Η αντιχιτλερική αντίσταση μέσα από την Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση. (Μέρος Β’)

«Ernst Niekisch

O κύριος εκπρόσωπος των Εθνικομπολσεβίκων ήταν ο Ernst Niekisch. Ανήκε στον κύκλο που είχε σχηματιστεί γύρω από τον συγγραφέα της πρώτης γραμμής του μετώπου, Ernst Junger, και τον Helmut Franke, ο οποίος ήταν βετεράνος των Freikorps και εκδότης της “Die Standarte”. Αυτοί απαιτούσαν μια δημοκρατία των «εθνικιστών εργατών». Άλλοι που συμπεριλαμβάνονταν στον κύκλο ήταν ο συνεργάτης του Niekisch, Κarl O. Paetel και ο Otto Strasser, μελλοντικός ηγέτης της αντιχιτλερικής αντιστασιακής οργάνωσης, το «Μαύρο Μέτωπο». Αυτός ο κύκλος, που συναντιόταν κάθε βράδυ της Παρασκευής, μέσα στο 1929 επίσης περιελάμβανε τους κομμουνιστές Bertold Brecht και Ernst Toller.

Η συνεργασία μεταξύ των Εθνικομπολσεβίκων και των εθνικιστικών παραστρατιωτικών οργανώσεων και οργανώσεων νεολαίας ήταν εκτενής, με δεδομένο ότι αυτές οι οργανώσεις ήταν αντιμαρξιστικές. Υπήρχαν πολλά χαρακτηριστικά στον νέο Σοβιετικό Άνθρωπο, που ήταν κοινά με αυτά της επερχόμενης τάξης των Εργατών – Στρατιωτών – Τεχνικών που «προφήτευσε» ως Νέο Άνθρωπο του μέλλοντος ο Junger. To 1930 o Junger έγινε συνεκδότης της Εθνικομπολσεβίκικης εφημερίδας Die Kommenden (η Έλευση) που ιδρύθηκε το 1925. Η Die Kommenden συνεκδιδόταν από τον κυριότερο συνεργάτη του Niekisch, Karl Paetel. Η εφημερίδα είχε μεγάλη επίδραση στις εθνικιστικές οργανώσεις νεολαίας.

Ο Niekisch υπήρξε μέλος του βραχύβιου Σοβιέτ του Μονάχου, Ανεξάρτητος Σοσιαλιστής και μέλος του Παλαιού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος. Δημιούργησε το Σοβιέτ των εργατών και των στρατιωτών στο Αμβούργο το 1919 και το υπηρέτησε ως πρόεδρος. Ήταν το μόνο μέλος του Σοβιέτ του Μονάχου που ψήφισε ενάντια στην μετατροπή της Βαυαρίας σε Σοβιετική Δημοκρατία, θεωρώντας την περιοχή ως ακατάλληλη για Μπολσεβικικό κράτος.

Ο Νiekisch φυλακίστηκε τον Μάη του 1919 από τα Freikorps, που κατέστειλαν το κίνημα του Μονάχου. Ενώ ήταν φυλακισμένος για τον ρόλο του στην Σοβιετική εξέγερση, υιοθετούσε σταδιακά όλο και περισσότερο μια εθνικιστική άποψη. Εξέτισε ποινή δύο χρόνων, μη έχοντας υποστηρίξει τις παρανοϊκές πράξεις της Βαυαρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας, και κατόπιν έλαβε μια θέση στο επαρχιακό κοινοβούλιο ως Σοσιαλδημοκράτης. Γρήγορα παραιτήθηκε από την θέση αυτή και μετακινήθηκε στο Βερολίνο, όπου αντιτάχθηκε βαθμιαία στην πολιτική κατευνασμού των Σοσιαλδημοκρατών ως προς την Γαλλική κατοχή του Ruhr και στην αποδοχή του Σχεδίου Dawes εκ μέρους τους για την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων.

