Φυλετικός Δαρβινισμός: αίροντας τις αστικές αντινομίες στον Εθνικοσοσιαλισμό.

Γενικά 

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Λαϊκοί μας σύντροφοι. Για άλλη μια φορά, μέσα από τις γραμμές αυτού του ιστολογίου, αποφασίσαμε να περιχαρακώσουμε νοητικά τη δική μας ιδεολογία από τον αστικό «ιδεαλισμό» του χώρου. Αυτό το πράττουμε διότι οφείλουμε να απαλλάξουμε κάθε συμπαγή και εύρωστη ιδεολογία από «ρωγμές» που εγκυμονούν κινδύνους, και κάθε ιδεολογική αντινομία αποτελεί μια «ρωγμή».
Ο γράφων προβληματίστηκε, για το αν θα έπρεπε να αναπτύξουμε -με άλλα λόγια- ένα θέμα που γενικά έχει αναπτυχθεί εκτενώς και σε προηγούμενα άρθρα, όπως «Η ιστορική εξέλιξη υπό το πρίσμα του βιολογικού ντετερμινισμού», όμως η ιδεολογική ένδεια και η ακροδεξιά ηλιθιότητα με την οποία βλέπουμε να αντιμετωπίζεται η εξάπλωση του ιστορικά και νομοτελειακά αναμενόμενου τρόμου στην Ευρώπη από τους αφροασιάτες, μάς οδήγησε στο να επανέλθουμε στο θέμα.

Ο στόχος μας δεν είναι να αναλύσουμε τα γεγονότα με βάση την καθιερωμένη αντιεπιστημονική και ανιστόρητη οπτική της «ιδεαλιστικής» ακροδεξιάς, αλλά να αλλάξουμε την ιστορική οπτική του αναγνώστη προς την ορθή ιδεολογικά κατεύθυνση.

Χρησιμοποιούμε τον όρο «Φυλετικός Δαρβινισμός», συνοψίζοντας με αυτό τον όρο την αέναη πάλη των φυλών για επιβίωση, κυριαρχία και αναπαραγωγή. Δεν θα υπεισέλθουμε στο «ερώτημα» του αν υπάρχουν βιολογικά διακρίσιμες φυλές κι αν η κοινωνική συμπεριφορά του ατόμου καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από την βιολογική του υπόσταση. Έχουμε δημοσιεύσει υπό την ετικέτα «επιστήμη» εκτενέστατα άρθρα επί του θέματος. Θα εστιάσουμε στον τρόπο με τον οποίο βλέπουμε τη φυλή· δηλαδή όχι ως ένα μέσο κυρίως διάκρισης ή κατάταξης των ανθρώπων (αν και σε μερικές περιπτώσεις έχει μια τέτοια αξία), αλλά ως μονάδα βιολογικής επιλογής!

Η φυλή αποτελεί το μόνο αυτοδύναμο και ολοκληρωμένο σύνολο που μπορεί να αντεπεξέλθει στην μάχη της επιβίωσης. Φυσικά, δεν τίθεται για εμάς το ερώτημα αν υπάρχει ανάγκη διεξαγωγής μιας τέτοιας μάχης. Η ιστορική μας εμπειρία, η ταχύτατη εξάντληση των φυσικών πόρων και η ανθρώπινη ψυχοσύνθεση αποδεικνύουν ότι ουδέποτε υπήρξε αρκετός χώρος για όλους κι ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξει. Επομένως, καθήκον του καθενός είναι να επιβιώσει ο ίδιος και οι ομοειδείς του (αφήνοντας όσο γίνεται περισσότερους απογόνους), αφήνοντας τους ανταγωνιστές του να χαθούν κατά την εξελικτική πορεία της ανθρωπότητας. Ακριβώς την ίδια συμπεριφορά θα πρέπει να περιμένει ο καθένας μας και από τους ανταγωνιστές του, καθώς ο μόνος δίκαιος κριτής είναι η μάχη κι όχι οι διάφορες ιδεοληψίες περί «φυλετικής ανωτερότητας» και «πολιτιστικής ποιότητας». Ανώτερος τύπος ανθρώπου είναι ο αρμοστικότερος· δηλαδή αυτός που προσαρμόζεται κι επιβιώνει κατανικώντας την πίεση του περιβάλλοντός του.

