H ατυχής εξέγερση του λοχαγού Stennes ή πως ο Röhm έσωσε το τομάρι του Ηitler!

Εισαγωγή

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Πάντοτε θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε αναγνώστες με ανήσυχο πνεύμα, λογική σκέψη και κριτική διάθεση απέναντι στην ιστορία. Η περίοδος του μεσοπολέμου ήταν μια εποχή ιστορικής ζύμωσης κινημάτων και ιδεών και τα γεγονότα που συνέβησαν τότε πρέπει να ερμηνεύονται μελετώντας όλες τις απόψεις ώστε να εξαχθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα. Η θεοποίηση πολιτικών προσώπων, όποια κι αν είναι αυτά, αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη είτε νοητικής υστέρησης, είτε πολιτικής απατεωνιάς, έτσι ώστε να καλύπτονται τα ανομήματα των τιμητών με το πέπλο της ιδεολογικής ορθοδοξίας.

Πριν σας παραθέσουμε μια ιστορική περιγραφή των γεγονότων που διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο θα σας εισάγουμε λίγο στο ιστορικό της πλαίσιο. Η τελική εξέγερση των S.A υπό τον λοχαγό Stennes πραγματοποιήθηκε μεταξύ 31 Μαρτίου και 2 Απριλίου του 1931, αν και η πρώτη στάση των S.A υπό τον Stennes πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1930. Θα αναφερθούμε και στις δύο εξεγέρσεις παρακάτω αναλυτικά. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το γεγονός ότι η κατάληξη των δύο εξεγέρσεων και η αντιμετώπισή τους από τον Hitler ήταν παντελώς διαφορετική. Η εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ισχυροποίηση του Hitler μέσα από την προσχώρησή του στη δεξιά μετωπική πολιτική συμμαχία Harzburg Front (Harzburger Front) τον Οκτώβριο του 1931. Σε αυτό συμμετείχαν:

1. Το συντηρητικό Γερμανικό Εθνικό Λαϊκό Κόμμα του βαθύπλουτου καπιταλιστή και «βαρώνου» του τύπου Alfred Hugenberg. Ας δούμε, λοιπόν, τι αναφέρει ο Otto Strasser στο βιβλίο του “Hitler and I” για τον Hugenberg. «Ο Hugenberg ήταν ένας περίεργος χαρακτήρας, ένας τυπικός Πρώσος της παλιάς σχολής· βαρύς, έξυπνος, απότομος, αλλά πάνω-κάτω τίμιος. Ο Hugenberg ήταν ο μόνος στη Γερμανία που είχε αναγνωρίσει τη ζωτική σημασία της προπαγάνδας. Κατά τον πόλεμο του 1914 διηύθυνε τη μεγαλύτερη μηχανή προπαγάνδας του πλανήτη. Ο εμπορικός οίκος Scherl, o οποίος τύπωνε τις περισσότερες εφημερίδες της δεξιάς, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Telegraphen Union Internationale και η εταιρεία παραγωγής ταινιών Universum Film AG ήταν ιδιοκτησία του. Με το να κερδίσει τον Hugenberg, o Hitler πολλαπλασίασε επί χίλια την εμβέλεια της προπαγάνδας του, ενώ ο Hungenberg έψαχνε μια επαφή με τον Γερμανικό λαό για να επεκτείνει την προσωπική του επιρροή». Αξίζει να αναφέρουμε ότι την ίδια περίοδο, εντελώς «τυχαία» προσεγγίζει τον Hitler και ο Δρ. Hjalmar Schacht, ο Εβραϊκής καταγωγής ακροδεξιός, Σιωνιστής, πράκτορας των Rothschild και μετέπειτα Υπουργός Οικονομικών και πρόεδρος της Reichsbank επί Hitler! O Schacht είχε εγκαταλείψει το Δημοκρατικό Κόμμα εξαιτίας της θέσης του κόμματος υπέρ της εθνικοποίησης της περιουσίας του Κάιζερ. Ο Hitler είχε τότε επίσης υιοθετήσει την αντιδραστική θέση υπέρ του Κάιζερ, λες και ο Κάιζερ είχε ανάγκη από ανάκτορα διότι ήταν φτωχός…
Οι διασυνδέσεις του οικονομολόγου Δρ Schacht με το διεθνές Σιωνιστικό χρηματοοικονομικό σύστημα βοήθησαν όχι μόνο την άνοδο του Hitler στην εξουσία αλλά και τη σταθεροποίηση της οικονομίας του Γ’ Ράιχ μέχρι την αποπομπή του από τον Hitler το 1939 από την διοίκηση της
Reichsbank (είχε παραιτηθεί από Υπουργός Οικονομικών το 1937).

