Marduk-Night of the long knives!

Συνεχίστε να διαβάζετε το Marduk-Night of the long knives!.

Advertisements

Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn.

«…Και μ’ όλο που ο Β.Ι. Λένιν, στο τέλος του 1917, για την εδραίωση μιας «αυστηρά επαναστατικής τάξεως», απαιτούσε «να πατάσσεται ανελέητα κάθε απόπειρα αναρχίας εκ μέρους μέθυσων, αλητών, αντεπαναστατών και άλλων προσώπων»9, θεωρούσε δηλαδή τους μέθυσους σαν τους πιο επικίνδυνους αντιπάλους της Οκτωβριανής επανάστασης και τοποθετούσε τους αντεπαναστάτες κάπου στην τρίτη σειρά, ωστόσο έθετε και ευρύτερα το πρόβλημα. Στο άρθρο του «Πώς να οργανώσουμε την άμιλλα» (7 και 10 Ιανουαρίου 1918) ο Β.Ι. Λένιν κήρυξε σαν γενικό μοναδικό σκοπό «την εκκαθάριση της ρωσικής γης από κάθε βλαβερό έντομο»10. Και σαν βλαβερά έντομα δεν εννοούσε μόνο όσους δεν ανήκαν στην εργατική τάξη, αλλά και τους «φυγόπονους εργάτες», όπως λόγου χάρη τους στοιχειοθέτες των κομματικών τυπογραφείων της Πετρούπολης. (Να τι κάνει το πέρασμα του χρόνου. Μας είναι δύσκολο σήμερα να καταλάβουμε πως είναι δυνατό οι εργάτες, μόλις έγιναν δικτάτορες, να προσπαθούν αμέσως να ξεφύγουν από τη δουλειά, που εξυπηρετούσε αυτούς τους ίδιους). Κι ακόμα ο Β.Ι. Λένιν έγραφε: «σε ποια συνοικία μεγάλης πολιτείας, σε ποιο εργοστάσιο, σε ποιο χωριό… δεν υπάρχουν… σαμποτέρ… που παριστάνουν τους διανοούμενους;»11. Είναι αλήθεια πως σ’ αυτό το άρθρο ο Λένιν πρότεινε διάφορους τρόπους για την εκκαθάριση της χώρας από τα έντομα: μπορούσαν να τους εξορίζουν, να τους βάζουν να καθαρίζουν αποχωρητήρια, «να τους δίνουν κίτρινες ταυτότητες μετά την έκτιση της ποινής τους» ή να τουφεκίζουν τους χαραμοφάηδες. Υπήρχε επίσης η εκλογή μεταξύ της φυλακής ή «της τιμωρίας σε καταναγκαστικά έργα βαρυτέρας μορφής»12. Και μ’ όλο που πρόβλεπε και υπόδειχνε τις βασικές κατευθύνσεις των ποινών, ο Βλαντίμιρ Ίλιτς πρότεινε να γίνει αντικείμενο άμιλλας μεταξύ «των διαφόρων ομάδων του πληθυσμού και των κοινοτήτων» η ανεύρεση καλύτερων τρόπων εκκαθάρισης.

Συνεχίστε να διαβάζετε το Βιβλιοπαρουσίαση: «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ», του Aleksandr Isayevich Solzhenitsyn..

Ο εποικισμός με την τακτική του κούκου και η αλλαγή στρατηγικής από τους έποικους.

Γενικό ιδεολογικό πλαίσιο.

Λαϊκοί μας σύντροφοι. Από τότε που ανήλθε στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, βιώνουμε απροκάλυπτα πλέον τον μαζικό εποικισμό της χώρας μας από αφροασιάτες εισβολείς. Πλέον ο συγκεκαλυμμένος, ελεγχόμενος και οργανωμένος εποικισμός που λάμβανε χώρα με την δεξιά, αντικαταστάθηκε από έναν προκλητικά απροκάλυπτο, μαζικό και ασύδοτο εποικισμό με την αριστερά. Φυσικά αυτός ο εποικισμός δεν στοχεύει μόνο στην κατάληψη της Ελλάδας από αφροασιάτες, αλλά στην κατάληψη της Ευρώπης γενικότερα. Ασφαλώς όπως κάθε λογικός και εγγράμματος άνθρωπος, με τον όρο «Ευρώπη» εννοούμε και ολόκληρη την Ρωσία καθώς ο όρος «Ευρώπη» είναι για εμάς Εθνικός και βιολογικός κι όχι γεωγραφικός.

Υπό αυτή την έννοια, η Λευκή Ευρώπη θα μπορούσε να αποκαλείται και Λευκή Ευρασία αφού ο δικός μας Ευρασιανισμός έχει καθαρά φυλετικό περιεχόμενο και δεν έχει απολύτως καμία σχέση με τον γεωπολιτικό Ευρασιανισμό του Dugin. Τονίζουμε ότι ο Ευρασιανισμός του Dugin είναι μια λαϊκοδεξιά ιδεολογία με έμφαση στην γεωπολιτική, που επίσης δεν έχει καμία σχέση με τον αρχικό Εθνικομπολσεβικισμό του Dugin ο οποίος αποτελεί μια συμπαγή και εύρωστη φυλετική και σοσιαλιστική ιδεολογία έμπλεη επαναστατικής ορμής παρόμοια με τον επαναστατικό Εθνικοσοσιαλισμό του 1923 κι όχι τον κυβερνητικό του 1933… Ο άνθρωποι μπορεί να αλλάζουν πολιτικές θέσεις αλλά τα γραπτά μένουν!

