Οι «πατριώτες» ανακάλυψαν την Αμερική…

Του Evpaty Kolovrat

Ίσως είμαστε η μοναδική χώρα της Ευρώπης που ο λεγόμενος εθνικός χώρος έχει ή τουλάχιστον είχε παθολογική λατρεία στις ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας. Για πολλούς αστικόπατριώτες αλλά δυστυχώς και κάποιους που δηλώνουν εθνικιστές (τουλάχιστον μέχρι πριν από λίγο καιρό) η στολή του αστυνόμου, ο πράσινος μπερές και η βατραχοπουλάδα λειτουργούσε ίσως σαν ένα είδος σεξουαλικού φετίχ. Σχεδόν ένας ολόκληρος χώρος περίμενε από την μεταπολίτευση και εντεύθεν ότι ο στρατός και τα σώματα ασφαλείας θα έσωζαν την χώρα από τους «αλήτες, προδότες, πολιτικούς» διότι ως γνωστόν φοράνε το εθνόσημο. Αντίθετα όλοι όσοι έχουν μια κοινή λογική, έχουν καταλάβει ότι οι άνθρωποι που δουλεύουν σε στρατό και αστυνομία στην ουσία υπηρετούν το καθεστώς που τους πληρώνει, όποιο κι αν είναι αυτό.

Στο πιο κάτω βίντεο θα δείτε έναν από την ελίτ των πραιτοριανών (ΥΜΕΤ-ΜΑΤ) να βρίζει με χυδαίο τρόπο μια γυναίκα, ενώ οι συνάδελφοί του και ο προϊστάμενός του δείχνουν να αδιαφορούν. Θα έχετε δει από τα ΜΜΕ και τα social media την άγρια καταστολή από τις αστυνομικές δυνάμεις όχι μόνο σε αυτούς που αντέδρασαν δυναμικά αλλά και σε ειρηνικούς διαδηλωτές όπως οικογένειες με παιδιά, ηλικιωμένοι ακόμα και ιερωμένοι. Κάποιοι από το χώρο μετά από την συνεχή καταστολή των πραιτόρων ξαφνικά αρχίζουν να ανακαλύπτουν ότι ίσως οι αστυνομικοί δεν είναι και τόσο ελληνόψυχοι και πατριώτες.

Συνεχίστε να διαβάζετε Οι «πατριώτες» ανακάλυψαν την Αμερική….

Advertisements

Christophe Dettinger – Ο Αγώνας Συνεχίζεται!

Αφορμή για το άρθρο είναι το τεράστιο ποσό που συγκεντρώθηκε για την υπεράσπιση του λεγόμενου «Μποξέρ των Κίτρινων Γιλέκων» στις διαδηλώσεις στη Γαλλία και το κύμα κατακραυγής που προκάλεσε από τη διοίκηση της Αστυνομίας της Γαλλίας και τους πολιτικούς της.

Ας πάρουμε τα πράγματα απ’την αρχή. Το Σάββατο 5 Ιανουαρίου συγκεντρώθηκαν πάνω από 50.000 πολίτες στο Παρίσι στα πλαίσια της «Acte VIII» (Πράξη 8), η οποία κατέληξε σε συμπλοκή πάνω στη γέφυρα Leopold-Sedar-Senghor πάνω από τον Σηκουάνα. Οι αστυνομικοί έκαναν εκτεταμένη χρήση χημικών κι ο Christophe Dettinger, πρώην πρωταθλητής πυγμαχίας στην κατηγορία Ελαφριών Βαρέων Βαρών για το 2007 και το 2008, πήρε παραμάζωμα μισή διμοιρία αστυνομικών. Παρότι οι αστυνομικοί φορούσαν πλήρη εξάρτηση, ο Ντετινγκέ κατάφερε κι άφησε αναίσθητο έναν εξ αυτών μετά από αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχτηκε στο πρόσωπο.

Ο Ντετινγκέ είναι γνωστός και ως Gitan de Massy, που σημαίνει «Ο Τσιγγάνος του Μασί» λόγω της καταγωγής του από τους Yenish, μια πλανόδια πληθυσμιακή ομάδα που αποτελείται κατά κανόνα από φυλετικά λευκούς κεντροευρωπαίους που ομιλούν ένα Γερμανικό γλωσσικό ιδίωμα και επειδή είναι πλανόδιοι συχνά περιγράφονται ως Τσιγγάνοι ενώ δεν έχουν καμία φυλετική σχέση με αυτούς, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι σε 23 επαγγελματικούς αγώνες, έχει μία ισοπαλία, 4 ήττες και 18 νίκες, εκ των οποίων οι 7 με νοκ-άουτ. Δείτε το βίντεο παρακάτω στο 1:00 πώς πηδάει τα κάγκελα κι ακολουθεί το επίμαχο σημείο της σύγκρουσης.

