Η αντιχιτλερική αντίσταση μέσα από την Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση. (Μέρος Γ’)

Gregor και Otto Strasser

Οι αδερφοί Strasser ήταν η ηγέτες της αντιχιτλερικής αντιπολίτευσης, προσφέροντας μια εναλλακτική μορφή του Εθνικοσοσιαλισμού, η οποία ισχυριζόντουσαν ότι διατηρούσε το αρχικό επαναστατικό πρόγραμμα του ΝSDAP. Ενώ ο Gregor έμεινε στο NSDAP, έχοντας πολλούς προσωπικούς του οπαδούς, ελπίζοντας να μεταμορφώσει το κόμμα, ο Otto έφυγε νωρίς και σχημάτισε την Ένωση Επαναστατών Εθνικοσοσιαλιστών.

Ο Otto, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρά στην πρώτη γραμμή του μετώπου και είχε παρασημοφορηθεί κατά τον Α’ ΠΠ, ήταν μεν σοσιαλιστής αλλά ήταν αηδιασμένος από τον αντεθνικό Μαρξισμό των κομμουνιστών όπως ο Kurt Eisner. Κατά συνέπεια κατατάχθηκε στα Freikorps για να πολεμήσει τους κομμουνιστές στην Βαυαρία. Ο Gregor, επίσης διακεκριμένος για την στρατιωτική του υπηρεσία στον Α’ ΠΠ, σχημάτισε το δικό του τρομερό Freikorp και έγινε μια επιφανής προσωπικότητα στην Κάτω Βαυαρία. Είναι λάθος να συμπεράνουμε ότι όλοι όσοι κατατάχθηκαν στα Freikorps εναντίον των μπολσεβίκων ήταν δεξιοί μιλιταριστές. Πολλοί ήταν σοσιαλιστές. Ο Otto εντάχθηκε στο Γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, το οποίο διακρίθηκε κατά την αντίσταση στην κομμουνιστική εξέγερση.8 Δέχθηκε επίθεση από την αριστερά για τον πατριωτισμό του και από την Δεξιά για τον σοσιαλισμό του, και έτσι αποχώρησε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

O Gregor εντάχθηκε στο NSDAP το 1920, φέρνοντας μαζί και το δικό του Freikorp. O Otto δεν είχε ενταχθεί μέχρι το 1925, μερικά χρόνια μετά το Πραξικόπημα του Μονάχου. Ο Gregor είχε επίσης φυλακιστεί για την συμμετοχή του στο πραξικόπημα. Με τον Hitler ακόμα φυλακισμένο, ο Gregor ανέλαβε την ηγεσία του NSDAP και εξελέγη στο Reichstag. Ακόμα και μετά την αποφυλάκιση του Hitler, οι Strasser ήταν οι πραγματικοί ηγέτες του κόμματος στη Βόρεια Γερμανία. Η φράξια των Strasser επιδίωκε να επιτύχει τους δικούς της σκοπούς, παραδείγματος χάρη με την υποστήριξη της απεργίας των μεταλλωρύχων στη Σαξονία, ενώ η Χιτλερική φράξια αντιτάχθηκε στους απεργούς.9 Με τον «προστατευόμενο» του Gregor, Goebbels να αμφιταλαντεύεται επηρεασμένος από τους χρηματικούς πόρους της Χιτλερικής φράξιας, οι Χιτλερικοί κατάφεραν να απομονώσουν τον Strasser. Σε μια αναμέτρηση του Otto με τον Hitler στο Βερολίνο, ο Hitler τον κατηγόρησε για «Μπολσεβικισμό». Μετά από μια πενταετή μάχη μέσα στο NSDAP για την κατεύθυνση του Εθνικού Σοσιαλισμού9 ο Otto και οι υποστηρικτές του εκδιώχθηκαν.

Το μαύρο μέτωπο.

