Το Δίκαιο του είδους!

Αγαπητοί αναγνώστες. Πολλές φορές, ερχόμενοι αντιμέτωποι με την προπαγάνδα των φιλελεύθερων (είτε δεξιών, είτε αριστερών) είμαστε αναγκασμένοι να επαναλαμβάνουμε τα αυτονόητα για κάθε φυσιολογικό άνθρωπο. Δηλαδή για κάθε άνθρωπο του είδους μας. Όμως ακριβώς επειδή είναι αυτονόητα για εμάς ως φυσιολογικές καταστάσεις, σπανίως προσπαθούμε να τα θεμελιώσουμε μέσα μας θεωρητικά ή να τα εξηγήσουμε στον κοινωνικό μας περίγυρο. Θέματα όπως η φυσιολογική σεξουαλικότητα, η φυλετική ενδογαμία και η βιολογική υγιεινή (ευγονική), έχουν τεθεί εδώ και πάνω από έναν αιώνα (πολύ πριν τη σχολή της Φρανκφούρτης) στο στόχαστρο του φιλελευθερισμού με αποκορύφωμα την «κριτική θεωρία» του πολιτιστικού Μαρξισμού.

Ο πολιτιστικός Μαρξισμός και ο φιλελευθερισμός, τους οπαδούς των οποίων από εδώ και στο εξής θα αποκαλούμε απλά φιλελεύθερους, βασίζουν την διαστροφική ρητορική τους στην κατά αυτούς σχετική αξία των πατροπαράδοτων αξιών. Δηλαδή ισχυρίζονται ότι οι επικρατούσες αντιλήψεις των «συντηρητικών» δεν είναι αποτέλεσμα της φύσης αλλά αποτελούν παράγωγο των κοινωνικών διεργασιών και διαδίδονται μέσω της θεσμοθετημένης εκπαίδευσης. Επομένως τώρα που οι φιλελεύθεροι διαθέτουν την πολιτική εξουσία, άρα ελέγχουν τις κοινωνικές διεργασίες, διαδίδουν το δόγμα τους μέσω της εκπαίδευσης.

Η φιλελεύθερη «κριτική θεωρία» στοχοποιεί τα βασικά θεμέλια της φυσιολογικής κοινωνίας, αμφισβητώντας την έννοια του φυσιολογικού. Ομοφυλόφιλοι, παιδεραστές, σαδομαζοχιστές και κάθε μορφής βιολογικά εκφυλισμένοι περνάνε στην επίθεση προσπαθώντας να διαστρέψουν την έννοια του φυσιολογικού. Από την άλλη μεριά, οι συντηρητικοί προσπαθούν να απαντήσουν με ορθά μεν επιχειρήματα -όπως πχ ότι το φυσιολογικό είναι αυτό που συμβαίνει κατά κανόνα στη φύση ή ότι φυσιολογική είναι μια συνουσία που μπορεί να αφήσει απογόνους κλπ- αλλά χωρίς μια ολοκληρωτική θεώρηση του φυσιολογικού, δηλαδή χωρίς μια κριτική θεωρία που να τσακίζει τις φιλελεύθερες σοφιστείες και να εδραιώνει σε βάθος τις συντηρητικές αντιλήψεις.

Κατά τη γνώμη μας τρία είναι τα ευάλωτα σημεία της συντηρητικής κοσμοαντίληψης. Ο ανθρωπισμός, η θρησκεία και η απόρριψη του βιολογικού ντετερμινισμού. Και τα τρία είναι βασικά γνωρίσματα του αστισμού!

Ο ανθρωπισμός.