Συνεχίστε να διαβάζετε Christophe Dettinger – Ο Αγώνας Συνεχίζεται!.

O Kai Murros για τη βία.

Πρέπει να αισθητικοποιήσουμε τη βία και να την εμπλουτίσουμε με μια γερή δόση αναπαραγωγικής ορμής, αν το κάνουμε αυτό το κίνημά μας θα γίνει ακαταμάχητο στους λευκούς άνδρες που ψάχνουν ένα σκοπό στη ζωή τους. Η ταινία «Το Κουρδιστό Πορτοκάλι» είναι ένα καλό παράδειγμα του πως ακόμα και η βάναυση και ανούσια βια μπορεί να γίνει ελκυστική, απλά θα πρέπει να το κάνουμε στην πραγματική ζωή και να της δώσουμε ιδεολογικό πλαίσιο.

Βιολογικά, η αναπαραγωγική ορμή και η βία, πάντα πάνε μαζί. Στη φύση πάντα τα αρσενικά μάχονται για το δικαίωμά τους να αναπαραχθούν και να υπερασπιστούν την επικράτεια και τους απογόνους τους. Αυτό είναι συνοπτικά, ότι αντιμετωπίζουν οι Λευκοί Εθνικιστές σήμερα. Η Λευκή Εθνική Επανάσταση, είναι ένα βιολογικό φαινόμενο γι αυτό και είναι ασυγκράτητη!

 

Το Παρίσι Καίγεται!

Οι «φιλάνθρωπες», «οικολογικές» και «αντιρατσιστικές» ελίτ ενάντια στα ευρωπαϊκά λαϊκά στρώματα.

Του Evpaty Kolovrat

«Πράσινος» καπιταλισμός.

Ίσως η μεγαλύτερη υποκρισία της άρχουσας ελίτ (δηλαδή του 5% του πληθυσμού της γης το οποίο κατέχει το 70% του παγκόσμιου πλούτου και των βασάλων τεχνοκρατών που την υπηρετούν) είναι, πλην της φιλανθρωπίας και του αντιρατσισμού, η οικολογία.

Θα έχετε ακούσει όλοι όσοι παρακολουθείτε τις εξελίξεις, διάφορους τεχνοκράτες να μιλούν για φαινόμενα του θερμοκηπίου, την κλιματική αλλαγή (για τα οποία βεβαίως δεν παραλείπουν να τονίσουν ότι ευθύνεται ο λευκός άνθρωπος και μόνο αυτός) αλλά και για την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Έτσι λοιπόν πολιτικοί όπως ο πρώην αντιπρόεδρος επί κυβερνήσεως Κλίντον Αλ Γκορ, ο Μπιλ και η Χίλαρι Κλίντον, ο Μπαράκ Ομπάμα, επιχειρηματίες όπως ο Μπιλ Γκέιτς, ο Τζεφ Μπέζος, ο ιδρυτής του facebook Marc Zuckenberg αλλά και διάσημοι καλλιτέχνες όπως ο Στινγκ και ο Μπόνο από τους U2, προσπαθούν, με την αρωγή του καθεστωτικού τύπου, να μας πείσουν ότι για τα οικολογικά προβλήματα του πλανήτη ευθύνεται η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων για τις ανάγκες της εργατικής και μεσαίας τάξης της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Πρόκειται φυσικά για το χείριστο είδος υποκρισίας. Όλοι αυτοί που δήθεν κόπτονται για την βιωσιμότητα του περιβάλλοντος, καταναλώνουν στα γιοτ τους και στα ιδιωτικά τους τζετ πολύ περισσότερο πετρέλαιο από ότι καταναλώνουν οι κάτοικοι πχ μιας γαλλικής περιφέρειας. Άνθρωποι σαν τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο που μας μοστράρει το πανάκριβο υβριδικό του αυτοκίνητο αλλά ξεχνάει να μας πει ότι το ιδιωτικό του τζετ καταναλώνει τα ίδια καύσιμα σε κάθε ταξίδι με αυτά που καταναλώνουν σε μια ώρα τα αυτοκίνητα μιας μικρής κωμόπολης.