Black_Front_flag.svg

O Otto Strasser σχημάτισε την Ένωση των Επαναστατών Εθνικοσοσιαλιστών. Μετά την αποστασία των S.A του Βερολίνου τα οποία τάχθηκαν στο πλευρό του Otto, το κίνημα ονομάστηκε Μαύρο Μέτωπο. Στους οπαδούς του συμπεριλαμβάνονταν ο ταγματάρχης Buchrucker, o οποίος μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο είχε σχηματίσει έναν μυστικό στρατό δύναμης 100.000 ανδρών, την Μαύρη Reichswehr, με την υποστήριξη του τακτικού στρατού για να κατατροπώσει το διευθυντήριο των Βερσαλιών. Επίσης ευθυγραμμισμένοι με τον Otto ήταν η Νεολαία Γερμανικής Τάξης (Young German Order), της οποίας ο ηγέτης, o υπολοχαγός Μahraun, φυλακίστηκε από το Χιτλερικό καθεστώς καθώς και ο ριζοσπάστης ηγέτης των αγροτών Klaus Hein από το Schleswig-Holstein. O στόχος ήταν να διεισδύσουν στο NSDAP, τα S.A και όλους τους άλλους κλάδους του κόμματος, για την ημέρα που ο Hitler πιθανώς θα ανατρέπονταν.

Μέχρι την άνοδο του NSDAP στην εξουσία, ο Otto ήταν πασίγνωστος για τις δημόσιες αντιλογίες του τόσο με Δεξιούς όσο και με Αριστερούς, παρά το γεγονός ότι ο Hitler αρνήθηκε την πρόσκλησή του. Από το 1940 κι έπειτα, πάνω από 600-700 μέλη του Μετώπου είχαν φυλακιστεί. Χιλιάδες άλλοι είχαν εκτίσει μικρές ποινές και αποφυλακίστηκαν. Ασφαλώς υπήρξαν και πολλοί άλλοι που παρέμειναν εργαζόμενοι μυστικά στο κόμμα, στα S.A, στο Μέτωπο Εργασίας κλπ.

Η Γερμανία ήταν πολύ κοντά στο να εκλέξει τον Gregor Strasser ως Καγκελάριο αντί για τον Hitler, αλλά οι προσπάθειες του στρατηγού Schleicher υπονομεύθηκαν από τον von Papen και άλλους ενώ ο Gregor δεν είχε τον Μακιαβελικό χαρακτήρα να εμπλακεί στις ίντριγκες. Τόσο μεγάλο ήταν το επαναστατικό-σοσιαλιστικό αίσθημα στα S.A που χρειάστηκαν οι διαβόητες εκκαθαρίσεις, γνωστές ως «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», για να κατασταλεί. Ο Gregor, παρά το γεγονός ότι είχε εγκαταλείψει την πολιτική δολοφονήθηκε κατά τις εκκαθαρίσεις, όπως και ο στρατηγός Schleicher και η σύζυγός του.

Αμέσως μετά την άνοδο του Hitler στην εξουσία, τα γραφεία του Μαύρου Μετώπου στο Βερολίνο ψάχτηκαν εξονυχιστικά και χιλιάδες από τα μέλη του φυλακίστηκαν. O Otto έδωσε οδηγία σε όλους τους υποστηρικτές του Μετώπου που δεν ήταν γνωστοί να μπουν στις τάξεις του κόμματος, του κράτους και του στρατού. Κυνηγημένος από τα SS, o Otto, πέρασε στην Αυστρία όπου το Μέτωπο είχε οργάνωση. Εκεί δημοσίευσε τo «Η Γερμανική Επανάσταση» (Die Deutche Revolution), φέροντας το σπαθί και το σφυρί.10 Πενήντα χιλιάδες αντίτυπα της Γερμανικής Επανάστασης μπήκαν λαθραία στη Γερμανία. Μετά την πτώση της Αυστρίας, ο Otto επανέλαβε τις δραστηριότητές του στην Πράγα. Εκατομμύρια μικρά στικερς με το σπαθόσφυρο και συνθήματα όπως «Το Μαύρο Μέτωπο θα διώξει τον Hitler» στάλθηκαν στη Γερμανία. Ένας ραδιοπομπός, ο «Πομπός του Μαύρου Μετώπου», εγκαταστάθηκε από τον Rudolf Formis εκπέμποντας στη Γερμανία και θεωρήθηκε ως «τεχνικό θαύμα». Η προέλαση του Hitler σε όλη την Ευρώπη έφερε τον Strasser στην Ελβετία και στο Παρίσι. Καλούσε σε μια ευρεία συμμαχία με το σύνθημα «Ούτε Φασισμός ούτε Μπολσεβικισμός, αλλά συμμαχία στρατού, εργατών και νεολαίας».11

