Εθνικός “διχασμός” και δημοψήφισμα. Άλλη μια νοητική παγίδα της άρχουσας τάξης.

Λαϊκοί μας σύντροφοι. Είμαστε στην δυσάρεστη θέση, να πρέπει για άλλη μια φορά να αποδείξουμε αυτονόητες πολιτικές αλήθειες οι οποίες όμως ευτυχώς άπτονται της κοινής λογικής. Στα μαθηματικά είναι γενικά αποδεκτό ότι όσο πιο προφανές είναι ένα θεώρημα τόσο πιο δύσκολα αποδεικνύεται. Αντιθέτως στην πολιτική είναι πολύ πιο εύκολο να αποδείξεις τις νοητικές πολιτικές παγίδες του συστήματος είτε αυτές προέρχονται από την δεξιά είτε από την αριστερά.

Μια τέτοια παγίδα που προβάλλεται συνεχώς από το καθεστώς είναι ότι δήθεν το δημοψήφισμα “δίχασε” τον Ελληνικό λαό. Είναι ένα βαθύτατα αντιδραστικό επιχείρημα, βασισμένο στην λογική και την ψυχολογία της άρχουσας τάξης η οποία αθωώνει τον δράστη και ενοχοποιεί το θύμα. Πρόκειται για μια λογική με βάση την οποία εχθρός μας δεν είναι η καταπίεση αλλά αυτοί που την καταγγέλλουν. Ειπώθηκε λοιπόν από την δεξιά αλλά και από τους αριστερούς συνοδοιπόρους της ότι το “ναι” και το “όχι” στο δημοψήφισμα δήθεν δίχασαν τον Ελληνικό λαό.

Σας ρωτάμε λοιπόν αγαπητοί αναγνώστες και συναγωνιστές οι 8.000 αυτοκτονίες, τα δεκάδες χιλιάδες διαζύγια και οι δεκάδες χιλιάδες εκτρώσεις αυτά τα πέντε χρόνια εξαιτίας της φτώχειας δεν δίχασαν τον Ελληνικό λαό; Μήπως φαντάζεστε ότι σε μια οικογένεια που δεν έχει να πληρώσει το ρεύμα και που τα παιδιά θα ζητήσουν λίγο ζέστη παραπάνω ή ο πατέρας ξεθεωμένος από τη δουλειά θα ξεχάσει το θερμοσίφωνο ανοικτό δεν προκαλούνται καυγάδες; Στους χώρους εργασίας όπου τα ξεσαλωμένα από το μνημόνιο αφεντικά ζητούν όλο και περισσότερες εργατοώρες, βάζοντας τους υπαλλήλους να ρουφιανεύουν τους συναδέλφους τους υπάρχει “Εθνική” ενότητα; Μήπως η εργαζόμενη μητέρα που δεν έχει δημόσιο παιδικό σταθμό να αφήσει τα παιδιά της επειδή δεν κλέβει την εφορία όπως τα αφεντικά και οι αλλοδαποί εισβολείς, δεν έχει σπασμένα νεύρα που θα τα ξεσπάσει στην οικογένειά της; Πιστεύει κανείς ότι ένας χρόνια άνεργος που έφθασε στην αυτοκτονία, την προηγούμενη γλεντούσε αγαπημένος με την οικογένειά του; Ποιος δεν γνωρίζει την καταστροφή των κοινωνικών σχέσεων που έφερε η προλεταριοποίηση του Ελληνικού λαού την τελευταία πενταετία; Πόσοι από αυτούς που μιλάνε για διχασμό ένιωσαν τον πόνο της μάνας που αναγκάζεται να αφήσει το παιδί της σε ένα ίδρυμα επειδή δεν έχει να το ταΐσει; Ποιος από αυτούς τόλμησε να μιλήσει σε έναν πατέρα που το παιδί του τον ρωτάει “μπαμπά εσύ γιατί δεν πας στην δουλειά;” να του πει πως νοιώθει; Αυτοί οι άνθρωποι με το τσακισμένο ηθικό και τα σπασμένα νεύρα που τους φταίνε τα πάντα, που παλινδρομούν καθημερινά μεταξύ οργής και κατάθλιψης πιστεύει κανείς ότι περίμεναν το δημοψήφισμα για να μαλώσουν με τους συγγενείς, τους φίλους ή όσους θεωρούν ως αιτία των δεινών που υποφέρουν;