Το 1925 ο Niekisch έγινε εκδότης της Firn («Ο Παγετώνας», σε ελεύθερη απόδοση), η οποία βρισκόταν ιδεολογικά υπό τη επιρροή του Γερμανού σοσιαλιστή Ferdinand Lasalle, o οποίος αντιμαχόταν την φράξια των Marx και Engels. Τα εθνικιστικά συναισθήματα τα οποία αναδύονταν μέσα στην ριζοσπαστική Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου και του Κομμουνιστικού Κόμματος Εργατών, ένα κόμμα ανταγωνιστικό στο Κομμουνιστικό Κόμμα, δέχθηκαν επίθεση από τον αριστερό «διαφωτιστή» Eduard Bernstein.5 Ωστόσο, ο Niekisch μόνο απομονωμένος δεν ήταν από την Αριστερά και συνεργαζόταν στενά με την ομάδα σοσιαλιστικής νεολαίας «Kύκλος Hofgeismar», από τους οποίους αντλούσε υποστήριξη για την δική του εφημερίδα. Το 1926 ο Niekisch αποπέμφθηκε από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα και από την προεδρία του σωματείου υφαντουργίας.

Εκείνη τη χρονιά, ο Niekisch ίδρυσε την εφημερίδα Widerstand (Αντίσταση) κυρίως για να υποστηρίξει τη φιλορωσική κατεύθυνση. Η επικεφαλίδα της εφημερίδας έλεγε: «Κείμενα για μια κοινωνικό-επαναστατική εθνικιστική πολιτική». Ο Niekisch έγραψε ως προς την κοινή αντίθεση στον φιλελευθερισμό:
«Ο φιλελεύθερος δημοκρατικός κοινοβουλευτισμός «το βάζει στα πόδια» όταν πρόκειται να πάρει αποφάσεις. Δεν θέλει να πολεμήσει, αλλά να συζητήσει. Ο κομμουνιστής θέλει μια απόφαση. Μέσα στην τραχύτητα του κομμουνισμού υπάρχει κάτι από τη σκληρότητα του στρατοπέδου, μέσα του υπάρχει περισσότερη πρωσική σκληρότητα από όση γνωρίζει ο ίδιος, ακόμα περισσότερη κι από όση σε έναν Πρώσο αστό.»

Ο Νiekisch υποστηριζόταν από την οργάνωση Freikorps του Oberland και από τους Σοσιαλδημοκράτες στη Σαξονία και διηύθυνε την εφημερίδα Volksstaat στη Δρέσδη. Το 1928 o Niekisch ίδρυσε έναν εκδοτικό οίκο που επίσης ονομαζόταν Widerstand, δίνοντας διαλέξεις σε όλη την Γερμανία, και κέρδισε την υποστήριξη της «αριστεράς» του NSDAP, δηλαδή των Gregor και Otto Strasser, του Count Ernst zu Reventlow, του Joseph Goebbels που τότε ήταν «προστατευόμενος» του Gregor Strasser, και του σημαίνοντος καθολικού, συντηρητικού και λόγιου της νομικής Carl Schmitt. Τον Οκτώβρη του 1929 ο Niekisch ηγήθηκε της αντίστασης στο Σχέδιο Young για την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων. Όλες οι φράξιες νεολαίας, συμπεριλαμβανομένων και των Χιτλερικών, υποστήριξαν αυτή την αντίσταση. Οι υποστηρικτές της εφημερίδας Widerstand οργανώθηκαν σε ένα κίνημα, τον Κύκλο Widerstand. To πρόγραμμα συμπεριλάμβανε ένα ισχυρό κράτος, απόσυρση από την διεθνή οικονομία, Σπαρτιατικό τρόπο ζωής και επανενίσχυση της αγροτιάς και του αγροτικού τρόπου ζωής ενάντια στην αστικοποίηση. H Widerstand υποστήριζε μια Γερμανοσλαβική ένωση που αγκάλιαζε την Ρωσία και απέρριπτε την Αμερικανική κοινοτοπία.