2. Η παραστρατιωτική ακροδεξιά και φιλομοναρχική οργάνωση «Χαλυβδόκρανοι».

3. Η Γερμανική Αγροτική Ένωση, η οποία υπό την ψευδεπίγραφη ταμπέλα «δεξιοί αγρότες» προωθούσε τα συμφέροντα των τσιφλικάδων Junkers οι οποίοι και ηγούνταν αυτής και -φυσικά- την χρηματοδοτούσαν.

4. Η παν-γερμανική ένωση, της οποίας χρηματοδότης και ιδρυτικό μέλος ήταν ο ύποπτης καταγωγής μεγαλοβιομήχανος και χρηματοδότης του Hitler, Emil Kirdorf. Οι παν-γερμανιστές ήταν ακροδεξιοί και ιμπεριαλιστές, οι οποίοι υποστήριζαν την Γερμανική παγκόσμια κυριαρχία και δεν πρέπει να συγχέονται με τους ιδεολόγους της Μεγάλης Γερμανίας, οι οποίοι απλά υποστήριζαν την συνένωση όλων των Γερμανικών πληθυσμών που ζούσαν ως μειονότητες σε άλλα κράτη σε ένα ενιαίο Γερμανικό ομόσπονδο κράτος. Οι πρώτοι ήταν ιμπεριαλιστές ενώ οι δεύτεροι πίστευαν στον Γερμανικό αλυτρωτισμό, ο οποίος ήταν τότε ένα υγιές συναίσθημα αλληλεγγύης προς τους ομόφυλούς τους.

Η παραπάνω συμμαχία της Χιτλερικής πτέρυγας με τη δεξιά και το κεφάλαιο την μετάλλαξε, όπως θα δούμε, από πολιτικάντηδες ρεφορμιστές σε απηνείς διώκτες των SA. Η βάση της εξιστόρησης των γεγονότων βρίσκεται στα βιβλία του Otto Strasser «Flight from terror» και «Hitler and I» απλά και μόνο επειδή είναι γραμμένα με πολύ γλαφυρό τρόπο. Όλα τα γεγονότα που αναφέρουμε έχουν επαληθευτεί από άλλα βιβλία και από πλήθος απολύτως αξιόπιστων πηγών στο διαδίκτυο στα οποία μπορείτε να ανατρέξετε.

Η πρώτη εξέγερση, Αύγουστος 1930

Ο αριστοκρατικής καταγωγής, παρασημοφορημένος με τον Σιδηρούν Σταυρό και τον Σταυρό των Ιπποτών, λοχαγός Walter Stennes, κατηγόρησε δημόσια τον Hitler και την ηγετική του κλίκα για κονφορμισμό, νομιμοφροσύνη και προώθηση δουλικών προσώπων στα όργανα του κόμματος. Επίσης έθεσε στον Hitler μια λίστα αιτημάτων μεταξύ των οποίων ήταν: η δημόσια αποκήρυξη του καπιταλισμού και το καθολικισμού, η παύση της διαφθοράς και της γραφειοκρατίας στο NSDAP, ο μη έλεγχος των S.A από τους κατά τόπους κομματάρχες (Gauleiters), η ανεξαρτησία της διοίκησης των S.A από το κόμμα και η επαρκής χρηματοδότηση των S.A. Στις 7 Αυγούστου ο Stennes συνάντησε τον Goebbels και του έθεσε πέραν των άλλων αιτημάτων και την απαίτηση των S.A για εκλογή τριών μελών από τις τάξεις τους στο Ραϊχσταγκ, αλλιώς θα αποχωρούσε αυτός και θα έπαιρνε μαζί του και 15.000 άνδρες των S.A του Βερολίνου.

