Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»…

Αγαπητοί αναγνώστες. Παραθέτουμε σε φωτογραφίες* όλο το κεφάλαιο που αφορά την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», από το εξαιρετικό βιβλίο του Νίκου Βεργίδη (Διονύση Κατσαρού) «Αδόλφος Χίτλερ και Εθνικοσοσιαλισμός».

Έχοντας διαβάσει σχεδόν όλο το συγγραφικό έργο του εν λόγω συγγραφέως, διαφωνούμε σε πολλά σημεία μαζί του καθώς άλλοι συγγραφείς δίνουν εντελώς διαφορετικές ερμηνείες των γεγονότων και παραθέτουν διαφορετικές πηγές.

Ο Βεργίδης έχει μια ακραία ιδεολογική προσέγγιση της ιστορίας και μια υπερβολικά αιτιοκρατική ερμηνεία της, που κατά την γνώμη μας ξεπερνάει τα όρια της επιστημονικότητας. Όμως η τάση του Βεργίδη να ερμηνεύει την ιστορία με έναν μηχανιστικό τρόπο, δηλαδή να βασίζεται περισσότερο στους εξελικτικούς νόμους της ανθρώπινης ιστορίας (όπως η φυλετική και ταξική πάλη) παρά στην απόλυτη ιστορική τεκμηρίωση βάσει των γεγονότων, μας βρίσκει γενικά σύμφωνους καθώς η στενή ιστορική προσέγγιση των γεγονότων δεν οδηγεί συνήθως σε ορθά πολιτικά συμπεράσματα.

Συγκεκριμένα ως προς την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών», ο Βεργίδης παρά το γεγονός ότι δίνει την δική του ερμηνεία των γεγονότων, τα γεγονότα που αναφέρει είναι γενικά ιστορικά τεκμηριωμένα και από άλλες πηγές.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Ο Βεργίδης για την «νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»….

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΦΑΣΙΣΤΕΡΑ*

Πολλά ακούστηκαν τις τελευταίες μέρες για το πόρισμα της επιτροπής διαλόγου για την Παιδεία σχετικά με τη «συνολική αναβάθμιση του σχολείου» και τις «πριγκίπισσες» του Φίλη, αλλά, ως είθισται, όλοι εστίασαν στα λάθος σημεία και για τους λάθος λόγους, και πρώτος-πρώτος ο «χώρος» και η ΧΑ.

Το πόρισμα αυτό αφορά τη σημερινή γενική λειτουργία του σχολείου ως χώρος και ως μέσο, προσπαθεί να εντοπίσει λάθη σε αυτήν και προτείνει πιθανούς τρόπους με τους οποίους αυτά τα λάθη μπορούν να διορθωθούν. Το πρόβλημα, εκτός απ’την κατάφωρη προπαγανδιστική και προβοκατόρικη ρητορική του, είναι η τελική πρόταση «συμμόρφωσης» γονέων και μαθητών στους κανόνες του σχολείου και την αέναη τήρηση αυτών: υπογραφή του λεγόμενου «Συμβολαίου Τιμής» από τους γονείς κι έπειτα απ’τους ίδιους τους μαθητές της Γ’ Δημοτικού.

Με λίγα λόγια, το εν λόγω πόρισμα, μιας και διάβασα αρκετά μεγάλο μέρος του (κάποια επιλεγμένα κεφάλαια), περιέχει αρκετές προοδευτικές -με την καλή έννοια- προτάσεις, αρκετές -για την Ελλάδα- καινοτομίες οι οποίες έχουν εφαρμοστεί στο εξωτερικό εδώ και πολλά χρόνια (όπως είναι η μετάβαση μεγάλου όγκου χαρτούρας σε ψηφιακές εκδόσεις, η ύπαρξη ψυχολόγων στα σχολεία, η διεύρυνση του σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού ως μάθημα και ως συνειδητή επιλογή, τα πολλά και «εναλλακτικά» μαθήματα επιλογής κλπ), και θα μπορούσαμε να πούμε ότι έχει καλό σκοπό για το σχολείο και τη λειτουργία του. Παρόλα αυτά, δεν παραλείπει να πέσει σημαντικά ατοπήματα.

Συνεχίστε να διαβάζετε το ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΦΑΣΙΣΤΕΡΑ*.

