Εκλογές: Χαμένοι στην “επανάσταση”…

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές. Με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές, θα πρέπει να κάνουμε μια αντικειμενική και ρεαλιστική εξέταση της πολιτικής και της κοινωνικοοικονομικής κατάστασης στην πατρίδα μας καθώς και της δυνατότητας πολιτικού αγώνα με τα διατιθέμενα μέσα. Έχει σημασία ο όρος «διατιθέμενα» διότι η νομιμότητα ή η ηθική υπόσταση ενός μέσου είναι καθαρή θεωρητικολογία ενώ η κατοχή του ή όχι σε μια δεδομένη χρονική στιγμή είναι μια αντικειμενική και καθολικά αποδεκτή πραγματικότητα. Για παράδειγμα η «πολιτιστική» επανάσταση που ευαγγελίζονται κάποιοι είναι μια αυταπάτη καθώς δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ, το αμφιβόλου ποιότητος πολιτιστικό αποτέλεσμα να διαδοθεί σε πάνω από καμιά εικοσαριά ούτως ή άλλως «δικούς μας» ανθρώπους. Όταν δεν διαθέτεις την δύναμη της βίας να προασπίσεις μια σειρά ανοικτών εκδηλώσεων, έστω και πολιτιστικού περιεχομένου μέσα σε μια μεγαλούπολη, είναι αστείο να μιλάς για πολιτιστικές επαναστάσεις. Το ίδιο ισχύει και για όσους μιλάνε για βίαιες εξεγέρσεις κλπ, αφού αυτή τη στιγμή και στο άμεσο μέλλον οι μόνοι που διαφαίνεται να έχουν μια τέτοια δυνατότητα είναι οι ισλαμιστές με έδρα τον Βοτανικό ενώ εμείς αποτελούμε τους στόχους τους. Αυτά τα αναφέρουμε ως χαρακτηριστικά παραδείγματα μη διατιθέμενων μέσων, με τα οποία δεν θα ασχοληθούμε περισσότερο ούτε στην θεωρία ούτε φυσικά στην πράξη, καθώς επιπλέον είμαστε αλλεργικοί τόσο στις φωτογραφίες όσο και στα «παρουσιολόγια»…

Χαμένοι στην «επανάσταση».

Εδώ και σχεδόν σαράντα χρόνια ο «χώρος» αναζητάει την επανάσταση. Χαμένος μέσα στην ακροδεξιά θολοκουλτούρα και στον έμφυτο αστισμό του φαντάζεται διάφορα. Φαντάζεται από την επανασύσταση του Γερμανικού Γ’ Ράιχ που ουδεμία σχέση είχε με την Ευρώπη των Εθνών (πλην των Εθνών που εξυπηρετούσαν τα Γερμανικά συμφέροντα), μέχρι την ανακατάληψη της Πόλης και την εκπλήρωση των προφητειών για το Ξανθό γένος που, λες και δεν έχει δικά του προβλήματα, θα σώσει την Ελλάδα.

Η Χρυσή Αυγή για τριάντα συνεχόμενα χρόνια παλινδρομούσε μεταξύ της θολοκουλτούρας του χώρου και του πολιτικού καιροσκοπισμού καθώς ήταν το μόνο κίνημα που είχε ανέκαθεν οργάνωση και ένα τουλάχιστον ρεαλιστικό στόχο, να μπει στο κοινοβούλιο. Είναι πράγματι αστείο να προσπαθείς να συνδυάσεις την Σκανδιναβική μυθολογία και τον Νορδισμό με τα σύγχρονα προβλήματα, πόσο μάλλον όταν ζητάς την ηθική, υλική και εκλογική υποστήριξη ανθρώπων που δεν έχουν απολύτως καμία σχέση με την Νορδική φυλή. Φυσικά αυτό είναι μόνο ένα από τα δεκάδες παραδείγματα πολιτικού ανορθολογισμού. Άλλο παράδειγμα είναι η περιστασιακή μετάπτωση από την Πατρώα θρησκεία στην Ορθοδοξία και η προσπάθεια προσεταιρισμού των πιστών με πολιτικάντικο τρόπο. Θεωρούμε θετικό το γεγονός ότι η Χρυσή Αυγή προσαρμόστηκε στην Ελληνική πολιτική πραγματικότητα και σταμάτησε την ιδεολογική απομόνωση. Το πρόβλημα είναι ότι μετέδωσε τον ανορθολογισμό και την ενασχόληση με ανούσια θέματα έναντι των ουσιαστικών (Βιολογική θεώρηση του Έθνους, Αντικαπιταλισμός-Σοσιαλισμός, Συντεχνιακή δομή του Κράτους έναντι της αστικής) στον «χώρο» με αποτέλεσμα να βρίσκουν πρόσφορο έδαφος τα δηλητηριώδη μανιτάρια της αστικής δεξιάς που αγωνίζονται απελπισμένα να στρέψουν την προσοχή του «χώρου» σε οτιδήποτε είναι ακίνδυνο για την άρχουσα τάξη.

