Εποικισμός: Κοιτώντας το πορτραίτο του «Dorian Grey».

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, λαϊκοί μας σύντροφοι. Είναι πλέον καταφανέστατο σε όλους τους Έλληνες, πλην των «αντιφασιστών», οι οποίοι άλλωστε δεν λογίζονται ως συμπατριώτες μας αλλά ως φυλετικά παραπροϊόντα, ότι ολοκληρώνεται σταδιακά ο πλήρης εποικισμός της γης των Ελλήνων με αφροασιάτες. Ακόμα και συμπατριώτες μας οι οποίοι ανήκουν στην λεγόμενη «κεντροαριστερά», έχουν απηυδήσει με την μαζική αντικατάσταση πληθυσμού που λαμβάνει χώρα στην πατρίδα μας και όλοι πλέον αντιλαμβάνονται ότι αυτή είναι αποτέλεσμα οργανωμένου σχεδίου, το οποίο φτιάχτηκε κι εκτελείται από τους ευρωατλαντιστές στην υπηρεσία των οποίων βρίσκεται το εγχώριο πολιτικό σύστημα.

Όμως, καθώς μάλλον αντιλαμβάνεστε, το θέμα του άρθρου δεν θα είναι ο εποικισμός της Ελλάδας από αφροασιάτες εισβολείς, καθώς αυτό το έχουμε αναλύσει αρκετές φορές και δεν επιθυμούμε να επαναλαμβανόμαστε, εκτός από τις περιπτώσεις που χρειάζεται να αντιπαρατεθούμε εκ νέου με τους πολιτικούς υπηρέτες της αριστεράς, της δεξιάς και της ακροδεξιάς.

Αυτό που θα μας απασχολήσει είναι το θράσος των δήθεν ιδεολογικών ταγών και «στελεχών» του χώρου, οι οποίοι εξανίστανται -αν και καθυστερημένα οι περισσότεροι- για όσα βλέπουν να συμβαίνουν τους τελευταίους μήνες. Λες και δεν είναι εκείνοι υπαίτιοι που, είτε από χαφιεδισμό, είτε από ηλιθιότητα, κατέστησαν έναν πολιτικό χώρο με χιλιάδες συναγωνιστές πλήρως ανίκανο να αντιδράσει στην ισλαμική εισβολή. Ως άλλοι Dorian Grey πούλησαν την ψυχή τους στην δεξιά, στην αριστερά, στο κράτος και στο κεφάλαιο προκειμένου να μπορούν να ηδονίζονται με την αυτοεικόνα τους ως «εθνικιστές» ή «εθνικοσοσιαλιστές» και να αυτοπροβάλλονται ως «ελίτ» απέναντι στην «πλέμπα». Ανθρωπάκια συμπλεγματικά και ψυχικά άρρωστα, αποκομμένα από την κοινωνική πραγματικότητα, που η κοινωνία τούς έχει θέσει στο περιθώριο, όχι γιατί είναι επαναστάτες, αλλά διότι είναι κοινωνικά και πολιτικά αυτιστικοί και πολιτισμικά και ηθικά παρακμιακοί.

Η έλλειψη συναισθηματικής και ιδεολογικής σχέσης του εθνικιστικού κινήματος με την σημερινή κοινωνία είναι η βασική αιτία της αποτυχίας μας να αντισταθούμε στην κατοχή της πατρίδας μας από τους εισβολείς. Ασφαλώς και οποιαδήποτε προσπάθεια απελευθέρωσης της πατρίδας μας θα συναντούσε λυσσαλέο πόλεμο από τις κατοχικές αρχές «ασφαλείας» και τους παρακρατικούς αντιφασίστες σε κάθε περίπτωση. Όμως έναν χείμαρρο από δεκάδες –αν όχι εκατοντάδες- χιλιάδες εθνικιστές, πατριώτες και συνειδητοποιημένους Έλληνες πολίτες, που θα βρισκόντουσαν κάθε μέρα σε θέσεις μάχης έξω από κάθε hot spot και θα έριχναν συνεχώς «χαλίκια» στα γρανάζια της κρατικής μηχανής με αγωγές για κάθε περιβαλλοντική, πολεοδομική ή άλλη παρανομία, δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει κανείς! Δεν θα μπορούσε κανένα κράτος να σταματήσει δεκάδες χιλιάδες αγρότες, μαθητές, φοιτητές, υπαλλήλους, ελεύθερους επαγγελματίες και ούτω καθεξής, οι οποίοι θα έβρισκαν μια ευκαιρία να ξεσπάσουν την οργή τους για όλη την φτώχεια και την καταπίεση που υφίστανται, διαμαρτυρόμενοι για την κατοχή της πατρίδας μας. Η πολιτική ικανότητα ενός πολιτικού χώρου φαίνεται σε μεγάλο βαθμό από το αν καταφέρνει να κατονομάζει στην λαϊκή συνείδηση τους υπαίτιους της δυστυχίας του λαού και να στρέφει την λαϊκή οργή στους επιθυμητούς στόχους.

