Εθνικός Αντικαπιταλισμός: Από την Θεωρία στην Πράξη!

Αγαπητοί αναγνώστες, αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο το οποίο είχε δημοσιευθεί σε μη ενεργό πλέον ιστολόγιο. Ο λόγος της αναδημοσίευσης αυτής είναι ότι παρατηρούμε κάποιους πολιτικούς υπηρέτες της αστικής δεξιάς, οι οποίοι παριστάνουν τους «σκληροπυρηνικούς» και μοναδικούς Εθνικοσοσιαλιστές, να προσπαθούν με ύπουλο και ιουδαϊκό τρόπο να περιορίσουν τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές του Εθνικού Αντικαπιταλισμού με την ακροδεξιά, στον Ίωνα Δραγούμη, τον Ιωάννη Μεταξά και τον Περικλή Γιαννόπουλο. Εμείς αποδεδειγμένα δεν έχουμε καμία ιδεολογική σχέση με τους προαναφερθέντες θεωρητικούς ή πολιτικούς του Ελληνικού «Εθνικισμού», όμως κάποιοι κατηγορούν την ακροδεξιά χωρίς να έχουν καμία απολύτως ιδεολογική διαφορά -μιας και ουδέποτε έχουν τεκμηριώσει κάποια διαφορετική θέση- από αυτήν, πέραν της προσχηματικής και επιφανειακής ενασχόλησής τους με το Γ’ Ράιχ (και συνήθως μόνο στο πλαίσιο της ιστορικής μελέτης), με σκοπό να παρασύρουν στον βούρκο της αστικής δεξιάς και ακροδεξιάς τα νεαρά άτομα του χώρου. Εμείς, λοιπόν, έχουμε δημοσιεύσει ένα μεγάλο πλήθος κειμένων τα οποία καταδεικνύουν τις ιδεολογικές μας διαφορές από την ακροδεξιά σε πολιτικό, οικονομικό, κοινωνικό και ηθικό επίπεδο και το επόμενο κείμενο είναι άλλο ένα τουβλάκι στον ιδεολογικό και πολιτικό τοίχο που μας χωρίζει από τους εγκάθετους της μεγαλοαστικής τάξης, τους μασόνους και τους Σιωνιστές! Ακολουθεί το κείμενο:

«Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, σκοπός αυτού του άρθρου είναι να κάνουμε το δύσκολο νοητικό άλμα· να καταθέσουμε μια πολιτική πρόταση για την οικονομία που να υλοποιεί την ισχυρά θεμελιωμένη -φιλοσοφικά και επιστημονικά- θεωρία του Εθνικού Σοσιαλισμού, όπως αυτή αναπτύχθηκε στα προηγούμενα άρθρα.

Αυτή η πολιτική πρόταση, βέβαια, είναι αντικείμενο μελέτης και συζήτησης, καταρχήν μεταξύ μας, αλλά και με άλλους χώρους με εθνικά και λαϊκά χαρακτηριστικά. Αυτό που είναι άκρως σημαντικό να καταλάβουμε, είναι ότι δεν μιλάμε για μια δέσμη μέτρων που να προσφέρει απλά επιβίωση στον εργαζόμενο λαό στα πλαίσια του καπιταλισμού, όπως η ακροδεξιά, αλλά για μια νέα οικονομική οργάνωση της χώρας, που να προσφέρει ισότητα ευκαιριών, ευημερία και αξιοπρέπεια σε όλο το Έθνος!

Δεν θέλουμε τη διαχείριση του καπιταλισμού, αλλά εργαζόμαστε για την πλήρη ανατροπή του! Ο Εθνικός Αντικαπιταλισμός δεν είναι απλά μια οικονομική πολιτική, αλλά το πλαίσιο εντός του οποίου πρέπει να ενταχθεί κάθε οικονομική πολιτική. Η παρούσα εργασία έχει βασιστεί εν πολλοίς στο εξαίρετο οικονομικό-πολιτικό έργο των Gregor και Otto Strasser »German Socialism» με την προσθήκη βέβαια κάποιων δικών μας απόψεων κατά την προσπάθεια να εφαρμόσουμε τις αναλλοίωτες στο χρόνο γενικές αρχές του σχεδίου των Strasser (του οποίου η θεωρητική θεμελίωση βασίζεται στο έργο του μεγάλου καθηγητή οικονομικών Gottfried Feder) στη σύγχρονη, τεχνολογικά εξελιγμένη οικονομία.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι η Γερμανία του μεσοπολέμου έχει πολλά περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά με τη σημερινή Ελλάδα, από όσο η Ελλάδα του μεσοπολέμου. Αυτό συμβαίνει διότι η Ελλάδα του μεσοπολέμου ήταν μια αγροτική χώρα, με μη-εξελιγμένο καπιταλιστικό σύστημα, ενώ στη Γερμανία του 1930 υπήρχαν, έκτος από βαριά βιομηχανία και μεταποίηση, μέχρι και αλυσίδες σούπερ μάρκετ! Επομένως, το μνημειώδες πόνημα του Οtto, όχι μόνο δεν είναι τόσο αναχρονιστικό όσο φαίνεται, αλλά, αντίθετα, διαβάζοντάς το κάποιος νομίζει ότι ζει στη σύγχρονη πραγματικότητα, με εξαίρεση την τρομακτική επίδραση της ηλεκτρονικής και των σχετικών με αυτήν τεχνολογιών στην οικονομία (διαδίκτυο, τηλεπικοινωνίες κλπ).

