4 Φλεβάρη: Μάχη για την Αθήνα!

Advertisements

Γιατί λέμε «ναι» στα συλλαλητήρια «για τη Μακεδονία»!

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές,

γνωρίζουμε ότι αυτό το άρθρο θα έπρεπε να έχει δημοσιευθεί πριν από το μεγαλειώδες συλλαλητήριο για τη Μακεδονία στη Θεσσαλονίκη, όμως ο φόρτος εργασίας και προσωπικές υποθέσεις δεν μας το επέτρεψαν. Παρόλα αυτά θα τοποθετηθούμε κάνοντας μια συνολική εκτίμηση της κατάστασης, ειδικά όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά το συλλαλητήριο της περασμένης Κυριακής.

Είναι περιττό να αναφέρουμε ότι απέχουμε πολλά χιλιόμετρα ιδεολογικά και πολιτικά, τόσο από τους γραφικούς ακροδεξιούς «μακεδονομάχους» που κατέβηκαν στο συλλαλητήριο, όσο και από τους «ροζ ναζί» του χώρου που λειτουργούν ως το μακρύ χέρι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Θεωρούμε υποχρέωσή μας να τοποθετηθούμε επί του θέματος, με την δική μας οπτική, η οποία διαφέρει ριζικά από την οπτική του υπόλοιπου «χώρου», τουλάχιστον όπως αυτή διατυπώνεται μέχρι στιγμής σε ιστοσελίδες και ιστολόγια.

Συνεχίστε να διαβάζετε Γιατί λέμε «ναι» στα συλλαλητήρια «για τη Μακεδονία»!.

Ψωμί και Δικαιοσύνη

του Jose Antonio Primo de Rivera (1903-1936)

Λοιπόν: εάν ο κομμουνισμός βάζει ένα τέλος σε πολλά καλά πράγματα, όπως οι οικογενειακές σχέσεις και το εθνικό συναίσθημα, εάν δεν μας παρέχει ούτε το ψωμί ούτε την ελευθερία και μας καθιστά υποτακτικούς σε μια ξένη χώρα, τι πρέπει να γίνει;

Δεν πρόκειται να παραιτηθούμε για να συνεχίσει κεφαλαιοκρατικό καθεστώς. Ένα πράγμα είναι σήμερα οδυνηρά προφανές: η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος και των καταστρεπτικών συνεπειών του, που ο κομμουνισμός δεν κάνει τίποτα για να τις εξασθενίσει. Οπότε τι πρέπει να γίνει; Είμαστε σε ένα αδιέξοδο; Δεν υπάρχει κανένας τρόπος να ικανοποιηθεί η πείνα των μαζών για το ψωμί και τη δικαιοσύνη; Πρέπει να επιλέξουμε μεταξύ της απόγνωσης του αστικού καθεστώτος και της σκλαβιάς στη Ρωσία;

Όχι. Το Εθνικό Συνδικαλιστικό Κίνημα είναι πεπεισμένο ότι έχει βρει τη σωστή διέξοδο: Ούτε Καπιταλιστές Ούτε Κομμουνιστές. Αντιμετωπίζοντας την ατομική οικονομία της αστικής τάξης, προέκυψε η σοσιαλιστική (Σ.τ.Μ: εννοεί την Μαρξιστική), η οποία παρέδωσε τους καρπούς της παραγωγής στο κράτος, υποδουλώνοντας το άτομο. Κανένας από αυτούς όμως δεν έχει επιλύσει την τραγωδία του παραγωγού.

Συνεχίστε να διαβάζετε Ψωμί και Δικαιοσύνη.