Φιλελευθερισμός: μια διαχρονική φυλετική νόσος. (Μέρος B’)

Πολιτιστικός και εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός.

Ο πολιτιστικός φιλελευθερισμός εστιάζει στην ελευθεριότητα της τέχνης ως μέσο αυτοέκφρασης του δημιουργού της. Πρόκειται για μια τέχνη η οποία συνήθως δεν εμπεριέχει κανένα ιδανικό ή ανώτερη ηθική αξία, αλλά απλώς εκφράζει ένα κουβάρι από ψυχολογικά συμπλέγματα, αγωνίες και προβληματισμούς του «δημιουργού» της. Με την «λογική» των φιλελεύθερων, η ατομική έκφραση στην τέχνη είναι υπέρτατο αγαθό και υπερισχύει του κοινού ήθους και των θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων του λαού. Επομένως κατά αυτούς δεν πρέπει να αντιδρούμε στην καλλιτεχνική προαγωγή της πορνείας, της ομοφυλοφιλίας, της παιδεραστίας κλπ ή στην διαπόμπευση εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων, ηρώων, Αγίων κλπ διότι τους περιορίζουμε το δικαίωμα να εκφράσουν ελεύθερα την ανωμαλία τους!

Στην πραγματικότητα ο πολιτιστικός φιλελευθερισμός αποτελεί μια έκφραση της διαστροφής της φιλελεύθερης ψευτοδιανόησης, η οποία στοχεύει στην αλλοίωση του ήθους και στην κάμψη των φυσιολογικών αντιστάσεων στον εκφυλισμό, των λαϊκών στρωμάτων. Χορηγός φυσικά όλων αυτών των «καλλιτεχνών» είναι η οικονομική ολιγαρχία με την οποία διατηρούν στενές σχέσεις και «επαφές».

Ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός, αρνείται ευθέως το δικαίωμα του επίσημου κράτους να διαμορφώνει την εκπαιδευτική πολιτική και να καθορίζει την μορφή και το περιεχόμενο της σχολικής γνώσης. Προωθεί τη διαφοροποίηση στους στόχους και τις μεθόδους υλοποίησης των αναλυτικών προγραμμάτων ανά περιφέρεια, με σκοπό δήθεν την καλύτερη προσαρμογή τους στις τοπικές κοινωνίες. Ουσιαστικά ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός αποτελεί το όχημα με το οποίο θα αποδομηθεί η εθνική και θρησκευτική διαπαιδαγώγηση, ξεκινώντας από τις περιοχές με μεγάλο αριθμό «μειονοτικών» μαθητών. Με τον όρο «μειονοτικοί» δεν εννοούμε τις αναγνωρισμένες μειονότητες, αλλά όλους όσους είναι συγκεντρωμένοι σε μια ορισμένη περιοχή (πχ Κυψέλη) και είναι αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι.

Αν πχ το κέντρο της Αθήνας έχει μεγάλο αριθμό Αφρικανών μουσουλμάνων, είναι λογικό για τους φιλελεύθερους όλα τα παιδιά, συμπεριλαμβανομένων και των Ελληνόπουλων για λόγους διαπολιτισμικότητας, να διδάσκονται πχ την Αφρικανική ιστορία και τα βασικά στοιχεία της ισλαμικής θρησκείας. Φυσικά σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των εκπαιδευτικών προγραμμάτων θα παίζουν πάντα και οι κατά τόπους ΜΚΟ, δηλαδή οι εκτός κρατικής ιεραρχίας τοποτηρητές των εγχώριων και ξένων αφεντικών.

