Η αντιχιτλερική αντίσταση μέσα από την Γερμανική Συντηρητική Επανάσταση. (Μέρος Α’)

Εισαγωγή των μεταφραστών

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Μεταφράσαμε και σας παραθέτουμε το πρώτο μέρος ενός εξαιρετικού άρθρου του Kerry Bolton για τις σχέσεις της Γερμανικής Συντηρητικής Επανάστασης, η οποία υπήρξε η μήτρα του γερμανικού Εθνικοσοσιαλισμού, με τους κομμουνιστές και τον Χιτλερισμό. Πριν σας παραθέσουμε το πρώτο μέρος του άρθρου ας αναφέρουμε λίγα λόγια για τον Κ.R. Bolton.

O Kerry Bolton γεννήθηκε στο Wellington της Νέας Ζηλανδίας το 1956. Αρχικά σπούδασε μηχανικός και είχε αναμιχθεί ενεργά σε εθνικοσοσιαλιστικές ομάδες στην νεότητά του. Επηρεασμένος από τον αντιχριστιανισμό του Νίτσε, στα πρώτα του βήματα ιδρύει την Order of the Left Hand Path η οποία είχε σαφέστατα, όχι απλά παγανιστικό, αλλά εωσφορικό προσανατολισμό.

Στο περιοδικό «The Nexus» ο Bolton είχε υποστηρίξει την black metal ενώ αρθρογραφούσε υπέρ της αριοσοφίας. Κάπου στην πορεία όμως διαπίστωσε ότι ο παραδοσιακός χριστιανισμός (καθολικισμός και ορθοδοξία) βάλλεται από τους ίδιους κύκλους που ο Bolton πολεμούσε αλλά και με τα ίδια μέσα που ο ίδιος χρησιμοποιούσε (αποκρυφισμός, εσωτερισμός, νεοπαγανισμός).

Έτσι, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 κάνει τη μεγάλη στροφή. Σπουδάζει ιστορία της θεολογίας και η διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο «Από τους Ναΐτες Ιππότες στη Νέα Παγκόσμια Τάξη». Στη διδακτορική του διατριβή ο Bolton αποδεικνύει με ιστορικά επιχειρήματα και ντοκούμεντα πώς οι «περιούσιοι», χρησιμοποιώντας ως όχημα τον αποκρυφισμό και τον νεοπαγανισμό, προσπαθούν να καταστρέψουν τον χριστιανισμό, ο οποίος –είτε μας αρέσει είτε δεν μας αρέσει- αποτελεί ζωτικό στοιχείο του Ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Ο Bolton είναι πλέον θεολογικά παραδοσιακός καθολικός και έχοντας απορρίψει τον νεοναζισμό στρέφεται στη Συντηρητική Επανάσταση.

Επηρρεασμένος από τον Yockey, ο Bolton βλέπει στη Ρωσία την συντηρητική δύναμη η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον φιλελευθερισμό και τον πολιτιστικό μαρξισμό (τροτσκισμό). Μάλιστα, ο Bolton, προχωρώντας πιο πέρα, στο βιβλίο του «Stalin: The Enduring Legacy (Black House Publishing 2012)» αποδεικνύει ότι ο Στάλιν στην ουσία κατέστρεψε τον ορθόδοξο μαρξισμό στην ΕΣΣΔ, δίνοντάς της έναν καθαρά συντηρητικό προσανατολισμό.

Ο Kerry Bolton είναι συνιδρυτής της δεξαμενής σκέψης της εναλλακτικής δεξιάς (alternative right) «Academy of Social and Political Research» η οποία εκδίδει το περιοδικό «Ab Aeterno». Στο συγκεκριμένο think tank συμμετέχουν ο Aleksandr Dugin, ο θεωρητικός του ευρασιανισμού και ο ιστορικός και συγγραφέας Δημήτρης Μιχαλόπουλος. O Kerry Bolton προλόγησε μια πρόσφατη έκδοση του «Imperium» του F.P.Yockey.