Θα αναφέρουμε, λοιπόν, τα κύρια σημεία της πολιτικής μας πρότασης ελπίζοντας ότι θα τύχουν λεπτομερούς επεξεργασίας από τους συναγωνιστές και θα υπάρξουν και αντιπροτάσεις ή βελτιώσεις. Προφανώς, με ακροδεξιά φιλοκαπιταλιστικά στοιχεία ταγμένα στην υπηρεσία του κεφαλαίου, τουλάχιστον εμείς δεν καταδεχόμαστε να συζητήσουμε, παρά μόνο αν χρειαστεί μια ολιστική κατακρήμνιση της προπαγάνδας τους. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Περί ιδιοκτησίας – Γενικές αρχές

Καταρχήν θα ξεκινήσουμε με την έννοια της ιδιοκτησίας, η οποία ως γνωστόν αποτελεί το ιερότερο αγαθό στην καπιταλιστική πολιτική. Ναι, η ιδιοκτησία απελευθερώνει, και για να είμαστε ελεύθερος λαός πρέπει να έχουμε όλοι ιδιοκτησία. Θα πει κάποιος κοιλαράς καπιταλιστής «ω, μα αυτό δεν είναι εφικτό»! Βεβαίως και είναι, αρκεί να διαχωρίσουμε την ιδιοκτησία σε δυο βασικές κατηγορίες. Η πρώτη είναι η οικία και τα καταναλωτικά αγαθά, τα οποία όλοι μπορεί να έχουν σε μια σοσιαλιστική οικονομία, και ακόμα και η υπερσυγκέντρωσή τους από μια μικρή μερίδα δεν δημιουργεί πρόβλημα στη σοσιαλιστική πολιτική μας. Επί παραδείγματι, αν κάποιος έχει ακριβό αυτοκίνητο ή πισίνα, δεν θίγει την οικονομία και την εργασία άμεσα, απλά ο πλούτος του είναι αποτέλεσμα αντεργατικής πολιτικής.

Η δεύτερη κατηγορία αφορά το οικονομικά αξιοποιήσιμο έδαφος, το υπέδαφος και τα μέσα παραγωγής ενέργειας, προϊόντων και υπηρεσιών. Η δεύτερη κατηγορία δεν μπορεί να αποτελεί ατομική ιδιοκτησία με καμιά μορφή, γιατί παράγει πλούτο και εξασφαλίζει το δικαίωμα στην ζωή και την αξιοπρέπεια του συνόλου της φυλής. Επομένως, μπορεί να ανατίθεται μόνο η διοίκηση κάποιων μέσων παραγωγής προϊόντων και υπηρεσιών σε μεγαλομετόχους (θα μιλήσουμε αναλυτικά για τη διοίκηση μεγάλων εταιριών από το κράτος ή από μικτά σχήματα) οι οποίοι θα απολαμβάνουν μεγαλύτερα μερίδια μετοχών σε πολυμετοχικά σχήματα στα οποία θα συμμετέχουν με μεγάλα ποσοστά, και οι εργαζόμενοι, η εργασία των οποίων θα προστατεύεται από την κρατική νομοθεσία που θα στέκεται στο πλευρό τους, καθώς και στο πλευρό της επιχείρησης, κυρίως όσον αφορά την εξωτερική εμπορική της πολιτική.

Ενώ, λοιπόν, δεν θέτουμε όρια στην απόκτηση καταναλωτικών αγαθών ή ενός δεύτερου σπιτιού ή μιας πολυτελούς κατοικίας, σαφώς πρέπει να τεθεί όριο κατοχής κεφαλαίου στα φυσικά πρόσωπα ως ποσοστό επί της αξίας των κεφαλαίων της εταιρείας! Όταν λέμε κεφάλαιο εννοούμε την κατοχή μέσων της δεύτερης κατηγορίας με τη μορφή τίτλων ιδιοκτησίας μετοχών κλπ, κοινώς με οποιαδήποτε μορφή. Αν κριθεί σκόπιμο σε κάποιες περιπτώσεις μεγάλων επενδύσεων, αυτό το όριο μπορεί να αναπροσαρμόζεται με ειδική αδειοδότηση. Είναι σαφές ότι από την κερδοφορία των μέσων παραγωγής και υπηρεσιών, ένα κομμάτι θα διατίθεται ως φορολογία στο κράτος, ένα άλλο θα διατίθεται στους εργαζόμενους χωρίς να υπερβάλουμε και να δημιουργούμε πληθωρισμό και το μεγαλύτερο θα πρέπει να επενδύεται εντός Ελλάδας από τους μεγαλομετόχους (οι οποίοι θα λαμβάνουν ως επιπλέον αμοιβή ποσά από την κερδοφορία, στα όρια του νόμου πάντα) έτσι ώστε να δημιουργούνται θέσεις εργασίας.