Επίσης ο εκπαιδευτικός φιλελευθερισμός έχει και ένα οικονομικό σκέλος, την προσαρμογή των αναλυτικών προγραμμάτων των σχολείων στην ντόπια αγορά εργασίας, έτσι ώστε να μπορούν τα σχολεία να τραβήξουν χορηγίες από επιχειρήσεις που δραστηριοποιούνται στην ευρύτερη περιοχή. Μην φανταστεί βέβαια κανείς ότι οι κεφαλαιοκράτες επιχειρούν να ωφεληθούν άμεσα οικονομικά από αυτό. Πρόκειται για άλλη μια τεχνική επιβολής και ολοκληρωτικού ελέγχου της νεολαίας από τους φιλελεύθερους έτσι ώστε να εμπεδώνεται από μικρή ηλικία στους πολίτες η υπακοή και η υποταγή σε όσους έχουν το χρήμα!

Μαρξιστές φιλελεύθεροι.

Μέχρι στιγμής αποφύγαμε να ορίσουμε τον φιλελευθερισμό και αρκεστήκαμε στο να τον περιγράψουμε, έτσι ώστε ο αναγνώστης να σχηματίσει μια απτή εικόνα του φιλελεύθερου ιδεολογήματος. Όμως η κατανόηση της φιλελεύθερης φύσης της αστικής δεξιάς και ιδιαίτερα του Μαρξισμού, απαιτούν επαρκείς θεωρητικές γνώσεις επί του θέματος. Θα ορίσουμε τον φιλελευθερισμό και την άκρως αντίθετή του ιδεολογία, τον συντηρητισμό, όπως τις ορίζει ο μεγάλος θεωρητικός του Εθνικοσοσιαλισμού και της Συντηρητικής Επανάστασης, Otto Strasser.

Συντηρητική είναι μια ιδεολογία που μετατρέπει το Εμείς, δηλαδή την κοινότητα ομοίων ατόμων, σε κέντρο του σύμπαντος ενώ φιλελεύθερη είναι μια ιδεολογία που στο επίκεντρό της θέτει το Εγώ. Ο συντηρητισμός είναι η ιδεολογία του καθήκοντος ενώ ο φιλελευθερισμός η ιδεολογία της ελευθεριότητας. Υπό αυτήν την έννοια και μόνο δηλώνουμε βαθύτατα συντηρητικοί!

Ας ξεκινήσουμε με τον πιο «παράδοξο» ισχυρισμό μας, δηλαδή ότι ο Μαρξισμός είναι μια κατά βάση φιλελεύθερη ιδεολογία. Το παράδοξο έγκειται στο ότι οι κομμουνιστές αναφέρονται συνεχώς στο λαό, στην κοινότητα κλπ δηλαδή σε κάτι που ομοιάζει περισσότερο με το Εμείς παρά με το Εγώ. Όμως για τον Μαρξισμό η κοινότητα απλά αποτελεί ένα μέσο για την ατομική υλική ευμάρεια και για την απελευθέρωση από κάθε κοινωνικό περιορισμό. Η κρατικοποίηση των πάντων υποτίθεται ότι θα μεγιστοποιήσει την παραγωγή πλούτου και θα την διανείμει δίκαια στους συντελεστές της. Δηλαδή με βάση τον Μαρξισμό, οι εργάτες θεωρητικά θα μεγιστοποιήσουν τα μερίδιά τους από τα κέρδη ακριβώς όπως κάνουν στον καπιταλισμό οι μέτοχοι. Η παραγωγή πλούτου προς όφελος συνολικά της κοινότητας, ή του Έθνους γενικότερα, ανεξαρτήτως ατομικών απολαβών είναι κάτι άγνωστο στην θεωρία του Μαρξισμού.

Στόχος του Μαρξιστή είναι η μεγιστοποίηση των ατομικών απολαβών μέσα από την συμμετοχή σε ένα κοινωνικό σύνολο. Τα υγιή συναισθήματα που δένουν ένα σύνολο, όπως πχ η αγάπη, η δοτικότητα ή ο ηρωισμός, είναι απλά παράγωγα του υλικού κέρδους. Επομένως η Μαρξιστική «ομάδα» εμφανίζεται συνεκτική μόνο με βάση το κέρδος. Αυτός είναι και ο λόγος που ο Μαρξισμός δεν αναγνωρίζει ως αυθύπαρκτες τις αξίες της φυλής, του Έθνους, της οικογένειας και της πατρίδας και τους προσδίδει μόνο κερδοσκοπική αξία! Άλλωστε και η ταξική πάλη όπως περιγράφεται από τον Μαρξ, έχει καθαρά ατομικιστικό χαρακτήρα αφού οι συμμετέχοντες σε αυτήν μάχονται απλά για να αποκομίσουν μεγαλύτερα προσωπικά οφέλη.

