Η ιδέα της πατρίδας.

Γενικά

Αγαπητοί αναγνώστες. Είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι ο «πατριωτικός-εθνικιστικός» χώρος έχει μετατραπεί ιδεολογικά σε έναν πύργο της Βαβέλ. Με τις ίδιες λέξεις περιγράφονται από διαφορετικούς ανθρώπους εντελώς διαφορετικές έννοιες. Αυτό αποτελεί σε ιδεολογικό επίπεδο το μεγαλύτερο ίσως πρόβλημα του χώρου, καθώς πάνω σε αυτό έχουν στηθεί τα διάφορα διαδικτυακά και πολιτικά μαγαζάκια του καθεστώτος. Εμείς έχουμε ως στόχο, το έχουμε δηλώσει ξεκάθαρα και στο παρελθόν, την ιδεολογική και πολιτική μας περιχαράκωση από αυτούς που δημιουργούν σύγχυση ιδεών με τη χρήση παρόμοιας φρασεολογίας με την δική μας, προσφέροντας ταυτόχρονα και μια σαφή ιδεολογική και πολιτική ερμηνεία του κόσμου.

Θεωρούμε ότι είναι απολύτως αναγκαίο να αναπτυχθεί μια σύγχρονη εθνικοσοσιαλιστική κριτική θεωρία, ώστε να μπορούμε να μιλάμε μεταξύ μας την ίδια γλώσσα. Όταν λέμε κριτική θεωρία, εννοούμε τον επαναπροσδιορισμό όλων των εννοιών και των αξιών του Εθνικισμού στα πλαίσια της δικής μας ιδεολογίας, όπως αυτή απορρέει από την ιστορική της εξέλιξη αλλά και τις αρχέγονες ρίζες της. Φιλοσοφία, επιστήμη και ιστορία είναι τα τρία θεμέλια κάθε κριτικής θεωρίας.

Συμφωνούμε με τους Μαρξιστές στο ότι οι τρέχοντες ορισμοί των κοινωνικοπολιτικών εννοιών χρειάζονται επαναπροσδιορισμό, μόνο που εμείς θα τους επαναπροσδιορίσουμε καθαρίζοντάς τους από την ιουδαϊκή και αστική διαστροφή του Μαρξισμού. Φυσικά δεν ισχυριζόμαστε ότι στον περιορισμένο χρόνο και με τα περιορισμένα μέσα που διαθέτουμε θα φέρουμε μόνοι μας εις πέρας αυτό το τιτάνιο έργο. Στόχος μας είναι, σε βάθος χρόνου, να αναπτύξουμε κάποια θέματα που θεωρούμε θεμελιώδη για τον Εθνικισμό, ελπίζοντας ότι σε αυτή την προσπάθεια θα συνδράμουν και άλλοι συναγωνιστές μέσα στα ιδεολογικά πλαίσια που θα χαράξουμε.

Μιας και μιλάμε για ιδέες και έννοιες, ας εξηγήσουμε ότι οι δικές μας ιδέες και έννοιες αποτελούν αφηρημένες αναπαραστάσεις του υπαρκτού κόσμου και δεν περιγράφουν κενά σύνολα ή αντικειμενικά ανύπαρκτες οντότητες. Επειδή μια ιδέα εμπεριέχει μεγάλη ποσότητα πληροφορίας και περιγράφει ένα πλήθος διαφορετικών αλληλοσυμπληρούμενων εννοιών και καταστάσεων, αποτελεί τρόπον τινά μια κωδικοποίηση όλων όσων εμπεριέχει.

Η πατρίδα.

Aς εξετάσουμε λοιπόν την έννοια της πατρίδας. Ετυμολογικά η λέξη «πατρίδα» προέρχεται από την λέξη «πάτερ» και εκφράζει την γη των πατέρων, δηλαδή των προγόνων. Η πατρίδα με την αρχέγονη σημασία της, δεν είναι φυσικά απλά ο ευκλείδειος γεωμετρικός χώρος εντός του οποίου διαβιούν οι αυτοπροσδιοριζόμενοι ως πατριώτες, αλλά έχει βιολογική φύση και υπόσταση. Όταν λέμε βιολογική υπόσταση εννοούμε υλική και ψυχολογική κι αυτό είναι κάτι που θα προκύψει αβίαστα από τα επόμενα επιχειρήματά μας.

