Σπάσε την παγωμένη βιτρίνα των αστών!

Έξω χιονίζει, κάνει κρύο κι εμείς είμαστε στη ζεστασιά του σπιτιού μας. Ακόμη κι όσοι έχουν λίγες παροχές και αναγκάζονται να φορούν διπλά ρούχα, έχουν ένα σίγουρο καταφύγιο. Αυτή την ώρα όλοι λέμε «Τι ωραία που είναι που χιονίζει!», «Ωραία εδώ, στη ζέστη» και λοιπά, με ελάχιστους από εμάς να συνειδητοποιούν ότι την ίδια ώρα, αυτό που δεν λέμε, είναι και το πραγματικό δράμα. Είναι ωραία που έξω χιονίζει και χαζεύουμε το χιόνι, αλλά άλλοι υποφέρουν, παλεύουν κυριολεκτικά να κρατηθούν στη ζωή και κάποιοι θα χάσουν τη μάχη.

Δεν ξέρω αν είναι χειρότερος ο θάνατος ή η συνεχής μάχη να κρατηθείς ζωντανός μόνο και μόνο για να παλεύεις καθημερινά· αυτό άπτεται της αντίληψης και της «αισθητικής» του καθένα προσωπικά. Αυτό που σίγουρα είναι χειρότερο κι απ’τα δύο, είναι η κατάσταση καθ’αυτή.

Την ίδια στιγμή που οι περισσότεροι από εμάς (ως κοινωνία) παρευρεθήκαμε σε συμπόσια με αφορμή τις γιορτές, φάγαμε και ήπιαμε μέχρι σκασμού, κάποιες υπάρξεις βρίσκονται στους δρόμους ψάχνοντας ένα πρόχειρο κατάλυμα για να προστατευτούν για λίγο απ’την παγωνιά και το χιόνι, γυρεύουν στα σκουπίδια λίγα αποφάγια και ψάχνουν πού θα γουρνιάσει λίγο νερό για να πιουν. Αναφέρομαι σε άστεγους συμπολίτες μας και αδέσποτα ζώα (απ’τα οποία σε μεγαλύτερο κίνδυνο βρίσκονται τα σκυλιά).

Ασφαλώς, η απασχόληση του μυαλού και μόνο μ’αυτό το θέμα (πόσω μάλλον η έκκληση για βοήθεια) από διάφορους στον χώρο θεωρείται «κατινιά», γνωρίζει περιφρόνηση ή και περιγελάται. Προσωπικά οικτίρω αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι, όχι μόνο εθνικιστές δεν είναι στην πραγματικότητα, ούτε έχουν καμία σχέση με τον σοσιαλισμό στην βαθύτερη και πραγματική ουσία του, αλλά είναι βαθύτατα ατομιστές και περιθωριακοί. Ανθρωποειδή τα οποία θωρακίζονται πίσω απ’τον μισανθρωπισμό τους και η μόνη τους ενασχόληση είναι κάθε λογής ανούσια ασχολία κι αυτή σε καθαρά επιδερμικό στάδιο.

Σε καμία περίπτωση δεν μπορείς να τους βοηθήσεις όλους, ούτε προτείνω να ισοπεδώσουμε τα μέτρα και τους κανόνες υγιεινής όπως οι χίπιδες (ιστορικοί και σύγχρονοι). Σίγουρα, δεν θα κάνεις το σπίτι σου κοινόβιο, ούτε θα κρυώνεις εσύ προκειμένου να δώσεις κουβέρτες και ρούχα σε άστεγους και εθελοντές φιλοζωικών. Παρόλα αυτά, όμως, όλοι έχουμε παλιά ρούχα που δεν μας χρησιμεύουν, κουβερλί, σεντόνια ή οτιδήποτε άλλο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για ενίσχυση ενός καταλύματος. Ακόμη κι αυτό αν δεν σκοπεύει ή δεν μπορεί να κάνει κάποιος, όλοι έχουμε τη δυνατότητα ν’αφήσουμε δύο μπολάκια με νερό και αποφάγια έξω απ’την πόρτα μας (το οποίο είναι και απόλυτα νόμιμο, εφόσον δεν δημιουργούμε σκουπίδια, σύμφωνα με τον νόμο 4235/2014).

Και όχι, όλοι οι άστεγοι δεν είναι άεργοι τεμπέληδες που πεισματικά δεν πήγαιναν να δουλέψουν. Όχι, δεν προστατεύει όλα τα ζώα η γούνα τους. Όχι, οι σακούλες που ανοίγουν οι αδέσποτες αυτές υπάρξεις (ζώα κι άνθρωποι αμφότεροι) δεν αρκούν για να να φάνε επαρκώς για να επιβιώσουν. Ψάχνουν ψίχουλα ίσα-ίσα για να κρατηθούν στη ζωή, παλεύουν με αρρώστιες και περιβαλλοντικές συνθήκες και ενίοτε με τον ίδιο τον θάνατο. Όχι, δεν ήταν πάντα έτσι.