Ο αποκαλούμενος «ανθρωπισμός», αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη της αστικής και χριστιανικής μόλυνσης που φθάνει μέχρι τις ρίζες του συντηρητισμού. Πουθενά στην φύση, σε κανένα είδος, σε κανένα οικοσύστημα, η ζωή ενός ατόμου δεν αποτελεί την υπέρτατη αξία. Η ζωή διατηρείται στατιστικά, όταν οι γεννήσεις υπερβαίνουν αριθμητικά κατά πολύ τους θανάτους. Αντίθετα οι συντηρητικοί αρνούνται να αναγνωρίσουν την βιολογική εξαφάνιση των εκφυλισμένων ατόμων και των πολιτικών καταπιεστών του είδους μας ως μια φυσική αναγκαιότητα. Βλέπουν την γάγγραινα να εξαπλώνεται αλλά ούτε λόγος για εγχείρηση. Η ανθρώπινη ζωή αποτελεί γι αυτούς δήθεν υπέρτατη αξία, τη στιγμή που ο φιλελευθερισμός εκπορνεύει και δολοφονεί εκατομμύρια ανθρώπους του είδους μας, απλά και μόνο επειδή είναι φτωχοί. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αναγνωρίζουμε στην ανθρώπινη ζωή αξία μεγαλύτερη από αυτή που της δίνει η φύση. Στην μάχη των ειδών, αξία έχουν οι ζωές των βιολογικά και ιδεολογικά όμοιων και κανενός άλλου. Η κρατική νομοθεσία δεν είναι τίποτα άλλο από την επιβολή του ήθους και των συμφερόντων της άρχουσας τάξης. Η δική μας ηθική δεν μπορεί να συμμορφώνεται ούτε με την κρατική νομοθεσία αλλά ούτε και με την ηθική της αιτιολόγηση. Η δική μας ηθική απορρέει από την φυσική τάση και αναγκαιότητα για την επιβίωση, την κυριαρχία και την αναπαραγωγή του είδους μας. Αν δεν σκοτώσουμε μέσα μας κάθε άλλη πίστη, είναι αδύνατον να μεταλάβουμε τον Εθνικοσοσιαλισμό!

Η θρησκεία

H θρησκεία εκτός από μια μεταφυσική πρόταση, προτείνει και έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, επομένως αποτελεί και μια μορφή ηθικής και κοινωνικής συμμόρφωσης. Εφόσον η θρησκεία προτείνει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής, αποτελεί και μια πολιτική πρόταση, με την ευρύτερη σημασία του όρου. Για παράδειγμα μπορεί ο Χριστιανισμός ως θρησκεία να μην ασχολείται με το αν θα παρέχουμε άσυλο σε εκατομμύρια τριτοκοσμικούς εποίκους, όμως η αποθέωση της αγάπης του ανθρώπου για τον άνθρωπο που διέπει όλο το χριστιανικό οικοδόμημα, φυσικά και ωθεί τον πιστό προς την βιολογική και φυλετική αυτοχειρία του. Οι συντηρητικοί, μολυσμένοι από τα θρησκευτικά δόγματα της αγάπης και της ανοχής στην διαφορετικότητα του «συνανθρώπου», τραυλίζουν όταν οι φιλελεύθεροι τους φέρνουν επιχειρήματα του τύπου «Ο Χριστός ήταν μετανάστης…» ή «ο τάδε νέγρος είναι χριστιανός ορθόδοξος…».

Ειλικρινά δεν μπορούμε να γνωρίζουμε αν κάποια θρησκεία έχει δίκιο για την ουσία και την μορφή κόσμων που δεν αντιλαμβανόμαστε, τουλάχιστον όσο είμαστε εν ζωή. Όμως για τον κόσμο που ζούμε, καμία θρησκεία δεν έχει κερδίσει το δικαίωμα να μας τον παρουσιάσει όπως θέλει αυτή. Όλοι όσοι ανήκουμε στο ίδιο είδος (αυτό των πνευματικά και ψυχοσωματικά εύρωστων Λευκών) έχουμε μια κοινή αντίληψη για τον κόσμο που ζούμε και καμία άλλη αντίληψη δεν έχει σταθεί ικανή να υπερνικήσει την δική μας ούτε με επιστημονικά, ούτε με ψυχολογικά, ούτε με φιλοσοφικά-μεταφυσικά επιχειρήματα.

