Η Ουσία και η Μορφή του Εθνικοσοσιαλισμού.

Ένα αξιοσημείωτο στοιχείο σχετικά με την παρουσίαση του Goebbels είναι ότι δεν περιλαμβάνει καμία αναφορά στην φυλή. Ο Goebbels φαίνεται να ενδιαφέρεται πάνω από όλα για την ενότητα του Γερμανικού λαού.

Μετάφραση από τα Γερμανικά στα Αγγλικά, σχόλια Hadding Scott, (δημοσιεύθηκε στις 10 Δεκεμβρίου 2010).

Μετάφραση από τα Αγγλικά στα Ελληνικά και σχόλια, Πενθεσίλεια, Ιούλιος 2013 (δημοσιεύθηκε στις 18 Μαρτίου 2014).

«…Υπάρχουν επαναστάτες από τα ανώτερα στρώματα και επαναστάτες από τα κατώτερα· διαφέρουν λιγότερο από την επικράτεια που κατακτούν παρά από την αντοχή με την οποία δύνανται να τη διατηρήσουν υπό την κατοχή τους. Μια επανάσταση εκ των άνωθεν είναι ανόργανη και συχνά έχει περιορισμένη ιστορική σημασία. Μια επανάσταση εκ των κάτωθεν αντίθετα είναι οργανική και επιβιώνει για αιώνες. Είναι πολύ δύσκολη, εάν όχι αδύνατη, η επιβολή μιας νέας νομιμότητας σε έναν λαό εκ των άνωθεν χωρίς προετοιμασία· επομένως οι επαναστάσεις εκ των άνωθεν έχουν γενικά μικρή διάρκεια ζωής.

Αντιστρόφως, στους επαναστάτες εκ των κάτωθεν, το πρότυπο της νομιμότητας δεν έχει επινοηθεί από ένα μικρό σύνολο ανδρών καθούμενων επάνω, επί της πράσινης τραπέζης 7 , ούτε επιτελείται από εξαναγκασμό· αντίθετα ζει ήδη κάτω, στον λαό, και αναπτύσσεται αναρριχώμενο. Εάν ένας λαός δεν είναι προετοιμασμένος για μια επανάσταση, ακόμη κι αν ένα επαναστατικό σύνολο καταλάβει την εξουσία με τις καλύτερες προθέσεις μπροστά του, δεν θα έχει για πολύ την εξουσία στην κατοχή του.

Οι επαναστάσεις εκ των άνω συμβαίνουν γενικά πολύ γρήγορα. Μια χούφτα από στρατηγούς ή πολιτικούς συνάπτουν μια συμφωνία, προκαλούν την πτώση του καθεστώτος, και καταλαμβάνουν την εξουσία. Οι επαναστάσεις από κάτωθεν εν αντιθέσει αναπτύσσονται από τα βάθη· εξελίσσονται από τα πιο μικρά πρωτογενή κύτταρα του έθνους· από δέκα επαναστάτες αναπτύσσονται εκατό· από χίλιους, εκατό χιλιάδες, και εν ριπή οφθαλμού, όταν η δυναμική ισχύς της επαναστατικής αντίστασης είναι δυνατότερη από τον σταδιακά απορριπτέο κρατικό μηχανισμό, η επανάσταση είναι ήδη πνευματικά νικηφόρα. Με την απόκτηση της εξουσίας και τη νύμφευση με τον κρατικό μηχανισμό φθάνει στην ολοκλήρωση, την οποία βιώνουμε στη Γερμανία από τις 30 Ιανουαρίου 1933. Η κατάληψη της εξουσίας δεν είναι η “επανάσταση” καθαυτή, παρά το τελευταίο μέρος μιας επαναστατικής ενέργειας.