Όμως ο «χώρος» εδώ και σαράντα χρόνια ουδέποτε προσπάθησε στα σοβαρά να χτίσει μια ευρύτερη κοινωνική συμμαχία με κοινωνικές ομάδες. Ο χώρος ήταν απών από κάθε κοινωνικό αγώνα αφήνοντας όλο το πεδίο ελεύθερο για την αριστερά. Πότε ο «χώρος» προσέγγισε στα σοβαρά και με ιδεολογικοπολιτικές προτάσεις τους φοιτητές, τους εργατοϋπαλλήλους ή τους απολυμένους εργαζόμενους; Ποτέ! Πότε ο «χώρος» προσπάθησε με ειλικρίνεια να πείσει τον Έλληνα ότι έχει μια εναλλακτική πρόταση για τα βιοτικά προβλήματα που αντιμετωπίζει; Ποτέ! Η ιδεολογική σχέση ενός κινήματος με τον λαό χτίζεται στο χωράφι, στο εργοστάσιο, στο πανεπιστήμιο, οπουδήποτε τέλος πάντων δίνει ο απλός Έλληνας την μάχη της επιβίωσης με αξιοπρέπεια. Ο ελληνικός εθνικισμός βρισκόταν ανέκαθεν μόνο στους στρατώνες των ένστολων, οι οποίοι την κρίσιμη στιγμή πήραν εντολή να ανοίξουν τα σύνορα στους εισβολείς, και φυσικά το έπραξαν, καθώς το πρώτο που μαθαίνεις όταν φοράς στολή είναι η υπακοή στους ανωτέρους σου, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Για να μην θίξουμε το γεγονός ότι οι χαμηλόβαθμοι ένστολοι βρίσκονται εκεί για ένα σίγουρο κομμάτι ψωμί για τους ίδιους και τις οικογένειές τους, ενώ οι υψηλόβαθμοι είναι κατά κόρον καριερίστες και προστατεύουν μόνο τα γαλόνια τους απ΄ τους ανταγωνιστές τους με κάθε είδους κυβέρνηση. Αφού λοιπόν έπεσε το «προπύργιο» του εθνικισμού με μια εντολή των Τροτσκιστών του ΣΥΡΙΖΑ που καταστρέφουν τη χώρα, ποιος να μείνει να αντιδράσει; Όλους τους άλλους σχεδόν τους χάρισε ο «χώρος» στην αριστερά.

Ο εθνικισμός δεν ήταν ποτέ όταν έπρεπε δίπλα στην κοινωνία· αντιθέτως την απέφευγε όπως ο διάολος το λιβάνι. Κάποια στιγμή, γύρω στην δεκαετία του ’90, η Χρυσή Αυγή πράγματι έψαξε τον τρόπο να χτίσει κοινωνικές συμμαχίες αλλά απέτυχε, καθώς χρησιμοποιούσε σχεδόν αποκλειστικά «εθνική» ρητορική, με μπόλικη ακροδεξιά λαγνεία για τον αστικό στρατό και την αστυνομία. Η Χ.Α προσπάθησε να το διορθώσει τα τελευταία ένα με δύο χρόνια, αλλά πολύ καθυστερημένα και με εμφανή ψηφοθηρικό χαρακτήρα. Φυσικά, είναι αδύνατο σε ένα ή δύο χρόνια να καλύψεις το χαμένο έδαφος των προηγούμενων σαράντα ετών, ειδικά όταν δεν διαθέτεις χαρισματικά στελέχη και σαφή ιδεολογικό χαρακτήρα.

