GREGOR STRASSER: ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑΖΟΥΝ ΑΙΜΑ…

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές, σήμερα που είναι η θλιβερή επέτειος της «Νύχτας των μεγάλων μαχαιριών», αναδημοσιεύουμε αυτό το άρθρο από μη-ενεργό πλέον ιστολόγιο, ως φόρο τιμής σε έναν από τους μεγαλύτερους θεμελιωτές του Αντικαπιταλιστικού Εθνικισμού ή Εθνικού Σοσιαλισμού στην ιστορία της ανθρωπότητας. Η μνήμη του Gregor Strasser δεν πρέπει, ούτε πρόκειται ποτέ να αφήσουμε να ξεχαστεί, απλά και μόνο επειδή βολεύει κάποιους ο ιδεολογικός αναλφαβητισμός και η θεοποίηση προσώπων (ή αλλιώς μεσσιανισμός).

Φυσικά τονίζουμε ότι όροι όπως “Χιτλερικός”, “Στρασσερικός”, “Ναζί”, “Φασίστας”, “Αντιφασίστας”, “αριστερός”, “μπολσεβίκος” κλπ πλέον έχουν απολέσει πλήρως το νόημά τους, καθώς σήμερα αυτοί που τους ενστερνίζονται συχνά πιστεύουν σε ιδέες εντελώς αντίθετες από αυτούς που τις εισήγαγαν. Για παράδειγμα, ο Stalin, ο οποίος κάλεσε τους Ρώσους σε “αντιφασιστικό αγώνα” εναντίον των Γερμανών, όταν έπαψαν να είναι σύμμαχοι, ήταν απηνής διώκτης των ομοφυλόφιλων, ενώ σήμερα η “antifa”, όχι μόνο τους υπερασπίζεται, αλλά τους έχει εντάξει και στις τάξεις της σε πολύ μεγάλο βαθμό. Άλλα παραδείγματα είναι η σχιζοειδής επίκληση του κρατιστή Strasser από αντικρατιστές και ελευθεριακούς εθνικιστές ή η θεοποίηση του Hitler από υποστηρικτές της ελεύθερης οικονομίας και του ακροδεξιού καπιταλισμού σε όλη την Δύση και φυσικά και στην Ελλάδα. Είναι αυτοί που “ξεχνούν” το σύμφωνο Molotov-Ribbentrop, την Δρέσδη και το δυτικό μέτωπο, εστιάζοντας μόνο στο ανατολικό και στους “Μπολσεβίκους”… Είναι αυτοί που “ξεχνούν” το σχέδιο μαζικής εξόντωσης του Γερμανικού λαού από τον Αμερικανοεβραίο Morgenthau και τον Roosevelt, στο οποίο θα αναφερθούμε κάποια στιγμή, καθώς και πολλά άλλα…

Επειδή, λοιπόν, εκτός των παραπάνω, έχουμε αηδιάσει από δήθεν ιδεολόγους όλων των “τάσεων” οι οποίοι ύπουλα συναλλάσσονται με τους πάντες για τα πάντα, τονίζουμε ότι αυτό το άρθρο αναφέρεται στο 1934 και σε καμιά περίπτωση δεν διαχωρίζει τα ιδεολογικά και πολιτικά στρατόπεδα του σήμερα! Σήμερα μάς είναι παντελώς αδιάφορη η “ταμπέλα” που φέρει κάποιος, και το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι οι σκέψεις, οι απόψεις και οι προτάσεις του για την πατρίδα και τον λαό μας, που εξαφανίζονται. Άλλωστε, έχουμε διατυπώσει επανειλημμένα τις επιμέρους διαφωνίες μας με τους Strasser, καθώς προβάλλουμε το ιδεολογικό τους έργο σχεδόν έναν αιώνα μετά, και ελπίζουμε ότι οι βλαμμένοι φετιχιστές δεν συμπεριλαμβάνονται στο αναγνωστικό μας κοινό, όποιο κι αν είναι το φετίχ τους. Έχοντας αυτά κατά νου σας παραθέτουμε το κείμενο ως τροφή για προβληματισμό και όχι για φανατισμό.