Βέβαια πίσω από αυτή την ξαφνική αγάπη της ελίτ για τον πλανήτη, το περιβάλλον και την οικολογία βρίσκεται το κέρδος. Πίσω από τις ρητορικές που πουλάνε «πράσινη ανάπτυξη» κρύβονται πολυεθνικές εταιρείες οι οποίες θέλουν όχι απλά να προωθήσουν αλλά να επιβάλουν τις πανάκριβες τεχνολογίες και τα προϊόντα τους. Φυσικά για να το κάνουν αυτό χρησιμοποιούν τις «Φιλιππινέζες» τους, δηλαδή τους πολιτικούς, τους τεχνοκράτες και τους ακαδημαϊκούς. Έτσι λοιπόν τον Σεπτέμβριο του 2003 υπογράφεται στο Κιότο της Ιαπωνίας το «πρωτόκολλο» του Κιότο.

Στην ουσία προτείνεται η φορολόγηση εργοστασίων και οχημάτων τα οποία παράγουν ρύπους πέρα από τα αποδεκτά όρια. Το 2016 στο Παρίσι επικυρώθηκε η Συμφωνία του Παρισιού το οποίο προβλέπει αυστηρότερες ποινές για χώρες και εταιρείες που δεν συμμορφώνονται στις νέες αυτές πράσινες πολιτικές. Πρωτοπόρος και στα δύο αυτά πρωτόκολλα είναι φυσικά η Ευρωπαϊκή Ένωση των τοκογλύφων και του αντιρατσισμού.

Υπάρχουν κάποιες φωνές που πιστεύουν ότι όλη αυτή η ιστορία για την κλιματική αλλαγή στην ουσία κρύβει την επιθυμία των ελίτ για παγκόσμια διακυβέρνηση καθώς και καταστροφή και προλεταριοποίηση της μεσαίας και εργατικής τάξης στον ανεπτυγμένο κόσμο (Ευρώπη, ΗΠΑ). Στην ουσία όλοι αυτοί οι πράσινοι φόροι δεν πλήττουν τους πλούσιους αλλά τους εργαζόμενους οι οποίοι δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν στις νέες πράσινες τεχνολογίες.

Ας πάμε λίγο στα δικά μας τώρα. Θα θυμάστε ότι όταν βγήκε ο Γιωργάκης Παπανδρέου (φανατικός οπαδός της παγκοσμιοποίησης και της πράσινης ανάπτυξης) επέβαλε ένα υψηλό φόρο στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης με αποτέλεσμα τα λαϊκά στρώματα να μην μπορούν να προμηθευτούν καύσιμα για θέρμανση τους χειμερινούς μήνες. Επίσης είναι αυτός που επέβαλε τον πράσινο φόρο ΕΤΜΕΑΡ στους λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος. Από τότε οι λογαριασμοί της ΔΕΗ έχουν ανέβει κατακόρυφα.

Επίσης είναι εξοργιστικό να βλέπει ανθρώπους σαν τον Γιάννη Αλαφούζο, που με τα σαπιοκάραβά τους μόλυναν σχεδόν όλες τις θάλασσες του πλανήτη να το παίζουν «Ταλιμπάν» της οικολογίας και μέσω του ΣΚΑΪ να κουνούν το δάκτυλο στα λαϊκά στρώματα για την κατανάλωση της πλαστικής σακούλας. Διότι αν δεν το έχετε καταλάβει, μέχρι στιγμής για την καταστροφή του περιβάλλοντος ευθύνονται τα λαϊκά στρώματα του αναπτυγμένου κόσμου! Και ίσως με την αιτιολογία ότι επειδή στην Αφρική και στον τρίτο κόσμο υπάρχει σοβαρό επισιτιστικό πρόβλημα, αργότερα στο πολύ κοντινό μέλλον ίσως φορολογήσουν και την κατανάλωση τροφίμων! Με την «φιλάνθρωπο» ελίτ που μας έχει κάτσει στο σβέρκο τίποτα δεν είναι απίθανο.

Συνεχίστε να διαβάζετε Το Παρίσι Καίγεται!.

Η Μαύρη Φρουρά του Florian Geyer von Giebelstadt.

