Τα πραγματικά θύματα στο Manchester – Η Λευκή Εργατική Τάξη.

Του Christopher Pankhurst

Μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε, το μεγαλύτερο μέρος ενός εξαιρετικού άρθρου που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο της Βορειοαμερικανικής Νέας Δεξιάς. Ο πραγματικός Εθνικός Σοσιαλισμός δεν βρίσκεται στις σβάστικες και στα νεκροταφεία, αλλά στους δρόμους, στα εργοτάξια και στις συνοικίες των καταπιεσμένων λευκών, εκεί που πέφτουν οι πρώτοι ήρωες του Φυλετικού και Ταξικού πολέμου.

Ας δούμε τα κυριότερα μέρη του άρθρου.

«Η Theresa May λέει ότι αυτές οι επιθέσεις «δεν θα μας σπάσουν», αλλά η δική της η ζωή βιώνεται μέσα σε μια αλεξίσφαιρη φούσκα, και προφανώς δεν χρειάζεται να ταυτοποιήσει κανένα νεαρό άτομο σήμερα στα νεκροτομεία του Manchester. Επίσης, το «δεν θα μας σπάσουν», σημαίνει ότι δεν θα σπάσουν αυτήν ή τις πολιτικές της για την μετανάστευση. Οι νεαροί του Manchester έχουν ήδη σπάσει, ευχαριστούμε αλλά δεν θα πάρουμε, Theresa. Ο Sadiq Khan1 λέει ότι «το Λονδίνο στέκει στο πλευρό του Manchester» αλλά δεν καταδικάζει το Ισλαμικό Κράτος, που ανέλαβε την ευθύνη για την βόμβα. Η Βασίλισσα λαμβάνει παράλογες επευφημίες για τη «σκληρή γλώσσα» εναντίον της επίθεσης, όμως ακόμα δεν έχει ακυρώσει το σημερινό της πάρτι στο Buckingham Palace, για το οποίο δεν ασκείται καμία κριτική, στην Βρετανία της ελευθεροτυπίας. Ο δήμαρχος του Manchester, Andy Burnham λέει ότι η επίθεση είναι δουλειά ενός εξτρεμιστή. Ενός ακραίου τι; Ενός ακραίου κουνελιού;

Στην σύγχρονη Βρετανία όλοι φαίνονται τρομοκρατημένοι να παραδεχθούν επίσημα, αυτά που λέμε όλοι στις ιδιωτικές συζητήσεις μας. Οι πολιτικοί μας λένε ότι δεν φοβούνται, αλλά δεν είναι ποτέ οι ίδιοι τα θύματα. Είναι πολύ εύκολο να μην φοβάσαι όταν δεν βρίσκεσαι στην γραμμή πυρρός. Ο λαός δεν έχει τέτοια προστασία.»

«Όταν ο Engels μελετούσε τις εργασιακές συνθήκες των Αγγλικών εργατικών τάξεων, εστίασε ειδικά στα εργοστάσια του Manchester. Οι ατελείωτες ώρες, οι ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας και η οικονομική εκμετάλλευση ήταν πράγματι συνταρακτικά και πολλές από τις παρατηρήσεις του τροφοδότησαν την εργασία του Marx και τον βοήθησαν να διαμορφώσει την κριτική του στον καπιταλισμό. Αυτό που είδαν ο Engels και ο Marx στο Manchester του δεκάτου ενάτου αιώνα, ήταν μια διαδικασία συσσώρευσης κεφαλαίου η οποία ήταν πέρα από τον έλεγχο του οποιουδήποτε μεμονωμένου καπιταλιστή. Ήταν ένα είδος απάνθρωπης μηχανής, ένα τέρας που κατάπινε αδυσώπητα τις ζωές των εργατικών τάξεων, ως καύσιμο για την δική του αυξανόμενα περίπλοκη παραγωγή. Ο Marx είδε ότι οι γυναίκες και τα παιδιά εξαναγκάζονταν στην εργασία για να βοηθήσουν στην εξάπλωση της καπιταλιστικής παραγωγής και να αυξήσουν τα κέρδη της, εν μέρει μέσω της χαμηλότερης πληρωμής τους σε σχέση με τους άνδρες (έτσι βοηθούσαν στο χαμήλωμα του ανδρικού μισθού), και εν μέρει διευκολύνοντας την ταχύτερη ανάπτυξη των τεχνολογικών καινοτομιών που χαμήλωναν το κόστος.

Ο Marx έγραψε με τρόμο για τις γυναίκες και τα παιδιά που εξαναγκάζονταν να δουλεύουν παράλληλα με τους άνδρες όπου υποβάλλονταν στην ίδια αχρεία γλώσσα και συμπεριφορά, από τα οποία δικαιωματικά έπρεπε να μην έχουν καμία εμπειρία. Αντιστεκόταν στην κυριαρχία του κεφαλαίου επειδή πίστευε στην ακεραιότητα και τον ανθρωπισμό των εργατικών τάξεων και σεβόταν την παραδοσιακότητα και την σταθερότητα της οικογενειακής ζωής τους.