Ο «Γερμανικός Σοσιαλισμός» του Gregor και του Otto βασίστηκε σε πλήρως Γερμανικές και ευρύτερα Ευρωπαϊκές παραδόσεις, εμπεριέχοντας την ιδέα ότι το άτομο είναι περισσότερο επιστάτης παρά ιδιοκτήτης της γης, επομένως η κατοχή της γης επιβάλλει ένα κοινωνικό καθήκον. Αυτή η έννοια12 επεκτείνεται στο εμπόριο και συμπεριλαμβάνει την ανασύσταση των συντεχνιών και την δημιουργία ενός συντεχνιακού κράτους όπου οι τάξεις εκπροσωπούνται ευθέως στο «κοινοβούλιο» αντί να εμμέσως μέσω των κομμάτων. Η Γερμανία θα γινόταν ομόσπονδη με καντόνια κατά το Ελβετικό μοντέλο, μέσα σε μια ομόσπονδη Ευρώπη.13

Κλάδοι του μαύρου μετώπου σχηματίστηκαν από τους Γερμανούς εμιγκρέδες σε όλη τη Νότια Αμερική, υπό την ηγεσία του Bruno Fricke. Παρά την φήμη του Otto ως αντιχιτλερικού αντιστασιακού, όταν εγκαταστάθηκε στην Ottawa μπήκε σε «καραντίνα» παρά την προσπάθειά του να συσπειρώσει τους Γερμανοκαναδούς εναντίον του Hitler, τα άρθρα του στις εφημερίδες και το «ψυχολογικό προφίλ» του Hitler που έφτιαξε για τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ (OSS). Παρά το γεγονός ότι οι Βρετανοί τον είχαν βοηθήσει να διαφύγει από την Πορτογαλία, δεν τον ήθελαν στη Βρετανία όπως δεν τον ήθελαν και οι ΗΠΑ, εξαιτίας της σφοδρής του αντίθεσης προς τον φιλελευθερισμό. Έτσι εγκαταστάθηκε στον Καναδά. Το 1942 τόσο η Βρετανική όσο και η Αμερικανική γραφειοκρατία τον περιέγραφε ως «επικίνδυνο άνθρωπο», παρά το γεγονός ότι ο Καναδικός τύπος τον αποκαλούσε ως «ηγέτη του μεγαλύτερου αντιστασιακού κινήματος στη Γερμανία» και είχε ευρεία δημόσια αναγνώριση στον Καναδά. Από τον Δεκέμβρη του 1942 του επιβλήθηκε σιωπή με διαταγή του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον, η αλληλογραφία του ελεγχόταν και του αποστερήθηκαν τα προς το ζην.

Μεταπολεμικά.