Το 1525 στη νότια Γερμανία (Σουηβία, Θουριγγία) ξέσπασε η μεγάλη επανάσταση των αγροτών απέναντι στους φεουδάρχες και τους «περιούσιους» εμπόρους, που ξεζούμιζαν την γερμανική αγροτική και εργατική τάξη τόσο στην ύπαιθρο όσο και στις πόλεις. Μέσα στην γενικότερη αναταραχή που επέφερε στη Γερμανία η σύγκρουση των Προτεσταντών γαιοκτημόνων του Λούθηρου με την Καθολική φεουδαρχική άρχουσα τάξη, ξέσπασε ένα φυλετικό και ταξικό κίνημα ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση του γερμανικού λαού από τους φεουδάρχες και τους εμπόρους με τις γαμψές μύτες. Δεκάδες χιλιάδες Γερμανοί, κυρίως αγρότες αλλά και ανθρακωρύχοι, αρχικά «οπλισμένοι» μόνο με γεωργικά εργαλεία (αξίνες, δρεπάνια, φτυάρια κλπ) πολιορκούσαν κάστρα και μοναστήρια σε μια επανάσταση, αφορισμένη τόσο από τον καθολικό όσο κι από τον προτεσταντικό κλήρο.

Το μανιφέστο των δώδεκα σημείων των εξεγερμένων αγροτών, το οποίο φυσικά απέρριψε ο Λούθηρος και οι προτεστάντες γαιοκτήμονες οι οποίοι στήριξαν στην αντεπανάσταση τους καθολικούς της τάξης τους, μεταξύ άλλων απαιτούσε: την εκλογή του κλήρου από την κοινότητα, την κατάργηση της δουλοπαροικίας, το δικαίωμα για τους απλούς ανθρώπους να ψαρεύουν και να κυνηγούν, την κατάργηση της αναγκαστικής εργασίας των αγροτών προς όφελος των γαιοκτημόνων, δίκαια ενοίκια για τους αγρούς και τα οικήματα, σεβασμό από τους φεουδάρχες στις αρχές του γραπτού ποινικού δικαίου, επιστροφή στην κοινότητα των παρανόμως αποκτηθέντων εκτάσεων από τους φεουδάρχες και κατάργηση ενός φόρου «κληρονομιάς» που μετέτρεπε τα ορφανά σε δουλοπάροικους. Αιτήματα απολύτως λογικά σήμερα για εμάς -εκτός των ακροδεξιών λακέδων του καθεστώτος που παριστάνουν τους Εθνικοσοσιαλιστές νομίζοντας ότι θα παραμένουν για πάντα κρυμμένοι κάτω από τα φουστάνια της αστυνομίας και ασφαλείς- αλλά καθόλου αυτονόητα λίγο μετά τους μεσαιωνικούς χρόνους.

Συνεχίστε να διαβάζετε Η Μαύρη Φρουρά του Florian Geyer von Giebelstadt..

Δόξα και τιμή στους Ούγγρους λαϊκούς αγωνιστές!

Αναδημοσιεύουμε μια παράγραφο από αναρχικό κανάλι στο you tube, με την οποία δεν θα μπορούσαμε να συμφωνούμε περισσότερο από όσο συμφωνούμε.

«Η ουγγρική επανάσταση δεν αποκάλυψε μόνον την απάτη του «εργατικού κράτους» με δεμένους και φιμωμένους τους εργάτες, αλλά απόδειξε για μια ακόμα φορά εκείνο που έχουν αποδείξει όλες οι πραγματικά λαϊκές επαναστάσεις: την ικανότητα των λαϊκών μαζών να πάρουν αυτές οι ίδιες στα χέρια τους την υπόθεσή τους και να αναλάβουν αυτές οι ίδιες, δίχως μια δήθεν φωτισμένη και δήθεν κάτοχο των ιστορικών νόμων ηγεσία, την διεύθυνση της κοινωνίας. Τα βασικά επιχειρήματα των «κομμουνιστών» είναι ότι η Ουγγρική επανάσταση είχε ηγέτες Ναζί, αστούς, που είχαν χάσει την περιουσία τους και ήθελαν να την πάρουν πίσω και ότι οι πράκτορες τις CIA ήταν πίσω από όλα! Άλλωστε (λένε…) «..δεν είναι τυχαίο που την έκαναν εθνική εορτή!»

Ωστόσο αυτός ο ισχυρισμός είναι γελοίος. Αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι η Ουγγρική εργατική τάξη δεν έλαβε συμπαράσταση, όπλα, ή ιατρικά εφόδια, από τις δυτικές δυνάμεις. Κι αυτό γιατί πάλευαν για κάτι που ήταν αντίθετο τόσο στην καπιταλιστική αστική δημοκρατία, όσο και στον καπιταλισμό σοβιετικού τύπου.»