Κάποτε, αυτοί οι άνθρωποι είχαν από μια δουλειά, σπίτι, οικογένεια, φίλους και αυτό που ξέρουμε ως «κανονική ζωή». Οι λόγοι που τους οδήγησαν σ’αυτή την κατάσταση μπορεί να είναι πολλοί και δεν είμαστε σε θέση να τους γνωρίζουμε. Κάποτε, ήταν λόγοι για τους οποίους άξιζαν την περιφρόνησή μας· ναρκωτικά, αεργία, αντιλήψεις και ούτω καθεξής. Σήμερα είναι η ανεργία, οι μείωση των κρατικών παροχών, τα χρέη κλπ.

Και όχι, δεν ανήκουν όλοι στην κατηγορία των αεριτζήδων, οι οποίοι δανείστηκαν, έκαναν τα λεφτά καταναλωτικές αγορές, ταξίδια και οτιδήποτε άλλο· υπάρχουν άνθρωποι που δανείστηκαν για ν’αγοράσουν ένα σπίτι, έχασαν ξαφνικά τη δουλειά τους και βρέθηκαν χρεωμένοι. Υπάρχουν άνθρωποι που ζούσαν με 500 ή 600 ευρώ σύνταξη, η οποία έγινε λιγότερα από 300 και βγαίνουν στον δρόμο με το ωραίο τους πουλοβεράκι και ψάχνουν στα σκουπίδια για λίγο φαγητό. Άλλοι φορούν το μόνο τους ανθεκτικό μπουφάν και ψάχνουν μπουκάλια στα σκουπίδια για να πουλήσουν τα καπάκια μήπως βγάλουν ελάχιστα χρήματα για να παρέχουν στα παιδιά τους.

Δεν είναι της φαντασίας μου. Είναι δίπλα μας, σε κάθε γειτονιά, σε κάθε πόλη, σε κάθε σχολείο, και είναι Έλληνες. Δεν μας ενδιαφέρει αν πάγωσαν οι μετανάστες. Λυπούμαστε που ίσως πάθουν κάποιο κακό διότι δεν είμαστε μισάνθρωποι, αλλά ως εκεί. Τη στιγμή που πάνω από 200.000 οικογένειες Ελλήνων ζουν κάτω απ’το όριο της φτώχειας, χωρίς ρεύμα στα σπίτια τους, χωρίς πόρους για να κάνουν το καλύτερο που μπορούν για την κοινωνία και τους εαυτούς τους, δεν μας ενδιαφέρει τι συμβαίνει στα Hot spot.

Το πρόβλημα είναι όταν ο «χώρος» δεν ενδιαφέρεται ούτε γι’αυτούς τους Έλληνες. Θεωρούμε ότι αυτοί οι Έλληνες που τρώνε απ’τα σκουπίδια και τα παιδιά που πεθαίνουν απ’τα μαγκάλια είναι μέρος από το καλύτερο αίμα του λαού μας που πετιέται από γέννας στον φυλετικό κάδο απορριμάτων και αυτό μας απασχολεί περισσότερο απ’την άποψη του κάθε μισανθρώπου που δεν χωράει πουθενά στην κοινωνία και βρέθηκε στον χώρο μήπως και γίνει άνθρωπος.

Και, μιας και έχει συζητηθεί αρκετά ιδιωτικώς αυτό το ζήτημα, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν φταίει μόνο ο κόσμος που δεν στρέφεται προς τον «χώρο» σε γενικές γραμμές, διότι ο ίδιος ο «χώρος» δεν κάνει κάτι γι’αυτό. Ο πραγματικός άνθρωπος ασχολείται με πολλά πράγματα με τα οποία ο «χώρος» δεν ασχολούνταν επί σειρά ετών (αν όχι δεκαετιών) και κάποιοι εξακολουθούν και δεν ασχολούνται. Κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα συμβάντα των ’30 και ’40· και κανείς δεν ενδιαφέρεται για τα φετίχ του καθενός. Ο κόσμος ασχολείται με τη δουλειά του, την οικογένεια, τα οικονομικά προβλήματα, το αβέβαιο μέλλον, τις παροχές που έπαψαν να δέχονται κλπ. Ο «χώρος», εφόσον οι περισσότεροι που τον συντελούν είτε δεν έχουν τέτοια προβλήματα είτε τα έχουν αλλά είναι αρκετά περιθωριακοί ώστε ν’ασχολούνται με φετίχ, δεν έχει θίξει τέτοια θέματα· δεν έχει φωνή σ’αυτά· δεν τα γνωρίζει καν. Ο απλός πολίτης, όμως, συμπονεί τον άστεγο, αφήνει τα αποφάγια στην άκρη του δρόμου για να φάνε τα αδέσποτα και παλεύει για το μεροκάματό του.