Επίσης η έλλειψη ιδεολογικού προσανατολισμού και πολιτικής κατάρτισης στην πλειοψηφία της στελέχωσής της, της στερεί την δυνατότητα να προσεγγίσει μεγάλο πλήθος των σύγχρονων προβλημάτων με δημιουργικό αλλά ταυτόχρονα και επαναστατικό τρόπο. Για τους παραπάνω λόγους και για πολλούς άλλους η Χρυσή Αυγή ούτε θέλει (κατά δήλωση του αρχηγού της σε ανύποπτο χρόνο όταν δεν τους κυνηγούσαν να τους βάλουν φυλακή) αλλά ούτε και μπορεί να κάνει επανάσταση. Αν για παράδειγμα η Χρυσή Αυγή ήταν κυβέρνηση (πάντα υποθετικά μιλώντας) και βγαίναμε από το ευρώ (επίσης υπόθεση κάνουμε) τότε μόλις εμφανιζόντουσαν ελλείψεις στα super market, οι πρώτοι που θα ξεσπούσαν με μένος εναντίον της ηγεσίας του κόμματος θα ήταν οι χρυσαυγίτες. (Εκτός αν τους βόλευαν με κάποιο ειδικό δελτίο τροφίμων…)

Το γεγονός ότι κριτικάρουμε την στάση της Χρυσής Αυγής με καθαρά πολιτικά και λογικά επιχειρήματα για τις ανάγκες του άρθρου, συμβαίνει απλώς διότι είναι οι μόνοι που κάνουν πολιτική. Με αυτούς του «χώρου» που για πέντε, δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια πίνουν καφέδες με «συναγωνιστές» ή με τα «όργανα» και δεν κάνουν τίποτα, δεν αξίζει να ασχολούμαστε γι αυτό και δεν θα αναφερθούμε εκτενώς σε αυτούς. Τους συμβουλεύουμε αντί να προσπαθούν να κάνουν υποδείξεις εξ’ αποστάσεως στον Μιχαλολιάκο να κάνουν οι ίδιοι κάτι δικό τους, με πραγματικά πολιτικό χαρακτήρα. Η Χρυσή Αυγή ούτε «αλλάζει» ούτε «διορθώνεται» επομένως όποιος δεν μπορεί να κόψει ακόμα τον ομφάλιο λώρο μαζί της είναι δικό του το πρόβλημα. Εμείς θα εξηγήσουμε παρακάτω τη στάση μας στις επερχόμενες εκλογές όχι με βάση το ήθος αλλά με βάση το αντικειμενικό συμφέρον των Εθνικιστικών ιδεών, δηλαδή με βάση το τι είναι χρήσιμο για τις ιδέες μας. Όσον αφορά την πολυπόθητη επανάσταση αυτή αναγκαστικά θα πρέπει να περιμένει καθώς δεν υπάρχει κανείς που να μπορεί και να θέλει να την πραγματοποιήσει.