Ποιος από αυτούς που μιλάνε για δήθεν εθνικό διχασμό, άκουσε ποτέ έναν εικοσάχρονο που μοιράζει πίτσες να του πει ότι περιμένει το φιλοδώρημα για να συμπληρώσει την βενζίνη στο μηχανάκι της δουλειάς γιατί δεν του την πληρώνουν; Όλοι αυτοί που στερούνται τα πάντα, βλέποντας τους “άλλους” να καλοπερνάνε και να τους υποτιμούν απλά και μόνο επειδή διαθέτουν κεφάλαιο από το οποίο ζουν χωρίς να εργάζονται, νομίζετε ότι δεν νοιώθουν δικαιολογημένη εχθρότητα; Πιστεύει κανείς ότι το “ναι” και το “όχι” θα προσθέσει κάτι στην ψυχολογική τους διάθεση;

Θα μπορούσα να αναφέρω ακόμα χιλιάδες παραδείγματα κοινωνικού αποκλεισμού και ταξικής καταπίεσης, όπως των φτωχών γερόντων που δίνουν μάχη με το δημόσιο για μια συνταγή φαρμάκων, των μαθητών και των φοιτητών που δεν έχουν χρήματα για φροντιστήρια ή για να πληρώσουν τις σπουδές τους αντίστοιχα ή των στρατιωτών που δεν έχουν χρήματα να βγουν μια έξοδο της προκοπής και να “ξεπήξουν” βγάζοντας και καμιά κοπελίτσα βόλτα. Νομίζω ότι καταλάβατε τι θέλω να πω και δεν χρειάζονται άλλα παραδείγματα.

Όλοι όσοι προαναφέραμε πιστεύετε ότι περίμεναν το δημοψήφισμα για να νοιώσουν τον “ταξικό” διχασμό; Ή μήπως οι διαπροσωπικές σχέσεις στην Ελληνική κοινωνία χάλασαν από το δημοψήφισμα κι όχι από την “πίτα” η οποία δεν φθάνει για να ταΐσει ούτε τους μισούς Έλληνες, τη στιγμή που η χώρα καλείται να θρέψει και να περιθάλψει εκατομμύρια εισβολείς; Πόσος ιδρώτας και πόσο αίμα πρέπει να χυθούν για να χορτάσουν οι κοιλιές των μεγαλοαστών που μετατρέπουν συνεχώς την εργασία σε υπεραξία και την μεταφέρουν στο εξωτερικό με χίλιους δύο τρόπους (καταθέσεις,ομόλογα, μετοχές, σύσταση υπεράκτιων εταιρειών κλπ) τη στιγμή που οι μισθωτοί σκλάβοι πένονται;

Το δημοψήφισμα απλά αποκάλυψε την Ελληνική κοινωνική πραγματικότητα. Αποκάλυψε ότι το 80% των Ελλήνων υποφέρει και εκβιάζεται ενώ το 20% απολαμβάνει τα προνόμια της ταξικής καταπίεσης του 80%. Βεβαίως αυτό το 20% δεν σχεδιάζει την γενοκτονία των Ελλήνων αλλά είναι απλός συνεργός μιας γενοκτονίας που συντελείται από μερικές οικογένειες Σιωνιστών και πλουτοκρατών στις “στοές” της πρωτεύουσας. Το ζητούμενο λοιπόν για την άρχουσα τάξη ήταν ανέκαθεν το ίδιο. Να μην ξυπνήσει ο λαός και το χειρότερο να μην δει ο κάθε λαϊκός μας σύντροφος ότι και άλλοι σκέφτονται σαν κι αυτόν. Δεν μας θέλουν όλους μαζί. Τρέμουν στην ιδέα ότι θα μπουν οι καταπιεσμένοι Έλληνες σε μια Εθνικιστική αταξική φάλαγγα. Ποια είναι λοιπόν αντίδρασή τους; Η πλήρης αντιστροφή της πραγματικότητας. Ισχυρίζονται ότι δεν είναι η κοινωνική πραγματικότητα διχαστική, όπως πράγματι συμβαίνει, αλλά είναι διχαστική η εν δυνάμει εκλογική της έκφραση! Είναι η λογική που ισχυρίζεται ότι δεν πρέπει να καταγγελθεί ο βιασμός διότι μπορεί να υπάρξει βεντέτα και να κινδυνεύσει ή σωματική ακεραιότητα του βιαστή. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η νοητική παγίδα της δεξιάς και αριστερής αντίδρασης. Πάνω σε αυτό ο Otto Strasser λέει χαρακτηριστικά: “Δεν έφερε ο Μαρξισμός την ταξική πάλη, η ταξική πάλη έφερε τον Μαρξισμό” εξηγώντας ότι η φτώχεια και η καταπίεση των εργατικών μαζών προκάλεσαν την εργατική αντίδραση, την οποία οι Μαρξιστές κατάφεραν να την διοχετεύσουν στα δικά τους κανάλια.