Η «πατρώα γη» λοιπόν όπως την αντιλαμβάνονταν οι πρόγονοί μας από την αρχαιότητα μέχρι τον μεσαίωνα, ως ιδέα γεννούσε ένα σύνολο ψυχολογικών συνειρμών που εκτείνονταν από την υλική επιβίωση μέχρι την λαϊκή κουλτούρα τους. Η πατρίδα ήταν αυτή που συμπεριελάμβανε την οικογένεια και την οικογενειακή τους περιουσία, δηλαδή τα κτήματα ή τους βοσκότοπούς τους, επομένως εμπεριείχε το προϊόν της εργασίας τους και το δίκαιο μερίδιό τους στην κατοχή των μέσων παραγωγής. Αυτή ήταν η υλική διάσταση της πατρίδας.

Η πατρίδα συμπεριλάμβανε το φυλετικό σύνολο που ονομάζουμε εθνική-λαϊκή κοινότητα, δηλαδή τον στενό οικογενειακό κύκλο, τους φίλους, τους συγγενείς και τα αγαπημένα τους πρόσωπα γενικότερα. Επίσης συμπεριελάμβανε τον εθνικό-φυλετικό τρόπο ζωής τους, δηλαδή τα ήθη, τα έθιμα τις ιδέες και γενικότερα τα πολιτιστικά στοιχεία κάθε λαού. Τέλος εμπεριείχε και το φυσικό περιβάλλον εντός του οποίου ανατράφηκε το άτομο. Αυτή ήταν η ψυχολογική-συναισθηματική διάσταση της πατρίδας.

Από τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα ότι ακόμα κι όταν ένας λαός βρίσκεται υπό οικονομική ή στρατιωτική κατοχή, μπορεί ως φυλετική και πολιτιστική κοινότητα να διατηρεί μέσα του την ιδέα της πατρίδας, αρκεί να εμφανίζει συνεκτικότητα καταγωγής, πολιτισμού και αντιλήψεων. Αντίθετα ένας λαός μπορεί να διαβιώνει σε ένα νομικά ανεξάρτητο κράτος, αλλά να έχει τόσο πολύ διαφθαρεί και αποσυντεθεί που η λέξη «πατρίδα» να στερείται κάθε πραγματικού νοήματος.

Υπό αυτήν την έννοια, η φράση του Μαρξ ότι οι «προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα» είναι ορθότατη αλλά ημιτελής καθώς στην βιομηχανική και μεταβιομηχανική κοινωνία της ιουδαϊζουσας ελίτ και των αστών, κανείς δεν έχει πατρίδα!

Οι Έλληνες σήμερα ανήκουν στην Ελληνική φυλή, έχουν μια εθνική συνείδηση -έστω και όχι ισχυρή- επομένως αποτελούν ένα έθνος, αλλά δεν έχουν πατρίδα, όχι επειδή τους την πήραν οι αφροασιάτες έποικοι αλλά διότι είναι ατομιστές! Πολύ πριν τους εξουσιάσουν οι διεθνιστές της αριστεράς, οι Έλληνες έχασαν την πατρίδα τους από τους δεξιούς που αποκαλούνταν «πατριώτες». Ο Έλληνας βουτηγμένος μέσα στην υπερκατανάλωση, δεν έχει κανένα δεσμό με την εθνική του κοινότητα, στην οποία ουσιαστικά δεν ανήκει αφού αυτή, όπως την περιγράψαμε παραπάνω, δεν υφίσταται.

Ανήκει μόνο ως πολιτικά και οικονομικά υποτελής σε ένα κράτος το οποίο αυτοαποκαλείται ελληνικό και σε μια επιχείρηση που τον ξεζουμίζει και τον εξουσιάζει οικονομικά. Αν είναι άνεργος ή δημόσιος υπάλληλος, τουλάχιστον τον εξουσιάζει μόνο το κράτος οπότε, από μια άποψη, είναι καλύτερα γι αυτόν. Άλλωστε με βάση το φιλελεύθερο μεταπολεμικό κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, ο καθένας είναι υπεύθυνος για την ατομική του επιβίωση και πρόοδο. Επομένως κανείς δεν νοιάζεται για μια «πατρίδα» η οποία δεν νοιάζεται γι αυτόν. Η αμοιβαιότητα συναισθημάτων, είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης και σε καμιά περίπτωση η αδιαφορία για μια τέτοια «πατρίδα» δεν είναι καθαρά υλιστική αλλά αντιθέτως απορρέει από την ίδια την ανθρώπινη φύση.

