Ο Otto Strasser στα Freikorps.

αρχείο λήψης

Το επόμενο απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Otto Strasser “Flight from terror”. Σε αυτό το απόσπασμα ο Otto μας περιγράφει τα γεγονότα που συνέβησαν κατά το κομμουνιστικό πραξικόπημα του Μονάχου και μας αναφέρει τις σκέψεις του γύρω από αυτά. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση, από έναν Γερμανό Εθνικιστή που πολέμησε με λύσσα τους κομμουνιστές εθελοντικά μέσα από τις τάξεις των Ελευθέρων Σωμάτων (Freikorps), όταν κάποια μετέπειτα στελέχη του NSDAP είτε κρύβονταν από τους κομμουνιστές, είτε απλά ρουφιάνευαν ως μάρτυρες κατηγορίας…

«Σε αυτή τη κρίση δεν είχαμε να χάσουμε ούτε λεπτό. Κάθε νέος που είχε στρατολογηθεί, αμέσως εντασσόταν σε έναν ουλαμό και μόλις ο ουλαμός ολοκληρωνόταν αμέσως στέλνονταν στο Μόναχο με φορτηγά. Ένας υπεύθυνος αξιωματικός με οδήγησε αμέσως στο κύριο αμφιθέατρο του επιταγμένου δημαρχείου της πόλης και μου παρέδωσε ένα τυφέκιο, πυρομαχικά και μια ξιφολόγχη και με κατέταξε στον λόχο μου. Μέσα σε χρόνο που μας φάνηκε σαν να ήταν λίγα λεπτά, σαράντα από εμάς «πακεταριστήκαμε» σε ένα ανοιχτό φορτηγό το οποίο βρυχήθηκε στον αυτοκινητόδρομο και ταλαντεύτηκε κινούμενο στην κατεύθυνση του μετώπου.

Το σκοτάδι είχε αρχίσει να πέφτει όταν φθάσαμε στα προάστια του Μονάχου και συνεχίσαμε να οδηγούμε υπό την κάλυψή του. Όλοι μας βρισκόμασταν σε ένταση, σε επιφυλακή και παραμέναμε σιωπηλοί καθώς ήμασταν στρατιώτες. Ξέραμε τι θα συναντούσαμε μπροστά μας. Και μας ήρθε ξαφνικά όπως το περιμέναμε. Ένας κρότος όπλου από το πουθενά. Πηδήξαμε ταχύτατα έξω από το φορτηγό και καλυφτήκαμε σε ένα χαντάκι στην άκρη του δρόμου, κάτω από το φορτηγό και πίσω από κάτι θάμνους. Όλοι μας εκτός από έναν που έπεσε αδέξια, αβοήθητος, στο δάπεδο του φορτηγού…

Το κρυμμένο τουφέκι ακούστηκε πάλι, αλλά αυτή τη φορά είδαμε την κρυψώνα αυτού που μας είχε παγιδεύσει. Βρισκόταν πίσω από μια βαριά κουρτίνα στον δεύτερο όροφο ενός σπιτιού ακριβώς μπροστά μας. Μια ομάδα τριών ανδρών στάλθηκε να εξουδετερώσει τον ελεύθερο σκοπευτή ενώ εμείς καλύψαμε την προώθησή τους με πυκνά πυρά. Μερικά λεπτά αργότερα, μια ριπή μέσα στο σπίτι σήμανε το τέλος του ελεύθερου σκοπευτή και σηκωθήκαμε όρθιοι.

Μας είπαν ότι η αποστολή μας ήταν να εκκαθαρίζουμε πίσω από την προελαύνουσα φάλαγγα που οδηγούσε ο αδερφός μου Gregor, η οποία μαχόταν για να εισέλθει στην πόλη από τα βορειοδυτικά κατεβαίνοντας την Schwabingstrasse και μπαίνοντας στην Ludwigstrasse. Μια δεύτερη φάλαγγα, η οποία προέλαυνε από τα δυτικά, επρόκειτο να συγκλίνει με τους άντρες του Gregor μπροστά στο δημαρχείο, στο οποίο είχαν στήσει οι ηγέτες των κομμουνιστών το αρχηγείο τους. Μόλις καταλάμβαναν αυτό το νευραλγικό σημείο, οι δύο φάλαγγες θα απέκλιναν μεταξύ τους καθώς η μια θα επιτίθονταν στα κτήρια των αξιωματικών που είχαν καταλάβει οι κομμουνιστές ενώ η άλλη θα περικύκλωνε και θα πολιορκούσε τους στρατώνες Max II αν συνεχιζόταν εκεί η αντίσταση.