Στη διαμάχη μεταξύ του Stalin και του Trotsky για την ψυχή της Ρωσίας, ο Niekisch και οι Εθνικομπολσεβίκοι αντιτάχθηκαν στον Trotsky. Ο Νiekisch εγκωμίαζε την οικονομική αναδιοργάνωση του Stalin, καθώς αυτή παρείχε οικονομική αυτάρκεια.

Επίσης, ο Niekisch έβλεπε τη Γερμανική συνεργασία στην ανάπτυξη της Σιβηρίας ως έναν τρόπο με τον οποίο η Ρωσία θα μπορούσε να ανακόψει την «Κίτρινη Πλημμυρίδα» μέσω ενός γεωπολιτικού αναχώματος που θα εκτεινόταν από τον Ατλαντικό μέχρι τον Ειρηνικό.

Σοβιετική Ρωσία και Γερμανική Δεξιά

Ernst Junger
Ernst Junger

Ο Niekisch ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση το 1932, όπου συνάντησε τον Radek. Αυτή η συνεργασία μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και της Γερμανικής Δεξιάς δεν ήταν η μόνη. Το Arplan” (Συνεργασία για τη Μελέτη της Σχεδιασμένης Οικονομίας στη Σοβιετική Ρωσία) συμπεριλάμβανε κομμουνιστές αλλά και δεξιούς, όπως ο Count Ernst zu Reventlow. O πρόεδρος του Arplan, o Lenz, ήταν στενός συνεργάτης των εθνικομπολσεβίκων, όπως και ο Ernst Junger και o Romer ένας διακεκριμένος εθνικομπολσεβίκος που είχε υπηρετήσει στα freikorps του Oberland. Tα μέλη του Arplan αποτελούνταν περίπου κατά το ένα τρίτο από συντηρητικούς επαναστάτες και εθνικομπολσεβίκους.

Μια άλλη οργάνωση η οποία καλλιεργούσε δεσμούς μεταξύ της «Δεξιάς» και της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η BGB, Bund Geistige Berufe (Ένωση Επαγγελματιών Διανοούμενων), που ιδρύθηκε το 1931. Σύμφωνα με τα σοβιετικά αρχεία, ο στόχος του BGB ήταν: «να προσελκύσουμε στη σφαίρα επιρροής μας ένα εύρος υψηλά ιστάμενων διανοούμενων δεξιού προσανατολισμού».

Ο David-Fox εξηγεί:
«Η υβριδική αριστεροδεξιά φύση, τόσο του Arplan όσο και του Βund, δεν αντανακλά μόνο το εύρος του ενδιαφέροντος για το Σοβιετικό οικονομικό μοντέλο κατά την πρώτη φάση του Σταλινισμού, αλλά και τη «διασταύρωση» μεταξύ ριζοσπαστών διανοούμενων της Δεξιάς και της Αριστεράς, σε κύκλους και σαλόνια στο τέλος της περιόδου της δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Πολλές από τις «ακροδεξιές»6 προσωπικότητες του Arplan είχαν γοητευθεί από τη μιλιταριστική ουτοπία της μαζικής επιστράτευσης και της εθνικής αυτάρκειας που ενσωμάτωνε η σοβιετική τάση βιομηχανοποίησης.7

Χιτλερισμός

Περί το 1920, ο Niekisch θεωρούσε το NSDAP ένα γνήσιο εθνικό-επαναστατικό κίνημα. Η συμπεριφορά του άλλαξε με την επανίδρυση του κόμματος το 1925, μετά την αποφυλάκιση του Hitler από τη φυλακή του Landsberg όπου είχε οδηγηθεί εξαιτίας του ανεπιτυχούς Πραξικοπήματος του Μονάχου.

Σίγουρα μέσα στο NSDAP υπήρχαν μεγάλες και σημαντικότατες κοινωνικό-επαναστατικές φράξιες. Η πιο σημαντική ήταν ο Βόρειος Γερμανικός τομέας του NSDAP, ο οποίος πρακτικά διοικούνταν ως ανεξάρτητο κόμμα από τον Gregor Strasser.