Οι θιασώτες της ανωτερότητας της Λευκής (ή Αρίας) φυλής, θα πρέπει να αναζητήσουν την ανωτερότητά της στο γεγονός ότι με την τεχνολογία της, την παραγωγικότητά της και την πολεμική της ρώμη κατέκτησε ολόκληρο τον πλανήτη κι όχι στην πολιτιστική της δημιουργία με οποία ηδονίζεται η αστική δεξιά. Άλλωστε, ακόμη κι οι «ήρωες του πνεύματος» της αστικής δεξιάς προβάλλουν, εκθειάζουν και υμνούν αυτά ακριβώς, με πρώτον και καλύτερο τον πόλεμο και την επιβολή. 

Ο λόγος είναι ότι η πολιτιστική αξία ενός δημιουργήματος είναι σχετική και εξαρτάται από την βιολογικά προσδιορισμένη και ταξικά επηρεασμένη φύση του ανθρώπου. Είναι απολύτως φυσιολογικό τα πολιτιστικά δημιουργήματα των Αρχαίων Ελλήνων να τα χλευάζει μια φυλή της Αφρικής, καθώς δεν ανταποκρίνονται στα φυλετικά της αρχέτυπα. Όμως, το δίκαιο του πολέμου έχει αντικειμενική και καθολική αξία, καθώς δεν καθορίζει το ποιος είναι όμορφος, δημιουργικός ή πνευματικά συναρπαστικός με τα λόγια και τα έργα του, αλλά το ποιος θα μείνει ζωντανός. Επομένως, οι λόγχες και τα πολυβόλα έχουν μια αντικειμενική αξία, σε αντίθεση με τις πολιτιστικές αξίες οι οποίες διαφέρουν πάντα ανάλογα με την φυλή, αλλά συχνά ανάλογα και με την ταξική προέλευση του καθενός. Αυτός, λοιπόν, ο προσανατολισμός του ενδιαφέροντος για την φυλή ως μονάδα μάχης είναι η ιδεολογική βάση του φυλετικού δαρβινισμού. Δεν αρνούμαστε, φυσικά, την αξία της φυλής στην διαμόρφωση του ανθρώπινου πολιτισμού. Άλλωστε, έχουμε αναφερθεί εκτενώς σε αυτό. Όμως, δεν θα θέσουμε τον πολιτισμό στο κέντρο της κοσμοθεωρίας μας, αλλά το τρίπτυχο χωροκράτεια-επιβίωση-αναπαραγωγή. Θέτοντας αυτό το τρίπτυχο ως το θεμέλιο της ιδεολογίας μας, η φυλή αποκτά το πραγματικό της νόημα· δηλαδή αποτελεί -μετά την οικογένεια- το αμέσως ευρύτερο βιολογικό σύνολο εντός του οποίου το άτομο καλείται να ενταχθεί και να δώσει τη μάχη της επιβίωσης.

Το παράδειγμα του «Ισλαμισμού»

Tragedi Imam Husain di Karbala

Η έμφαση που έχει δώσει μεταπολεμικά ο ακροδεξιός χώρος στην πολιτιστική διάσταση της φυλής οφείλεται εν μέρει στο γεγονός ότι οι δυτικές κοινωνίες πίστευαν ότι είχαν εξασφαλίσει τα μέσα της πολυτελούς διαβίωσής τους, επομένως μπορούσαν να θέσουν στο επίκεντρο της συζήτησης την πολιτιστική ιεράρχηση των φυλών. Πρόκειται για μια πλήρως αστική αντίληψη του κόσμου, με βάση την οποία το μέσον εξύψωσης και απελευθέρωσης του ανθρώπου δεν είναι η θέληση για δύναμη, επιβίωση και φυλετική αναπαραγωγή, αλλά η μόρφωση και η πνευματική καλλιέργεια. Μάλιστα, είναι τόσο αστοί μέσα στα βάθη της ψυχής τους και στην βιολογική τους υπόσταση οι ακροδεξιοί, αλλά και τόσο ηλίθιοι, που αναμένουν από τις άλλες φυλές να αναγνωρίσουν τον «Άριο» ως τον Προμηθέα της ανθρωπότητας και να δεχθούν την πολιτιστική του πρωτοκαθεδρία. Βλέπουν έκπληκτοι τους «απολίτιστους» να επιθυμούν απλά να υποτάξουν τους λευκούς, να τους υποδουλώσουν, να βιάσουν τις γυναίκες τους και να δολοφονήσουν τα παιδιά τους. Φυσικά, οι θεωρούμενοι ως «απολίτιστοι» λαοί από την αστική σκέψη, το μόνο που επιδιώκουν είναι την εξάπλωση της δικής τους γονιδιακής δεξαμενής εις βάρος των πλούσιων, αδύναμων και εκφυλισμένων λευκών. Με λίγα λόγια, οι Αφροασιάτες κάνουν αυτό που είναι προγραμματισμένοι από την φύση να κάνουν, καλύπτοντας την λεηλασία της Ευρώπης πότε με το πέπλο του ανθρωπισμού και πότε με το πέπλο του ισλαμισμού.