Προφανώς, το νομικό πρότυπο, ο τρόπος σκέψης, και η δυναμική μιας επανάστασης -ανεπτυγμένη ανοδικά επί σειρά δεκαετιών από τις βαθύτερες ρίζες της λαϊκής εξουσίας- έχουν μεταβιβασθεί μέσα στο κράτος. Στη Γερμανία έχουμε βιώσει το θαύμα όπου χωρίς αιματοχυσία, χωρίς οδοφράγματα και πολυβόλα, μια επανάσταση ολοκληρώθηκε μέσα στον λαό μας των 60 εκατομμυρίων. Η ορμή της δεν σταμάτησε πουθενά· με κυρίαρχη αυτοδυναμία κατέκτησε όλες τις περιοχές, και η νομική της αρχή κυριαρχεί σε όλα τα ζητήματα. Κατά τη διάρκεια των περασμένων μηνών οι άνδρες της επανάστασης έχουν καθορίσει τον ρυθμό των μετασχηματισμών. Αποτέλεσμα είναι το νέο κράτος!

Στην πράξη δεν επιτεύχθηκε τίποτε άλλο παρά η αντιγραφή του επαναστατικού προτύπου νομιμότητας μέσα στο κράτος. Οι εθνικοσοσιαλιστικές αρχές από τούδε προβάλλονται ως κρατικές αρχές· οι κανόνες της επανάστασης έγιναν νόμοι του κράτους, και ο εθνικοσοσιαλιστικός τρόπος σκέψης εισήχθηκε στο έθνος. Τίποτε στη Γερμανία δεν θα μπορούσε να αντισταθεί στη συστηματική προέλαση αυτής της ιστορικής εξέλιξης. Η επανάσταση δεν θα μπορούσε ποτέ να είχε επιτύχει εάν είχε διεξαχθεί με μόνο σκοπό τον σφετερισμό της εξουσίας μιας ομάδας ατόμων, η αρπαγή της εξουσίας των οποίων δεν θα ολοκληρωνόταν με το ενδότερο νόημα μιας ιδέας. Στην Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση έχει ξεσπάσει μια κοσμοθεωρία!

Η κοσμοθεωρία -κι αυτό είναι το επουσιώδες χαρακτηριστικό της- δεν έχει καμία σχέση με την γνώση. Ένας φτωχός, άγνωστος εργάτης με πενιχρά εφόδια γνώσης μπορεί να αντιπροσωπεύει μια κοσμοθεωρία, αντίθετα με τον πιο μορφωμένο καθηγητή πανεπιστημίου ο οποίος αν και είναι απόλυτα ενήμερος σε όλους τους τομείς γνώσης, μπορεί να μην ανήκει καθόλου στην εν λόγω περίπτωση. Η πείρα έχει επίσης δείξει ότι όσο μεγαλύτερη είναι η γνώση, τόσο λιγότερη είναι η ανδρεία για την υποστήριξη μιας κοσμοθεωρίας.

Κοσμοθεωρία είναι -όπως λέει και η λέξη- ένας συγκεκριμένος τρόπος αντίληψης του κόσμου. Η προϋπόθεση γι αυτό είναι ότι αυτός ο τρόπος αντίληψης πάντα επέρχεται από την ίδια άποψη. Ως εκπρόσωπος μιας κοσμοθεωρίας, ο καθένας δεν αποδίδει διαφορετικά πρότυπα στην οικονομία από ότι στην πολιτική, αφού ο πολιτιστικός βίος βρίσκεται σε οργανική αλληλοσυσχέτιση με τον κοινωνικό βίο, και η εξωτερική πολιτική νοείται σε οργανική επαφή με την εσωτερική πολιτική κατάσταση. Κοσμοθεωρία σημαίνει να εξετάζεις τους ανθρώπους και τη σχέση τους με τον κόσμο, με το κράτος, με την οικονομία, με τον πολιτισμό και τη θρησκεία, πάντα από την ίδια άποψη. Αυτή η διαδικασία δεν χρειάζεται κάποιο μεγάλο κομματικό πολιτικό πρόγραμμα· αντίθετα μπορεί συχνά να προσδιορίζεται σε μια μικρή πρόταση. Φυσικά έχει σημασία εάν αυτή η πρόταση είναι αληθής ή ψευδής. Εάν είναι σωστή μπορεί να αποτελεί την σωτηρία ενός λαού για πολλούς αιώνες ή χιλιετηρίδες· εάν είναι λανθασμένη, το σύστημα που εξελίχθηκε από αυτήν πρέπει να πέσει πολύ γρήγορα. Από αυτά τα πρώτα σημάδια έχουν εξελιχθεί όλες οι μεγάλες επαναστάσεις στην ιστορία. Ποτέ ένα βιβλίο ή ένα εισηγμένο κομματικό πολιτικό πρόγραμμα δεν βρέθηκε στο ξεκίνημα μιας επανάστασης, παρά μονάχα ένα και μοναδικό σύνθημα που έριξε τη σκιά του πάνω από όλον τον δημόσιο και τον ιδιωτικό βίο.