«Σαν σήμερα, 78 χρόνια πριν (στις 30 Ιουνίου 1934) εκτελέστηκε ύπουλα μέσα στη φυλακή “Albrechtstrasse” από τα μίσθαρνα όργανα της καπιταλιστικής αντίδρασης η ηγετική φυσιογνωμία του εθνικοσοσιαλισμού, ο Gregor Strasser. Τιμούμε την επέτειο του θανάτου του με μια ανασκόπηση της ιστορίας και του έργου του αδιαφορώντας πόσοι είναι με τη δική μας πλευρά ιστορικά, απλά και μόνο διότι είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι είμαστε με τη σωστή πλευρά πιστοί στο έθνος και τον σοσιαλισμό!

Σύντομο Βιογραφικό

Οι Gregor και Otto Strasser προέρχονταν από καθολική οικογένεια και ο πατέρας τους ήταν δικαστικός υπάλληλος. Γεννήθηκαν και έζησαν τα παιδικά τους χρόνια στη Βαυαρική πόλη Geisenfeld όπου ο Gregor φοίτησε στο τοπικό Γυμνάσιο και Λύκειο. Μετά το τέλος του σχολείου εργάστηκε ως βοηθός φαρμακοποιού σε μια μικρή πόλη της Βαυαρίας έως το 1914 οπότε και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου για να σπουδάσει χημεία και φαρμακευτική.

Διέκοψε τις σπουδές του τον ίδιο χρόνο για να καταταγεί εθελοντής στον Γερμανικό στρατό και έλαβε μέρος στο Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο απ’ όπου παρασημοφορήθηκε δύο φορές με τον Σιδηρούν Σταυρό δεύτερης και πρώτης τάξης αντίστοιχα φθάνοντας μέχρι το βαθμό του Υπολοχαγού.

Το 1918 κατατάχθηκε στα Freikorps υπό τον στρατηγό Von Epp, όπου είχε καταταγεί εθελοντικά και ο Otto αν και τραυματισμένος, αναλαμβάνοντας να οδηγήσει μια ομάδα ανδρών στη πρώτη γραμμή ενάντια στους κομμουνιστές. Ο αξιωματικός που ήταν υπεύθυνος για τη στρατολόγηση στα Freikorps του Von Epp δεν ήταν άλλος από τον ήρωα της ιδέας, Ernst Roehm, τη στιγμή που πολλά μετέπειτα υψηλόβαθμα στελέχη του NSDAP κρυβόντουσαν κάπου μη τους βρουν οι κομμουνιστές…!

Μετά την επιτυχή έκβαση των μαχών με τους πραξικοπηματίες κομμουνιστές, όταν πλέον τα Freikorps διαλύθηκαν ο Gregor επέστρεψε στις σπουδές του και αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο του Μονάχου, άνοιξε το δικό του φαρμακείο και παντρεύτηκε τον παιδικό του έρωτα, την Elsa, με την οποία απέκτησε δύο δίδυμους γιους, τους οποίους κατά τραγική ειρωνεία βάπτισε ο Adolf Hitler.

Ο Gregor ως ηγετικό στέλεχος του N.S.D.A.P

Μετά την επιτυχή καταστολή του κομμουνιστικού πραξικοπήματος από τα Freikorps και την ‘ομαλοποίηση’ της κατάστασης στην δημοκρατία της Βαϊμάρης, υπήρχαν στη Γερμανία πολλές ενώσεις βετεράνων του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, τη πολυπληθέστερη εξ’ αυτών τη διοικούσε ο Ernst Roehm και τη δεύτερη σε πλήθος βετεράνων και σε πολιτική βαρύτητα ο Gregor Strasser. Επίσης υπήρχαν ακόμα δύο ενώσεις βετεράνων, αυτή του λοχαγού Erhardt με σήμα τη σβάστικα (η οποία μετά υιοθετήθηκε από τον Hitler ως έμβλημα του κόμματος) και η ένωση του Rossbach με τα φαιά πουκάμισα (τα οποία αργότερα υιοθετήθηκαν από τα S.A)!