Ο Μαρξιστής παλεύει για το προσωπικό του όφελος ακριβώς όπως και ο κεφαλαιοκράτης, μόνο που ο κεφαλαιοκράτης χρησιμοποιεί την δύναμη του χρήματος ενώ ο Μαρξιστής την δύναμη των λαϊκών μαζών. Μάλιστα ο Μαρξ δεν κατηγορεί τους καπιταλιστές ως ανήθικους, απλά καταδικάζει τον καπιταλισμό ως σύστημα, αφού θεωρεί ότι ο οποιοσδήποτε στη θέση τους θα έκανε το ίδιο.

Τελικά ο Μαρξισμός συνοψίζεται στο ρητό: «Όλοι μαζί μπορούμε να κερδίσουμε περισσότερα, ο καθένας για τον εαυτό του», ενώ ο καπιταλισμός στο ρητό: «Ο καθένας μόνος του μπορεί να κερδίσει περισσότερα για τον εαυτό του».

Εδώ φυσικά αναφερόμαστε μόνο στην θεωρία του Μαρξισμού -ανεξάρτητα από το ότι στην πράξη ο Μαρξισμός το μόνο που έφερε ήταν μια έρημο από πείνα και κρατική καταπίεση- διότι αποδεικνύουμε της φιλελεύθερες καταβολές της Μαρξιστικής θεωρίας χωρίς να μας απασχολούν οι πρακτικές του Μαρξισμού. Επίσης εδώ δεν σκοπεύουμε να αποκαλύψουμε τα φιλελεύθερα Μαρξιστικά ψεύδη περί ανυπαρξίας της φυλής, της πατρίδας και της οικογένειας, καθώς το έχουμε κάνει πολλές φορές σε παλαιότερα άρθρα και δεν θέλουμε να επαναλαμβάνουμε συνεχώς τα ίδια.

Στο θέμα των ηθικών αξιών και της οικογένειας, ο Μαρξισμός είναι η πλέον φιλελεύθερη ιδεολογία. Η οικογένεια θεωρείται από τον Μαρξισμό ως απόρροια της ανάγκης για μεταβίβαση της ιδιοκτησίας και της ανάγκης των γονέων για εργατικό δυναμικό! Δηλαδή με βάση την θεωρία του Μαρξισμού, πρόκειται για ένα ταξικό κατασκεύασμα που αντανακλά την δομή του οικονομικοκοινωνικού συστήματος. Κατά τον Μαρξισμό, μέσα από την οικογένεια οι γονείς προσπαθούν να αποκομίσουν το μέγιστο οικονομικό όφελος. Ο πατέρας να μεταβιβάσει την ιδιοκτησία του όταν δεν θα είναι σε θέση να εργαστεί και η μητέρα να σταθεροποιήσει την κοινωνική της θέση και κατά συνέπεια να διασφαλίσει την επιβίωσή της.

Όσον αφορά το Έθνος και την φυλή, αυτά για τον Μαρξ είναι κοινωνικά κατασκευάσματα της αστικής τάξης καθώς σχετίζονται με την προστασία και την διατήρηση της ιδιοκτησίας και μπορεί να εξυπηρετούν μόνο ταξικά -δηλαδή εγωιστικά- συμφέροντα. Για τον Μαρξισμό, το κέρδος, είναι το μόνο αποδεκτό συνεκτικό στοιχείο σε ένα σύνολο, ακριβώς όπως και για τους καπιταλιστές.