Όλο το βράδυ προχωρούσαμε μαχόμενοι και κάθε μέτρο κερδιζόταν με αίμα. Οι εχθροί μας υπερείχαν αριθμητικά και επιπλέον ήταν καλυμμένοι, είχαν το αιώνιο πλεονέκτημα του αμυνόμενου έναντι του επιτιθέμενου. Ήταν κρυμμένοι σε σοκάκια μέσα από τα οποία διέφευγαν κατά την υποχώρησή τους και πίσω από παράθυρα με κουρτίνες τα οποία βρισκόντουσαν κατά μήκος του δρόμου. Ήταν πεσμένοι πρηνηδόν και ασφαλείς στις στέγες των σπιτιών έτσι που κάθε σημείο υπεροχής που μπορούσες να φανταστείς ήταν μια θανάσιμη παγίδα… Κατά τη διάρκεια των σκοτεινών ωρών αυτής της ζωώδους απόγνωσης, ξεχνούσα τελείως ότι οι άνδρες που σκότωνα φορούσαν την ίδια στολή με μένα. Ξεχνούσα, όπως και οι σύντροφοί μου, ότι αυτοί οι άνδρες είχαν κάποτε πολεμήσει στο πλάι μας. Είμαστε ξανά στρατιώτες! Ήμασταν στρατιώτες για χρόνια, είχαμε μια δουλειά να κάνουμε κι αν ήταν δυνατόν να μείνουμε ζωντανοί.

Κάθε σπίτι στο οποίο μπαίναμε έπρεπε να προσβληθεί εξ’ εφόδου και να ψαχτεί. Κάθε κομμουνιστής που συλλαμβάνονταν με όπλα έπρεπε να εκτελεστεί επί τόπου. Αυτός είναι ο νόμος της επανάστασης, σκληρός αλλά δίκαιος! Μόλις ξημέρωσε αντιληφθήκαμε ότι είχαμε κόψει δρόμο κατά μισό μίλι, προωθούμενοι προς τα κάτω, στην οδό του θανάτου. Η κούραση στα όρια της εξάντλησης έπεφτε βαριά πάνω μας, αλλά δεν υπήρχε γυρισμός. Στην εξάντλησή μου ήρθε να προστεθεί και το τραυματισμένο μου πόδι, το οποίο άρχισε να με εγκαταλείπει από την καταπόνηση. Δεν μπορείς να σηκωθείς από ένα κρεβάτι νοσοκομείου και να εμπλακείς σε οδομαχίες χωρίς να πληρώσεις το τίμημα σε πόνο.

Την επόμενη μέρα συντριβήκαμε πάνω στην πλέον μανιώδη αντίσταση, καθώς προωθούμασταν στην βαρύτερα οχυρωμένη θέση του εχθρού. Η Schwabingstrasse είναι μια οδός γεμάτη από σάπια και σαν κουτιά, φθηνά οικήματα τα οποία από ειρωνεία της τύχης είχαν κατασκευαστεί ως πρότυπες εργατικές κατοικίες την ευημερούσα χρονιά του 1890. Ήταν εδώ που οι κομμουνιστές είχαν συγκεντρώσει όλη τους τη δύναμη. Το ένα τέταρτο από τους άνδρες μας κατέβηκαν το δρόμο πριν αρχίσουν να πέφτουν οι σφαίρες από τους ελεύθερους σκοπευτές και τους τυφεκιοφόρους. Η Schwabiger – Kirche, μια καθολική εκκλησία, είχε καταληφθεί από τους κομμουνιστές και ένα εμφωλευμένο πολυβόλο είχε τοποθετηθεί στον πύργο της. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο από το να περιμένουμε να έρθει ένα ελαφρύ πυροβόλο και να ανατινάξει τον πύργο. Μετά πιέσαμε για να προωθηθούμε και πάλι.