O Hitler είχε ακούσει τα παραπάνω αιτήματα από τον γενικό αρχηγό των S.A, τον γενναίο Πρώσο αξιωματικό Franz Pfeffer von Salomon, τον οποίο προσέβαλε και απέπεμψε ως «αντάρτη». Επίσης, αρνήθηκε να συναντήσει τον Stennes όταν αυτός πήγε στο Μόναχο γι’ αυτόν τον σκοπό. Τελικά, ο von Salomon παραιτήθηκε. Ο Stennes έθεσε εκ νέου τα αιτήματα των S.A στον Goebbels και όταν αυτά απορρίφθηκαν, όχι μόνο αρνήθηκε να προστατέψει την ομιλία του Goebbels στο Sportpalast, αλλά οργάνωσε και αντισυγκέντρωση στην Wittenbergplatz. Τελικά ο Goebbels στράφηκε στα SS για προστασία και πραγματοποίησε την ομιλία του, αλλά τον περίμενε μια έκπληξη στα γραφεία του κόμματος στο Βερολίνο. Τα S.A., αφού ξυλοφόρτωσαν και τσάκισαν τη φρουρά των SS που φύλαγε το κτήριο, κατέστρεψαν ολοσχερώς τα γραφεία του κόμματος! Ο Hitler τρομοκρατήθηκε από το γεγονός κι άφησε το φεστιβάλ Wagner στο οποίο σκότωνε τον χρόνο του για να πάει στο Βερολίνο. Εκεί, τρομοκρατημένος, αλλά με μια έξυπνη κίνηση πολιτικής απατεωνιάς διασκέδασε τις ανησυχίες των S.A, ανακοινώνοντας πως αναλαμβάνει ο ίδιος την αρχηγία των S.A (αντί να τους προσφέρει τρεις έδρες στο Ραϊχσταγκ) και δεσμεύθηκε ότι θα αυξήσει την χρηματοδότηση των S.A (άλλη μια ψεύτικη υπόσχεση που δεν τήρησε) μέσω μιας έκτακτης εισφοράς στο κόμμα. Επειδή, σε αντίθεση με όσα λέγονται από τους διάφορους που παριστάνουν τους τιμητές του Hitler, ούτε ο Gregor Strasser, ούτε ο Röhm ούτε κανείς δεν ήθελε να του πάρει την εξουσία, τα S.A εξαπατήθηκαν και έληξε άδοξα αυτή τους η σύγκρουση με τον Hitler.

Η δεύτερη εξέγερση, Άνοιξη 1931

Ας δούμε τη δεύτερη εξέγερση, επτά μήνες μετά την πρώτη, βασιζόμενοι στην περιγραφή του Otto Strasser. Μια Παρασκευή του 1931, τα S.A του Βερολίνου, με πλήρη εξάρτηση και με τον Stennes επικεφαλής, πολιόρκησαν το κτήριο στο οποίο ζούσε ο Goebbels και τυπωνόταν η «Angrif», που σημαίνει «Επίθεση» στα Ελληνικά. O Goebbels, ο οποίος την κοπάνησε, δεν είχε άλλη επιλογή από το να καλέσει για βοήθεια τον αναπληρωτή αρχηγό της αστυνομίας του Βερολίνου, έναν εμφανώς Εβραϊκής καταγωγής ονόματι Weiss, εναντίον του οποίου είχε γράψει το διαβόητο φυλλάδιο «το βιβλίο του Ισίδωρου». Υπό αυτές τις συνθήκες ο Weiss δεν είχε λόγο να βιαστεί να επέμβει. Έτσι, ο Goebbels πήρε το τρένο για το Μόναχο, όπου έμεινε ικανοποιημένος με τον εαυτό του δίνοντας οδηγίες από απόσταση ασφαλείας μέσω του τηλεφώνου. Αρχικά προσποιήθηκε ότι θα στήριζε την εξέγερση, αλλά τελικά ειδοποίησε την αστυνομία κι έφυγε στο ασφαλές καταφύγιο του Hitler.

Μέχρι να εμφανιστεί η αστυνομία, τα S.A είχαν καταλάβει το κτήριο του κόμματος και με την βοήθεια του Otto Strasser εξέδιδαν την «Επίθεση» για τρεις ημέρες. Οι Hitler και Goebbels «καθαιρέθηκαν» από την ηγεσία του κόμματος στον βορρά κι όλοι οι κομματάρχες (Gauleiters) του βορρά εκτός του Robert Ley υποστήριξαν τον Stennes για μια ολική εξέγερση εναντίον του Hitler, ενώ χαρακτήριζαν τον Goebbels ως προδότη μέσα από τα έντυπά τους.