Μένοντας πάντα εντός του παραπάνω ιδεολογικού πλαισίου, δεν διαφωνούμε καθόλου με τους αναρχικούς στο ότι «τα σύνορα είναι χαρακιές στο σώμα του πλανήτη». Μόνο που αυτές οι χαρακιές είναι χαρακιές από μάχη και αποτελούν τίτλο τιμής για τα έθνη που τις φέρουν στο σώμα τους και συνεχώς θα πρέπει να αναζητούμε νέες χαρακιές και ζωτικό χώρο για την επιβίωση της φυλής μας. Φυσικά το ίδιο δικαίωμα αναγνωρίζουμε και σε όλα τα άλλα έθνη, ακόμα και εις βάρος του δικού μας έθνους αφού η φύση γνωρίζει μόνο το δίκαιο του ισχυρού και δεν πρόκειται αλλά ούτε και πρέπει να φανεί επιεικής με τους Έλληνες. Όταν ρώτησαν τον βασιλέα της Σπάρτης Αγησίλαο μέχρι που φθάνουν τα σύνορα της Σπάρτης, απάντησε σηκώνοντας το δόρυ του: «μέχρι εκεί που φτάνει αυτό».

Συνεχίστε να διαβάζετε το Ο εποικισμός με την τακτική του κούκου και η αλλαγή στρατηγικής από τους έποικους..

Αστικός «Σοσιαλισμός»

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Το επόμενο άρθρο δημοσιεύθηκε στο πρώτο τεύχος του περιοδικού «Το Αντίδοτο», το έτος 1987. Το εν λόγω άρθρο, αν και δημοσιεύθηκε πριν από σχεδόν τριάντα χρόνια, είναι σαν να έχει γραφτεί σήμερα, διότι ο λεγόμενος «χώρος» είναι εξίσου προβληματικός από πλευράς νοητικής ικανότητας των ατόμων που ασχολούνται με αυτόν κι εξίσου ναρκοθετημένος με χαφιέδες και κομματόσκυλα με τον μανδύα του «ανεξάρτητου». Η αποτυχία του «χώρου» να υπάρξει πολιτικά, ενώ παραπαίει συνθλιβόμενος από την δεξιά και την αριστερά, είναι σαφές ότι δεν οφείλεται μόνο στην πολιτική απατεωνιά των δεξιών και των αριστερών αλλά και στον δικό του αυτιστικό αυνανισμό που ονομάζει «ιδεολογία». Ας δούμε, λοιπόν, μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση για τους δεξιούς, τους αριστερούς και τους γραφικούς κατά φαντασίαν επαναστάτες…

Συνεχίστε να διαβάζετε το Αστικός «Σοσιαλισμός».

H ατυχής εξέγερση του λοχαγού Stennes ή πως ο Röhm έσωσε το τομάρι του Ηitler!

Εισαγωγή

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, αγαπητοί αναγνώστες. Πάντοτε θεωρούσαμε και θεωρούμε ότι απευθυνόμαστε σε αναγνώστες με ανήσυχο πνεύμα, λογική σκέψη και κριτική διάθεση απέναντι στην ιστορία. Η περίοδος του μεσοπολέμου ήταν μια εποχή ιστορικής ζύμωσης κινημάτων και ιδεών και τα γεγονότα που συνέβησαν τότε πρέπει να ερμηνεύονται μελετώντας όλες τις απόψεις ώστε να εξαχθούν τα κατάλληλα συμπεράσματα. Η θεοποίηση πολιτικών προσώπων, όποια κι αν είναι αυτά, αποτελεί την μεγαλύτερη απόδειξη είτε νοητικής υστέρησης, είτε πολιτικής απατεωνιάς, έτσι ώστε να καλύπτονται τα ανομήματα των τιμητών με το πέπλο της ιδεολογικής ορθοδοξίας.

Πριν σας παραθέσουμε μια ιστορική περιγραφή των γεγονότων που διαδραματίστηκαν εκείνη την περίοδο θα σας εισάγουμε λίγο στο ιστορικό της πλαίσιο. Η τελική εξέγερση των S.A υπό τον λοχαγό Stennes πραγματοποιήθηκε μεταξύ 31 Μαρτίου και 2 Απριλίου του 1931, αν και η πρώτη στάση των S.A υπό τον Stennes πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 1930. Θα αναφερθούμε και στις δύο εξεγέρσεις παρακάτω αναλυτικά. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το γεγονός ότι η κατάληξη των δύο εξεγέρσεων και η αντιμετώπισή τους από τον Hitler ήταν παντελώς διαφορετική. Η εξήγηση θα πρέπει να αναζητηθεί στην ισχυροποίηση του Hitler μέσα από την προσχώρησή του στη δεξιά μετωπική πολιτική συμμαχία Harzburg Front (Harzburger Front) τον Οκτώβριο του 1931. Σε αυτό συμμετείχαν:

Συνεχίστε να διαβάζετε το H ατυχής εξέγερση του λοχαγού Stennes ή πως ο Röhm έσωσε το τομάρι του Ηitler!.