Πόσο πιο εγωιστική και ως εκ τούτου φιλελεύθερη να γίνει μια θεωρία;

Ως προς τον βιολογικά προκαθορισμένο ρόλο των δύο φύλων και την φυσιολογική σεξουαλικότητα, ο Μαρξ βέβαια δεν προχώρησε τόσο όσο η σχολή της Φρανκφούρτης, της οποίας οι θεωρητικοί ισχυρίζονται ότι το φύλο και η σεξουαλικότητα είναι κοινωνικές κατασκευές. Όμως ο Μαρξ με το να θεωρεί ότι η ανατροφή των παιδιών πρέπει να ανατίθεται στην κοινότητα συνολικά και όχι στους γονείς καθώς και με την θεώρηση της οικογένειας ως μια οικονομικό-κοινωνική και όχι βιολογική δομή, έβαλε τα θεμέλια του πολιτιστικού Μαρξισμού, τον οποίο οι Ιουδαίοι της σχολής της Φρανκφούρτης απλά επέκτειναν.

Δεξιοί και ακροδεξιοί φιλελεύθεροι.

Η αστική δεξιά αποδέχεται καταρχήν τον οικονομικό φιλελευθερισμό, οποίος είναι και θεμέλιος λίθος του πολιτικού της προγράμματος. Στο επίκεντρο της αστικής δεξιάς βρίσκεται σαφέστατα το «Εγώ» ενώ το «Εμείς» επίτηδες αποκτά μια μη απτή και σχεδόν μεταφυσική έννοια. Η λέξη φυλή σκόπιμα απορρίπτεται ως «ρατσιστική» ενώ το Έθνος για την αστική δεξιά είναι οτιδήποτε εκτός από τον λαό, δηλαδή την ζώσα φυλετική πραγματικότητα. Το Έθνος για την δεξιά είναι οι πρόγονοι, η γλώσσα, η θρησκεία, η πατρίδα γενικά και αόριστα, τα μνημεία και η ιστορία μας. Τι κοινό έχουν όλα αυτά; Αποκλείεται να ζητήσουν καλύτερο μεροκάματο! Η νεκροφιλία της δεξιάς προέρχεται ακριβώς από την φοβία της ταύτισης του εργαζόμενου λαού με το Έθνος.

Τονίζουμε ότι όταν μιλάμε για αστική δεξιά και ακροδεξιά, δεν εννοούμε τον απλό συντηρητικό δεξιό ή ακροδεξιό αλλά την αστική ψευτοδιανόηση και τους ακροδεξιούς ψευτοϊδεολογικούς ταγούς του «χώρου».

Η αστική δεξιά επίσης αποδέχεται πλήρως τον κοινοβουλευτισμό, δηλαδή την πολιτική έκφραση του φιλελευθερισμού. Τέλος μεγάλο μέρος της δεξιάς, η λεγόμενη φιλελεύθερη πτέρυγα της ΝΔ στην χώρα μας, αποδέχεται και τον πολιτιστικό και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό καθώς τάσσεται ανοιχτά υπέρ του γάμου των ομοφυλόφιλων και της υιοθέτησης παιδιών από ομόφυλα «ζευγάρια», υπέρ της αθρόας εισόδου και παραμονής μεταναστών στην πατρίδα μας, υπέρ της κατάργησης του δίκαιου του αίματος κατά την απονομή ιθαγένειας κλπ. Αναγνωρίζουμε ότι αυτοί οι δεξιοί είναι τουλάχιστον ανοιχτά φιλελεύθεροι χωρίς το φύλλο συκής των λαϊκοδεξιών και των ακροδεξιών.