Παρομοίως μας απασχολούν και οι αδέσποτες τετράποδες ψυχές που στοιχειώνουν τους δρόμους, τα χωράφια, και την εικόνα της κοινωνίας. Όχι μόνο επειδή αυτά τα ζώα είναι το αποτέλεσμα της κυριολεκτικής φυσικής επιλογής (επιβίωση μόνο των πιο ισχυρών απογόνων) και το αποτέλεσμά της είναι αξιόλογοι οργανισμοί και χαρακτήρες ζώων, αλλά και επειδή οι ζωές αυτές είναι κυριολεκτικά αβοήθητες. Αν δεν βρουν φαγητό στα σκουπίδια, θα πεθάνουν από την πείνα. Αν δεν βρουν μια τρύπα να χωθούν, θα πεθάνουν απ’το κρύο. Αν δεν βοηθηθούν από εμάς με φαρμακευτικές αγωγές, θα πεθάνουν απ’τις αρρώστιες.

Δεν φταίνε τα ζώα που βρίσκονται εκεί. Φταίνε οι άνθρωποι που τα έβαλαν εκεί. Φταίνε οι άνθρωποι που δεν στειρώνουν τα κατοικίδιά τους, που αφήνουν τα κατοικίδιά τους ν’αναπαραχθούν ανεξέλεγκτα και μετά παρατάνε τα κουτάβια στο έλεος του Θεού σε πόλεις, σκουπιδοτενεκέδες, χωράφια, βουνά, πουρνάρια και οπουδήποτε αλλού.

Ας πούμε ότι δέχομαι να τα παρατήσουν κάπου μαζί με λίγο νερό, μέχρι να τα βρει κάποιος. Αυτοί που τα πυροβολούν, τα δένουν σε σακούλες ή τσουβάλια για να πεθάνουν μόνα τους αβοήθητα, τι καταλαβαίνουν;

Η «πλάκα» σε όλο αυτό είναι ότι κάποιοι υποτιθέμενοι «εθνικιστές» και «σοσιαλιστές» βρίσκουν ικανοποίηση σε όλο αυτό. «Τι αξία έχει η ζωή ενός αδέσποτου ημίαιμου; Μόνο τα pitbull είναι σκυλιά» αλλά κι αυτά χωρίς ιδιαίτερη αντίληψη, μην κακομαθαίνουμε. Οικτρά ανθρωπάκια με οξυδέρκεια ίση με ενός κάστανου που έχουν και το θράσος να μιλάνε και για «άριους», «ελίτ» και λοιπές μπούρδες χωρίς να αντιλαμβάνονται (ω, τι έκπληξις) ότι, αν υπήρχε αυτή η «ελίτ» και αυτή η τάξη των «αρίων», όχι μόνο δεν θα ανήκαν σ’αυτές, αλλά θα ήταν οι πρώτοι που θα έχαιραν της περιφρόνησης της εν λόγω κάστας, αν δεν βρίσκονταν σε τίποτα στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για να μην τους βλέπουν οι έξω και χαλάει το image των «αρίων».

Σε μια κοινωνία που αποσυντίθεται, σ’έναν λαό που αργοπεθαίνει, εμείς καλούμαστε να γίνουμε η φωνή του δικαίου και να επιχειρηματολογήσουμε υπέρ αυτού, μιας και τα αυτονόητα έχουν ηττηθεί απ’τα πολιτικώς ορθά. Το δίκαιο σ’αυτή την περίπτωση είναι να υπάρχει ένα σπίτι για κάθε Έλληνα, ασφάλεια και παροχές για όλα τα ελληνόπουλα, καταφύγιο και φροντίδα για όλα τα ζώα, εργασία για κάθε πολίτη, σχολεία, ιατρική περίθαλψη και κάθε άλλου είδους παροχές για όλους τους Έλληνες.

Αυτά, δηλαδή, τα οποία φροντίζει το κράτος να παρέχει στους μετανάστες στα hot spot και στερεί απ’τους Έλληνες. Αυτά που παρέχει στους παράνομους και στερεί από αθώες αβοήθητες ψυχές επειδή είχαν την «ατυχία» να γεννηθούν τετράποδοι με χνουδωτές ουρές και υγρές μύτες κι όχι μουσουλμάνοι εισβολείς.

15727054_393463747712123_6159943168107118071_n

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s