Η δική μας αντίληψη περί πατρίδας, εδράζεται σε αυτήν ακριβώς την αρχέγονη αντίληψη, όπου η ανθρώπινη ελευθερία εξασφαλίζεται μέσω της συμμετοχής στην κοινότητα των ομοίων κατά τον πόλεμο, την εργασία και την φυλετική αναπαραγωγή. Η ανάγκη του ατόμου να ανήκει σε ένα περιορισμένο γεωγραφικά εθνικό σύνολο στο οποίο μπορεί να συμμετέχει ισότιμα γεννά το αίσθημα του πατριωτισμού.

Αστικός πατριωτισμός.

Μετά την βιομηχανική επανάσταση και την ταξική κυριαρχία των ιουδαϊζοντων αστών, η ενιαία βιολογική αντίληψη του πατριωτισμού που υπήρχε μέχρι τότε υποχώρησε, δίνοντας την θέση της στον φιλελεύθερο πατριωτισμό και εθνικισμό. Τότε ακριβώς εξαπλώθηκε και ο αστικός ψευτο-ιδεαλισμός που εξακολουθεί να μολύνει τον εθνικισμό μέχρι και σήμερα. Είναι αυτός ο «ιδεαλισμός» της αστικής τάξης τον οποίο σπεκούλαρε ο Χιτλερισμός για να εδραιωθεί στην εξουσία, με τα γνωστά αποτελέσματα. Είναι ο εθνικισμός του Μεταξά, του Δραγούμη, του Περικλή Γιαννόπουλου και γενικότερα όλων των Ελλήνων εθνικιστών του δεκάτου ενάτου και εικοστού αιώνα. Λαμπρή εξαίρεση αποτέλεσε η ιδεολογική διακήρυξη του ΕΟΕΑ-ΕΔΕΣ, η οποία ήταν σαφώς επηρεασμένη από τον Ευρωπαϊκό εθνικισμό του μεσοπολέμου, κι όχι από τον Ελληνικό.

Θα βρισκόμασταν ακόμα μεταξύ Μαρξισμού και αστικού πατριωτισμού, αν η Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση, οι αδελφοί Strasser, ο φυλετικός δαρβινισμός του Adolf Hitler (αυτό οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε) και ο επαναστατικός φασισμός των μελανοχιτώνων και των φαλαγγιτών, δεν είχαν ξαναφέρει τον εθνικισμό πίσω στις βιολογικές του βάσεις.

Ο αστικός πατριωτισμός, δια του ρομαντισμού, μετέφερε τον εθνικισμό στο πεδίο των αφηρημένων ιδεών χωρίς καμιά υλική υπόσταση και χωρίς κανένα ψυχολογικό αντίκρισμα για τα μικροαστικά στρώματα και το προλεταριάτο.

Οι καλοβολεμένοι άκαπνοι αστοί, ονειρεύονταν ιππότες και σπαθιά σαν τα κοριτσάκια, την ώρα που η πλατιά προλεταριακή μάζα αποδεκατιζόταν από την φτώχεια και την υπερεργασία στους αγρούς και στα εργοστάσια. Ήταν ένας «πατριωτισμός» του οποίου οι έννοιες δεν αντιπροσώπευαν καμία απτή πραγματικότητα, εξιδανικεύοντας ανύπαρκτες καταστάσεις αλλότριες προς την ανθρώπινη φύση, ακριβώς όπως και οι Μαρξιστές.

Ένας πατριωτισμός που στόχο είχε να διαιωνίσει την ταξική κυριαρχία των αστών, ζητώντας τα πάντα από τον λαό χωρίς να του προσφέρει τίποτα και πάνω από όλα χωρίς να του προσφέρει αξιοπρέπεια. Ένας πατριωτισμός και εθνικισμός στο όνομα μιας ιδέας, για την οποία έπρεπε να υπομείνουν την φτώχεια και την εξαθλίωση κι όταν χρειαστεί να σφαγιαστούν οι λαοί της Ευρώπης, χωρίς να την κατανοούν. Ένας πατριωτισμός που απαιτούσε να πεθάνουν χιλιάδες πατριώτες, για να χοντρύνουν κι άλλο οι κοιλιές των πλουσίων, όπως έλεγε ο τελευταίος ίσως πραγματικός αριστοκράτης, ο Jose Antonio Primo de Rivera.