Κέρδη που δεν επενδύονται, θα απαλλοτριώνονται άμεσα από το κράτος και διατίθενται αναπτυξιακά στο λαό. Έτσι ναι μεν οι εταιρείες ως νομικά πρόσωπα θα μπορούν να διαθέτουν απεριόριστα κεφάλαια, αλλά αυτά δεν θα μπορούν να τα ιδιοποιηθούν τα φυσικά πρόσωπα καθώς αυτό θα ξεπερνά το όριο κατοχής κεφαλαίου, άρα θα αναγκάζονται να τα επανεπενδύσουν ως εταιρείες και να έχουν επιπλέον αμοιβές σε ρευστό ως ποσοστό επί των κερδών στα όρια του νόμου.

Γενικά η ρευστοποίηση μετοχών δε θα γίνεται ελεύθερα, αλλά υπό προϋποθέσεις με αποτέλεσμα να μην σπαταλιέται το χρήμα από τους μεγαλομετόχους, αλλά να επανεπενδύεται!

social14

Αυτάρκεια – Αγροτική Πολιτική – Κτηνοτροφία

Η αυτάρκεια του ελληνικού λαού πρέπει να επιτευχθεί στο μέγιστο δυνατό βαθμό. Οι στόχοι είναι βασικά τέσσερις.

Τροφή, ενέργεια, φάρμακα, οπλικά συστήματα.

Η τροφή, επειδή η Ελλάδα είναι ένας ευλογημένος τόπος όπου ευδοκιμούν όλα τα βασικά είδη αλλά και δευτερεύοντα, είναι σε θέση όχι μόνο να καλύψει τις βασικές διατροφικές της ανάγκες, αλλά και να εξάγει. Βεβαίως και θα εισάγουμε ότι χρειάζεται, αλλά με μέτρο και κριτήριο τις λαϊκές ανάγκες, κι όχι για να διευκολύνουμε τη διαμόρφωση των τιμών στο εσωτερικό πεδίο από τους εισαγωγείς και τις εταιρείες τροφίμων κατά τα συμφέροντά τους. Όταν λέμε λαϊκές ανάγκες εννοούμε μια πλήρη ισορροπημένη διατροφή σε χαμηλές τιμές των απαραίτητων προϊόντων, ώστε η σωματική υγεία, ευρωστία και ρώμη του λαού να είναι δεδομένη. Στο σχεδιασμό αυτό το κράτος θα λάβει υπόψη του όλη τη σύγχρονη γνώση σε ιατρικά θέματα και θα ακολουθήσει εμπεριστατωμένες μελέτες διατροφικής πολιτικής που συμπεριλαμβάνουν και το οικονομικό μέρος, δηλαδή όχι μόνο την άριστη τροφή για το λαό αλλά και τεχνικές εμπορικής διάθεσής της σε χαμηλές τιμές. Γνωστά σε όλους παραδείγματα είναι η σαρδέλα, ένα πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά (Ω3) ψάρι, που συχνά έμενε παλιά αδιάθετο ενώ εισάγαμε σολομό, ή τα πορτοκάλια σε χρονιές καλής σοδειάς, που όλοι γνωρίζουμε ότι θάβονταν από έλλειψη κρατικής παρέμβασης.

Γενικά το θέμα της τροφής συναρτάται άμεσα με αυτό που λέμε αγροτική πολιτική. Εμείς θέλουμε να επαναγροτικοποιήσουμε τον λαό με την ύπαρξη πολλών αγροτών που εργάζονται σε μικρές και μεσαίου μεγέθους φάρμες υψηλής ποιότητας προϊόντων. Όπου χρειάζεται να γίνει αναδασμός της γης, όπως στην περίπτωση μεγάλων εκτάσεων που τις νέμονται αγροτοκαπιταλιστές και απασχολούν εργατικό προσωπικό με γελοία μεροκάματα, θα γίνει αποζημιώνοντας ίσως τους ιδιοκτήτες με κάποια κρατικά ομόλογα ή κάποιες φοροαπαλλαγές.