Για να υπάρξει μια Εθνικιστική επανάσταση πρέπει να συνυπάρχουν δύο αλληλοδιαμορφούμενοι συντελεστές. Ένας επαναστατικός οργανισμός και ένα όσο γίνεται ευνοϊκό περιβάλλον. Φυσικά το περιβάλλον «πιέζει» θα λέγαμε εξελικτικά τον οργανισμό ώστε να τον εξαλείψει καθώς κάθε επανάσταση εξελίσσεται σε ένα εχθρικό και κατασταλτικό περιβάλλον. Η ικανότητα όχι μόνο προσαρμογής του πολιτικού οργανισμού στο περιβάλλον αλλά και τροποποίησης του περιβάλλοντος προς όφελος του οργανισμού θα κρίνει την επιτυχή ή όχι έκβαση του αγώνα. Τονίζουμε ότι επανάσταση δεν σημαίνει απαραίτητα την βίαιη κατάληψη της εξουσίας αλλά την άσκηση της εξουσίας με τρόπο που να τσακίζει τα συμφέροντα και την πολιτική ιδεολογία του προϋπάρχοντος καθεστώτος.

Όταν λέμε ευνοϊκό περιβάλλον, εννοούμε ένα περιβάλλον που δεν δολοφονεί τον επαναστατικό οργανισμό. Η δολοφονία μπορεί να πραγματοποιηθεί είτε με την φυσική εξόντωση του οργανισμού (πχ φυλακίσεις και δολοφονίες των μελών του) είτε με την διακοπή της «τροφοδοσίας» του οργανισμού. Η πρώτη μέθοδος εφαρμόστηκε εναντίον των Εθνικιστών στα πρώην κομμουνιστικά κράτη ενώ η δεύτερη στα καπιταλιστικά, όπου το υψηλό βιοτικό επίπεδο και ο υπερκαταναλωτισμός καθιστούσαν αδιάφορη την οποιαδήποτε επαναστατική ιδεολογία, επομένως ο οργανισμός ξέμεινε από «τροφή» δηλαδή από ικανό αριθμό μελών ώστε να συντηρηθεί και να αναπτυχθεί. Η πρώτη μέθοδος εφαρμόστηκε και στην περίπτωση της Χρυσής Αυγής από την «δημοκρατία», αντικαθιστώντας την τακτική της απομόνωσης και της προσπάθειας γελοιοποίησης από τα ΜΜΕ, που εφαρμοζόταν απέναντι στους Εθνικιστές τα χρόνια της υλιστικής ευμάρειας (1980-2010). Συνδυασμό «ασιτίας» και φυσικής εξόντωσης των Εθνικιστών αποτελεί και η εφαρμογή του «αντιρατσιστικού» νόμου, καθώς εξοντώνει τον Εθνικιστή – φορέα ιδεών και ταυτόχρονα τον φιμώνει ώστε να μην τροφοδοτηθεί ο χώρος με νέους συναγωνιστές.

Αυτή η μεταστροφή της πολιτικής του καθεστώτος από την έμμεση πάταξη του Εθνικισμού στην άμεση είναι αποτέλεσμα της προλεταριοποίησης του Ελληνικού λαού. Η φτώχεια φέρνει γκρίνια και την γκρίνια όλο και κάποιος θα βρεθεί να την στρέψει εναντίον του καθεστώτος. Καθώς η κοινωνική, οικονομική και πολιτική κρίση θα βαθαίνει και η χώρα θα συντρίβεται από τις συμπληγάδες της Ε.Ε που ζητάει τόκους και της Τουρκίας που ζητάει εδάφη, είναι πολύ πιθανό η χώρα να φθάσει στα πρόθυρα του εμφυλίου. Ασφαλώς, κανένα κοινοβουλευτικό κόμμα δεν το επιθυμεί αυτό. Ασφαλώς και δεν το επιδιώκουν ούτε ο Λαφαζάνης, ούτε ο Κουτσιούμπας, ούτε ο Μιχαλολιάκος. Το ερώτημα είναι αν μπορούν να το αποφύγουν, και η απάντηση είναι, ότι οι ίδιοι δεν μπορούν. Αν «αποφευχθεί» θα οφείλεται σε υπερεθνικά κέντρα αποφάσεων και ξένες δυνάμεις καταστολής (πχ ΝΑΤΟ, Ευρωστρατός κλπ) τα οποία όμως εκτός του ότι έχουν συχνά αντίθετα συμφέροντα μεταξύ τους, έχουν και ως αντίβαρο την επανείσοδο της Ρωσικής αυτοκρατορίας στο πολιτικό παιχνίδι στα Βαλκάνια και την Μέση Ανατολή. Η διαφαινόμενη λοιπόν αστάθεια του καθεστώτος, δίνει μια επαναστατική προοπτική όσον αφορά τον παράγοντα περιβάλλον… Όσον αφορά τον επαναστατικό οργανισμό που προαναφέραμε, δεν διαφαίνεται κάποιος τέτοιος στον πολιτικό ορίζοντα, όμως ας μην ξεχνάμε ότι συχνά στην ιστορία κυριαρχεί το απρόβλεπτο και ότι εμείς οφείλουμε να πράξουμε το καθήκον μας κινούμενοι στην ορθή κατεύθυνση, ανεξαρτήτως του πόσο απίθανο είναι να πραγματοποιηθούν οι προσδοκίες μας.