Έτσι το μεγάλο πεδίο δράσεως του Χριστιανικού ηθικού δόγματος και της θρησκείας δεν εγκαθιδρύθηκαν διόλου από τον ίδιο τους τον διδάσκαλο. Ο Χριστός μόνο διασαφήνισε την βασική αρχή της αγάπης προς τον πλησίον· όλα τα άλλα είναι το έργο των Εκκλησιαστικών Πατέρων. Η αγάπη προς τον πλησίον ήταν τόσο διαμετρικά αντίθετη στις αντιλήψεις του αρχαίου κόσμου που δεν υπήρχε συνεννόηση μεταξύ αυτών των δύο πόλων, και ούτε ο Αρχαίος Κόσμος χρειάστηκε να εξαλείψει τη Χριστιανική διδασκαλία ούτε η Χριστιανοσύνη θα εξάλειφε την Αρχαιότητα.

Οι επαναστάτες δεν έχουν καμία πρόθεση να παραμείνουν κολλημένοι στη θεωρία· αντίθετα, προχωρούν από τη θεωρία στην πράξη και βλέπουν την εξέλιξη τόσο καθαρά που κάθε συζήτηση σχετικά με τη συνειδητοποίηση των αρχών είναι περιττή. Με τον ίδιο τρόπο όπως τα δόγματα της Χριστιανικής επανάστασης και της Γαλλικής επανάστασης, οι αρχές της Εθνικοσοσιαλιστικής Επανάστασης θα αυτό-πραγματωθούν.

Πρωθύστερα ο αστικός κόσμος στη Γερμανία χλεύαζε: «Το πρόγραμμα του Εθνικοσοσιαλισμού συνεπάγεται κανένα πρόγραμμα». Εμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές αντίθετα νιώθαμε ότι δεν ήμασταν εκκλησιαστικοί πατέρες αλλά επαναστάτες και πρωτοπόροι του δόγματός μας. Δεν είχαμε καμία πρόθεση να τεκμηριώσουμε την κοσμοθεωρία μας επιστημονικώς, αλλά να πραγματοποιήσουμε τις διδαχές της, και πρέπει να παραμείνει το προνόμιο στις μεταγενέστερες γενιές να πράξουν, έχοντας ως αντικείμενο γνώσης την Ιδέα. 8

Δεν πρέπει ποτέ να ανατεθεί στους δικαστές επί της πράσινης τραπέζης ο καθορισμός του τρόπου ζωής του λαού. Συλλογισμοί δημιουργημένοι στο χαρτί, δεν μεταδίδουν ποτέ την αντίληψη στον λαό. Η φύση υπερβαίνει την επιστήμη και τις προσταγές του ίδιου της του βίου. Έτσι έγινε και στην Εθνικοσοσιαλιστική Επανάσταση. Λίγο πριν καταλάβουμε την εξουσία, η λογιότητα προσπάθησε να αποδείξει ότι αυτή ή εκείνη η επαναστατική εξέλιξη ήταν ασυνεπής με την ισχύουσα νομοθεσία και ότι δεν θα έπρεπε να διστάσουν οι πολίτες να παραδώσουν τους αντιδρώντες στην κρατική πολιτική στο Ανώτατο Δικαστήριο. Εμείς απλώς χαμογελούσαμε τότε, διότι ενώ η λογιότητα ισχυρίστηκε ότι δεν ίσχυε αυτό, τα ζητήματα είχαν ήδη τακτοποιηθεί για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η λογιότητα έχει μόνο το δικαίωμα να διερμηνεύει μια νέα νομιμότητα από ότι ήδη υπάρχει, κι επομένως ο νόμος είναι δυνητικά προερχόμενος από την αντιγραφή της Εθνικοσοσιαλιστικής μας επαναστατικής νομιμότητας μέσα στο κράτος. Αποτελεί το νέο κράτος κανονικότητας για τον λαό και τοποθετείται πέραν της λόγιας κριτικής. Η επανάσταση έχει γίνει πραγματικότητα και μόνο οι παράφρονες αντιδραστικοί δύνανται να πιστέψουν πως οτιδήποτε από όλα όσα έχουμε δημιουργήσει μπορεί να αναιρεθεί.