Επομένως το δικό μας δόγμα, ο Εθνικοσοσιαλισμός, είναι σε θέση να μας εξασφαλίσει την ευζωία του είδους μας χωρίς Θεούς και παντός είδους αφεντικά. Δεν έχουμε καμία ανάγκη να εξηγήσουμε γιατί οι θέσεις μας έρχονται σε αντίθεση με το οποιοδήποτε θρησκευτικό δόγμα. Όσοι πιστεύουν ότι η θρησκεία είναι λύση, δεν έχουν κανένα να λόγο να συζητούν μαζί μας. Εφόσον συζητούν, σημαίνει ότι η θρησκεία δεν τους καλύπτει και αναζητούν λύσεις πολιτικές. Γιατί λοιπόν θα πρέπει να συμμορφωθούμε με ένα δόγμα που δεν μπορεί να σώσει τους πιστούς του; Οι επίσημες θρησκείες διαθέτουν υπεραρκετό χρήμα και εξουσία για να λύσουν τα προβλήματα των πιστών τους. Αφού δεν το κάνουν, προφανώς είναι αποτυχημένες και με αποτυχημένους δεν συζητάμε διότι είναι χάσιμο χρόνου.

Βιολογικός ντετερμινισμός.

Το τρίτο σημείο που αδυνατούν να παραδεχθούν οι συντηρητικοί, είναι η κυριαρχία της βιολογίας επί της κοινωνικής και ταξικής προέλευσης. Η μάχη για την κυριαρχία του βιολογικά ανώτερου επί του βιολογικά αδύναμου τους προκαλεί πανικό, καθώς και οι ίδιοι συχνά είναι μίζερα και δειλά ανθρωπάκια που κρύβονται πίσω από την εξουσία του χρήματος και της όποιας κοινωνικής θέσης κατέχουν. Γνωρίζουν ότι αυτοί και οι απόγονοί τους, βρίσκονται στη κοινωνική ιεραρχία σε μια θέση που δεν τους ανήκει βιολογικά ούτε είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν με κάθε μέσο αν καταρρεύσει το ταξικό καθεστώς που τους προστατεύει. Ελπίζουν ότι μέσω της εκπαίδευσης, δηλαδή παρέχοντας στα παιδιά τους μια δήθεν καλύτερη σχολική και πανεπιστημιακή «μόρφωση», θα καταφέρουν να αντισταθμίσουν το βιολογικό τους μειονέκτημα έναντι των εργατικών τάξεων ή έναντι των ατόμων της τάξης τους που υπερέχουν βιολογικά.

Έχοντας λοιπόν αποδώσει στην εκπαίδευση, «θεϊκές» ιδιότητες, πως να αρνηθούν το επιχείρημα της αριστεράς, ότι η εκπαίδευση «ελληνοποιεί» τους αφροασιάτες έποικους; Αν ο μαλθακός και ηλίθιος γόνος μιας μεγαλοαστικής οικογένειας είναι σε θέση να διοικεί το κράτος ή έναν όμιλο επιχειρήσεων χάρη στην εκπαίδευση, γιατί και ο Πακιστανός ή ο γύφτος να μην μπορούν να γίνουν Έλληνες;

Το πρόβλημα των «συντηρητικών» είναι ότι δεν θέλουν να διατηρήσουν αξίες, αλλά ταξικά προνόμια. Εμείς δεν θέλουμε να διατηρήσουμε τίποτα από όσα υπάρχουν, αλλά να θεμελιώσουμε τις δικές μας, πραγματικά συντηρητικές αξίες, πάνω στα κουφάρια του σύγχρονου κόσμου.

Η δική μας θεώρηση. Το Δίκαιο του είδους.

Αφού καταδείξαμε την ανικανότητα των πάσης μορφής «συντηρητικών» να αντιπαρατεθούν ολοκληρωτικά στους φιλελεύθερους, μπορούμε προχωρήσουμε σε μια ολική ρήξη με τον μαρξιστικό και καπιταλιστικό φιλελευθερισμό. Ας ξεκαθαρίσουμε τι εννοούμε με την λέξη «είδος», στην δική μας ορολογία. Ως «είδος» θεωρούμε το σύνολο των βιολογικά και ψυχοπνευματικά όμοιων με εμάς ανθρώπων. Δηλαδή τους υγιείς βιολογικά και ψυχοπνευματικά Λευκούς, σε όποια χώρα κι αν κατοικούν. Άλλωστε το είδος μας πλέον ζει σαν «μετανάστης» στις χώρες των φιλελεύθερων και η πατρίδα μας βρίσκεται εκεί που ανήκουμε, δηλαδή εκεί που υπάρχουν όμοιοι με μας.