Εκείνη την περίοδο πρόεδροι του Εθνικού Σοσιαλιστικού Γερμανικού Εργατικού Κόμματος (N.S.D.A.P) ήταν οι Drexler και Harrer, οι οποίοι άλλωστε το είχαν ιδρύσει κιόλας. Μετά την προτροπή και την αμέριστη υποστήριξη του λοχαγού Ernst Roehm (ο οποίος ως ‘υπασπιστής’ του στρατηγού Von Epp έχαιρε μεγάλης εκτίμησης τόσο σε στρατιωτικούς όσο και σε παραστρατιωτικούς κύκλους) ο Hitler γίνεται μέλος του NSDAP και αναλαμβάνει υπεύθυνος του τομέα προπαγάνδας, δηλαδή την έβδομη θέση στην ιεραρχία του κόμματος. Τότε ο Hitler προτείνει στους Erhardt, Strasser και Rossbach να ενταχθούν στο N.S.D.A.P, καθώς βέβαια με τον Roehm είχαν ήδη συμφωνήσει σε αυτή τη κίνηση. Έτσι γεννιέται ένα νέο NSDAP με τη συμμετοχή των παραστρατιωτικών ομάδων των βετεράνων του Ά ΠΠ στο οποίο ο Hitler πλέον έχει την προεδρία (όχι ακόμα αρχηγία, θα λέγαμε) αφού οι ενώσεις βετεράνων που με τη δική του πρωτοβουλία εισήλθαν στο κόμμα, τον στήριξαν στις εσωκομματικές εκλογές έχοντας πάντα δίπλα του τον στρατηγό Von Epp. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι σε μια εποχή που οι υποστηρικτές και τα μέλη του N.S.D.A.P είχαν όλοι πολεμήσει σκληρά στον Ά ΠΠ, η θέση που κατείχε κάποιος στον στρατό κατά τον πόλεμο έδινε μεγάλο κύρος και στη γνώμη του και στα πρόσωπα που υποστήριζε καθώς οι τότε εθνικοσοσιαλιστές διατηρούσαν στο ακέραιο την στρατιωτική αντίληψη της ζωής και μετά τον πόλεμο.

Εντασσόμενος λοιπόν ο Gregor στο N.S.D.A.P αναλαμβάνει αρχικά την ηγεσία των S.A στην κάτω Βαυαρία. Το Νοέμβρη του 1923 λαμβάνει μέρος στο Κίνημα της Μπυραρίας (ένα φιάσκο που άλλαξε δραματικά και σταδιακά τον προσανατολισμό του N.S.D.A.P από επαναστατικό σε κομφορμιστικό) και φυλακίζεται για ενάμιση χρόνο μαζί με τους Hitler, Hess, Rhoem, Goering, Himmler ( υπασπιστής του Gregor στα S.A) και πολλούς άλλους στη φυλακή του Landsberg. Τότε το N.S.D.A.P κηρύχθηκε παράνομο και απαγορεύτηκε στον Hitler να ασχολείται με τα κοινά καθοιονδήποτε τρόπο. Ενώ ο Hitler ήταν έγκλειστος εκτίοντας πενταετή ποινή φυλάκισης τέθηκε σε εφαρμογή η λαμπρή ιδέα του Otto, που τελείωνε τις σπουδές του στη νομική, να κατέβουν υποψήφια αρκετά μέλη του N.S.D.A.P με ένα νεοσύστατο κόμμα, το Γερμανικό Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας, κι έτσι έχοντας εκλεγεί βουλευτές να αποφυλακιστούν. Βέβαια ο Hitler ο οποίος δεν είχε ακόμα πάρει τη Γερμανική υπηκοότητα ως Αυστριακός δε μπορούσε να αποφυλακιστεί αλλά τα εκλεγμένα μέλη του N.S.D.A.P μετά την εκλογή τους θα ασκούσαν πολιτική πίεση για την αποφυλάκισή του και την επαναφορά των πολιτικών του δικαιωμάτων.