Παρόλα αυτά θα ήταν τεράστιο λάθος να πιστέψουμε ότι με το δημοψήφισμα οι Έλληνες απλά εκδήλωσαν την ταξική τους προέλευση και την οικονομική τους κατάσταση. Η ψυχοσύνθεση ενός ανθρώπου είναι κυρίως βιολογικά και πολύ λιγότερο ταξικά προσδιορισμένη. Έλεγε χαρακτηριστικά ο José Antonio Primo de Rivera: «Ναι εμείς φοράμε γραβάτα, ναι μπορείτε να μας αποκαλέσετε αρχοντόπουλα, όμως έχουμε πίσω το πνεύμα του αγώνος, ερχόμαστε να αγωνιστούμε διότι σε πολλούς της τάξης μας πρέπει να επιβληθούν δίκαιες και σκληρές θυσίες, ερχόμαστε να αγωνιστούμε για να μπορέσει το ολοκληρωτικό κράτος να συμπεριφερθεί εξίσου, τόσο απέναντι στους ισχυρούς όσο και απέναντι στους ταπεινούς. Συμπεριφερόμαστε έτσι διότι ανέκαθεν έτσι είχαν συμπεριφερθεί οι ευγενείς της Ισπανίας. Με τον τρόπο αυτό κατόρθωσαν να να ανεβούν στην κλίμακα των πραγματικών κυρίων, γιατί τόσο σε χώρες μακρινές όσο και στην ίδια μας την Πατρίδα ήξεραν να χλευάζουν τον θάνατο και να ορμούν στις πιο σκληρές δοκιμασίες. Γιατί αυτούς τους Κυρίους, ο θάνατος δεν τους ενδιέφερε καθόλου.»

Εδώ ίσως πράγματι το δημοψήφισμα να αποτύπωσε έναν διχασμό που δεν είναι συνήθως κοινωνικά ορατός, έναν διχασμό μεταξύ της αντίδρασης και της επανάστασης. Ένα διχασμό μεταξύ αυτών που είναι έτοιμοι για όλα και αυτών που τρέμουν μήπως και ταρακουνηθεί η κοινωνία. Ένα διχασμό μεταξύ αυτών που ζητούν μια ευκαιρία για μάχη και αυτών που θέλουν να κάνουν την μάχη ευκαιρία… Ένα διχασμό μεταξύ “χρήματος” και “αίματος”!

Γνωρίζαμε όλοι όσοι ψηφίσαμε “όχι” τι μπορεί να επακολουθήσει κι όμως ήμασταν έτοιμοι να το δεχθούμε. Γιατί είναι χρέος σου να πετάς τους αγγελιοφόρους στο πηγάδι… Γιατί γεννηθήκαμε Έλληνες και θα πεθάνουμε ως Έλληνες κι όχι σαν Έλληνες. Γιατί κατά το αρχαίο Σπαρτιατικό ρητό:

Δεν επιλέγεις ούτε την ζωή ούτε τον θάνατο. Πρέπει όμως να τα αντιμετωπίζεις και τα δύο με αξιοπρέπεια”

Εθνικιστικά – Σοσιαλιστικά – Ελεύθερα.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s