Γενικά δεν θέλουμε να υπάρχουν εργάτες της γης σε αφεντικά μεγαλοϊδιοκτήτες, αλλά να μοιραστούν οι αγροί σε ιδιοκτήτες που να δουλεύουν τη γη οι ίδιοι και οι οικογένειές τους με τα πλέον σύγχρονα μέσα και επιστημονική υποστήριξη δωρεάν από το κράτος, με γεωπόνους και κάθε άλλη τεχνική βοήθεια. Επίσης πλέον οι αγροί προσφέρονται και για εγκαταστάσεις αιολικής και ηλιακής ενέργειας, που μπορούν να προσφέρουν επιπλέον εισόδημα στον αγρότη.

Η αύξηση του αγροτικού πληθυσμού είναι αναγκαία γιατί καταρχήν δένει τον Έλληνα με τη γη του και κατά δεύτερον διότι πλέον λόγω της αύξησης του παγκόσμιου πληθυσμού η τροφή ως είδος προς εξαγωγή προσφέρει καλές τιμές στον παραγωγό. Η γη που έχει απαλλοτριωθεί μπορεί μετά το θάνατο του αγρότη να κληρονομηθεί στα παιδιά του, εφόσον θέλουν να συνεχίσουν αυτή τη δουλειά ή να επιστραφεί στο κράτος και να αποδοθεί σε άλλο δικαιούχο.

Βέβαια δεν ισχυριζόμαστε να απαλλοτριωθεί κάθε αγροτική ιδιοκτησία, αλλά η υπερβολικά μεγάλη για να την καλλιεργεί μια και μόνο οικογένεια. Ο αγρότης θα έχει τόση γη όση μπορεί να καλλιεργήσει αυτός και η οικογένειά του και βέβαια όχι λιγότερη από αυτή που του εξασφαλίζει ένα καλό εισόδημα. Αν είναι πχ πολύτεκνος, θα μπορεί να έχει περισσότερη καλλιεργήσιμη γη. Κρατικά πιστωτικά ιδρύματα θα δίνουν πίστωση με χαμηλό επιτόκιο στον αγρότη για να επεκτείνει τη δραστηριότητά του εφόσον αυτός καταθέσει ένα μικρό επενδυτικό σχέδιο (πχ αλλαγή καλλιέργειας, αγορά και εγκατάσταση μηχανημάτων κλπ). Όπου είναι αναγκαία η καλλιέργεια μεγάλων ενοποιημένων εκτάσεων για λόγους στρεμματικής απόδοσης αυτόα γίνει με συνεταιρισμούς αγροτών οι οποίοι θα εργάζονται με ποσοστά σε παραχωρημένες από το κράτος εκτάσεις. Η σύνταξη των σχεδίων θα γίνεται από ιδιώτες ειδικούς που θα αμείβονται με κρατικά οριζόμενη αμοιβή επί της απόδοσης της επένδυσης.

Επίσης κάθε υποθήκη αγροτικής γης στις τράπεζες θα κριθεί άκυρη από το κράτος, καθώς η αγροτική γη δεν μπορεί να υποθηκεύεται αφού παράγει προϊόντα που άπτονται της διατροφικής υγείας και αυτάρκειας του λαού. Ακόμα οι αγοραπωλησίες αγροτικής γης μεταξύ αγροτών θα επιτρέπονται μόνο υπό προϋποθέσεις και σε στενά όρια έκτασης και τιμής ώστε να μην θιγεί ο χαρακτήρας της αγροτικής μας πολιτικής που είναι μικρές και μεσαίες φάρμες παντού! Η πώληση στο κράτος θα είναι ελεύθερη αφού αυτό θα την αναδιανείμει.

Όσον αφορά τη κτηνοτροφία επίσης θέλουμε αυτάρκεια σε κρέατα και γαλακτοκομικά, και αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν ωθήσουμε το λαό στη κατανάλωση ντόπιων κρεάτων και ιδιαίτερα αμνοεριφίων τα οποία ευνοεί η μορφολογία του εδάφους. Εννοείται ότι στηρίζουμε τη βιομηχανία γάλακτος που συνεργάζεται μόνο ή κυρίως με ντόπιους παραγωγούς και αυτό το πραγματοποιούμε με τον έλεγχο των εισαγωγών, καθώς και με ένα σύνολο κρατικών διευκολύνσεων (πχ προμήθειες στρατού και κυλικείων στα σχολεία). Στην ανάγκη αναστέλλεται κάθε εισαγωγή γάλακτος, αν εκτιμά το κράτος ότι θα καλυφθούν οι ανάγκες από την εγχώρια παραγωγή. Γενικά πρέπει να στηρίξουμε κάθε βιολογική καλλιέργεια, αρκεί να είναι αποδοτική και σε ποσότητα για το λαό, γιατί δεν αρκεί το γάλα, το κρέας ή το ψωμί να είναι αρίστης ποιότητας, πρέπει να είναι και σε προσιτή τιμή για όλο το λαό. Μια μικτή πολιτική βέλτιστης ποιότητας σε όρια χαμηλού κόστους μάλλον είναι η καλύτερη λύση.