Έτσι, ο Gregor εκλέγεται βουλευτής με το Λαϊκό Κόμμα Ελευθερίας και στη συνέχεια μετά την αποφυλάκιση του Hitler και την επανασύσταση του N.S.D.A.P αναλαμβάνει υπεύθυνος προπαγάνδας του κόμματος (1926-1928) και έπειτα υπεύθυνος οργάνωσης του κόμματος (1928-1932). Ο Gregor από τις ηγετικές θέσεις που υπηρέτησε στο N.S.D.A.P έκανε θαύματα, επιτελώντας ένα αξιοθαύμαστο έργο με τη βοήθεια του Otto του οποίου η ‘δαιμονική’ ευφυΐα στρατεύεται στην υπηρεσία του εθνικοσοσιαλισμού. Ενδεικτικά θα αναφέρουμε τα εξής :

(1) Ο Gregor μετέτρεψε ένα επαρχιακό κόμμα μικρής εμβέλειας σε ένα μαζικό εθνικό κόμμα ανταποκρινόμενος στις σοσιαλιστικές και εθνικιστικές πεποιθήσεις του Γερμανικού λαού που καταπιεζόταν απάνθρωπα και αντεθνικά από καπιταλιστές και ξένα οικονομικά συμφέροντα. Αύξησε τα μέλη του κόμματος από 27.000 που ήταν το 1925, σε πάνω από 800.000 το 1931. Το γεγονός ότι αυτό οφειλόταν κυρίως σε αυτόν και όχι στον Hitler βεβαιώνεται από το ότι η προσέλευση μελών στη βόρεια και δυτική πτέρυγα του N.S.D.A.P με έδρα το Βερολίνο, όπου κυριαρχούσε πολιτικά και ιδεολογικά ο Gregor, ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη από την αντίστοιχη της νότιας πτέρυγας όπου κυριαρχούσε ιδεολογικά και πολιτικά η Χιτλερική πλευρά παρά το γεγονός ότι το κόμμα στο βορρά ήταν νεότερο.

(2) Ο Gregor μαζί με τον Otto και τον δαιμόνιο Joseph Goebbels τον οποίο στρατολόγησαν αρχικά οι Strasser ανέπτυξαν ένα σαφώς αντικαπιταλιστικό και κοινωνικο-επαναστατικό ιδεολογικό προφίλ του εθνικοσοσιαλισμού.

(3) Ο Gregor αναδιοργάνωσε το N.S.D.A.P καθετοποιώντας τη δομή του και δημιουργώντας ένα ισχυρότατο και πολιτικά ανταγωνιστικό κεντρικό μηχανισμό προπαγάνδας.

(4) Ο Gregor ίδρυσε μαζί με τον Otto τον εκδοτικό οίκο Kampf-Verlag ο οποίος εξέδιδε μεταξύ και άλλων εντύπων τον ‘Εθνικοσοσιαλιστή’, την επίσημη εφημερίδα του N.S.D.A.P από το 1926 έως το 1930, ένα έντυπο που λειτούργησε ως αντίβαρο απέναντι στον ακροδεξιό ‘Λαϊκό Παρατηρητή’ του Rosenberg.

Η σύγκρουση με τον Αδόλφο Χίτλερ.