Βιβλιογραφία:

Revolution from Above (Arktos Media 2011) Artists of the Right (Counter-Currents 2012)

The Parihaka Cult (Black House Publishing 2012)

Stalin: The Enduring Legacy (Black House Publishing 2012)

The Psychotic Left (Black House Publishing 2013)

The Banking Swindle (Black House Publishing 2013) Babel Inc. (Black House Publishing 2013)

bolton
Kerry Bolton

«Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα γίνονται γνωστά για τον αντιχιτλερισμό που υπέβοσκε μέσα στους Γερμανικούς συντηρητικούς και στρατιωτικούς κύκλους. Το βιβλίο “Secret Germany” των Baigent και Leigh έκανε ένα μεγάλο βήμα στην εκλαΐκευση των γεγονότων που σχετίζονται με την «Επιχείρηση Βαλκυρία», δηλαδή τη μεγαλύτερη απόπειρα δολοφονίας του Hitler. Ο χαρακτήρας του συνταγματάρχη Claus von Stauffenberg, ο οποίος αποτελεί ίσως την γνωστότερη φιγούρα στην απόπειρα της 20ης Ιουλίου του 1944, κατέχει εξέχουσα θέση στην ταινία του Tom Cruise “Valkyrie” του 2008. Ο Stauffenberg ανήκε σε έναν κύκλο διανοούμενων γύρω από τον ποιητή Stefen George.

Τέτοιοι κύκλοι ανάμεσα στον στρατό και τη διανόηση ήταν ελιτίστικοι και έβλεπαν τον Χιτλερισμό ως άλλη μια δημοκρατική «εκπόρνευση» στις μάζες. Άλλοι, συμπεριλαμβανομένων και αυτών που αποκαλούνται ευρέως με τον όρο «Συντηρητική Επανάσταση», αποπειράθηκαν να απευθυνθούν στις μάζες με την ιδεολογία βάσει της οποίας το Έθνος και το Κράτος είναι εκφράσεις του λαού (volk). O λαός -με τη γερμανική έννοια- είναι κάτι διαφορετικό από τη δαρβινιστική φυλή1, και η ειρωνεία είναι ότι οι χιτλερικοί ενστερνίστηκαν έννοιες οι οποίες ήταν περισσότερο αγγλικές από ότι γερμανικές. Ο λαός (volk) είναι μια πνευματική και πολιτιστική ολότητα οργανωμένη σε κοινότητα από το κράτος. Επομένως, υπήρχε κάτι το ενδογενώς σοσιαλιστικό στα εθνικιστικά κινήματα στη Γερμανία, στον βαθμό που ο «σοσιαλισμός» ορίζεται ως το καθήκον προς το κράτος που ως οργανωμένη λαϊκή κοινότητα απέχει πάρα πολύ από τα αστικοφιλελεύθερα δημοκρατικά και μαρξιστικά οικονομικά δόγματα.

Έτσι, ακόμα και ο Oswald Spengler, ένας από τους κυριότερους εκπροσώπους της συντηρητικής μεταπολεμικής γενιάς, στο μνημειώδες έργο του «Η παρακμή της Δύσης», κατέδειξε ότι τα επονομαζόμενα ως «προλεταριακά κινήματα» δεν ήταν παρά ο καπιταλισμός των κατώτερων τάξεων, και επιζητούσε την προσαρμογή του καπιταλισμού αντί για την υπέρβασή του. Αντίθετα, ο Spengler αναφερόταν στον «Πρωσικό Σοσιαλισμό» ο οποίος ορίζεται ως μια ηθική του καθήκοντος. Οι Γερμανοί εθνικιστές ήταν ενδογενώς σοσιαλιστές υπό αυτήν την έννοια. Πράγματι υπάρχει η Γερμανική Σχολή Οικονομικών όπως ακριβώς υπάρχει και η Αγγλική Σχολή Οικονομικών. Η πρώτη υποστηρίζει τον κοινωνικό έλεγχο της οικονομίας προς όφελος του Έθνους, ενώ η δεύτερη υποστηρίζει τη φιλελεύθερη έννοια του κράτους που υπάρχει απλώς ως κάτι παραπάνω από διαιτητής μεταξύ των ατομικιστικών σχέσεων.