Περί εκλογών.

Οι εκλογές αποτελούν το φύλο συκής του αστικού κοινοβουλευτισμού. Θα ήταν πράγματι δημοκρατικές αν όλα τα πρόσωπα και όλοι οι πολιτικοί σχηματισμοί ανεξαρτήτως ιδεολογίας, είχαν ίσες ευκαιρίες εκλογής στην εξουσία. Όμως είναι γνωστό ότι απαιτούνται τεράστια χρηματικά ποσά για την διεξαγωγή του πολιτικού αγώνα, με αποτέλεσμα να εκλέγονται στην εξουσία οι εντολοδόχοι του ντόπιου και διεθνούς κεφαλαίου. Πέραν της έλλειψης χρημάτων, η πολιτική τρομοκρατία από το παρακράτος με την μορφή προπηλακισμών, επιθέσεων, δολοφονιών κλπ καθιστούν ακόμα απαγορευτικότερη την συμμετοχή ενός επαναστατικού κινήματος στην εκλογική διαδικασία με αξιώσεις ως προς την διεκδίκηση της εξουσίας. Ποιος είναι λοιπόν ο πραγματικός λόγος που γίνονται οι εκλογές; Μα φυσικά για να υφαρπάξουν την συναίνεση του λαού στις πολιτικές που οδηγούν στην οικονομική και φυσική του εξόντωση. Άλλωστε οι προεκλογικές υποσχέσεις πάντα παραμένουν υποσχέσεις ενώ τα μόνα μέτρα που υπερψηφίζονται είναι αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ προεκλογικά.

Είναι όμως μόνο αυτή η λειτουργία των εκλογών; Φυσικά και όχι. Μια παρενέργεια των εκλογών είναι και η αποτύπωση των συσχετισμών ισχύος μεταξύ των ιδεολογιών, των τάξεων και των φυλών (αν πρόκειται για πολυφυλετικά κράτη όπως είναι πλέον και η Ελλάδα) μέσα στην ίδια την χώρα. Επίσης οι εκλογές αποτυπώνουν και τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των πολιτικοοικονομικών τραστ που νέμονται την εξουσία. Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας ότι το καθεστώς μόνο ενιαίο και αδιαίρετο δεν είναι. Αντίθετα αποτελείται από αντικρουόμενα συμφέροντα που εξαρτώνται από υπερεθνικά κέντρα (ΗΠΑ, Ε.Ε, Ρωσία) τα οποία επίσης έχουν σχέσεις αλληλεξάρτησης και ανταγωνισμού μεταξύ τους. Επομένως οι εκλογές, ακόμα κι αν δεν κρίνουν την όποια «επανάσταση» καθορίζουν σε σημαντικό βαθμό το περιβάλλον επιβίωσης μιας επαναστατικής ιδεολογίας. Υπό αυτό το πρίσμα θα τις εξετάσουμε κι εμείς, δηλαδή υπό το πρίσμα της κατανομής ισχύος των κοινωνικών δυνάμεων και τάσεων μέσα στο Έθνος.