Οι σχέσεις του Gregor με τον Hitler πέρασαν πολλές φάσεις και στάδια και υπήρξαν διαφωνίες και συγκρούσεις σε διάφορα επιμέρους πολιτικά και ιδεολογικά ζητήματα ελάσσονος ή μείζονος σημασίας. Βεβαίως δεν είναι δυνατόν να γίνει μια πλήρης αναφορά σ’ αυτά, γι’ αυτό και επιλέξαμε να αναφέρουμε τρία κομβικά σημεία ιστορικά και πολιτικά στα οποία συγκρούστηκαν σφοδρά οι δύο προσωπικότητες ακολουθώντας τη χρονική σειρά των γεγονότων. Το πρώτο γεγονός που στάθηκε αιτία σύγκρουσης ανάμεσα στη Βόρεια και τη Νότια πτέρυγα του ΕΣ κόμματος ήταν η δήμευση ή μη της περιουσίας του έκπτωτου μονάρχη (Kaiser). Τα δεξιά-συντηρητικά κόμματα απαιτούσαν να του επιστραφεί η τεράστια περιουσία του, ενώ οι αριστεροί απαιτούσαν τη δήμευσή της. Ο Gregor και η Στρασσερική πτέρυγα πρότειναν στον Hitler να αξιώσει το κόμμα τη δήμευση της περιουσίας του μονάρχη με σκοπό αυτή να εκποιηθεί προς όφελος του Λαού, την στιγμή που οι Γερμανοί στέναζαν οικονομικά υπό την πίεση του φαύλου κύκλου ύφεσης – χρέους και οι Αγγλογάλλοι αξίωναν υπέρογκες πολεμικές αποζημιώσεις. Αρχικά ο Hitler ζήτησε χρόνο για ν’ αποφασίσει και τελικά κατόπιν πίεσης του Kirdoff και του Thyssen, οι οποίοι ήταν πλέον βασικοί χρηματοδότες του N.S.D.A.P, καθώς και λοιπών κεφαλαιοκρατών με μεγάλη επιρροή στο συντηρητικό χώρο στον οποίον ευθέως απευθυνόταν η Νότια πτέρυγα, απαίτησε το κόμμα να ταχθεί υπέρ της επιστροφής της περιουσίας στον Kaiser. Ο λόγος που οι καπιταλιστές ήταν αντίθετοι στη συγκεκριμένη απαλλοτρίωση ήταν ότι φοβόντουσαν μήπως αυτό γίνει η αρχή για ν’ απαλλοτριωθούν τμήματα και των δικών τους αμύθητων περιουσιών. Άλλωστε δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι ο Thyssen ήταν παγκόσμιος «βαρόνος» του χάλυβα.

Είναι αποκαλυπτική η συνάντηση του εκπροσώπου του Hitler, Gottfried Feder, με τους Gregor, Otto και Goebbels, κατά την οποίαν όταν ο Gregor διεμήνυσε σαφώς στον Hitler ότι η Βόρεια πτέρυγα θα επιμείνει στην απαλλοτρίωση της βασιλικής περιουσίας με ανακοίνωσή της στην εφημερίδα του κόμματος, ο Feder τους αποκάλεσε αποστάτες και τότε ο πάντα εύστοχος Goebbels είπε χαρακτηριστικά: «Απαιτώ ο μικροαστός Adolf Hitler, να αποβληθεί απ’ το ΕΣ κόμμα!».

Η δεύτερη αιτία σύγκρουσης μεταξύ των δύο (βέβαια όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν και αιτίες σύγκρουσης του Otto με τον Hitler αλλά αυτά δεν αφορούν αυτό το άρθρο) ήταν η προκήρυξη μίας μεγάλης πανεργατικής απεργίας στη Σαξονική χαλυβουργία τον Απρίλιο του 1930. Τα εργατικά συνδικάτα ζητούσαν αύξηση στον πενιχρό μισθό τους και καλύτερες συνθήκες εργασίας (μήπως και πάψουν να πεθαίνουν στα 40 από καρκίνους λόγω άθλιων εργασιακών συνθηκών) και παρά το γεγονός ότι οι κομμουνιστές στήριζαν τους εργάτες δεν υπήρξε καμία κομμουνιστική υποκίνηση. Ο Gregor και η Βόρεια πτέρυγα σαφώς και τάχθηκαν στο πλευρό των εργατών, αφού τα δίκαια αιτήματά τους εξέφραζαν χαμηλότερες εργασιακές προσδοκίες ακόμα κι απ’ το επίσημο πρόγραμμα του N.S.D.A.P. Ο Otto μέσω της εφημερίδας Σαξονικός Πρατηρητής (Sachsischer Beobachter) ρίχνεται στη μάχη υπέρ των εργατών. Τότε οι βιομήχανοι, μέσω του αχυρανθρώπου τους, Josef Terboven, απείλησαν ευθέως το Hitler με διακοπή κάθε είδους χρηματοδότησης και υποστήριξης σε περίπτωση που το N.S.D.A.P στήριζε την απεργία. Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι το N.S.D.A.P πλέον ελάμβανε 2.000.000 μάρκα ετησίως από τον Γερμανικό Σύνδεσμο Βιομηχάνων…