Εκφυλισμένοι, ανώμαλοι, φιλελεύθεροι, Μαρξιστές, δεξιοί και αριστεροί, όλοι ανήκουν σε ανταγωνιστικά είδη που διαιωνίζουν την οικονομική μας αφαίμαξη και την πολιτική και πολιτιστική μας καταπίεση. Η επιβίωσή μας εξαρτάται από την πολιτική και φυσική καταστροφή τους. Κατέχουν ζωτικό χώρο και πόρους που μας είναι απαραίτητα για την επιβίωση, κυριαρχία και βιολογική αναπαραγωγή του είδους μας. Είμαστε υπό διωγμό, διότι ξεπέσαμε από κυρίαρχο είδος, σε είδος υπό εξαφάνιση. Το αν θα ανακάμψουμε κάποτε, θα αποδείξει αν αξίζουμε ή όχι. Η αξία μας έγκειται αποκλειστικά και μόνο στο ότι οι πρόγονοί μας εξάλειφαν όλους αυτούς που τώρα μας καταπιέζουν, επομένως έχουμε τη βιολογική βάση να το επαναλάβουμε.

Δεν έχουμε κανένα περιθώριο να σκεφτόμαστε με όρους φιλοσοφικούς περί δικαίου και αδίκου. Έχουμε πόλεμο! Καλό είναι ότι αυξάνει την δική μας υπεροχή και ανταγωνιστικότητα και ότι βλάπτει τα ανταγωνιστικά μας είδη. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να υπολογίζουμε τα άτομα. Η ίδια μας η ζωή δεν έχει αξία αν ανήκουμε σε ένα υπόδουλο είδος. Φυσικά δεν είμαστε βλάκες να αυτοκτονήσουμε δίνοντας στους διώκτες μας την χρυσή ευκαιρία να μας εξαλείψουν. Απλά να έχουμε κατά νου ότι, επειδή είμαστε εκ φύσεως ένα ξένο είδος για το κράτος που μας εξουσιάζει, δεν θα είμαστε ποτέ πραγματικά ελεύθεροι και ίσοι μέσα στη μήτρα των ανταγωνιστών μας. Πάντα το κράτος και οι παρακρατικοί χαφιέδες του θα κάνουν ότι μπορούν για να μας εξαλείψουν.

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η ταμπέλα «Εθνικιστής» ή «Εθνικοσοσιαλιστής» δεν σημαίνει τίποτα για εμάς. Στο είδος μας ανήκουν μόνο όσοι μπορούν, δηλαδή όσοι διαθέτουν βιολογική ευρωστία και υγιή τρόπο ζωής, ο οποίος συμπεριλαμβάνει και την ορθή στάση σε κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Στο είδος μας ανήκουν πολλοί ομοεθνείς μας και Ευρωπαϊκής καταγωγής μετανάστες που δεν ταυτίζονται με κάποια ιδεολογία αλλά κλίνουν προς τις ιδέες και τις αξίες μας. Αντιθέτως στο είδος μας δεν ανήκουν ακροδεξιά παρακρατικά παράσιτα, ομοφυλόφιλοι, ανώμαλοι κάθε είδους και ψυχοπαθείς που αυτοαποκαλούνται Εθνικιστές ή Εθνικοσοσιαλιστές.

Οποιαδήποτε πολιτική μας ενέργεια πρέπει να εξετάζεται υπό το πρίσμα της πολιτικής μάχης των «ειδών». Όλος αυτός ο συρφετός των δημοκρατών, φιλελεύθερων και αντιφασιστών που μιλάνε για δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα, ουσιαστικά υπερασπίζονται το δικαίωμα των άλλων ειδών να μας εξαλείψουν.