Η σύγχρονη Αριστερά, εδραιωμένη στα πανεπιστήμια και στα ΜΜΕ, περιφρονεί την κοινωνικά συντηρητική φύση των εργατικών τάξεων. Αυτή η φύση εκλαμβάνεται ως μια ακόμα απόδειξη για την έλλειψη ευφυίας των εργατικών τάξεων, μαζί με την θετική τους στάση απέναντι στο Brexit και την δυσπιστία τους προς την μετανάστευση. Για την αριστερά, δεν είναι πλέον απαραίτητο να επιχειρηματολογήσεις για να απομυθοποιήσεις κάποιες ιδέες, αρκεί να δείξεις ότι αυτοί που τις ασπάζονται είναι απαίδευτοι. Αν το καταφέρεις αυτό, είναι αρκετό για να κάνεις τις ιδέες αυτές «πληβειακές». Η αριστερά περιφρονεί τους απαίδευτους λευκούς με διπλάσια μανία: έχουν την κηλίδα του λευκού προνομίου, αλλά ήταν αρκετά ηλίθιοι ώστε να το αποποιηθούν. Για την αριστερά, η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι μια τελετουργική μετάβαση, όπου οι λευκοί μπορούν να μάθουν να περιγράφουν την δομή της λευκότητάς τους και να ομολογούν τις αμαρτίες τους. Με την συμπλήρωση τριών χρόνων μετάνοιας και αυτοτιμωρίας, είναι πλέον κατάλληλοι να γίνουν ενήλικα μέλη της κοινωνίας, αλλά όπως όλοι οι προσήλυτοι διατηρούν ένα απύθμενο μίσος για τους μη προσηλυτισμένους.

Η μορφή της ταυτότητας που λαμβάνουν αυτοί οι Λευκοί, είναι απείρως εύπλαστη και αναλώσιμη, αλλά πάνω από όλα είναι μια αυτό-επιλεγόμενη ταυτότητα. Μόνο οι λούμπεν προλετάριοι είναι αναγκασμένοι να καταλαμβάνουν το ίδιο τετραγωνικό γης με τους πατέρες και τους παππούδες τους, και κατά συνέπεια να διατηρούν ληθαργικά τις ίδιες προγονικές απαγορευμένες συμπεριφορές, συμπεριφορές για τις οποίες τα πανεπιστήμια εννοούν να μας διαφωτίσουν ρητώς. Για τους λευκούς, το παρελθόν είναι ένα διαβολικό μέρος, και η ηθική αρετή βρίσκεται στην απάρνησή του και στην επιλογή μιας περισσότερο διαφωτισμένης μορφής του ανήκειν.

Αυτού του είδους η επιλογή ταυτότητας, συμβαδίζει απόλυτα με την γεωγραφική κινητικότητα η οποία έχει γίνει ο κανόνας στις Δυτικές χώρες μετά τον πόλεμο και τα δύο μαζί δηλώνουν την θέληση να απορρίψουμε την κληρονομιά μας και να εκριζωθούμε. Αυτές οι ταυτότητες σηματοδοτούνται μέσω των εφαρμογών στα κοινωνικά μέσα (social media), των φίλτρων στις εικόνες προφίλ και των hashtags, δηλαδή μέσω των κοινότυπων συμβόλων του κεφαλαίου.

Επομένως ποιόν τύπο κατοίκου του Manchester θα έπρεπε να βλέπουμε, όταν ελπίζουμε να βρούμε το πνεύμα του Manchester; Τις εξαγριωμένες, αυτόχθονες, εργατικές τάξεις, οι οποίες κατάγονται απευθείας από αυτούς τους εργάτες εργοστασίων των οποίων τη ζωή ήλπιζαν να βελτιώσουν ο Marx και ο Engels ή τους «έξυπνους», γνώστες των social media, περιστασιακούς κατοίκους αυτής της πόλης, με τις «ευσεβείς» εκφράσεις ηθικής υπεροχής;

Για τις αρχές, οι ζωές των νεαρών λευκών στον βορά είναι φτηνές και αναλώσιμες, όπως είδαμε στο Rotherham. Από τον δέκατο ένατο αιώνα έως τον εικοστό πρώτο, η εργατική τάξη στην Αγγλία ήταν απλά γρανάζια σε μια ευρύτερη μηχανή. Αλλά αυτοί οι οποίοι έμειναν και έβαλαν το κομματάκι τους και την πίστη τους στην Αγγλική ταυτότητα, ανήκουν σε μια ιστορία που θα διαρκέσει πολύ περισσότερο από τις τάσεις του facebook. Όταν σκάσει η φούσκα του κοσμοπολιτισμού, θα υπάρχουν λίγες Αγγλικές βελανιδιές που θα στέκονται εκεί που ήταν πάντα, με τις ρίζες τους φυτεμένες βαθιά στην Αγγλική γη.»

Φυλετικά, Ταξικά, Σοσιαλιστικά!

1 Ο Sadiq Khan είναι ο πακιστανικής καταγωγής δήμαρχος του Λονδίνου.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s