Ενεργειακή πολιτική – Πολεμική Βιομηχανία

Στο πεδίο της ενέργειας η Ελλάδα καταρχήν πρέπει να εξάγει και να διαθέσει για τις εγχώριες ανάγκες τον ορυκτό της πλούτο (πετρέλαιο και φυσικό αέριο), καθώς και να εκμεταλλευτεί τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας στο έπακρο.

Τα κοιτάσματα φυσικού αερίου, ειδικά στην Κρήτη, αλλά και στο Ιόνιο και στο Αιγαίο, είναι τεράστια (με βάση μελέτες και εκτιμήσεις εγκυρότατων Ελλήνων και ξένων επιστημόνων, οι οποίοι τις έχουν ανακοινώσει επίσημα σε συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό) και πρέπει να αποτελούν το επίκεντρο της ενεργειακής μας πολιτικής. Ειδικά το υγροποιημένο αέριο αποτελεί καύσιμο αιχμής το οποίο μεταφέρεται από τη βόρεια Αφρική στην νότια Ευρώπη (εμείς το εισάγουμε από την Αλγερία) και είναι ένα από τα πλέον δυναμικά προϊόντα στην ενεργειακή αγορά. Μπορεί να μεταφέρεται και με τον τεράστιο στόλο που διαθέτουν οι Έλληνες εφοπλιστές, των οποίων τα φορολογικά προνόμια καθώς και τα μονοπωλιακά δικαιώματα που διαθέτουν στην Ελληνική αγορά αν θέλουν να διατηρηθούν, θα πρέπει να συνεισφέρουν στην εθνική οικονομία με τη συμμετοχή τους στη μεταφορά αερίου, από την οποία θα έχουν και επιπλέον κέρδη. Αν αρνηθούν μπορεί να χρησιμοποιηθεί το Πολεμικό Ναυτικό, που έχει πείρα σε θαλάσσιες μεταφορές, αφού εξοπλιστεί με τα απαραίτητα πλοία και στελεχωθεί κατάλληλα.

Η διαχείριση των εθνικών αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου πρέπει να γίνει από ένα ενιαίο απολύτως κρατικά ελεγχόμενο φορέα υδρογονανθράκων στα πρότυπα της απόλυτα επιτυχημένης Gazprom, στον οποίο να επιτραπεί και η συμμετοχή ιδιωτών επενδυτών μέσω μετοχών, χωρίς όμως να έχουν επιρροή στην άσκηση της ενεργειακής πολιτικής.

Όσον αφορά την εξόρυξη των υδρογονανθράκων, αυτή μπορεί να ανατεθεί με γεωπολιτικά κριτήρια (Ρωσία, Γαλλία, Ιταλία). Βεβαίως η διαχείριση γενικά της ενέργειας, είτε βιομηχανικής είτε οικιακής, άπτεται της επιβίωσης του έθνους και θα είναι υπόθεση του κράτους. Θέλουμε κρατική εταιρεία ηλεκτρικής ενέργειας απόλυτα ελεγχόμενη από το κράτος (χωρίς να απαγορεύεται η συμμετοχή και ιδιωτών, εφόσον συνεισφέρουν παραγωγικά τα κεφάλαιά τους) η οποία δε θα κερδοσκοπεί, αλλά θα διασφαλίζει τις ενεργειακές ανάγκες του λαού και βέβαια των ενόπλων δυνάμεων.

Η πολεμική βιομηχανία πρέπει να είναι κρατική (όχι απλά κρατικά ελεγχόμενη) και πρέπει μέσω αυτής να διασφαλίζεται η μέγιστη δυνατή αυτάρκεια σε πυρομαχικά και πολεμικό υλικό γενικότερα. Εδώ είναι επιτακτική ανάγκη η συμπαραγωγή οπλικών συστημάτων παντός είδους με συμμαχικές χώρες (όπως η Ρωσία και η Γαλλία) και επιτέλους η απαλλαγή από την κηδεμονία των ΗΠΑ. Η συνεργασία στην παραγωγή όπλων μπορεί να συνδυαστεί και με μια γενικότερη στρατιωτική συμμαχία με τις παραπάνω χώρες καθώς και με την Ιταλία. Η αυτάρκεια σε φάρμακα μπορεί να επιτευχθεί σε μεγάλο βαθμό, όχι απολύτως φυσικά, με την κρατική ενίσχυση της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας η οποία με τη σειρά της θα προσφέρει σε ανταγωνιστικές τιμές τα προϊόντα της.

konservativerevolution

Τραπεζικό σύστημα – Πίστωση

Καταρχήν πρέπει να επιστρέψουμε στο εθνικό μας νόμισμα, ανεξαρτήτως της «κρίσης», για όσους τη θεωρούν κρίση κι όχι νέα καπιταλιστική πολιτική, καθώς το εθνικό νόμισμα είναι το βασικό χρηματοοικονομικό εργαλείο για την άσκηση οικονομικής πολιτικής.