Φυσικά οι Ούγγροι Εθνικοσοσιαλιστές, έλαβαν ενεργό και ηγετικό ρόλο στην Ουγγρική επανάσταση, διότι οι πραγματικοί Εθνικοσοσιαλιστές πάντοτε αποτελούν την βιολογική εμπροσθοφυλακή των λαϊκών αγώνων!  

Εκφυλισμός: η νομοτελειακή κατάληξη της αστικής «ηθικής».

Η αφορμή για αυτό το άρθρο δόθηκε από δύο φαινομενικά μη συσχετιζόμενα γεγονότα. Το πρώτο ήταν η πορεία στην Αθήνα του οχετού των antifa LGTBQ και δεν συμμαζεύεται, εξαιτίας υποτίθεται της αστυνομικής ή άλλης προέλευσης βίας που δήθεν ασκήθηκε σε έναν ομοφυλόφιλο, οροθετικό και εκδιδόμενο ληστή ο οποίος πέθανε κατά τη διάρκεια της σύλληψής του. Το δεύτερο ήταν ο πλειστηριασμός γυναικείων μητρών στις Βρυξέλλες ώστε να τις χρησιμοποιήσουν μεγαλοαστοί ομοφυλόφιλοι «άνδρες» και να αποκτήσουν παιδιά. Δεν θα αναφερθούμε διεξοδικά στα θέματα αυτά, καθώς έχουν καλυφθεί πλήρως από καθεστωτικές ενημερωτικές ιστοσελίδες αλλά και από ιστολόγια του «χώρου». Υποθέτουμε ότι έχετε ενημερωθεί για αυτά τα θέματα, αν και οι λεπτομέρειες έχουν μικρή αξία. Τα γεγονότα είναι αυτά που σας αναφέρουμε.

Αυτά τα δύο γεγονότα που συνέβησαν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο και με εντελώς διαφορετικούς πρωταγωνιστές, μόνο άσχετα δεν είναι μεταξύ τους. Είναι δύο εμφανείς εκφράσεις ενός βαθύτατου κοινωνικού και βιολογικού μετασχηματισμού που συμβαίνει εδώ και δεκαετίες στις δυτικές κοινωνίες και τις διατρέχει κάθετα κατά μήκος όλης της ταξικής τους διαστρωμάτωσης. Πρόκειται για έναν όχι μόνο ηθικό αλλά και βιολογικό εκφυλισμό, τον οποίο τα εκφυλισμένα και άρρωστα μεγαλοαστικά στρώματα διαχέουν πλέον με ταχύτατους ρυθμούς στα λαϊκά στρώματα, δηλαδή σε αυτούς που αποκαλούμε εργαζόμενο κόσμο. Βέβαια αυτός ο μετασχηματισμός δεν είναι ξαφνικός. Συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια καθώς η μικροαστική ηθική έχει προετοιμάσει το έδαφος αρχικά για την αποδοχή και στη συνέχεια για την κυριαρχία αυτού του νέου είδους εκφυλισμένων αντιανθρώπων. Έχει ετοιμάσει το έδαφος, οικονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά και το χειρότερο βιολογικά. Ας δούμε πως έγινε αυτό.

Συνεχίστε να διαβάζετε Εκφυλισμός: η νομοτελειακή κατάληξη της αστικής «ηθικής»..

Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία».

O Kai Murros κανονικά δεν θα έπρεπε να χρειάζεται συστάσεις. Ίσως όμως και να χρειάζεται στον Ελληνικό «εθνικιστικό» χώρο, όπου όλοι οι ασήμαντοι και οι τελευταίοι έχουν ένα «κάδρο» (ο Μεταξάς, ο Δραγούμης, η Σίτσα η Λίτσα και το κακό συναπάντημα) και όλοι οι σημαντικοί και σπουδαίοι είτε παραμένουν άγνωστοι είτε συκοφαντούνται.

O Φιλανδός καθηγητής Kai Murros, του οποίου η διδακτορική διατριβή είχε θέμα την μετεξέλιξη του κινεζικού Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου από αντάρτικη οργάνωση σε επαγγελματικό στρατό, είναι ίσως ο μεγαλύτερος σύγχρονος εν ζωή πολιτικός διανοητής παγκοσμίως. Έχει γράψει κατά τη δεκαετία του ‘90 το εξαιρετικό πόνημα «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία», αποσπάσματα από το οποίο μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε παρακάτω μαζί με το σχετικό video.