881120844-otto-strasser-national-socialist-interview-media-microfone

To 1947, με τον Otto να του έχει απαγορευτεί η επιστροφή στη Γερμανία, ο Bruno Fricke σχημάτισε την Ένωση Γερμανικής Ανανέωσης. Ωστόσο σε αυτήν την οργάνωση οι σύμμαχοι αρνήθηκαν την άδεια λειτουργίας. O Otto δεν κάμφθηκε και αποκήρυξε την κατοχή της Γερμανίας από τους συμμάχους. Τον Δεκέμβρη του 1949 οι σύμμαχοι έλαβαν διαβεβαιώσεις από άλλες χώρες ότι ο Otto και ο αδερφός του Paul θα κρατούνταν μακριά από την Ευρώπη. O Otto παρόλα αυτά διεύρυνε τις επαφές του στην Γερμανία με Εθνικιστές που έκαναν καμπάνια υπέρ της ουδετερότητας της Γερμανίας κατά τη διάρκεια του ψυχρού πολέμου, για τον οποίο πολλοί πίστευαν ότι μπορούσε να εξελιχθεί σε στρατιωτική σύγκρουση. Παρά τα καυστικά σχόλια του Otto εναντίον της ΕΣΣΔ, οι Δυτικές δυνάμεις ήταν καχύποπτες απέναντί του καθώς του είχε προσφερθεί Ρωσική βοήθεια για την επιστροφή του στη Γερμανία. Η Σοβιετική Ανατολική Γερμανία (DDR) ζήτησε από τον Otto την συμμετοχή του στη συμμαχία κομμάτων με την ονομασία «Εθνικό Μέτωπο» το 1950, ώστε να βοηθήσει στο χτίσιμο μιας Ρώσο-Γερμανικής συμμαχίας. Ενώ ο Strasser αρνήθηκε, ο Fricke έγραψε μια «ανοιχτή επιστολή στον Stalin» προτρέποντας σε μια τέτοια συμμαχία ενάντια στην Δύση, αναφερόμενος στο ακατανίκητο της «Σοσιαλιστικής Γερμανίας με την Κομμουνιστική Ρωσία».

Το 1953 o Otto κέρδισε στα δικαστήρια τη μάχη για την εκ νέου πολιτογράφησή του και δεν μπορούσαν να του αρνηθούν τη visa, αλλά το καθεστώς της Βόννης συνεχώς παρεμπόδιζε την χορήγησή της. Τελικά με την απειλή του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Γερμανίας και άλλων «εξτρεμιστικών» οργανώσεων που απαιτούσαν ουδετερότητα να έχει αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά από το 1952 και το καθεστώς Adenauer περιχαρακωμένο, επετράπη στον Strasser να επιστρέψει το 1955. Η εφημερίδα του Στρατού των Η.Π.Α «Αστέρια και Ρίγες», σε ένα άρθρο γεμάτο από ιστορικά λάθη, ανέφερε την επιστροφή του. Ίδρυσε την Γερμανική Κοινωνική Ένωση, υποστηρίζοντας ότι οι Γερμανοί πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να πυροβολήσουν οποιονδήποτε, είτε Ρώσο είτε Αμερικάνο, προασπιζόμενοι την ελευθερία τους. Παρόλα αυτά το κόμμα δεν έφτασε πουθενά, μέσα στο κλίμα καταπίεσης των συμμάχων. Απογοητευμένος, ο Otto γύρισε στον Καναδά, όπου απεβίωσε το 1974.

Ωστόσο ο Niekisch, που πάντα ήταν υπέρμαχος της Ρωσογερμανικής συμμαχίας, εγκαταστάθηκε στην Ανατολική Γερμανία. Σχεδόν τυφλός και ημιπαράλυτος, ο Niekisch απελευθερώθηκε από μια φυλακή στο Βρανδεμβούργο από τον Σοβιετικό στρατό στις 27 Απριλίου του 1945. Έλαβε μια θέση καθηγητή κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Humboldt και αργότερα έγινε διευθυντής του Ιδρύματος για την Μελέτη του Ιμπεριαλισμού. Εντάχθηκε στο κομμουνιστικό κόμμα και στο μεταγενέστερο Κόμμα Σοσιαλιστικής Ενότητας (SED) και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο. Ήταν τέτοιο το γόητρό του που έγραψε τον λόγο του Σοσιαλδημοκράτη ηγέτη Otto Grotewohl διακηρύσσοντας την ενότητα μεταξύ των κομμουνιστών και των σοσιαλδημοκρατών κατά τον σχηματισμό του SED. To 1948 εξελέγη στο διοικητικό συμβούλιο της Πολιτιστικής Εταιρείας για την Δημοκρατική Ανανέωση της Γερμανίας και στην Συνταγματική Eπιτροπή του Λαϊκού Συνεδρίου που θα έθετε τα θεμέλια της Γερμανικής Λαϊκής Δημοκρατίας (DDR). To 1950 έγινε μέλος της Κυβερνητικής Επιτροπής του κυβερνώντος «Εθνικού Μετώπου».