Το δικό μας δίκαιο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να ταυτίζεται με το δικό τους. Το δικό μας δίκαιο πρέπει να εκφράζει την δική μας βούληση για κυριαρχία και αναπαραγωγή των ομοίων μας, ακριβώς όπως και το δικό τους εκφράζει καμουφλαρισμένα την τάση για βιολογική και πολιτική κυριαρχία των ομοίων τους.

Οι αριστεροί ζητούν δικαιώματα για τους αφροασιάτες, καθώς ελπίζουν με την περιορισμένη τους ευφυΐα, ότι θα τους στρατολογήσουν στον Μαρξισμό. Οι ομοφυλόφιλοι ζητούν το δικαίωμα στην υιοθεσία, με σκοπό να αναπαράγουν διεστραμμένες υπάρξεις σαν τους ίδιους. Οι Πακιστανοί και οι Αφγανοί ζητούν επιδόματα με σκοπό να αυξήσουν τον πληθυσμό τους και την κοινωνική τους ισχύ. Οι Εβραίοι ανέκαθεν απαιτούσαν να θεωρούνται ενσωματωμένοι, καθώς έτσι εξυπηρετούσαν τα συμφέροντά τους ανενόχλητοι.

Πρέπει να γνωρίζουμε ότι όσα δικαιώματα παραχωρούμε στα άλλα είδη, τα στερούμε από τα παιδιά μας! Οι ζωτικοί πόροι στον πλανήτη δεν είναι απεριόριστοι, και κάθε δικαίωμα που παραχωρείται με ένα χαρτί σε κάποιον, το στερείται στην πράξη κάποιος άλλος που δεν θα το διεκδικήσει με τη βία. Επομένως ουδέποτε στην πολιτική υπήρξε ουσιαστικά θέμα δικαίου αυτού καθαυτού, αλλά μόνο θέμα δικαίου ως έκφραση ισχύος. Ολόκληρη η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να εξηγηθεί στη βάση του ρητού “might is right”, καθώς πράγματι η ισχύς είναι αυτή που παράγει νομικό δίκαιο και όχι η δικαιοσύνη η οποία αποτελεί μια φιλοσοφική έννοια.

Βάσει των παραπάνω, θεωρούμε ως προδοσία απέναντι στο είδος μας, την παραχώρηση οποιουδήποτε δικαιώματος και οποιωνδήποτε υλικών πόρων στα ανταγωνιστικά μας είδη, ειδικά την στιγμή που έχουν ξεκινήσει έναν ατέρμονο και ανηλεή πόλεμο εναντίον μας. Στο δικό μας δίκαιο, τα ανταγωνιστικά μας είδη φυσικά και δεν έχουν κανένα δικαίωμα από αυτά που διεκδικούν, αν θέλουν δικαιώματα ας τα ζητήσουν από το αστικό κράτος που τους πολλαπλασιάζει εις βάρος μας!

Αποδεχόμαστε την σχετικότητα των αξιών, και τις επαναπροσδιορίζουμε με βάση την μεγιστοποίηση της κυριαρχίας του είδους μας. Ορίζουμε το φυσιολογικό ως αυτό που αφήνει τους ανταγωνιστικότερους στην επιβίωση και αναπαραγωγικότερους απογόνους. Δεν έχουμε καμία πρόθεση να εκτρέφουμε εχθρικά είδη μέσα στα σπλάχνα μας.

Κλείνοντας να αναφέρουμε ότι για εμάς η αρχή των πάντων δεν είναι ούτε η πράξη ούτε ο λόγος, αλλά η σκέψη. Οι φιλελεύθεροι προσπαθούν να μολύνουν τη σκέψη των δικών μας ανθρώπων με σοφιστείες περί ανθρωπισμού και δικαίου. Απέναντι σε αυτή την διαστροφή της πραγματικότητας, οφείλουμε να αντιπαραθέσουμε μια σκέψη που θα πατάει αυτοδύναμα πάνω στις δικές μας ιδεολογικές βάσεις χωρίς να δέχεται κανένα φιλελεύθερο αξίωμα. Αυτό το άρθρο θεωρούμε ότι αποτελεί ένα μικρό βήμα σε αυτή την τιτάνια προσπάθεια που οφείλουμε να καταβάλουμε.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s