reichskriegsflagge_hammer_sword_by_americansfr-d92jiq2

Οι αποδείξεις για την παρουσία των βαριά οπλισμένων ταγμάτων του Gregor ήταν εμφανείς στα ερείπια γύρω μας. Εκεί που στεκόντουσαν υπερήφανα τα οδοφράγματα, τώρα κείτονται σωροί από μπάζα, τούβλα και σώματα ανδρών που πολέμησαν πίσω από τις πρόχειρες οχυρώσεις. Σε κάθε τετράγωνο υπήρχε και ένα τουλάχιστον φλεγόμενο σπίτι. Καθώς τα δικά μας πυρά αποσύρονταν, ακούγαμε από μακρινή απόσταση τις ομοβροντίες των τηλεβόλων. Σε κανέναν από εμάς δεν είχε ειπωθεί ότι η μοίρα μας θα ακολουθούσε αυτή του Gregor, νίκη ή θάνατος! Ο ανθρώπινος κεραυνός που έπεσε στο Μόναχο εκείνη την ημέρα, είχε ένα δυσοίωνο σημείωμα. Ήταν η πένθιμη κωδωνοκρουσία του θανάτου της παλιάς Γερμανίας και ταυτόχρονα οι κραυγές της γέννας ενός νέου, σαστισμένου και βάρβαρου κράτους.

Μέχρι το μεσημέρι, το πληγωμένο πόδι μου φλεγόταν ασταμάτητα. Οι βαθιές πληγές μου από έκρηξη οβίδας που είχαν σχεδόν θεραπευθεί, άνοιξαν πάλι και πιθανόν να είχαν μολυνθεί. Είχα πυρετό και ζαλιζόμουν. Το στόμα μου ήταν ξερό και η υπομονή μου εξαντλούνταν. Ήξερα πως δεν θα μπορέσω να προχωρήσω για πολύ ακόμα και μπορούσα να διαβάσω αυτή τη σκέψη στα ορθάνοιχτα μάτια των ανδρών που είχαν επιζήσει. Άραγε θα ηττηθούμε;

Έπειτα, ξαφνικά και σχεδόν εκ θαύματος, οι άνδρες που είχαν ορκιστεί πίστη στους Κόκκινους απλά παρέδωσαν τα όπλα τους, έβγαλαν τα κόκκινα περιβραχιόνια που τους διέκριναν και γύρισαν είτε στους στρατώνες είτε στα σπίτια τους. Μια χούφτα από φανατικούς κομμουνιστές συνέχισαν να πολεμούν, αλλά απελπισμένα. Η εκκαθάρισή τους ήταν γρήγορη και άγρια. Η τελευταία σελίδα της εξέγερσης γράφτηκε όταν μια λευκή σημαία υψώθηκε πάνω από τα δικαστήρια και οι αρχηγοί της επανάστασης παραδόθηκαν άνευ όρων.

Σκέφθηκα πολλές φορές γι αυτήν τη συνθηκολόγηση. Παρά το γεγονός ότι ήμασταν υπερφαλαγγισμένοι, μας ένωνε ένα ιδανικό για το οποίο ήμασταν έτοιμοι να πεθάνουμε, η ιδέα της Πατρίδας και των παραδόσεων. Αντίθετα οι στρατιώτες που είχαν στρατολογήσει οι Κόκκινοι, ήταν, πολλοί από αυτούς, εγγεγραμμένοι για την βολή τους. Όταν η πίεση έγινε πολύ μεγάλη, δεν είχαν που να πιαστούν και υπέκυψαν γρήγορα.

Αυτό μου έδωσε ένα μάθημα που δεν το ξέχασα ποτέ. Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα έθνη θέλουν ένα ιδανικό για να κερδίσουν έναν πόλεμο.»

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s