Ο λόγος που το ισλάμ ισχυροποιείται συνεχώς στους Αφρικανούς και τους Δυτικούς Ασιάτες είναι ότι τους προσφέρει μια άριστη ευκαιρία ενοποίησής τους υπό μια σημαία με την οποία θα λεηλατήσουν την Ευρώπη, θα δολοφονήσουν τον εκφυλισμένο ανδρικό πληθυσμό της και θα τεκνοποιήσουν με τις λευκές Ευρωπαίες, που οι ίδιοι τις θεωρούν αισθητικά και πνευματικά ανώτερες από τις δικές τους γυναίκες. Πολλοί «ισλαμιστές» δολοφόνοι είναι αλκοολικοί, δεν τηρούν την μουσουλμανική νηστεία και γενικά παραβιάζουν συνεχώς τους θρησκευτικούς κανόνες της μουσουλμανικής θρησκείας. Ο λόγος είναι ότι ο ισλαμισμός δεν είναι γι’ αυτούς παρά μια ευκαιρία για τον επίγειο παράδεισο του πλούτου και του παρασιτισμού που λέγεται «Ευρώπη». Δεν πιστεύουν σε κανέναν παράδεισο με σαράντα παρθένες, αλλά στην σύγχρονη Ευρώπη όπου ο καθένας τους μπορεί να βιάσει σαράντα Ευρωπαίες υπό τις επευφημίες των αντιφασιστών και του αστικού κράτους.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε πως οι άλλες φυλές μάς παραδίδουν μαθήματα φυλετικού δαρβινισμού. Προσπαθούν, απλούστατα, να ικανοποιήσουν το τρίπτυχο χωροκράτεια-επιβίωση-αναπαραγωγή με τα πλέον αρμοστικά και σύγχρονα μέσα. Το γεγονός ότι εμείς αυτό το θεωρούμε ανήθικο δεν έχει καμία αξία, αφού, αν νικήσουν, θα επιβάλλουν την δική τους ηθική και τη δική τους ιστορία με βάση την οποία εμείς ήμασταν απλά εκφυλισμένοι και κατώτεροι, ενώ εκείνοι ήταν άοπλοι και πάμπτωχοι, αλλά, χάρη στην φυλετική τους «ανωτερότητα» ή χάρη στην δύναμη της πίστης τους, μας κατανίκησαν.

Η φυλή ως ομάδα φυσικής επιλογής

tumblr_mwbv3vSJTD1rs1xsxo1_1280

Αναφέραμε πριν ότι η φυλή αποτελεί την μόνη ολοκληρωμένη μονάδα διεξαγωγής πολέμου. Επειδή αυτό ίσως να μην είναι απολύτως κατανοητό, ας το εξετάσουμε περισσότερο. Αν πάρουμε, για παράδειγμα, τον κοινωνικό ψευτοδαρβινισμό του Marx, με βάση τον οποίο η ιστορική εξέλιξη προέρχεται από την ταξική πάλη, θα έρθουμε αντιμέτωποι με την πλέον αντιεπιστημονική και ανιστόρητη άποψη επί του θέματος της ιστορικής εξέλιξης. Ο λόγος είναι ότι η τάξη δεν μπορεί να αποτελέσει μονάδα φυσικής επιλογής. Ένα σύνολο από χειρώνακτες δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τους πνευματικά εργαζόμενους και αντιστρόφως. Ένα σύνολο από στρατιωτικούς δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τους εργάτες, τους επιστήμονες ή τους διοικητές των μέσων παραγωγής και ούτω καθεξής. Ο Marx, για να άρει αυτό το αδιέξοδο, ισχυρίζεται ότι η ταξική πάλη δεν θα είναι διαρκής, αλλά ότι μετά την ολοκληρωτική κομμουνιστική/προλεταριακή κυριαρχία θα επικρατήσει παγκόσμια ειρήνη… Όμως, για όσους δέχονται την αέναη πάλη για κυριαρχία, επιβίωση και αναπαραγωγή, μέρος της οποίας είναι και η συνεχής αύξηση της παραγωγής πλούτου ακόμα και εις βάρος των ανταγωνιστικών φυλών-εθνών, η επιλογή της τάξης ως μονάδας μάχης είναι αδιανόητη.