Ernst Röhm: Ο ηρωικός αυτόχειρας της δεύτερης επανάστασης.

Ήταν 2 Ιουλίου του 1934 όταν δολοφονήθηκε στη φυλακή Stadelheim, από συνωμότες και την αντίδραση, ο μεγάλος ήρωας της Ιδέας και προσωπικός φίλος του Adolf Hitler, Ernst Röhm. Η πολιτική σύγκρουση μεταξύ Hitler και Röhm αφορούσε το αν η κοινωνική επανάσταση θα διεξαγόταν έμμεσα και σταδιακά όταν το NSDAP ισχυροποιούνταν στην εξουσία, όπως ήθελε ο Hitler, ή αν θα γινόταν άμεσα όπως ήθελε ο Röhm, ρισκάροντας έναν εμφύλιο μεταξύ των S.A και του τακτικού στρατού.

Ο τακτικός στρατός (Reichswehr) αριθμούσε περί τους 100.000 άνδρες με βαρύ οπλισμό, ενώ τα S.A περί τα 4.500.000 άνδρες με ελαφρύ οπλισμό. Επιπλέον, ο Hitler φοβόταν την εισβολή από τους Άγγλους και τους Γάλλους σε περίπτωση σύγκρουσης με τον στρατό, φόβος που ήταν απολύτως βάσιμος. Το αν πράγματι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο δε μπορεί να το απαντήσει κανείς.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι πίσω από τον στρατό βρίσκονταν οι μεγαλοβιομήχανοι, οι τραπεζίτες και γενικότερα η μεγαλοαστική τάξη της οποίας τα συμφέροντα συνέπλεαν με αυτά των γαιοκτημόνων της πρωσικής αριστοκρατίας, η οποία βρισκόταν στην ηγεσία του στρατού. Το ερώτημα «Ποιος από τους δύο είχε δίκιο, ο Hitler ή ο Röhm;» παραμένει ιστορικά αναπάντητο. Οι φόβοι του Hitler για εισβολή αποδείχθηκαν βάσιμοι, αλλά οι μετέπειτα απόπειρες δολοφονίας του από τον στρατό και τη δεξιά αντίδραση γενικότερα, η ομάδα αξιωματικών γνωστή ως «Κόκκινη Ορχήστρα» οι οποίοι έδιναν πληροφορίες στους Σοβιετικούς, καθώς και η δειλία ανώτατων αξιωματικών στο μέτωπο, όπως ο Von Paulous, δείχνουν ότι ίσως έπρεπε ο Εθνικοσοσιαλισμός να λύσει άμεσα τις διαφορές του με τη δεξιά αντίδραση πάση θυσία.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Ernst Röhm: Ο ηρωικός αυτόχειρας της δεύτερης επανάστασης..

Η ΦΥΛΗ

Ιστορικό: Ο Δρ. Walter Groß (αγγλιστί Gross) γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου 1904. Ήταν Γερμανός ιατρός, στον οποίο ανατέθηκε η δημιουργία της Υπηρεσίας για την Διαφώτιση της Δημογραφικής Πολιτικής και της Φυλετικής Ευμάρειας (Aufklärungsamt für Bevölkerungspolitik und Rassenpflege), στην οποία ανέλαβε επικεφαλής και μετονόμασε σε Υπηρεσία Φυλετικής Πολιτικής (Rassenpolitisches Amt) το 1934. Αυτοκτόνησε στις 25 Απριλίου 1945, αφού έκαψε μεγάλο μέρος των εγγράφων που αφορούσαν το έργο του και αυτό της Υπηρεσίας.

Πηγή: Rasse. Eine Rundfunkrede von Dr. Groß (Berlin: Rassenpolitisches Amt der NSDAP , 1934).

Η μετάφραση στα αγγλικά που βρήκαμε στο Calvin Edu έγινε από την 6η έκδοση του φυλλαδίου που περιελάμβανε τη συγκεκριμένη ομιλία, το οποίο στο σύνολό του έφτασε τα 410.000 αντίτυπα.

