Φυλετικός Δαρβινισμός: αίροντας τις αστικές αντινομίες στον Εθνικοσοσιαλισμό.

Γενικά 

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Λαϊκοί μας σύντροφοι. Για άλλη μια φορά, μέσα από τις γραμμές αυτού του ιστολογίου, αποφασίσαμε να περιχαρακώσουμε νοητικά τη δική μας ιδεολογία από τον αστικό «ιδεαλισμό» του χώρου. Αυτό το πράττουμε διότι οφείλουμε να απαλλάξουμε κάθε συμπαγή και εύρωστη ιδεολογία από «ρωγμές» που εγκυμονούν κινδύνους, και κάθε ιδεολογική αντινομία αποτελεί μια «ρωγμή».
Ο γράφων προβληματίστηκε, για το αν θα έπρεπε να αναπτύξουμε -με άλλα λόγια- ένα θέμα που γενικά έχει αναπτυχθεί εκτενώς και σε προηγούμενα άρθρα, όπως «Η ιστορική εξέλιξη υπό το πρίσμα του βιολογικού ντετερμινισμού», όμως η ιδεολογική ένδεια και η ακροδεξιά ηλιθιότητα με την οποία βλέπουμε να αντιμετωπίζεται η εξάπλωση του ιστορικά και νομοτελειακά αναμενόμενου τρόμου στην Ευρώπη από τους αφροασιάτες, μάς οδήγησε στο να επανέλθουμε στο θέμα.

Ο στόχος μας δεν είναι να αναλύσουμε τα γεγονότα με βάση την καθιερωμένη αντιεπιστημονική και ανιστόρητη οπτική της «ιδεαλιστικής» ακροδεξιάς, αλλά να αλλάξουμε την ιστορική οπτική του αναγνώστη προς την ορθή ιδεολογικά κατεύθυνση.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Φυλετικός Δαρβινισμός: αίροντας τις αστικές αντινομίες στον Εθνικοσοσιαλισμό..

Advertisements

Η μάχη της Νεράιδας, 30-31 Οκτωβρίου 1943! Οι κομμουνιστές πιστοί συνεργάτες των Γερμανών!

Πρόκειται για μια από τις πλέον γνωστές μάχες και τραγικές, ελέω του κατοχικού εμφυλίου, όπου δυνάμεις του Εκστρατευτικού Σώματος Ηπείρου του ΕΛΑΣ, υπό την διοίκηση και καθοδήγηση του Άρη Βελουχιώτη επιτέθηκαν στον ΕΔΕΣ, την ίδια στιγμή που η γερμανική μεραρχία Αλπινιστών της Εντελβάϊς στρεφόταν κατά των δυνάμεων του ΕΔΕΣ με σκοπό την πλήρη εξολόθρευσή του.

Η μάχη της Νεράιδας αποτέλεσε μια από τις μαύρες στιγμές της κατοχής και της εθνικής αντίστασης. Υπήρξε η πιο τραγική στιγμή της διάρκειας του κατοχικού εμφυλίου. Έλαβε χώρα στις 30-31 Οκτωβρίου 1943. Το τραγικότερο της όλης υπόθεσης είναι πως παρόλο που υπήρξαν αλλεπάλληλες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Γερμανών, αυτή έλαβε χώρα κανονικά σαν να μην υπήρχαν κατοχικά στρατεύματα.

Όπως είναι ευρέως γνωστό, ο κατοχικός εμφύλιος ξεκίνησε αποφασιστικά και προμελετημένα από την ηγεσία του ΚΚΕ-ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στις 9 Οκτωβρίου 1943. Στράφηκε προς όλες τις αντιστασιακές οργανώσεις, σε όλη την επικράτεια της χώρας, με στόχο την απόκτηση της εξουσίας, καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ θεώρησε πως οι Γερμανοί ετοιμάζονταν προς αποχώρηση και ήθελαν να προλάβουν τις εξελίξεις.

Η κεραυνοβόλος επίθεση του Εκστρατευτικού Σώματος Ηπείρου του ΕΛΑΣ, υπό την διοίκηση του Άρη Βελουχιώτη, απέτυχε παταγωδώς, όπως γράφει ο ίδιος ο Βελουχιώτης στην έκθεσή του: «Το βασικό στοιχείο του πρώτου μας σχεδίου ήτανε ο αιφνιδιασμός. Σ’ αυτόν βασίζαμε και την σύλληψη του Ζέρβα και γι’ αυτό τη σύλληψη τη βάλαμε σα σκοπό, ένα από τους σκοπούς. Απ’ τη στιγμή όμως του δικού μας αιφνιδιασμού απ’ τον Ζέρβα – αιφνιδιασμός και διάλυση 3/40 – άλλαξε κάπως η κατάσταση. Απ’ τη σύμπτυξή μας και έπειτα (μάχη προς Πράμαντα) άλλαξε εντελώς. Στο μυαλό μας βάλαμε από τότε τούτες τις αλήθειες: Πρώτη: ο αγώνας μας για τη διάλυση του ΕΔΕΣ θα χρόνιζε και θα απαιτούσε πολλές δυνάμεις γερά οπλισμένες, ανεφοδιασμό μας συνεχή από άλλες Μεραρχίες και το Γεν. Στρατηγείο, δημιουργία Κλιμακίου με Επιτελείο και κάπως ευρύτερη δικαιοδοσία, κατοχή για αρκετό χρόνο από σημαντικά ξένα τμήματα της περιοχής Ηπείρου, άμεση ενίσχυση σε πολιτικά και στρατιωτικά στελέχη της ΥΙΙΙης και των Συνταγμάτων της. Δεύτερη: ο Ζέρβας δεν θα πιανόταν, ούτε θα σκοτωνόταν εκτός από «παλαβή» σύμπτυξη» (ολόκληρη η έκθεση εδώ).

Συνεχίστε να διαβάζετε το Η μάχη της Νεράιδας, 30-31 Οκτωβρίου 1943! Οι κομμουνιστές πιστοί συνεργάτες των Γερμανών!.