Ο Kai έχει δώσει πλήθος διαλέξεων υπέρ της φυλετικής ανακατάληψης της Ευρώπης στον σύγχρονο μεταβιομηχανικό κόσμο. Φυλετιστής, ποτέ απολογητής, γνήσιος και βαθύτατα σοσιαλιστής (οργανικά και δομικά σοσιαλιστής), είναι ο μόνος (θα λέγαμε μεταστρασσερικός) διεθνούς φήμης διανοητής που έχει ενσωματώσει και εξελίξει τον πηγαίο και αμόλυντο Εθνικοσοσιαλισμό της δεκαετίας του 1920. Πλήρως συνειδητοποιημένος φυλετικά, ταξικά και επαναστατικά και άριστος γνώστης των κοινωνικών και πολιτικών διαδικασιών όπως αυτές τροχοδρομούνται από το φυλετικό υπόβαθρο, τις σχέσεις παραγωγής και τις παραγωγικές δυνάμεις, ο Kai θέτει τα προβλήματα ακριβώς στη σωστή τους βάση. Όσοι συναγωνιστές γνωρίζουν αγγλικά, μπορούν και πρέπει να διαβάσουν τα κείμενά του ή να παρακολουθήσουν τις ομιλίες του.

Ένας άνθρωπος ευγενέστατος κατά την συνομιλία και πνευματώδης, που δεν σταματά να προσφέρει τα μέγιστα στην αφύπνιση των λαών της Ευρώπης όπου και όπως μπορεί. Ελπίζουμε μια μέρα να δώσει κάποια διάλεξη και στην Ελλάδα, αν και πολύ αμφιβάλουμε για το αν αυτό είναι δυνατόν να πραγματοποιηθεί. Παραθέτουμε τα αποσπάσματα ελπίζοντας να δώσουμε κάποια ερεθίσματα στους αναγνώστες μας.

Συνεχίστε να διαβάζετε Kai Murros: «Η επανάσταση και πως να την κάνουμε στη σύγχρονη κοινωνία»..

O Adolf Hitler εξηγεί…

Αγαπητοί αναγνώστες, βρισκόμαστε σε μια προσπάθεια ιδεολογικής κάθαρσης του Εθνικοσοσιαλισμού από στοιχεία που τον μολύνουν προσπαθώντας αργά αλλά σταθερά να διαχύσουν μέσα του ακροδεξιά, καπιταλιστικά, αντιευρωπαϊκά και αντιρωσικά-αντισλαβικά μιμίδια. Σε αυτά τα πλαίσια δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την ομιλία του Hitler που εκφωνήθηκε στις 22 Απριλίου του 1922 στο Μόναχο. Μπορείτε να κατεβάσετε ολόκληρη την ομιλία από εδώ, μεταφρασμένη από την συναγωνίστρια Πενθεσίλεια. Φυσικά αυτή η προσπάθεια είναι μια συνεχής προσπάθεια του ανοσοποιητικού συστήματος των Εθνικοσοσιαλιστικών μιμιδίων, η οποία υπερβαίνει κατά πολύ τους αρθρογράφους και τους διαχειριστές αυτού του ιστολογίου. Είναι μια σκυτάλη που την πήραμε από το παρελθόν με σκοπό τουλάχιστον να την παραδώσουμε στους επόμενους. Πάντα θα υπάρχουν επόμενοι, να το έχουν υπόψη τους αυτό οι βάκιλοι του «χώρου», διότι στα επιχρυσωμένα καλούπια τους ποτέ δεν θα χωρέσουν οι Εθνικοσοσιαλιστές.

   …

«Και αυτή η αναγνώριση των γεγονότων αποκαλύπτει αμέσως μια ολόκληρη ακολουθία των πιο βασικών αρχών οι οποίες πρέπει να οδηγήσουν αυτό το νέο Κίνημα το οποίο, ελπίζουμε, είναι προορισμένο για μεγάλα πράγματα μια μέρα:

1. «Εθνικισμός» και «Σοσιαλισμός» είναι δύο πανομοιότυπες έννοιες. Ήταν μόνο ο Εβραίος ο οποίος κατάφερε, με νόθευση του σοσιαλιστικού ιδεώδους και μετατρέποντάς το σε Μαρξισμό, όχι μόνο να διαχωρίσει το σοσιαλιστικό ιδεώδες από το εθνικό, αλλά και να τα παρουσιάσει σαν πραγματικά αντίθετα. Πράγματι πέτυχε αυτόν τον σκοπό. Κατά την ίδρυση αυτού του Κινήματος, πήραμε την απόφαση να εκφράσουμε αυτή μας την ιδέα για την ταυτότητα των δύο εννοιών: παρά τις προειδοποιήσεις, με βάση αυτό που πλέον πιστεύαμε, με βάση την ειλικρίνεια της θέλησής μας, την ονομάσαμε «Εθνικό Σοσιαλισμό». Είπαμε στους εαυτούς μας ότι για να είσαι «εθνικός» πρέπει πάνω από όλα να ενεργείς με απεριόριστη και καθολική αγάπη για το λαό και, εάν χρειαστεί, ακόμη και να πεθάνεις για αυτόν. Και ομοίως για να είσαι «σοσιαλιστής» σημαίνει να χτίζεις το κράτος και την κοινωνία του λαού ώστε κάθε άτομο να πράττει για το συμφέρον της κοινότητας του λαού και πρέπει να είναι τόσο πεπεισμένος για την καλοσύνη, για την έντιμη ευθύτητα αυτής της κοινότητας του λαού ώστε να είναι έτοιμος να πεθάνει για αυτήν.

2. Και τότε είπαμε στους εαυτούς μας: Δεν υπάρχει τίποτα που να αποκαλείται τάξη: δεν μπορεί να υπάρχει. Η τάξη συνεπάγεται την κάστα και η κάστα συνεπάγεται τη φυλή. Εάν υπάρχουν κάστες στην Ινδία, καλώς έχει· εκεί είναι δυνατό, διότι υπάρχουν πρώην Άριοι και μαύροι αυτόχθονες. Το ίδιο και με την Αίγυπτο και με τη Ρώμη. Αλλά με εμάς στη Γερμανία, όπου όποιος είναι Γερμανός έχει το ίδιο αίμα, τα ίδια μάτια, και μιλάει την ίδια γλώσσα, εδώ δεν μπορούν να υπάρξουν τάξεις, εδώ μπορεί να υπάρξει ένας και μόνο λαός και πέραν τούτου τίποτα άλλο.

Σίγουρα αναγνωρίζουμε, όπως πρέπει να κάνουμε όλοι, ότι υπάρχουν διάφορες «απασχολήσεις» και διάφορα «επαγγέλματα» -υπάρχει η Θέση των ωρολογοποιών, η Θέση των κοινών εργατών, η Θέση των βαφέων ή των τεχνικών, η Θέση των μηχανολόγων, των υπαλλήλων κλπ. Θέσεις μπορούν να υπάρξουν. Αλλά κατά την πάλη την οποία αυτές οι Θέσεις έχουν μεταξύ τους για την εξίσωση των οικονομικών τους συνθηκών, η διαμάχη και ο διχασμός δεν πρέπει ποτέ να είναι τόσο μεγάλη ώστε να διαχωρίσει τους δεσμούς της φυλής.

Και εάν πείτε «Αλλά πρέπει να υπάρχει εν τέλει μια διαφορά μεταξύ των τίμιων δημιουργών και εκείνων οι οποίοι δεν κάνουν τίποτα απολύτως·» βεβαίως και πρέπει! Αυτή είναι η διαφορά η οποία βρίσκεται στην απόδοση της ενσυνείδητης εργασίας του ατόμου. Η εργασία πρέπει να είναι ο μεγάλος συνδετικός κρίκος, αλλά ταυτοχρόνως ο μεγάλος παράγοντας ο οποίος διαχωρίζει τον ένα άνθρωπο από τον άλλο. Ο κηφήνας είναι ο εχθρός όλων μας.

Αλλά οι δημιουργοί -δεν έχει σημασία εάν είναι εργάτες του πνεύματος ή χειρώνακτες- αυτοί είναι οι ευγενείς του Κράτους μας, αυτοί είναι ο Γερμανικός λαός! Με τον όρο «εργασία» κατανοούμε αποκλειστικά και μόνο τη δραστηριότητα η οποία όχι μόνο ωφελεί μόνο το άτομο, αλλά δεν βλάπτει με κανέναν τρόπο την κοινότητα, ή μάλλον όχι, αυτή (η εργασία) η οποία συμβάλλει στη διαμόρφωση της κοινότητας.

