Arthur Schopenhauer: Περί κοινωνικής «ανόδου»…

Αγαπητοί αναγνώστες και συναγωνιστές. Είναι γνωστό ότι η ντόπια ακροδεξιά, είτε από συστημικό χαφιεδισμό είτε από ηλιθιότητα, προβάλει συχνά ως αξιοθαύμαστη ιδιότητα ενός οποιουδήποτε ατόμου, ενός πολιτικού, ενός ηγέτη ή μιας ιστορικής προσωπικότητας, την κοινωνική του «άνοδο» στο αστικό-καπιταλιστικό σύστημα. Εμείς θα αφήσουμε τον Schopenhauer, τον μεγάλο αυτόν Γερμανό φιλόσοφο, να εξηγήσει πως επιτυγχάνεται η κοινωνική «άνοδος» των ακροδεξιών.

«Εντελώς διαφορετικά είναι τα πράγματα αν κάποιος επιδιώκει να ανέβει ψηλά στις βαθμίδες των κρατικών αξιωμάτων, σκοπός για τον οποίο πρέπει να αποκτήσει εύνοια, φίλους και σχέσεις, για να μπορέσει μέσα από αυτά να φτάσει, σκαλί σκαλί, μέχρι τα πιο ψηλά αξιώματα. Εδώ ουσιαστικά είναι μάλλον καλύτερα να έρχεσαι στον κόσμο χωρίς περιουσία. Κάποιος που δεν γεννιέται μεν ευγενής, είναι όμως εξοπλισμένος με ορισμένα ταλέντα έχει ένα πραγματικό πλεονέκτημα αν είναι ένα ασήμαντο φτωχαδάκι. Γιατί αυτό που αναζητεί και εκτιμά κανείς περισσότερο, όχι μόνο στις συναναστροφές αλλά κυρίως στην περιοχή της επαγγελματικής ιεραρχίας, είναι η κατωτερότητα του άλλου.

Ένας ανθρωπάκος όμως που ζει στην ανέχεια είναι τόσο πεπεισμένος και διαποτισμένος από την ολοκληρωτική βαθιά και ολόπλευρη κατωτερότητα, ασημαντότητα και αναξιότητά του, όσο ακριβώς χρειάζεται για τον σκοπό που επιδιώκει. Μόνο αυτός επομένως υποκλίνεται τόσο συχνά και για τόση ώρα, και μόνο οι δικές του υποκλίσεις φτάνουν τις 90 μοίρες. Μόνο αυτός τα δέχεται όλα και χαμογελάει κι από πάνω. Μόνο αυτός αναγνωρίζει την πλήρη έλλειψη αξίας των επιδόσεών του. Μόνο αυτός εγκωμιάζει σε δεδομένη περίπτωση δημόσια με δυνατή φωνή κι επίμονα τα λογοτεχνικά κατακάθια των ανωτέρων του ή άλλων ανθρώπων με μεγάλη επιρροή σαν αριστουργήματα.»

Και συνεχίζει παρακάτω:

«Από την άλλη, όποιος έχει δικούς του πόρους για να ζήσει, κατά κανόνα δεν αφήνεται να τον κάνουν ότι θέλουν, είναι συνηθισμένος να προχωρεί με το κεφάλι ψηλά, δεν έχει μάθει όλα εκείνα τα τεχνάσματα, ίσως να υπερασπίζει ακόμα κάποια ταλέντα του, για τα οποία όμως θα έπρεπε να είχε καταλάβει πως είναι ανεπαρκή σε σχέση με τα τεχνάσματα των μετριοτήτων και εκείνων που τους σέρνουν οι άλλοι. Στο τέλος μάλιστα είναι σε θέση να διακρίνει την κατωτερότητα των ανωτέρων του, αλλά όταν φτάσουν οι αντιπαλότητες, παγώνει και μπερδεύεται.

Έτσι όμως δεν πάει κανένας μπροστά στην ζωή, τελικά ίσως φτάσει στο σημείο να πει μαζί με τον αναιδή Βολταίρο: «Έχουμε να ζήσουμε μόνο δύο ημέρες, δεν αξίζει τον κόπο να τις περάσουμε σερνάμενοι μπροστά στους άξιους περιφρόνησης αγύρτες» – δυστυχώς εν παρόδω, από αυτούς τους τελευταίους υπάρχουν στον κόσμο διαβολεμένα πολλά υποκείμενα.

Βλέπει λοιπόν κανείς πως ο λόγος του Γιουβενάλη: «Είναι δύσκολο να πάει κανείς μπροστά, όταν οι συνθήκες που επικρατούν εμποδίζουν την ανάπτυξη των ικανοτήτων» πιο πολύ ισχύει για τη σταδιοδρομία των αρίστων παρά για τους συνηθισμένους ανθρώπους του κόσμου.

Απόσπασμα από το έργο του Arthur Schopenhauer, «Το ασήμαντο αιώνια επαινούν», εκδόσεις Κάκτος, σελίδες 88-90.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s