Η ακροδεξιά καταρχήν δέχεται τον οικονομικό φιλελευθερισμό και επομένως είναι σαφώς φιλελεύθερη. Όμως δεν αποδέχεται θεωρητικά, τα άλλα είδη φιλελευθερισμού. Αυτή ακριβώς η αποδοχή του οικονομικού φιλελευθερισμού και η άρνηση του πολιτικού φιλελευθερισμού είναι που κάνει την ακροδεξιά θιασώτη της καταπιεστικότερης μορφής φιλελευθερισμού, καθώς χρησιμοποιεί την κρατική εξουσία ως ταξικό όργανο της κεφαλαιοκρατίας εις βάρος του λαού με το πρόσχημα του αντιμπολσεβικισμού. Ακόμα και η ελάχιστη ελπίδα ανατροπής της άρχουσας τάξης μέσα από ένα πολιτικά φιλελεύθερο καθεστώς, καταπνίγεται από την κρατική βία της ακροδεξιάς.

Επίσης ο οικονομικός φιλελευθερισμός της ακροδεξιάς, με την φτώχεια και την καταπίεση που επιφέρει, οδηγεί στην προλεταριοποίηση του λαού και επομένως στην ηθική του εξαθλίωση, ανοίγοντας τον δρόμο για τον κοινωνικό φιλελευθερισμό και τον μπολσεβικισμό.

Μια τέτοια φιλελεύθερη πρώην κομμουνίστρια και κατόπιν ακροδεξιά ήταν και παρέμεινε μέχρι τον θανάτό της, η Σίτσα Καραΐσκάκη. Το επόμενο απόσπασμα από το «ψυχικό και πνευματικό δηλητήριο» είναι χαρακτηριστικό δείγμα της σκέψης τόσο της ίδιας όσο και της φιλελεύθερης ακροδεξιάς που εκφράζει. Γράφει λοιπόν: «Όσο ο άνθρωπος διάγει μια γήινη ζωή, τόσο καθοδηγείται από την αυτοσυντήρηση και το ατομικό του ενδιαφέρον (δηλαδή συμφέρον καμουφλαρισμένο με μια πιο ήπια λέξη)».

Και συνεχίζει:

Η φυσική πείνα και το φυλετικό ένστικτο είναι καταστάσεις τις οποίες αισθάνεται και ζει το άτομο, είναι ανάγκες τις οποίες πρέπει να ικανοποιήσει το ίδιο. (πλήρης ταύτιση της Σίτσας με το φιλελευθερισμό του Τζήμερου και του Κυριάκου Μητσοτάκη… Οι φτωχοί και οι άνεργοι με βάση την παραπάνω λογική είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, ενώ οι καπιταλιστές απολαμβάνουν τους καρπούς του ιδρώτα τους… Βέβαια η ίδια η Σίτσα ικανοποίησε τα βασικά της ένστικτα, με το να παντρευτεί έναν πλούσιο κομμουνιστή (!), κάτι το οποίο δεν θα μας ενοχλούσε ιδιαίτερα αν δεν προσπαθούσε να μας καθοδηγήσει ιδεολογικά.)

Μάλιστα παρακάτω υποστηρίζει ότι η ατομικότητα είναι ο δρόμος που επιλέγει η φύση για να δημιουργήσει.

Επιλέξαμε την Σίτσα ως παράδειγμα φιλελεύθερης ακροδεξιάς διότι κάποιοι την προβάλλουν ως εθνικοσοσιαλίστρια. Προφανώς είναι αδύνατο να έχει σχέση ο φιλελεύθερος ατομικισμός της, με τον Εθνικοσοσιαλισμό που αποτελεί πνευματικό παιδί της Συντηρητικής Επανάστασης και αποθέωση του «Εμείς»!

Επειδή το δεύτερο μέρος του άρθρου έλαβε αρκετή έκταση, σε επόμενο αυτοτελές άρθρο θα αναφερθούμε διεξοδικά στον γνήσιο Εθνικοσοσιαλισμό ως αποθέωση του «Εμείς» της εθνικής και φυλετικής κοινότητας, καθώς και στο αν ο Χιτλερισμός κατάφερε να πλήξει αποτελεσματικά τον φιλελευθερισμό ή αν δεν τα κατάφερε και συμβιβάστηκε με τις βασικές δομές του.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s