Επίσης είναι ζωτική ανάγκη για το Έθνος, να επαναφέρουμε το εκδοτικό δικαίωμα (το δικαίωμα εκτύπωσης χρήματος) στο κράτος καθώς μόνο αυτό έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να κάνει κάτι τέτοιο. Αυτό θα γίνει με την πλήρη κρατικοποίηση της Τράπεζας της Ελλάδος η οποία, για όσους δε το γνωρίζουν, είναι πολυμετοχικό σχήμα ιδιωτικού δικαίου όπως κάθε άλλη ιδιωτική τράπεζα, με τη μόνη διαφορά ότι το Υπουργείο Οικονομικών ορίζει τον διευθυντή της.

Δεν χρειάζεται να υπάρχει καμία αντιστοιχία μεταξύ δραχμής και χρυσού ή οποιουδήποτε άλλου αγαθού, όπως δεν υπάρχει και σήμερα στο ευρώ και στο δολάριο και τυπώνονται κατά τη κρίση των καπιταλιστών, ώστε να κατευθύνουν την οικονομία στα συμφέροντά τους. Τα κράτος θα τυπώνει το απαραίτητο χρήμα για να ασκεί εθνική και σοσιαλιστική πολιτική, και θα κατευθύνει τις χρηματοροές κατά τη θέλησή του, όπως κάνουν στον καπιταλισμό οι τραπεζίτες. Είναι τόσο σημαντική η δυνατότητα του κράτους να τυπώνει χρήμα, που ο Ρότσιλντ (Εβραίος μεγαλοτραπεζίτης, ίσως και ο μεγαλύτερος) έλεγε: «δώστε μου τη δυνατότητα να τυπώσω χρήμα και κάντε όσους νόμους θέλετε!».

Το κρατικό χρήμα λοιπόν πρέπει να τυπώνεται από κεντρική κρατική τράπεζα και να διατίθεται στην αγορά μέσω ελαχίστων τραπεζών (δύο ή τριών), οι οποίες να ελέγχονται από το κράτος (γιατί όχι και με ιδιώτες μετόχους) καθώς και μέσω ιδιωτικών τραπεζών οι οποίες θα τηρούν αυστηρά τους κανόνες ανταγωνισμού που θέτει το κράτος.

Το χρηματιστήριο πρέπει να πάψει να υφίσταται στη σημερινή κερδοσκοπική του μορφή και να αντικατασταθεί με ένα χώρο αγοραπωλησίας και ανταλλαγής μετοχών μόνο με αναπτυξιακό στόχο, όπου οι συναλλαγές θα πραγματοποιούνται μόνο μεταξύ θεσμικών επενδυτών, δηλαδή μεγάλων εταιρειών.

Οι όροι και οι προϋποθέσεις πίστωσης θα καθορίζονται από το κράτος με βάση τον γενικό οικονομικό σχεδιασμό που θα γίνεται προς όφελος του λαού και υπέρ της διασφάλισης των μελλοντικών γενεών.

Βιομηχανία – Επιχειρήσεις – Κατασκευές – Εργασιακές σχέσεις.

Είναι αυτονόητο ότι στη βιομηχανία και στις επιχειρήσεις γενικά δε γίνεται να εφαρμόσουμε τη μικρή ιδιοκτησία σε καθολική έκταση. Αναγκαστικά θα πρέπει να υπάρχουν μεγάλα βιομηχανικά συγκροτήματα με εγκαταστάσεις δεκάδων ή εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, τα οποία θα έχουν κεντρική διεύθυνση που να ασκεί την εταιρική πολιτική.

Όπως προαναφέραμε πρέπει να γίνει μερική ή ολική εθνικοποίηση της μεγάλης βιομηχανίας κατά περίπτωση. Σε όσες εταιρείες μείνουν αμιγώς ιδιωτικές, οι μεγαλομέτοχοι θα πρέπει να επανεπενδύουν υποχρεωτικά το ποσό που υπερβαίνει το άθροισμα των ανώτατων ποσών κατοχής κεφαλαίου ή να το τοποθετήσουν ως αποθεματικό σε κρατικό πιστωτικό ίδρυμα, το οποίο θα αντλεί από εκεί κεφάλαια για την ενίσχυση της ρευστότητας της αγοράς (απαλλοτρίωση υπέρ της ανάπτυξης). Για παράδειγμα μπορούν από εκεί να χρηματοδοτηθούν μεγάλα κατασκευαστικά έργα που απαιτούν συσσώρευση κεφαλαίων. Τα αντίστοιχα θα ισχύσουν και για παντός είδους εταιρείες κατασκευαστικές, πληροφορικής, φαρμακευτικές κλπ, σεβόμενοι πάντα τις ιδιαιτερότητες του κάθε κλάδου. Δε θέλουμε να πνίξουμε τις εταιρείες αλλά να τις θέσουμε στην υπηρεσία του λαού.