Όμως, τόσο μέσα στην Χ.Α όσο και έξω από αυτήν, υπήρχαν και υπάρχουν οι «Dorian Grey» του χώρου, δηλαδή αυτοί οι ηλίθιοι και συμπλεγματικοί οι οποίοι φρενάρουν κάθε προσπάθεια να ανοιχτεί ο χώρος στην κοινωνία, είτε επειδή οι ίδιοι δεν γνωρίζουν πώς να το κάνουν (οπότε και το υποτιμούν) είτε επειδή δεν τους το επιτρέπουν αυτοί που τους συντηρούν οικονομικά και πολιτικά. Αυτή τους η άρνηση σε οτιδήποτε θα μπορούσε να «φυτέψει» το εθνικιστικό κίνημα μέσα στην κοινωνία έχει και μια σοβαρότατη ψυχολογική διάσταση από την οποία απορρέει και ο τίτλος του άρθρου. Είναι ηδονιστές με το να αυτοαποκαλούνται «εκλεκτοί», και η αναγνώρισή τους από έστω και λίγα ομοειδή τους άτομα τούς προσφέρει μια ικανοποίηση που γνωρίζουν ότι θα χάσουν αν εκτεθούν στην κοινωνική σύγκρουση, διότι τότε θα φανεί σε όλους η πραγματική τους εικόνα. Αυτή που μπορούμε όλοι πλέον να δούμε κοιτώντας το πορτραίτο τους…

Πρόκειται γι’ αυτά τα ανθρωπάκια που ισχυριζόντουσαν πάντοτε ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός δεν είναι για την «πλέμπα» αλλά για τους λίγους και τους εκλεκτούς. Είναι αυτοί που βλέπουν σε κάθε κοινωνικό αγώνα «μπολσεβίκους», φοβούμενοι να βγουν έξω από το καβούκι τους μήπως και τους λιντσάρουν οι αριστεροί. Είναι αυτοί που προσπαθούν να αντιπαραθέσουν στην αριστερή και φιλελεύθερη πολιτική ιδεολογία, την στρατιωτική ιστορία του Γ’ Ράιχ και την πολιτική ρητορική του 1920, κατηγορώντας τους Έλληνες ότι δεν πείθονται από τα «Εθνικοσοσιαλιστικά ευαγγέλια». Στην ίδια κατηγορία συγκαταλέγονται και οι πανίβλακες που αραδιάζουν τα παραμύθια του μπάρμπα-πιόνι Μεταξά και τις φαντασιώσεις του Ίωνα Δραγούμη και του Περικλή Γιαννόπουλου, ως σύγχρονη ιδεολογική πρόταση. Είναι αυτοί που ζητούν νεκρανάσταση ιστορικών προσώπων σε σημείο προσωπολατρείας και μεσσιανισμού, φαντασιώνονται αυτοκρατορίες (ελληνικές και μη), χαρακτηρίζονται από στεγνό φετιχισμό και θεωρούν ιδανική την επιστροφή στις συνθήκες διαβίωσης (με ό,τι αυτό συνεπάγεται) κυριολεκτικά 100 χρόνια πίσω. Είναι αυτοί που τολμούν κι επικαλούνται το «πνεύμα» κι αυτοαποκαλούνται ελίτ, ενώ δεν ξέρουν καν ορθογραφία. Είναι αυτοί που ισχυρίζονται ότι η έλλειψη ιδεολογικής σχέσης του «χώρου» με την κοινωνία δεν είναι αποτέλεσμα της ανυπαρξίας κοινωνικής ζύμωσης μεταξύ Εθνικισμού και λαού, αλλά οφείλεται μόνο στην ιδεολογική κενότητα του ελληνικού εθνικισμού. Είναι όλοι αυτοί, που έχοντας βιώσει για χρόνια την κοινωνική απόρριψη, βρήκαν στέγη στον «χώρο» και αναπαράγουν τα συμπλέγματα και τις φοβίες τους. Είναι ο χαρακτηριστικός τύπος ανθρώπου που μηδενίζει και υποβιβάζει ως ασήμαντο και «μικροαστικό» ό,τι δεν είναι ο ίδιος άξιος να κάνει· σπουδές, οικογένεια, παραγωγική εργασία, πεποιθήσεις, μελέτη ενδιαφερόντων, αφοσίωση, ειλικρίνεια, και κάθε άλλη αρετή (ηθική ή φυσική) ή ασχολία οι οποίες θεωρούνται αυτονόητες για τον καθημερινό άνθρωπο.