To 1932 ο Niekisch έγραψε μια προειδοποίηση στο βιβλίο του «Hitler, μια καταστροφή για την Γερμανία». Όπως ακριβώς και ο Spengler, ήταν καχύποπτος ως προς τη μαζική δημαγωγία του NSDAP. Ειδικότερα, διατηρούσε την υποστήριξή του στον Stalin και τη Ρωσογερμανική συμμαχία. Τον Μάρτιο του 1937, ο Niekisch και εβδομήντα υποστηρικτές της Widerstand τέθηκαν υπό κράτηση. Τον Ιανουάριο του 1939, ο Niekisch φυλακίστηκε ισόβια για «εσχάτη προδοσία».

Άλλοι Εθνικομπολσεβίκοι συνέχισαν την αντίσταση, όπως ο Harro Schulze-Boysen, ο οποίος διατηρούσε τον διάλογο μεταξύ κομμουνιστών και εθνικιστών κατά την περίοδο της Βαϊμάρης. Ήταν υπέρμαχος μιας ενωμένης σοσιαλιστικής Ευρώπης και το 1932 οργάνωσε ένα συνέδριο επαναστατικής νεολαίας, έλκοντας εκατοντάδες αντιπροσώπους από όλη την Ευρώπη. Εκείνη τη χρονιά, ο Schulze-Boysen, ο οποίος ήταν φίλος του συνεργάτη του Niekisch και εθνικομπολσεβίκου, Paetel, ξεκίνησε να εκδίδει το περιοδικό Gegner (Αντίπαλος) με την υποστήριξη της Σοβιετικής πρεσβείας, απορρίπτοντας τον φιλελευθερισμό και υπερασπιζόμενος την εξουσία από μια νέα ελίτ.

Παρά το γεγονός ότι συνελήφθη για λίγο το 1933, οι διασυνδέσεις των γονιών του κατάφεραν να τον απελευθερώσουν. Ο Schulze-Boysen είχε ήδη εγκαθιδρύσει ένα δίκτυο αντίστασης. Το 1936 βοήθησε να σχηματιστεί το κύκλωμα κατασκόπων γνωστό ως «Κόκκινη Ορχήστρα». Χρησιμοποιώντας ασύρματη επικοινωνία, μετέδιδε πληροφορίες στην ΕΣΣΔ. Ο Schulze-Boysen συνελήφθη από την Gestapo ενώ υπηρετούσε ως αξιωματικός της Luftwaffe και εκτελέστηκε το 1942 μαζί με άλλους αξιωματικούς της Κόκκινης Ορχήστρας.»

Στο επόμενο και τελευταίο μέρος του άρθρου του Kerry Bolton θα διαβάσετε μια πολύ σύντομη αλλά εξόχως ενδιαφέρουσα αναφορά στον πολιτικό βίο των Gregor και Otto Strasser καθώς και για τις διώξεις που υπέστη o Otto μεταπολεμικά, σε αντίθεση με τα ψεύδη που αναφέρουν με ύφος λαϊκής αγοράς ανιστόρητα ακροδεξιά ιστολόγια.

Σημειώσεις των μεταφραστών:
5. O Eduard Bernstein ήταν Εβραϊκής καταγωγής θεωρητικός του Μαρξισμού και πολιτικός του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος.

6. Εδώ ο David-Fox χρησιμοποιεί τον όρο «ακροδεξιά» όχι με την αρνητική έννοια που του προσδίδουμε εμείς, αλλά με την θετική έννοια της ριζοσπαστικής δεξιάς. Δεν θα υπεισέλθουμε εδώ στο αν χρησιμοποιείται καλώς ή κακώς αυτός ο όρος από τον συγγραφέα.

7. Ας μην ξεχνάμε ότι τα τετραετή αναπτυξιακά προγράμματα της Χιτλερικής Γερμανίας δεν ήταν παρά το ανάλογο των πενταετών αντίστοιχων προγραμμάτων της Σταλινικής Σοβιετικής Ένωσης τα οποία και είχαν προηγηθεί. 

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s