Ο Εθνικοσοσιαλισμός βρίσκεται επί της πράξης της σταδιακής σταθεροποίησης του επαναστατικώς δημιουργημένου νέου καθεστώτος (status quo) νομιμότητας στη Γερμανία. Αυτό διαχωρίζεται ουσιαστικά από την παλιά νομιμότητα και τοποθετείται επίσης πέραν των πιθανοτήτων της κριτικής που θα μπορούσε να προσλάβει στο παλιό σύστημα. Εάν η δημοκρατία μας παραχωρούσε δημοκρατικές μεθόδους στις εποχές της αντιπολίτευσης, αυτό πραγματικά θα έπρεπε να είχε συμβεί σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Εμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές ωστόσο δεν έχουμε ποτέ ισχυριστεί ότι είμαστε αντιπρόσωποι μιας δημοκρατικής άποψης· αντίθετα έχουμε πολλάκις διακηρύξει ότι έχουμε απλώς χρησιμοποιήσει τα δημοκρατικά μέσα προκειμένου να καταλάβουμε την εξουσία, και ότι θα αρνούμαστε ανηλεώς στους αντιπάλους μας όλα τα μέσα που χορηγήθηκαν σε εμάς. Παρόλα αυτά μπορούμε να δηλώσουμε ότι η κυβέρνησή μας ανταποκρίνεται στους νόμους μιας ευγενούς (veredelt) δημοκρατίας.

Είμαστε οι κυρίαρχοι άρχοντες της κριτικής, και σήμερα μπορούμε ομοφώνως να πάρουμε τη θέση του νόμου ως προς την κριτική. Αλλά με μια διαφορά: το δικαίωμα της κριτικής -εάν πρόκειται να έχει κάποιο νόημα και να μην αντιπροσωπεύει μια δημοκρατική φλυαρία- μπορεί για να είναι προς όφελος του λαού, το οποίο πρέπει πράγματι να υπερέχει όλων των θεμάτων της πολιτικής, να είναι πάντα μόνο το προνόμιο του ευφυέστερου επί του πιο κουτού ανθρώπου και ποτέ αντιστρόφως. Έτσι θα εκκρεμούσε μόνο η απόδειξη ότι εμείς οι Εθνικοσοσιαλιστές κατά την αντιπολίτευση ήμασταν προφανώς οι ευφυέστεροι. Η άλλη πλευρά είχε κατοχή της εξουσίας, του στρατού, της αστυνομίας, των κοινωνικών υπηρεσιών, του χρήματος, των κομμάτων και της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Έλεγχε την κοινή γνώμη, τον τύπο, το ραδιόφωνο -εν ολίγοις όλα όσα μπορεί κανείς να συμπεριλάβει υπό τον γενικό όρο«εξουσία». Εάν ωστόσο μια μικρή ομάδα που ξεκίνησε με επτά άνδρες, οπλισμένους μόνο με το δικαίωμα της άσκησης κριτικής στην άλλη πλευρά, καταφέρνει τώρα μετά από 14 χρόνια να αμφισβητήσει αυτό το δικαίωμα παράλληλα με την εξουσία της άλλης μεριάς, φαίνεται αδιαμφισβήτητα ποιος είναι ο ευφυέστερος. Εάν η άλλη μεριά ήταν ευφυέστερη, με τέτοια άνιση διανομή των μέσων επιτυχίας θα έπρεπε να είχαν βρει τα μέσα και τις ευκαιρίες να μας αποτρέψουν από το να τους τα αφαιρέσουμε. Αυτό δεν συνέβη. Αντίθετα, παρόλο που επέτυχαν να παρακωλύσουν την οργανική ολοκλήρωση της επανάστασης για κάποιο χρονικό διάστημα, η νέα νομιμότητα απέβη νικηφόρα…»

Μπορείτε να κατεβάσετε όλο το κείμενο, από αυτόν τον σύνδεσμο!

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s