Ανάμεσα σε αυτούς που αναδείχθηκαν στη Γερμανία μέσα από την ηθική, πνευματική, πολιτιστική και πολιτική κρίση του Α’ΠΠ ήταν διανοούμενοι και ακτιβιστές, τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά, που συνέκλιναν σε ένα ευρύτατο κίνημα που ονομάστηκε «Συντηρητική Επανάσταση». Σε αυτές τις προσωπικότητες, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται Εθνικοσοσιαλιστές πριν από τον Hitler, από το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα των Anton Drexler και Karl Harrer, ο φιλόσοφος και ιστορικός Spengler, οι Gregor και Otto Strasser, o Μoller van der Bruck, οι συγγραφείς Edgar Jung και Ernst Junger και ο Ernst Niekisch.

Μερικοί από τους λαμπρότερους εκπροσώπους της συντηρητικής επανάστασης, συμπεριλαμβανομένων και των αδερφών Strasser και του Niekisch, είχαν ξεκινήσει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ο Α’ΠΠ προκάλεσε μια ιδεολογική κρίση στο παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα, καθώς πολλοί πρωτοπόροι σοσιαλιστές, όταν ήρθε το κάλεσμα του καθήκοντος απέναντι στο έθνος τους, απέρριψαν τον διεθνισμό και συγκαταλέχθηκαν ανάμεσα στους πρωτοπόρους υποστηρικτές της πολεμικής προσπάθειας η οποία θα διασφάλιζε στο έθνος τους «μια θέση στον ήλιο». Ανάμεσα στους διασημότερους εξ αυτών ήταν και ο Benito Mussolini, ένας από τους ικανότερους ηγέτες του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που το κάλεσμά του για ιταλική ανάμιξη στον πόλεμο τον τοποθέτησε σε συμμαχία με τους εθνικιστές. Από αυτή την ενοποίηση προέκυψε ο Φασισμός μεταπολεμικά. Ήταν ένα φαινόμενο που συνέβη σε όλο τον κόσμο. Ακόμα και οι μπολσεβίκοι διχάστηκαν, με τον Lenin, που πληρωνόταν από τους Γερμανούς να απαιτεί άμεση εκεχειρία με τους Γερμανούς, ενώ ο Trotsky, που φαίνεται να υποστηριζόταν από την Entente, παραιτήθηκε από Υπουργός Εξωτερικών εξαιτίας αυτού του θέματος.

Μετά το 1928, στην Σοβιετική Ένωση υπήρξε μια μεγάλη μετατόπιση επί του θέματος, όταν ο Stalin άρχισε να εξαλείφει τους Τροτσκιστές και τις άλλες φράξιες, προχωρώντας στη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού πανσλαβικού κράτους. Ο Stalin έδωσε έναν μακροχρόνιο αγώνα για να εξαλείψει τα καρκινώματα του Μαρξιστικού δόγματος. Στη Σταλινική Ρωσία βλέπουμε τις απαρχές αυτού που αργότερα ονομάστηκε Εθνικός Μπολσεβικισμός.

Leo Schlageter

AVZ 11895 Fünfzigster Geburtstag Albert Leo Schlageters Am 12. August wäre Albert Leo Schlageter, der grosse Vorkämpfer für Deutschlands Freiheit, fünfzig Jahre alte geworden. Scherl Bildarchiv 3.8.1944
Albert Leo Schlageter

Ο Moller van der Bruck ήταν ένα από τα βασικά μέλη του Juni-Klub, το οποίο ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1919, ως μια μη παραστρατιωτική οργάνωση διανοούμενων που θα συζητούσαν εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Εκεί υπήρχαν πολλοί εκδότες, δημοσιογράφοι, συγγραφείς και άλλες σημαντικές προσωπικότητες, ανάμεσα στις οποίες και ο μετέπειτα καγκελάριος της Γερμανίας, Heinrich Bruning. Ο Otto Strasser ήταν επίσης μέλος. Ο Hitler ήταν καλεσμένος ομιλητής και εντυπωσιάστηκε αμέσως από τον van der Bruck, αλλά ο θαυμασμός δεν ήταν αμοιβαίος. Ο van der Bruck θεωρούσε ότι ο Hitler δεν είχε ιδεολογικό βάθος.