Επίσης ακατάλληλη είναι η επιλογή του ατόμου ως μονάδα βιολογικής επιλογής στην ανθρωπότητα. Το άτομο από μόνο του είναι τόσο αδύναμο να επιβληθεί στο περιβάλλον του, που δεν είναι σε θέση καν να παράξει τα απαραίτητα για να διαβιώσει το ίδιο και η οικογένειά του. Λέει χαρακτηριστικά επ’ αυτού ο μεγάλος θεωρητικός του αναρχισμού Pierre-Joseph Proudhon, στο έργο του «Περί ιδιοκτησίας»:

«Ο «καπιταλιστής», λένε, «έχει πληρώσει στους εργάτες τα “μεροκάματά” τους»· ακριβέστερα, πρέπει να λεχθεί ότι ο καπιταλιστής έχει πληρώσει πολλές φορές τον μισθό μιας ημέρας, όσες αν είχε απασχολήσει τους εργαζόμενους κάθε μέρα. Πράγμα που όμως δεν είναι διόλου το ίδιο. Γιατί δεν έχει πληρώσει τίποτα γι’ αυτή την τεράστια δύναμη που προκύπτει από την ένωση και την εναρμόνιση των εργαζομένων, καθώς κι απ’τη σύγκλιση και το ταυτόχρονο των προσπαθειών τους. Διακόσιοι γρεναδιέροι έβαλαν τον οβελίσκο του Luxor στη βάση του μέσα σε λίγες ώρες. Πιστεύετε ότι ένας μόνο άνθρωπος θα μπορούσε να φέρει εις πέρας την ίδια εργασία σε διακόσιες μέρες; Κι όμως, σύμφωνα με τους υπολογισμούς του καπιταλιστή, το μέγεθος των μισθών που θα πλήρωνε θα ήταν το ίδιο. Μια έρημος που πρέπει να γίνει καλλιεργήσιμη, ένα σπίτι που πρέπει να χτιστεί, ένα εργοστάσιο που πρέπει να λειτουργήσει· όλα αυτά είναι οβελίσκοι που πρέπει να στηθούν όρθιοι, βουνά που πρέπει να μετακινηθούν. Η μικρότερη περιουσία, η πιο ασήμαντη εγκατάσταση, το ξεκίνημα της μικρότερης βιομηχανίας, όλα απαιτούν τον συνδυασμό τόσων πολλών διαφορετικών ειδών εργασίας και δεξιότητας, που ένας άνθρωπος είναι αδύνατον να τις εκτελέσει όλες. Είναι εκπληκτικό το ότι οι οικονομολόγοι ουδέποτε πρόσεξαν αυτό το γεγονός. Ας βρούμε, λοιπόν, μια ισορροπία ανάμεσα στο τι πήρε ο καπιταλιστής και στο τι πλήρωσε.»

Επίσης, είναι αυτονόητο ότι, από την στιγμή που ένα οποιοδήποτε σύνολο ατόμων συνασπιστεί προκειμένου να εξαπλώσει την κυριαρχία του σε ευρύτερα σύνολα ανθρώπων, το άτομο μοιραία θα ηττηθεί και θα εξανδραποδιστεί. Επομένως, δεν τίθεται στα σοβαρά το ερώτημα για το αν το άτομο μπορεί να θεωρηθεί ως μονάδα φυσικής επιλογής ή όχι. Είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί. Ακόμα και οι ακραίοι υποστηρικτές του φιλελευθερισμού εμμέσως το αναγνωρίζουν αυτό, απλά το προσπερνάνε λέγοντας ότι το άτομο μάχεται μέσα από ευρύτερα φυλετικά ή κοινωνικά σύνολα (τάξεις, συντεχνίες) με τα οποία έχει κοινά συμφέροντα. Αρνούνται, όμως, την οργανική και ψυχοπνευματική σύνδεση του ατόμου με το σύνολο, καθώς την θεωρούν ουσιαστικά ανύπαρκτη και δέχονται ως μόνη «συγκολλητική» ουσία τη συγκυριακή σύμπτωση συμφερόντων. Αυτή ακριβώς η απώλεια οργανικής σύνδεσης μεταξύ μιας ομάδας με απλώς συγκυριακά κοινά συμφέροντα είναι που την καθιστά ευάλωτη στην μάχη της επιβίωσης και πλήρως ακατάλληλη ως ομάδα φυσικής επιλογής.