Το καθεστώς εργασίας είναι για εμάς η πρώτη μας μέριμνα. Κανείς δεν θα εργάζεται εκτός συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι οποίες θα υπογράφονται μόνο εφόσον αυτά που συμφωνούνται μεταξύ εργοδότη και εργαζομένων έχουν τη σύμφωνη γνώμη του κράτους, το οποίο πρέπει να λαμβάνει υπόψη του όλο τον οικονομικό σχεδιασμό και να κρίνει αναλόγως. Απαιτούμε την προστασία των εργαζομένων από την απόλυση και κάθε είδους εργοδοτική αυθαιρεσία στον ιδιωτικό τομέα και γενικά όπου το κράτος δεν εμπλέκεται στην εργοδοσία.

Η μονιμότητα στον στενό δημόσιο τομέα, όπου εργοδότης είναι το κράτος, είναι απαραίτητη στη λειτουργία του κράτους εφόσον οι προσλήψεις γίνονται μετά από επιμελή αξιολόγηση (π.χ εξετάσεις) και συνεχίζεται η αξιολόγηση των υπαλλήλων με αντικειμενικά κριτήρια. Στις κρατικές επιχειρήσεις θα υπάρξει μια υβριδική κατάσταση εργασίας, αφού και αυτές είναι υβρίδια μεταξύ επιχείρησης και κράτους.

Οι μισθοί πρέπει να καθορίζονται, ώστε συνεκτιμώμενοι με τις συνολικές παροχές του κράτους, να προσφέρουν εργασιακή ανταπόδοση, ευημερία και αξιοπρέπεια (σε σημερινά δεδομένα, 1200 ευρώ θα είναι ο κατώτατος μισθός σε κάθε εργασιακό κλάδο, για να δώσουμε μια τάξη μεγέθους με τις σημερινές τιμές αγαθών).

Η εφαρμογή του εφτάωρου, αντί για το οκτάωρο (ούτε λόγος για τα 12ωρα στην καπιταλιστική γαλέρα) πρέπει να αποτελέσει στόχο, καθώς ο εργαζόμενος πρέπει να έχει ελεύθερο χρόνο για αυτομόρφωση, σωματική άσκηση, ψυχαγωγία και οικογενειακές στιγμές, καθώς για μας η οικογένεια είναι ο θεμέλιος λίθος του έθνους.

Για εμάς οι αποδοχές δε πρέπει να συνδέονται απαραίτητα με τις σπουδές, αφού οι χειρώνακτες κάνουν μια πιο βαριά εργασία, ενώ όσοι σπουδάζουν ανταμείβονται με μια λιγότερο κοπιαστική εργασία. Είμαστε όλοι εργάτες του σώματος και του πνεύματος.

Οι ώρες εργασίας και οι συνθήκες εργασίας πρέπει να καθορίζουν την αμοιβή. Η διάκριση στην εργασία θα πρέπει να προσφέρει πρώτιστα ηθική αμοιβή και μετά υλική.

Οι θέσεις ευθύνης πρέπει να αμείβονται κάπως παραπάνω ώστε να υπάρχει κίνητρο για ανέλιξη, αλλά όχι πολύ παραπάνω, γιατί μετά γεννούν τη διαφθορά!

Να υπάρξει προστασία της μητρότητας εξίσου στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, απαγορεύοντας όχι μόνο την απόλυση, αλλά και την υπερκόπωση της μητέρας.

Στον ιδιωτικό τομέα, αν πρόκειται για μικρές επιχειρήσεις, το κράτος μπορεί να αναλάβει το κόστος, στις μεγάλες υπάρχει για όλα το αποθεματικό που έχουμε προαναφέρει, με το οποίο θα υποχρεωθούν οι εταιρείες να καλύψουν οποιεσδήποτε ανάγκες των εργαζομένων ενδεχομένως προκύψουν, όταν αυτό χρειαστεί. Γενικά οι πιο αδύναμες επιχειρήσεις θα έχουν μια κρατική στήριξη, αφού είναι εκτεθειμένες πολύ περισσότερο στον ανταγωνισμό σε σχέση με τις μεγάλες (πχ χάλυβας, τσιμέντα, διυλιστήρια) οι οποίες αναγκαστικά, λόγω της δομής οποιουδήποτε οικονομικού συστήματος σχηματίζουν ολιγοπώλια, άρα έχουν τη δυνατότητα σε υψηλά κέρδη.