Παρά το γεγονός ότι το Juni-Klub προερχόταν από τη διανόηση της Συντηρητικής Επανάστασης, επιζητούσε τον διάλογο με τη ριζοσπαστική αριστερά στην επανάστασή τους ενάντια στον αστικό φιλελευθερισμό, και συγκεκριμένα με τον αντιπρόσωπο της κομμουνιστικής διεθνούς (Comintern) Karl Radek. Ο Radek ήταν μια δυσάρεστη προσωπικότητα γι’ αυτόν τον ρόλο, καθώς ταίριαζε απόλυτα στο αντισημιτικό στερεότυπο του βρώμικου Εβραιομπολσεβίκου. Άλλος ένας καλεσμένος ήταν ο Spengler, του οποίου οι απόψεις ταίριαζαν με του van der Bruck, παρά το γεγονός ότι η κύρια διαμάχη του van der Bruck με τον Spengler ήταν ότι πίστευε πως η Γερμανία και η Ρωσία είχαν ανατείλει μέσα από τον πόλεμο ως «νέοι λαοί» αποκομμένοι από τον παρηκμασμένο δυτικό πολιτισμό, με την ευκαιρία να ξαναρχίσουν από την αρχή. O Otto Strasser επεσήμανε πόσο εντυπωσιασμένος ήταν από τα μέλη του Juni-Klub με τον van der Bruck και τον Spengler να αλληλοσυμπληρώνονται αντί να ανταγωνίζονται μεταξύ τους.

Μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον των συντηρητικών επαναστατών ήταν που άνθισε το ισχυρό σοσιαλιστικό στοιχείο το οποίο είδε τους «νέους λαούς» της Ρωσίας και της Γερμανίας να αψηφούν τις διεφθαρμένες και ετοιμοθάνατες αστικές-καπιταλιστικές δυνάμεις. Κάποια έθνη είναι «προλεταριακά» αντί για αστικά· ως εκ τούτου η εργασία και το καθήκον είναι το νέο ήθος αντί για το κεφάλαιο και τον εγωισμό. Είναι αυτό που ο Spengler αποκαλούσε «Πρωσικό Σοσιαλισμό» και άλλοι το αποκαλούσαν «Εθνικό Σοσιαλισμό» ή «Εθνικό Μπολσεβικισμό»2. H οπτική της ευθυγράμμισης της μοίρας Γερμανίας με αυτή της Ρωσίας έδωσε την κύρια ώθηση την ανάπτυξη του Εθνικομπολσεβικισμού. Πολλοί από την Εθνικιστική Δεξιά κοίταξαν τη Ρωσία πέρα από τον μαρξισμό και είδαν σε αυτήν ένα νέο, ζωντανό και δραστήριο έθνος να αναδύεται, το οποίο ήταν έξω από τον αστικό κόσμο των «Δεκατεσσάρων Σημείων» του προέδρου Woodrow Wilson, του κοινοβουλευτισμού και του παγκοσμίου εμπορίου. Ακόμα και ο Spengler, του οποίου η φιλοσοφία είναι τόσο μακριά από τον μαρξισμό όσο μπορεί κανείς να φανταστεί, συνηγορούσε στη φιλοσοβιετική εμπορική και εξωτερική πολιτική.3