Αντίθετα, η φυλή αποτελεί ένα πλήρες και ομοιογενές σύνολο, ικανό να διεξάγει τόσο τη μάχη της παραγωγής πλούτου όσο και τη μάχη της πολεμικής επικράτησης. Διαθέτει εξειδικευμένους εργαζόμενους και στρατιώτες οι οποίοι μπορούν να αντεπεξέλθουν σε οποιαδήποτε μάχη τους ζητηθεί. Η ανωτερότητά της στη μάχη της επιβίωσης έγκειται στο γεγονός ότι αποτελείται από βιολογικά όμοια άτομα, με κοινές φυλετικά διαμορφωμένες αντιλήψεις, κοινές τάσεις, κοινές αξίες, κοινές θελήσεις και κοινό πολιτισμό. Ο Εθνικός πολιτισμός δεν είναι ο στόχος, αλλά το μέσον για την μονομορφοποίηση του Έθνους σε μια μαχητική ολότητα εντός του ζωτικού του χώρου. Όμοια φυλετικά άτομα μπορούν να υπερβούν την ατομικότητά τους και να περάσουν στην κατάσταση του Εθνικού ολοκληρωτισμού, η οποία προσφέρει στους μετέχοντες μαχητική και παραγωγική υπεραξία σε σχέση με το φιλελεύθερο μοντέλο. Άτομα που αποκλίνουν έντονα μεταξύ τους φυλετικά, όπως π.χ οι Λευκοί και οι Αφρικανοί ή οι Ασιάτες είναι αδύνατον να χτίσουν δομές υπέρβασης της ατομικότητας, όχι επειδή απαραίτητα κάποιοι είναι «ανώτεροι» και άλλοι «κατώτεροι», αλλά διότι δεν ταιριάζουν μεταξύ τους ψυχοπνευματικά. Η βιολογική ανομοιομορφία πάντα οδηγεί και σε πολιτική και κοινωνική ανομοιομορφία, οι οποίες με την σειρά τους καταστρέφουν τη μαχητικότητα και την παραγωγικότητα κάθε συλλογικής δομής. Ένας λαός πειθαρχημένος από την φύση του, όπως είναι οι λαοί Νορδικής καταγωγής, είναι αδύνατον να συνυπάρξει στο ίδιο σύνολο αποτελεσματικά με έναν «αναρχικό» νοτιοευρωπαϊκό λαό όπως είναι οι Έλληνες ή οι Ιταλοί. Φανταστείτε πόσο αδύνατο είναι να συνυπάρξει στην ίδια μαχητική δομή ένας υπερήφανος και πειθαρχημένος Ευρωπαίος με έναν ράθυμο Αφρικανό ή με έναν υπάκουο και φανατισμένο Ασιάτη.
Παράδειγμα των παραπάνω αποτελεί ο πλέον πολυφυλετικός στρατός του πλανήτη, αυτός των ΗΠΑ, ο οποίος, ως μισθοφορικό σώμα, βρίθει από ανομοιομορφία και δεν υπάρχει φρόνημα ούτε καν στη θεωρία.
Δεύτερο παράδειγμα είναι η ύπαρξη των γκέτο ακόμη και μετά από τόσες δεκαετίες που οι άνθρωποι ζουν σε αχανείς πολυφυλετικές πόλεις και το ποσοστό επιμειξιών στους γάμους παραμένει αρκετά μικρό, ιδιαιτέρως μεταξύ αλλόφυλων. 