Η φιλελεύθερη πανούκλα που έφερε μέσα του ο αστικός πατριωτισμός τον κατέτρωγε όλο και περισσότερο. Αρχικά αποκόπηκε από την βιολογική και υλική του υπόσταση, μετά έχασε την ψυχολογική του σημασία για τον λαό και στο τέλος ηττήθηκε κατά κράτος από τον Μαρξισμό, που με μια εξαιρετική αγκιτάτσια παρουσίασε μια φαινομενικά ιδανική λύση στις απαίδευτες από τους αστούς λαϊκές μάζες, παρακινώντας αυτές στην πολιτική βία.

Ο Μαρξισμός έχοντας κυριαρχήσει κατά κράτος έναντι του αστικού πατριωτισμού, όπως ήταν εξελικτικά αναμενόμενο, φάνταζε πανίσχυρος στην εποχή του μεσοπολέμου. Όμως ο αρχέγονος κόσμος των ιδεών, αυτός που είχε προσπαθήσει να τον θάψει η Γαλλική Επανάσταση, δεν είχε ακόμα πει την τελευταία του λέξη. Το άριο πολεμικό πνεύμα που ζούσε βαθιά κρυμμένο στις αγροτικές και εργατικές μάζες, ξεσηκώθηκε από φυλετικό ένστικτο απέναντι στους ιουδαιομαρξιστές και τους ακροδεξιούς κομπραδόρους του Σιωνισμού.

Ήταν τότε που τα λαϊκά στρώματα τίναξαν από πάνω τους σαν τις μύγες, τον αστικό πατριωτισμό και τον ψευτο-ιδεαλισμό του. Οι απόγονοι των Βίκινγκς, των Αχαιών, των Ρωμαίων, των Σταυροφόρων, των Κοντοτιέρων και των Κουρσάρων, αυτοί οι «μπολσεβίκοι» της δεξιάς που σφαγιάστηκαν ύπουλα και βρώμικα από τους τραπεζίτες και τους βιομηχάνους στην Γερμανία στις 30 Ιουνίου του 1934, έκαναν τους πραγματικούς μπολσεβίκους να το βάλουν στα πόδια.

Οι αστικοπατριώτες τρόμαξαν από αυτήν την δύναμη της βίας του επαναστατικού εθνικισμού. Οι ξιφολόγχες για τις οποίες μίλαγαν στα μυθιστορήματά τους, τώρα πλέον ακονίζονταν στα πεζοδρόμια, έξω από τις πόρτες τους. Ναι ο Δαρβίνος είχε νικήσει! Ο Θεός που ευαγγελίζονταν, δεν ήταν πλέον εκεί για να τους σώσει ή τέλος πάντων δεν ήταν με τον τρόπο που αυτοί θα ήθελαν να είναι, αλλά με έναν δικό Του ακατανόητο γι αυτούς τρόπο…

O δικός μας πατριωτισμός.

O δικός μας πατριωτισμός, πισώπλατα μαχαιρωμένος από την ακροδεξιά αντίδραση καθόλη την διάρκεια του μεσοπολέμου αλλά και κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ηττήθηκε αλλά φυσικά δεν πέθανε. Δεν πέθανε ακριβώς διότι είναι έμβιος και όχι άβιος. Βρίσκεται μέσα στον άνθρωπο κι όχι έξω από αυτόν όπως οι θρησκείες της ανατολής, ο Μαρξισμός και ο ψευτο-ιδεαλιστικός αστικός εθνικισμός και πατριωτισμός.

Δεν είναι νοητικό κατασκεύασμα αλλά τρόπος ζωής με απτά παραδείγματα. Είναι πολύ συγκεκριμένος στην μορφή και στην ουσία του, απλά κωδικοποιείται με αφηρημένους όρους και έννοιες (πχ φυλή, σοσιαλισμός, επικαρπία κλπ) που όταν ξετυλίγονται, ο συναγωνιστής βλέπει μπροστά του έναν καθαρότατο πίνακα και όχι μια ρυπαρή φιλελεύθερη θολούρα.

Είναι μια βιωματική κοσμοθεωρία κι όχι ένα πνευματικό ναρκωτικό. Ο δικός μας πατριωτισμός, κληρονομείται γονιδιακά πριν διδαχθεί βιωματικά. Ο δικός μας πατριωτισμός έχει ως φορείς ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπων σε κάθε έθνος, που έχουν ως αποστολή την δαρβινική επικράτησή τους στην αιώνια μάχη των ειδών.

Αν κάποιοι θεωρούν τον δικό μας πατριωτισμό «μπολσεβίκικο», με χαρά θα τους χαρίσουμε το τέλος των μενσεβίκων!

15940993_1732368440425293_7306267085335948381_n

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s