Η συνθήκη του Rapallo, που υπογράφτηκε με τη Ρωσία το 1922, ξεκίνησε από την ευρύτατα διαδεδομένη άποψη ότι η Γερμανία έπρεπε να κινηθεί προς τη Ρωσία προκειμένου να παρακάμψει τις εντολές των Βερσαλλιών και να σφυρηλατήσει μια νέα μοίρα. Ο στρατηγός von Seeckt –και άλλοι στρατιωτικοί ηγέτες- ακόμα και πριν τη συνθήκη του Rapallo, εγκαθίδρυσαν συμμαχίες μεταξύ του Γερμανικού και του Σοβιετικού στρατού για να παρακάμψουν τους περιορισμούς που έθετε η συνθήκη των Βερσαλλιών.

Έτσι, όταν ο Radek της Comintern ξεκίνησε να διαπραγματεύεται με τη Γερμανική Δεξιά, από το 1919 ακόμα, ήδη ένα φιλοσοβιετικό συναίσθημα αναπτυσσόταν ακόμα και στους πιο ακραίους αντικομμουνιστές. Το 1921 ο Moller έγραψε για έναν «άξονα» μεταξύ των κομμουνιστών και των εθνικιστών ενάντια στη διαφθορά του ατομικιστικού φιλελευθερισμού και του κοινοβουλευτισμού του. Οι Γερμανοί κομμουνιστές θα έπρεπε να αρχίσουν να σκέφτονται εθνικά. Επισήμανε ότι κανένας Γερμανός εργάτης δεν θα πολεμούσε εναντίον της ΕΣΣΔ και απείχε από το κάλεσμα του στρατηγού Ludendorff, ευθυγραμμισμένου με το NSDAP, για μια διεθνή σταυροφορία εναντίον της ΕΣΣΔ. Ο Moller καλωσόρισε το Rapallo ως μια κίνηση στη σωστή κατεύθυνση.

Με κοινό εχθρό τους Γάλλους, ο Radek έκανε ένα κάλεσμα στον γερμανικό εθνικισμό κατά τον λόγο του στην εκτελεστική επιτροπή της Comintern εκφωνώντας έναν επικήδειο για τον Leo Schlageter, ο οποίος εκτελέστηκε από τους Γάλλους το 1923 διότι είχε λάβει μέρος σε μια απόπειρα σαμποτάζ των Freikorps στην κατεχόμενη από τους Γάλλους περιοχή του Ruhr. Το γεγονός ότι ο Schlageter είχε πολεμήσει εναντίον του μπολσεβικισμού ήταν άσχετο με τους ευρύτερους πολιτικούς σχεδιασμούς. O Radek πρότεινε στην Comintern, οι Ρώσοι να συστρατευθούν με τους Γερμανούς σε ένα κοινό σκοπό, δηλαδή να αποτινάξουν τον ζυγό της καπιταλιστικής Entente που σκλαβώνει τον ρωσικό και τον γερμανικό λαό. Δήλωσε: «Πιστεύουμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των εθνικιστικών μαζών δεν ανήκουν στο στρατόπεδο των καπιταλιστών αλλά των εργατών. Θέλουμε να βρούμε και πρέπει να βρούμε το μονοπάτι για αυτές τις μάζες»

Εθνικός Μπολσεβικισμός

fascism-and-socialism

O όρος «Εθνικός Μπολσεβικισμός» αρχικά εφαρμόστηκε τον Απρίλιο του 1919, στο δόγμα του εθνικιστή λόγιου Paul Eltzbacher, ενός Εβραίου καθηγητή νομικής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. O Eltzbacher, παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος του Γερμανικού Εθνικού Κόμματος, υποστήριζε την κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής προς όφελος του έθνους. Αυτή του η θέση βαφτίστηκε «Εθνικομπολσεβικισμός» από την εφημερίδα Deutsche Tageszeitung. Τον επόμενο Νοέμβρη, ο Radek, αναφερόμενος σε αυτό, δήλωσε ότι «Έντιμοι εθνικιστές σαν τον Eltzbacher, δυσαρεστημένοι από τη Συνθήκη των Βερσαλιών, επιθυμούν μια ενότητα με τη Ρωσία στα πλαίσια αυτού που ονομάζουν εθνικό μπολσεβικισμό».4

O Κύκλος του Αμβούργου του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος, καθοδηγούμενος από τους Heinrich Laufenberg και Fritz Wolffheim, είδαν τη σοβιετική εξέγερση να ανασταίνει τη Γερμανία ως μεγάλη δύναμη. Ο Radek αποκάλεσε αυτό το δόγμα «Εθνικομπολσεβικικό».