Αστικές αντινομίες στον Εθνικοσοσιαλισμό

quote-history-and-the-task-of-the-future-no-longer-signify-the-struggle-of-class-against-class-or-the-alfred-rosenberg-262976

Η εισχώρηση της αστικής σκέψης στον Εθνικοσοσιαλισμό είναι γεγονός αναμφισβήτητο και υπήρχε ανέκαθεν. Στην ευρύτερη ιδεολογία του Εθνικισμού η παρουσία της είναι ακόμα εντονότερη, καθώς ο Εθνικισμός ανέκαθεν ασκούσε μια έλξη στην αστική διανόηση, ακριβώς όπως και ο Μαρξισμός. Η Κοπερνίκεια αντιστροφή στον Εθνικισμό ήρθε όταν ο Εθνικοσοσιαλισμός αντέταξε ιδεολογικά απέναντι στις αστικές αξίες της Αρχαίας Αθήνας -όπως ο πολιτισμός, οι τέχνες και τα γράμματα- την Σπαρτιατική θεώρηση της θέλησης για δύναμη, επιβίωση και αναπαραγωγή. Οι θετικές επιστήμες στρατεύτηκαν στην απόκτηση ανώτερης στρατιωτικής και βιομηχανικής τεχνολογίας με σκοπό την οικονομική και πολεμική επικράτηση. Οι ανθρωπιστικές επιστήμες και η ψυχολογία στρατεύτηκαν στην διάδοση των ιδεών και στην ψυχοπνευματική ομογενοποίηση του Έθνους, ενώ η νομική και η οικονομική επιστήμη τέθηκαν στην υπηρεσία της ορθής διοίκησης του κράτους. Η βιολογία και η ιατρική συστρατεύθηκαν στην βελτίωση της υγείας του λαού και την εξασφάλιση βέλτιστων απογόνων. Η τέχνη δεν στόχευε απλά στην απεικόνιση της φυλετικής αισθητικής, αλλά στην δόξα των ιδεών και των προτύπων του Εθνικοσοσιαλισμού μέσω της αισθητικής.
Εξάλλου, οι λεγόμενες «ανώτερες αξίες» και η «ηθική» της αρχαίας Αθήνας είναι αυτές που έδιναν λιγότερα δικαιώματα στις γυναίκες της κοινότητας, καταδυνάστευαν άλλες περιοχές και νησιά και με την εκμετάλλευση του πλούτου και του μόχθου των κυριαρχημένων περιοχών οι Αθηναίοι είχαν όλον τον καιρό για ανάπτυξη των τεχνών, της φιλοσοφίας και του πολιτισμού, χωρίς να μηδενίζουμε τα επιτεύγματα σπουδαίων Αθηναίων επιστημόνων πάνω στα οποία βασίστηκαν ακόμη και σύγχρονες επιστήμες.

Οποιαδήποτε αντικειμενική θεώρηση των αξιών, πέραν της αξιολόγησής τους στα πλαίσια του τρίπτυχου Επιβίωση-Κυριαρχία-Αναπαραγωγή, αποτελεί μια αστική αντινομία μέσα στον Εθνικοσοσιαλισμό. Αποτελεί αντινομία διότι αντιστρατεύεται την αξιολόγηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας και έκφρασης, είτε ως συγκλίνουσας προς τους εξελικτικούς στόχους της φυλής, είτε ως αποκλίνουσας από αυτούς. Δεν λέμε ότι ο άνθρωπος δεν είναι ελεύθερος να εκφράζεται σωματικά, ψυχικά και πνευματικά όπως επιθυμεί. Αντιθέτως, σεβόμαστε απόλυτα την ελευθερία των ανθρώπινων επιλογών. Όμως η αξιολόγηση των ανθρώπινων δραστηριοτήτων από εμάς δεν μπορεί να έχει κανέναν αντικειμενικό χαρακτήρα αλλά, αντιθέτως, αξιολογείται μόνο μέσα στα πλαίσια του φυλετικού δαρβινισμού.

Με βάση τα όσα προαναφέραμε, απόψεις περί αντικειμενικής αξίας του Ευρωπαϊκού ή Δυτικού πολιτισμού φαντάζουν αστείες και έμπλεες αστισμού. Εφόσον ο σημερινός Ευρωπαϊκός «πολιτισμός» έχει δολοφονήσει τους φορείς του μέσω των αντιφασιστικών και διεθνιστικών αξιών του, ενώ ο Ισλαμισμός προάγει την φυλετική επικράτηση των αφροασιατών, μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι ο δικός τους πολιτισμός είναι εξελικτικά ανώτερος, όσο κι αν δεν μας αρέσει.

Ο μόνος πραγματικά ανυπέρβλητος, σε επίπεδο αξιών, πολιτισμός που ανέπτυξε η Ευρώπη ήταν ο πολιτισμός του σπαθιού και του αρότρου και σε αυτόν πρέπει να ξαναγυρίσει, αλλιώς ας εξισλαμιστεί!

1425954844_350775_original

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s