Εισαγωγή: Η παρακάτω ομιλία, που δόθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1934, στόχευε στη νεολαία, και το φυλλάδιο ανέφερε γι’ αυτήν ότι “είχε μεγάλο ενδιαφέρον.” Η αλήθεια είναι ότι η εν λόγω ομιλία, αν και δεν μας λέει κάτι καινούργιο πέραν των γνώσεών μας (αντίθετα, σήμερα η επιστήμη έχει προχωρήσει κατά πάρα πολύ), αλλά μας περιγράφει με τον καλύτερο, περιεκτικότερο και σαφέστερο τρόπο τις θεμελιώδεις αρχές της Εθνικοσοσιαλιστικής φυλετικής θεώρησης. Η σημαντικότερη παρατήρηση που έχουμε να προσθέσουμε σε σχέση με τη φύση του κειμένου είναι η ίσως πιο ασήμαντη στην αντίληψη του αναγνώστη του επιφανειακού εθνικισμού. Ο ομιλητής δεν κάνει λόγο για κατώτερες, ανώτερες φυλές ή για υπερανθρώπους και υπανθρώπους. Η ουσία του φυλετισμού βρίσκεται στη διαφορετικότητα, αυτή τη διαφορετικότητα την οποία διατήρησαν οι πρόγονοί μας όχι τυχαία, και την οποία καλούμαστε εμείς τώρα να διαφυλάξουμε και να διαιωνίσουμε.

Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια: Πενθεσίλεια

Συνεχίστε να διαβάζετε το Η ΦΥΛΗ.

Η «κόκκινη» Σίτσα και οι δωσίλογοι της ακροδεξιάς.

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες.

Επειδή γνωστοί ακροδεξιοί κύκλοι «σερβίρουν» ως μεγάλη εθνικοσοσιαλίστρια την Σίτσα Καραϊσκάκη, της οποίας τα βιβλία που έχουν εκδοθεί στα Ελληνικά είναι επιπέδου έκτης δημοτικού, ας ρίξουμε μια ματιά στον βίο και την πολιτεία της εν λόγω συγγραφέως -ο οποίος έχει αποσιωπηθεί πλήρως- με σκοπό να ανυψωθεί το οποιοδήποτε άτομο υπήρξε εγχώριος λακές των Γερμανικών αρχών κατοχής.

Είναι φυσικά γνωστό σε όλους, ότι πριν την δικτατορία της 4ης Αυγούστου, η Σίτσα ήταν μια ενσυνείδητη και φανατισμένη κομμουνίστρια. Μπορούμε σχετικά με αυτό να διαβάσουμε αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα από τους ομοϊδεάτες της στην Εφημερίδα των Συντακτών, από την ιστοσελίδα της οποίας αναδημοσιεύουμε μερικά χαρακτηριστικά αποσπάσματα.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Η «κόκκινη» Σίτσα και οι δωσίλογοι της ακροδεξιάς..

ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ;

Του Joseph Antizog

Ένας από τους λόγους που οι άνθρωποι καταφεύγουν στη θρησκεία είναι το να αντιμετωπίσουν το αναπόφευκτο τέλος της φυσικής τους ύπαρξης και βρούνε κάποιο νόημα στη ζωή. Άλλοι βέβαια πιστεύουν απλά επειδή απλά έτσι έχουν μάθει, και δεν αποκλείω τη περίπτωση κάποιο βίωμα να τους οδήγησε σε μια συγκεκριμένη θρησκεία. Όμως ο σκοπός μου δεν είναι σε καμία περίπτωση να κλονίσω την πίστη του οποιουδήποτε, αλλά χριστιανοί, παγανιστές, αγνωστικιστές και άθεοι να βρούμε ένα κοινό σημείο.

Αργά η γρήγορα θα αναρωτηθεί κανείς αν αξίζει κανείς να ζει, αν αξίζει να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες στη ζωή, μικρές ή μεγάλες. Ίσως το μόνο για το οποίο αξίζει να ζούμε είναι οι απολαύσεις, αλλά τότε γιατί επιμένουμε να ζούμε ακόμη και μέσα σε μαύρες μέρες όπως αυτές που περνάνε όλο και περισσότεροι συμπατριώτες μας μέσα σε αυτή τη κρίση και στις αμέτρητες κρίσεις που έχουμε περάσει ως έθνος στο παρελθόν. Ένστικτο της επιβίωσης θα πει κάποιος, ελπίδες για καλύτερες μέρες κάποιος άλλος.

Συνεχίστε να διαβάζετε το ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Ή ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ;.