Είναι όλοι αυτοί οι χαφιέδες που ισχυρίζονται ότι οι κοινωνικοί αγώνες ανήκουν στους κομμουνιστές. Ρωτάμε, οι κομμουνιστές ενδιαφέρθηκαν ποτέ για το βιοτικό επίπεδο του λαού; Φυσικά και όχι. Στόχος τους ήταν ανέκαθεν η καταστροφή της φυλής, της οικογένειας και της φυσικής τάξης πραγμάτων η οποία τους είχε θέσει στο περιθώριο λόγω της βιολογικής τους υπόστασης. Όμως ανέκαθεν οι κομμουνιστές πρωτοστατούσαν σε δίκαιους λαϊκούς αγώνες, απλά και μόνο για να ριζώσουν στο υγιές σώμα του λαού και να κερδίσουν την υποστήριξη αυτών που μετέπειτα θα καταστρέψουν. Η αδυναμία λοιπόν του εθνικισμού να ριζώσει με παρόμοιο τρόπο ώστε να απελευθερώσει την πατρίδα και τον λαό οδήγησε στην ολοκλήρωση του πρώτου σταδίου εποικισμού της χώρας με αφροασιάτες. Αυτή η αδυναμία είναι αποτέλεσμα της ύπαρξης όλων αυτών των ατόμων στον «χώρο» που, είτε ως κομματικά στελέχη, είτε ως αυτόκλητοι ιδεολογικοί και πολιτικοί ταγοί, αποπροσανατολίζουν τους εθνικιστές εκμεταλλευόμενοι κάποια δεσπόζουσα θέση στον «χώρο» την οποία πονηρά και έξυπνα τους χάρισε το Σιωνιστικό κράτος, στο οποίο πούλησαν την ψυχή τους με αντάλλαγμα την ηδονή του να αισθάνονται «παράγοντες» του «χώρου» και ταγοί. Κάποιοι από αυτούς απλά κατηγορούν, και εν μέρει δικαίως, την Χρυσή Αυγή ότι δεν κάνει τίποτα, ομολογώντας έτσι ότι είναι τόσο άχρηστοι και ανίκανοι πολιτικά οι ίδιοι που περιμένουν από τους άλλους να λύσουν το πρόβλημα.

Κάθε μέρα που ο λαός μας ξεζουμίζεται από έποικους, καπιταλιστές και τοκογλύφους το πορτραίτο τους γερνάει και ασχημαίνει όλο και περισσότερο. Κάθε μέρα που ένας Έλληνας μένει άνεργος ή δολοφονείται, κάθε μέρα που μια Ελληνίδα ή ένα Ελληνόπουλο κακοποιείται, προστίθεται ακόμα μια άσχημη ρυτίδα στο σιχαμερό τους πορτραίτο, ακριβώς όπως συνέβαινε σε αυτό του Dorian Grey. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα που να μπορούν να κάνουν όλοι αυτοί για να φτιάξει το πορτραίτο τους. Αντίθετα, όσο πιο πολύ υποκρίνονται ότι προσπαθούν να διορθώσουν τα λάθη τους, βυθίζονται ακόμα περισσότερο στον βούρκο του χαιρέκακου ηδονισμού τους. Όταν με κάποιο τρόπο πάψουν να υπάρχουν όλοι αυτοί, και μόνο τότε, το πορτραίτο του «χώρου» θα ξαναγίνει νέο και όμορφο…

Dorian-Dead

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s