ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ;

Του Joseph Antizog

Ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι καταφεύγουν στη θρησκεία είναι το να αντιμετωπίσουν το αναπόφευκτο τέλος της φυσικής τους ύπαρξης και βρούνε κάποιο νόημα στη ζωή. Άλλοι βέβαια πιστεύουν απλά επειδή απλά έτσι έχουν μάθει, και δεν αποκλείω τη περίπτωση κάποιο βίωμα να τους οδήγησε σε μια συγκεκριμένη θρησκεία. Όμως ο σκοπός μου δεν είναι σε καμία περίπτωση να κλονίσω την πίστη του οποιουδήποτε, αλλά χριστιανοί, παγανιστές, αγνωστικιστές και άθεοι να βρούμε ένα κοινό σημείο.

Αργά η γρήγορα θα αναρωτηθεί κανείς αν αξίζει κανείς να ζει, αν αξίζει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στη ζωή, μικρές ή μεγάλες. Ίσως το μόνο για το οποίο αξίζει να ζούμε είναι οι απολαύσεις, αλλά τότε γιατί επιμένουμε να ζούμε ακόμη και μέσα σε μαύρες μέρες όπως αυτές που περνάνε όλο και περισσότεροι συμπατριώτες μας μέσα σε αυτή τη κρίση και στις αμέτρητες κρίσεις που έχουμε περάσει ως έθνος στο παρελθόν. Ένστικτο της επιβίωσης θα πει κάποιος, ελπίδες για καλύτερες μέρες κάποιος άλλος.

Όμως τώρα που έχουμε αποκαλύψει τα μυστήρια της ζωής και σύμφωνα με την επιστήμη είμαστε φτιαγμένοι από αστρόσκονη, αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε αν το καλύτερο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να πάρουμε μία θανάσιμη δόση ναρκωτικών ή ακόμη καλύτερα να επιδοθούμε ως ανθρωπότητα σε ένα όργιο άσκοπου καταναλωτισμού μέχρι να εξαντληθούν όλες οι πηγές του πλανήτη και μετά να πυροδοτήσουμε όλο το πυρηνικό οπλοστάσιο του πλανήτη και να μετατρέψουμε ξανά ακαριαία σε αστρόσκονη τη μίζερη ύπαρξη μας.

Γιατί να ανταγωνιζόμαστε μεταξύ μας είτε σε ατομικό είτε σε φυλετικό επίπεδο για επιβίωση και συνεπώς να υποφέρουμε. Ας έχουμε ειρήνη, τουλάχιστον μέχρι να καταστραφούμε, και θα καταστραφούμε σίγουρα αν ακολουθήσουμε αυτό το δρόμο. Αφού η ίδια ζωή είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού, σύμφωνα με την εξελικτική θεωρία, από τη στιγμή που θα απορρίψουμε αυτή τη θεμελιώδη αρχή το τέλος μας είναι κοντά. Δεν είναι τυχαίο που το σύμβολο της ειρήνης είναι ο ρούνος του θανάτου, αλλά τι σημασία έχουν όλα αυτά;

13336240_1783303055224368_1346428563_nΌμως υπάρχουν άνθρωποι που αντιστέκονται και απορρίπτουν αυτή τη λογική. Ίσως και να μην υπάρχει κάποιο νόημα στο σύμπαν, ίσως μην είμαστε μέρος κάποιου σχεδίου, αλλά γνωρίζουμε ότι οφείλουμε το ότι αναπνέουμε στις γενιές των προγόνων μας που χάνονται στο βάθος των αιώνων, οι οποίοι κατάφεραν να επιβιώσουν από πολέμους, επιδημίες, λοιμούς και φυσικές καταστροφές, και των οποίων τα γονίδια βρίσκονται γραμμένα σε κάθε κύτταρό μας.

Αυτοί οι άνθρωποι είναι οι εθνικοσοσιαλιστές, συνειδητοί και ασυνείδητοι, δηλαδή αυτοί που απορρίπτουν αυτή την παρακμιακή νοοτροπία και φιλοδοξούν να συνεχίσουν αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ζωή.

Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τον εθνικοσοσιαλισμό. Σίγουρα δεν είναι μια κοσμοθεωρία που προσφέρει ιδιαίτερη άνεση. Είναι η εφαρμογή των νόμων της φύσης πάνω στην ανθρώπινη κοινωνία, και η φύση δε μας αναγνωρίζει πολλές ανέσεις και δικαιώματα. Μπορεί να μην αναγνωρίζει καν το δικαίωμα στη ζωή, αλλά αναγνωρίζει το δικαίωμα και την υποχρέωση να αγωνιστείς.

Μπορεί να μην αφήνει όλους να είναι πλήρως λειτουργικά μέλη της κοινωνίας, αλλά δίνει την ευκαιρία για να αποδείξει κανείς το αντίθετο. Και κάπου εδώ φτάνουμε πάλι στη ρήση του Αδόλφου Χίτλερ: «Αυτούς που θέλουν να ζήσουν, αφήστε τους να αγωνιστούν, και εκείνοι που δεν θέλουν να αγωνιστούν σε αυτό τον κόσμο της αιώνιας πάλης, δεν αξίζει να ζουν».

 

 

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s