του Αύριο – O Γερμανικός σοσιαλισμός – Μέρος Α’

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

Αναδημοσίευση από μη ενεργό πλέον ιστολόγιο.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ

Ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΌΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ

1. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

Στην πρώτη γραμμή κάθε οικονομικής μελέτης βρίσκεται το ζήτημα του σκοπού της. Ο λαϊκός άνθρωπος απαντά πάντα ως ακολούθως: “Ο σκοπός του οικονομικού συστήματος ενός έθνους είναι να ικανοποιεί τις ανάγκες όλων των πολιτών για σίτιση, ρουχισμό και ασφάλεια, και να συγκεντρώνει πόρους για τις ταραχώδεις περιόδους.”

Εκτός από μερικές λεπτομέρειες, ένα οικονομικό σύστημα το οποίο υλοποιεί αυτά τα πράγματα εξασφαλίζει την γενική επιδοκιμασία από από εκείνους των οποίων οι φυσικές ανάγκες είναι τοιουτοτρόπως ικανοποιημένες. Αυτές οι μελέτες εξηγούν, όχι μόνο την ύπαρξη και την διάρκεια του φιλελεύθερου (ήτοι του καπιταλιστικού) οικονομικού συστήματος, αλλά και την τωρινή του κρίση και το επικείμενο τέλος του. Ανεξάρτητα από όλες τις αντικαπιταλιστικές θεωρίες, η καπιταλιστική οικονομία θα παρέμενε (στην Γερμανία) εάν θα μπορούσε να συνεχίσει να πραγματοποιεί το καθήκον της εξασφαλίζοντας για όλους τους Γερμανούς επαρκή σίτιση, ρουχισμό και ασφάλεια. Η “κρίση του καπιταλισμού,” επομένως, δεν είναι αποτέλεσμα του σοσιαλιστικού κινήματος, αλλά, αντιθέτως, η βασική αιτία του.

Διότι αποτελεί πασιφανές γεγονός ότι το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα δεν μπορεί πλέον να πληροί τον σκοπό του (όπως καθορίστηκε παραπάνω), κι αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τα τεράστια νούμερα της ανεργίας, την προλεταριοποίηση της μέσης τάξης, την καταστροφή της αγροτιάς, και την αποτυχία της παροχής ευκαιριών για τα μέλη της ανατέλλουσας γενιάς. Όταν γυρεύουμε εξηγήσεις μέσα στην δραστηριότητα της αιτιότητας για την κατάρρευση του καπιταλισμού, βρίσκουμε ότι οι τρεις πιο βασικοί παράγοντες της καπιταλιστικής οικονομίας που συνεισφέρουν εξίσου σε αυτή την κατάρρευση είναι οι ακόλουθοι:

Συνεχίστε να διαβάζετε Otto Strasser: Η Γερμανία του Αύριο – O Γερμανικός σοσιαλισμός – Μέρος Α’.