Εμπορικό Ισοζύγιο – Τιμές αγοράς

Καταρχήν να αναφέρουμε ότι οι εισαγωγές θα καθορίζονται από το κράτος ως προς το είδος και τις ποσότητες. Αφού γίνει σχεδιασμός και αρχική εκτίμηση από το κράτος για τα παραπάνω, οι εισαγωγικές εταιρείες θα μπορούν να εισάγουν τα προβλεπόμενα και να τα διαθέσουν στην εσωτερική αγορά. Όμοια και με τις εξαγωγές θα εκτιμάται τι θα εξαχθεί από τα παραγόμενα προϊόντα και τι θα διατεθεί στην εσωτερική αγορά κατά προσέγγιση. Με αυτό τον τρόπο ενισχύεται η αυτάρκεια και οι θέσεις εργασίας ενώ αποφεύγονται οι μεγάλες διακυμάνσεις στις τιμές καθώς και τα υπερκέρδη των μεσαζόντων (όπως π.χ η εισαγωγή ενός προϊόντος του οποίου το κόστος πχ στη Βουλγαρία ήταν 5-8 φορές πιο χαμηλό, να πωλείται στη χώρα μας μόνο 30% πιο φθηνά και να σαρώνει την αγορά).

Βέβαια ο περιορισμός στο ελεύθερο εμπόριο προς όφελος της εθνικής οικονομίας πρέπει να επιτευχθεί και με δασμούς εισαγωγής, κι όχι μόνο με τη μη εισαγωγή προϊόντων, και βέβαια το μείγμα πολιτικής δε μας αφορά αυτή τη στιγμή. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ακόμα και ο γνωστός βιομήχανος ιδιοκτήτης της χαρτοβιομηχανίας Θράκης παραδέχθηκε ότι η κατάργηση των δασμών κατέστρεψε την εθνική οικονομία! Με αυτό τον τρόπο μπορούμε να ελέγξουμε κατά το δυνατόν το εμπορικό μας ισοζύγιο, το οποίο είναι μάστιγα για την Ελληνική οικονομία.

Οι τιμές αγοράς σε μεγάλο πλήθος βασικών προϊόντων πρέπει να μπουν στη διατίμηση. Θέλουμε οι Έλληνες να τρέφονται όλοι σωστά με γεύματα πλούσια σε θρεπτικά συστατικά, και αυτό θα το εξασφαλίσουμε με τη δια ροπάλου συγκράτηση των τιμών σε μεγάλη ποικιλία ειδών διατροφής δίνοντας χαμηλές τιμές πρώτα στα εγχώρια προϊόντα.

Επίσης πρέπει να σπάσουμε κάθε μονοπωλιακή πολιτική των σούπερ μάρκετ και να ενισχύσουμε τα μικρά ποιοτικά μαγαζιά μη επιτρέποντας στα σούπερ μάρκετ να πουλάνε αρχικά εξευτελιστικά και μετά να κάνουν τραστ. Βέβαια θέλουμε και τα μικρά μαγαζιά να σέβονται τον Έλληνα και αυτό θα το πετύχουμε με ένα σύστημα ποιοτικής αξιολόγησης από υπηρεσίες και φορείς του κράτους όπου υψηλή αξιολόγηση θα σημαίνει και ευνοϊκή μεταχείριση σε διάφορους τομείς, πχ δάνεια από κρατικές τράπεζες κλπ, και βέβαια ο πολίτης θα κάνει και εκείνος με τη σειρά του την αξιολόγησή του πριν αγοράσει.

Επίλογος

Συναγωνιστές και συναγωνίστριες αυτές είναι κάποιες βασικές μας σκέψεις πάνω σε ένα οικονομικό πρόγραμμα βασισμένο στην Στρασσερική σκέψη με σύγχρονους οικονομικούς όρους. Υπάρχουν και άλλοι τομείς όπως το περιβάλλον, ο τουρισμός, η κοινωνική ασφάλιση που άπτονται της οικονομίας, αλλά αυτούς ίσως τους αναπτύξουμε κάποια άλλη στιγμή, αφού θέσαμε τις αδρές γραμμές σε αυτή την προσπάθεια. Εννοείται ότι η παρούσα εργασία έχει και λάθη και αβλεψίες, αλλά το θεωρούμε μια πολύ καλή πρώτη προσέγγιση, ένα σκαρίφημα θα λέγαμε για να είμαστε ακριβής, σε ένα θέμα που σπανίως απασχολεί συντρόφους, αφού δεν υπάρχει προοπτική εξουσίας, τουλάχιστον όχι άμεσα.

Όμως εμείς πιστεύουμε ότι πρέπει να έχουμε πρόταση στην κοινωνία όταν συνδιαλεγόμαστε στους χώρους εργασίας, στα σωματεία ή ακόμα και στους ιστούς κοινωνικής δικτύωσης, με τη σύγχρονη εξουσία που καταστέλλει κάθε μη καπιταλιστική σκέψη με τη κατασυκοφάντηση του ανέφικτου. Ελπίζουμε ότι ανοίξαμε ένα δρόμο που θα τον βελτιώσουν και θα τον επανασχεδιάσουν και άλλοι συναγωνιστές και φίλοι μας.

Σπάρτακος»

worker1

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s