Γνωρίζουμε την πάγια θέση του εκτός Χ.Α χώρου περί άκυρου, αποχής κλπ. Είναι μια θέση που είναι μεν συνεπής ιδεολογικά αλλά στην πράξη, την συγκεκριμένη χρονική στιγμή, είναι λανθασμένη. Είναι λανθασμένη διότι ο Εθνικιστικός χώρος, όσο θλιβερή κι αν είναι η κοινοβουλευτική του παρουσία, είναι ανύπαρκτος και πολύ πιο θλιβερός εξωκοινοβουλευτικά. Υπάρχει η εξωκοινοβουλευτική αριστερά η οποία μάλιστα εκπροσωπείται με ένα πλήθος κομμάτων (ΕΠΑΜ, Ανταρσύα, ΜΛ-ΚΚΕ κλπ) που αθροιζόμενα φθάνουν το 1.5%. Αυτό το ποσοστό είναι άκρως σημαντικό διότι δεν αποτελείται από ότι να ‘ναι ψηφοφόρους όπως τα αστικά κόμματα αλλά από συνειδητοποιημένους κατά βάση κομμουνιστές, επομένως είναι συμπαγές και εξεγερσιακό. Η εξωκοινοβουλευτική «ακροδεξιά» για να μιλήσουμε με τους όρους του καθεστώτος, είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο! Απλά δεν υπάρχει, όχι μόνο εκλογικά αλλά ούτε καν στον δρόμο και αυτό είναι που μετράει περισσότερο.

Επομένως είτε μας αρέσει είτε όχι, αφού είναι αδύνατο να διοργανωθεί έστω και μια πορεία διαμαρτυρίας των 300 ατόμων εκτός της Χρυσής Αυγής, το ποσοστό της Χ.Α καταγράφεται ως η μόνη μετρήσιμη δύναμη του Εθνικισμού στην Ελλάδα. Φυσικά γι αυτό δεν φταίει κυρίως η Χ.Α αλλά όλοι αυτοί που τα τελευταία 30 χρόνια δεν έκαναν απολύτως τίποτα ενώ είχαν θεωρητικά την δυνατότητα και τα υλικά μέσα στην διάθεσή τους, ώστε να θέσουν τις βάσεις για κάτι διαφορετικό, για κάτι πραγματικά επαναστατικό ιδεολογικά και ελπιδοφόρο.

Παρά λοιπόν τις ιδεολογικές, πολιτικές και κυρίως ηθικές μας διαφορές με την Χρυσή Αυγή, δεν μπορούμε να αρνηθούμε το γεγονός ότι η πολιτική της ενίσχυση μέσω των εκλογών θα δημιουργήσει ένα συσχετισμό δυνάμεων προς όφελος των ιδεών μας, καθώς η κοινωνική αποδοχή μιας ιδέας είναι ευθέως ανάλογη της αποδοχής του εκφραστή της. Οι άνθρωποι τείνουν να νομίζουν ότι αυτό που λένε οι πολλοί, δεν μπορεί να είναι τελείως λάθος, απλά και μόνο επειδή το λένε πολλοί. Είναι μια απολύτως εσφαλμένη ιδέα η οποία όμως είναι σύμφωνη με την φύση της ψυχολογίας των μαζών. Όταν μια ιδέα θέλει να κυριαρχήσει, της είναι αδιάφορο αν οι νόμοι της διάδοσης ιδεών είναι ορθολογικοί ή ηθικοί, αρκεί να δουλεύουν προς όφελός της. Ένας πραγματικός ορθολογιστής γνωρίζει και έχει αποδεχθεί μέσα του ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι ημιορθολογιστές και γεμάτοι ιδεοληψίες και πάθη. Η ευρύτερη αποδοχή της ιδέας του Εθνικισμού δεν είναι ο προορισμός μας αλλά σίγουρα ανοίγει τον δρόμο για τον προορισμό μας και αποτελεί ένα προστατευτικό κέλυφος για το ιδεολογικό μας DNA, το οποίο θέλουμε να εμφυτεύσουμε στον λαό μας.

Όπως κάθε φορά έτσι και με αυτό το άρθρο, θελήσαμε να σας δώσουμε μια διαφορετική, δική μας οπτική των εν δυνάμει πολιτικών εξελίξεων χωρίς εμπάθεια, καθώς το συγκεκριμένο θέμα δεν χωρά συναισθηματισμούς. Αυτό το πολιτικό πρίσμα μπορείτε να το δείτε και σαν ένα γενικό αλγόριθμο που θα δίνει τις σωστές απαντήσεις αρκεί να του δίνετε τις σωστές ερωτήσεις…

Εθνικιστικά – Αντικαπιταλιστικά – Ελεύθερα.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s