Ωστόσο το 1951 έγινε όλο και πιο ανεπιθύμητος από το καθεστώς, έκλεισαν το ίδρυμά του και το 1954 παραιτήθηκε από το Κόμμα Σοσιαλιστικής Ενότητας και από όλα τα αξιώματά του. Υπό το καθεστώς της Βόννης του αρνήθηκαν μια σύνταξη ως θύμα του ναζισμού εξαιτίας της μεταπολεμικής υποστήριξής του στο SED και το DDR, μέχρι τελικά το 1966 όπου του δόθηκε μια αποζημίωση. Παρόλα αυτά παρέμεινε στο Βερολίνο όπου πέθανε το 1967.

1266179

Σημειώσεις των μεταφραστών:

8. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η κομμουνιστική εξέγερση στο Μόναχο κατεστάλη μεν από τα Εθνικιστικά Freikorps πλην όμως με την πρόθυμη συνεργασία της κεντρικής Σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης της Γερμανίας. Οι Σοσιαλδημοκράτες αφότου σφαγιάστηκαν από τους Μπολσεβίκους στην Ρωσία, πήραν το μάθημά τους και δεν επανέλαβαν στην Γερμανία την ίδια πολιτική και φυσική «αυτοκτονία».

9. Εμείς θα προσθέταμε για την «ψυχή» του Εθνικοσοσιαλισμού.

10. Το σπαθί συμβόλιζε τον στρατό ενώ το σφυρί την εργατική τάξη και τους εργαζόμενους γενικότερα. Το σπαθόσφυρο συμβόλιζε την φυλετική και ταξική ενότητα στρατιωτών και εργατών, στα πλαίσια μιας Εθνικοσοσιαλιστικής κοινωνίας απαλλαγμένης από την ταξική πάλη των καταπιεσμένων ενάντια στην άρχουσα τάξη.

11. Εδώ ο Strasser δεν επιτίθεται φυσικά στον επαναστατικό Φασισμό, από τον οποίο σαφώς και έχει εμπνευστεί το Εθνικοσυνδικαλιστικό Kράτος το οποίο και αναπτύσσει στο “Germany Tomorrow”, αλλά την κυβερνητική εφαρμογή του Φασισμού από τον Μουσολίνι, και την κατ’ αυτόν Χιτλερική έκδοση του Φασισμού στην «Εθνικοσοσιαλιστική» Γερμανία.

12. Πρόκειται για την έννοια της επικαρπίας η οποία έχει αναπτυχθεί από τον Strasser στο άρθρο μας «Η ατομική ιδιοκτησία εντός της καπιταλιστικής οικονομικής νομοθεσίας».

13. Σε αντίθεση με τον Hitler που ήθελε μια Γερμανοποιημένη Ευρώπη, οι Strasser είναι οι πρόδρομοι της ισότιμης Ευρωπαϊκής ενοποίησης. Όσο απεχθής μας είναι η Χιτλερική Γερμανοποιημένη Ευρώπη, άλλο τόσο όμορφη αλλά πλήρως ουτοπική και ανέφικτη κατά τη γνώμη μας, είναι η Στρασσερική Ευρώπη.

14. O Strasser αρνήθηκε διότι απλούστατα έμεινε πιστός μέχρι τον θάνατό του στον καθαρό Εθνικοσοσιαλισμό ο οποίος συνοψιζόταν στην ρήση, «Ούτε καπιταλισμός ούτε μπολσεβικισμός». Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία δίνεται χωρίς επαρκή ιστορική ή ιδεολογική τεκμηρίωση είναι αναληθής και εκ του πονηρού. Δυστυχώς σήμερα η πλειοψηφία των αυτοαποκαλούμενων «εθνικοσοσιαλιστών» όταν επαναλαμβάνει την παραπάνω φράση, εννοεί μόνο το δεύτερο μέρος της.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s