3. Και στην τρίτη θέση: Μας ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η συγκεκριμένη άποψη βασιζόταν σε μια ώθηση η οποία αναπηδά από τη φυλή και το αίμα μας. Είπαμε μέσα μας ότι η μία φυλή διαφέρει από την άλλη και, επιπλέον, ότι η κάθε φυλή σε σχέση με τις βασικές της απαιτήσεις δείχνει εξωτερικά κάποιες συγκεκριμένες κλίσεις, και αυτές οι κλίσεις μπορούν ίσως να είναι περισσότερο ευκρινώς ακολουθούμενες στη σχέση τους με την αντίληψη της εργασίας. Ο Άριος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το θεμέλιο για τη διατήρηση της κοινότητας του λαού μεταξύ των μελών της. Ο Εβραίος αντιλαμβάνεται την εργασία ως το μέσο εκμετάλλευσης άλλων λαών. Ο Εβραίος δεν εργάζεται ποτέ ως παραγωγικός δημιουργός χωρίς τον μεγάλο σκοπό του να γίνει ο ίδιος το αφεντικό. Εργάζεται μη-παραγωγικά, χρησιμοποιώντας και απολαμβάνοντας την εργασία άλλων ανθρώπων.

Και έτσι καταλαβαίνουμε την σιδηρά πρόταση την οποία είχε κάποτε ξεστομίσει ο Mommsen: «Ο Εβραίος είναι το ένζυμο της αποσύνθεσης στους λαούς,» που σημαίνει ότι ο Εβραίος καταστρέφει και πρέπει να καταστρέψει επειδή δεν κατέχει καθόλου την έννοια μιας δραστηριότητας η οποία συνθέτει το βίο μιας κοινωνίας. Και εκ τούτου είναι εκτός θέματος εάν ο Εβραίος ως άτομο είναι «αξιοπρεπής» ή όχι. Επάνω του φέρει εκείνα τα χαρακτηριστικά τα οποία του έχει δώσει η Φύση, και δεν μπορεί ποτέ να απαλλάξει τον εαυτό του από αυτά τα χαρακτηριστικά. Και είναι βλαβερός προς εμάς. Το αν μας βλάπτει συνειδητά ή ασυνείδητα, αυτό δεν είναι το θέμα μας. Πρέπει να προβληματιστούμε ενσυνείδητα σχετικά με την ευημερία του δικού μας λαού.

4. Και τέταρτον: Πειστήκαμε περισσότερο ότι η οικονομική ευδαιμονία είναι αδιαχώριστη από την πολιτική ελευθερία και ότι εκ τούτου αυτός ο οίκος ψεμμάτων, ο “Διεθνισμός,” πρέπει να καταρρεύσει άμεσα. Αναγνωρίζουμε ότι η ελευθερία μπορεί να αποτελεί για πάντα μόνο ένα επακόλουθο της δύναμης και ότι η πηγή της δύναμης είναι η θέληση. Η θέληση για δύναμη πρέπει να ενδυναμώνεται συνεχώς σε έναν λαό με παθιασμένη ζέση. Και εκ τούτου συνειδητοποιούμε πέμπτον ότι:

5. Εμείς ως Εθνικοσοσιαλιστές και μέλη του Γερμανικού Εργατικού Κόμματος -ενός κόμματος δεσμευμένο στην εργασία- πρέπει να είμαστε εξ’ αρχής οι πιο φανατικοί εθνικιστές. Συνειδητοποιούμε ότι το Κράτος μπορεί να είναι ένας παράδεισος για το λαό μας μόνο εάν ο λαός μπορεί να διατηρεί ελεύθερα την ισορροπία εκεί, σαν σε έναν παράδεισο: συνειδητοποιήσαμε ότι ένα κράτος δούλων δεν θα είναι ποτέ ένας παράδεισος, αλλά μόνο -πάντα και για πάντα- μια κόλαση ή μια αποικία.

6. Και έτσι, έκτον, αντιληφθήκαμε το γεγονός ότι η δύναμη ως ύστατη λύση είναι δυνατή μόνο όπου υπάρχει σθένος, και αυτό το σθένος δεν βρίσκεται στο νεκρό βάρος των αριθμών, αλλά αποκλειστικά στην ενέργεια.

Ακόμη και η μικρότερη μειοψηφία μπορεί να καταφέρει ένα ισχυρό αποτέλεσμα, εάν εμπνευστεί από την πιο φλογερή, την πιο παθιασμένη θέληση να δράσει. Η παγκόσμια ιστορία γραφόταν πάντα από μειοψηφίες. Και τέλος:

7. Εάν κάποιος έχει συνειδητοποιήσει μια πραγματικότητα, αυτή η πραγματικότητα δεν έχει καμιά αξία εφόσον δεν έχει την αδάμαστη θέληση να μετατρέψει αυτή τη συνειδητοποίηση σε πράξη!

Αυτά ήταν τα θεμέλια του Κινήματός μας· οι αλήθειες στις οποίες βασίστηκε και οι οποίες κατέδειξαν την αναγκαιότητά του.»