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Hitler δεν έκατσε με σταυρωμένα τα χέρια. Η κομματική κλίκα του Hitler καθαίρεσε όλους τους κομματάρχες του βορρά με συνοπτικές διαδικασίες. Φυσικά, αυτό δεν ήταν αρκετό, καθώς οι αποφάσεις που μένουν στα χαρτιά δεν έχουν καμία αξία. Χρειαζόταν μια σιδερένια γροθιά η οποία θα συνέτριβε την εξέγερση του λοχαγού Stennes. Τα SS ήταν απολύτως ανίκανα να αντιδράσουν απέναντι στα S.A. Μόνη ελπίδα του απελπισμένου Hitler ήταν ο παλιός του φίλος, Ernst Röhm, ο οποίος είχε φύγει στη Βολιβία. Ο Hitler δεν δίστασε να τον καλέσει και ο Röhm, παρά το γεγονός ότι ο Hitler τον είχε απογοητεύσει πολλαπλώς, δέχθηκε να τον βοηθήσει. Ο Röhm, για να καταπνίξει την εξέγερση του Stennes, επέλεξε τον υπολοχαγό Schultz, ένα άτομο με σκοτεινό παρελθόν, ο οποίος φέρεται να ήταν μέλος της μυστικής οργάνωσης Fehme, η οποία δολοφονούσε πολιτικούς αντιπάλους του N.S.D.A.P (κάτι σαν την Ο.Π.Λ.Α του Κ.Κ.Ε) και είχε πάρει το όνομά της από ένα μεσαιωνικό κρυφό «δικαστήριο». Με τη συνεργασία των S.A του Röhm, της Σιωνιστικής αστυνομίας και των S.S καταπνίγηκε η εξέγερση του Stennes. Ο λοχαγός και χιλιάδες Eθνικοσοσιαλιστές εγκατέλειψαν τα S.A και το N.S.D.A.P, ενώ πολλοί από αυτούς συνεργάστηκαν με το Μαύρο Μέτωπο του Otto Strasser ή εντάχθηκαν σε αυτό. Φυσικά, ο Hitler, αισθανόμενος πλέον αρκετά ισχυρός τόσο πολιτικά ως μέλος ενός πανίσχυρου δεξιού συνασπισμού, όσο και «πολεμικά» χάρη στον Röhm, αντί να υποχωρήσει σε κάποια αιτήματα των S.A με πολιτικάντικο τρόπο όπως στο παρελθόν, έβγαλε έναν θρασύτατο λόγο στον οποίο κατηγορούσε τους εξεγερθέντες ως προδότες, αποστάτες, κλπ.

Μετά από τα παραπάνω γεγονότα, ο Röhm, όχι μόνο έσωσε το τομάρι του Hitler αλλά έβγαλε κι ένα διάταγμα βάση του οποίου ο Hitler θα πρέπει να αποκαλείται «Mein Fuhrer» από τα μέλη των S.A και να του απευθύνονται στο τρίτο πρόσωπο. Όμως, ο Hitler δεν έτρεφε τα ανάλογα αισθήματα για τον Röhm. Αν ο Pfeffer είχε αποδειχθεί ανεπαρκής και ο Stennes τον είχε «προδώσει», τι θα έκανε ο Röhm, με τον οποίο είχε ήδη αρκετές σκληρές διαμάχες κατά το παρελθόν; Έτσι άρχισε η ταχύτατη αύξηση στον αριθμό -των σχετικά ολιγάριθμων τότε- SS υπό τον οσφυοκάμπτη Himmler. Τα S.A του Röhm και τα SS του Himmler βρίσκονταν συνεχώς «στα μαχαίρια». Ο Hitler συνεχώς προωθούσε τον ανταγωνισμό τους. Το «διαίρει και βασίλευε» ουδέποτε εφαρμόστηκε καλύτερα, λέει ο Otto Strasser, με την γνωστή υπερβολή που τον διακατέχει…

Τελειώνοντας, να εξηγήσουμε ότι ο λόγος που αναφερόμαστε στα γεγονότα εκείνης της περιόδου είναι απλά και μόνο για να εξαχθούν τα ορθά πολιτικά συμπεράσματα από την ιστορία χωρίς ανούσιους φανατισμούς και ακρότητες. Η θρησκευτική αντιμετώπιση της ιστορίας αρμόζει μόνο σε ηλίθιους μεσσιανιστές ή προβοκάτορες. Άλλωστε, ο Γερμανικός Εθνικοσοσιαλισμός ανήκει ολοκληρωτικά και οριστικά στο παρελθόν. Ο Αριστοτέλης έλεγε ότι μόνο οι γέροι ασχολούνται συνεχώς με το παρελθόν διότι δεν έχουν να προσδοκούν κάτι από το μέλλον!

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s