Επομένως, υπήρχε ένα εθνικιστικό ρεύμα στη ριζοσπαστική αριστερά και ένα σοσιαλιστικό και φιλοσοβιετικό ρεύμα στη ριζοσπαστική δεξιά, που και τα δύο ήταν εχθρικά στον φιλελευθερισμό και την πλουτοκρατία και έβλεπαν τη δυνατότητα η Γερμανία και η Ρωσία να σχηματίσουν ένα κοινό μέτωπο.

Για κάποιους μήνες μετά τον λόγο του Radek υπήρξε μια συνεργασία ανάμεσα στη ριζοσπαστική δεξιά και αριστερά. Οι συναντήσεις του κομμουνιστικού κόμματος προς τιμήν του Schlageter διακοσμούνταν με το κόκκινο αστέρι μαζί με την σβάστικα, η οποία δεν ήταν σύμβολο μόνο του NSDAP, αλλά και των Freikorps, καθώς και διαφόρων Εθνικιστικών ενώσεων.

Ένα φυλλάδιο για τον Schlageter συμπεριλάμβανε τον λόγο του Radek, μαζί με άρθρα του Moller, του Ernst zu Reventlow ο οποίος ήταν σύμβουλος της εξωτερικής πολιτικής του NSDAP και του Frolick του Κομμουνιστικού Κόματος.

…»

(η συνέχεια στο Β’ μέρος)

Σημειώσεις των μεταφραστών:

1. Εδώ ο Bolton προφανώς θέλει να πει ότι το volk είναι κάτι πολύ περισσότερο από την φυλή με την Δαρβινική έννοια. Σε αυτό, ο Φυλετικός Δαρβινισμός όχι μόνο δεν διαφωνεί, όπως έχουμε αναπτύξει σε μια σειρά άρθρων με θέμα τις ιδεολογικές προεκτάσεις της νεοδαρβινικής θεώρησης του κόσμου, αλλά αντίθετα προσφέρει μια επιστημονική τεκμηρίωση στην πολιτιστική και πνευματική θεώρηση του volk.

2. Αν θέλετε να έχετε μια εικόνα περί Εθνικομπολσεβικισμού, καλύτερα να μην ασχολείστε με τις βλακείες του Κιτσίκη, τις οποίες αναπαράγουν ιδεολογικά αναλφάβητοι σε ακροδεξιά ιστολόγια, αλλά να διαβάζετε ιστολόγια που γνωρίζουν το θέμα.

3. Αποτέλεσμα όλων όσων αναφέρονται ήταν το Γερμανοσοβιετικό Σύμφωνο Μη-Επίθεσης, οι μεγάλες εμπορικές συμφωνίες μεταξύ εθνικοσοσιαλιστικής Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης και, τέλος, ως αποκορύφωμα, το μοίρασμα της Πολωνίας με κοινή παρέλαση του Γερμανικού και του Σοβιετικού Στρατού. Ο Hitler, ασχέτως με όσα δημαγωγικά ανέφερε στον «Αγώνα», ακολούθησε κατά γράμμα την εξωτερική πολιτική της «Συντηρητικής Επανάστασης».

4. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ο όρος «Εθνικομπολσεβικισμός», αρχικά αποδόθηκε από τους δημοσιογράφους και τους κομμουνιστές ως «ταμπέλα» σε μια μερίδα της εθνικής δεξιάς η οποία έβλεπε θετικά την κρατικοποίηση των μέσων παραγωγής.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s