Πρέπει να τονίσουμε ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση έγινε κυρίως μεταξύ του Otto και του Hitler, με αποτέλεσμα να διαγραφεί ο Otto από το κόμμα και να ιδρύσει μετέπειτα το Μαύρο Μέτωπο (Black Front) με σήμα το σπαθί και το σφυρί, κι όχι μεταξύ του Gregor και του Hitler. Ο Gregor αν και ιδεολογικά τάχθηκε με τους εργάτες, όπως και ο Otto παρέμεινε στο κόμμα λόγω της στενής σχέσης που είχε και με το κόμμα και με τον Hitler προσωπικά. Παρόλα αυτά το συγκεκριμένο γεγονός θεωρείται η δεύτερη φορά που οι σχέσεις του Gregor με τον Hitler έφτασαν σε οριακό σημείο.

Το τρίτο χρονικά και κορυφαίο σε ένταση συναισθημάτων και ιδεολογικοπολιτικής σύγκρουσης γεγονός που οδήγησε και στην εκδίωξη του Gregor απ’ το N.S.D.A.P καθώς και στη σύλληψη και την εκτέλεσή του ήταν η απόσυρση του οικονομικο-κοινωνικού προγράμματος του κόμματος μετά την ανάληψη της εξουσίας απ’ τον Hitler.

Το Μάιο του 1932, πριν τις εκλογές του Ιουλίου του 1932, διανεμήθηκε στα μέλη και τους φίλους του N.S.D.A.P ένα φυλλάδιο με το κοινωνικό πρόγραμμα του κόμματος. Επρόκειτο για μια μνημειώδη εθνική και σοσιαλιστική πολιτική συμπτυγμένη σε ένα φυλλάδιο από τον καθ’ ύλην αρμόδιο του κόμματος, Gregor Strasser και με ρητή εντολή του Hitler αυτές οι θέσεις να τηρηθούν ευλαβικά από κάθε ομιλητή του κόμματος καθώς οποιαδήποτε απόκλιση από αυτές θα αποτελούσε προσωπική άποψη. Ήταν τέτοιο το μένος από την καπιταλιστική αντίδραση στην εθνικοσοσιαλιστική επανάσταση που 5 μήνες μετά, τον Οκτώβριο του 1932, διεκόπη με εντολή του Hitler όχι μόνο η ανατύπωση, αλλά ακόμη κι η αναδιανομή του εν λόγω προγράμματος, το οποίο μέχρι τότε είχε κυκλοφορήσει σε 600.000 αντίτυπα (στη ΄Β έκδοσή του). Μετά λοιπόν την αθέτηση του συνόλου του οικονομικού προγράμματος του N.S.D.A.P, στο οποίο ο Gregor είχε αφιερώσει όλη του την αγωνιστική δράση και τελικά αφιέρωσε ακόμη και τη ζωή του, ήταν πράξη αξιοπρέπειας και εντιμότητας η πολιτική σύγκρουση με το Hitler και η αποχώρησή του από το N.S.D.A.P τελικά το Νοέμβριο του 1932.

Αξίζει ν’ αναφέρουμε ότι ο Gregor ουδέποτε είχε αρχηγικές τάσεις και ακόμα και όταν του προτάθηκε η ανάληψη της καγκελαρίας από αυτόν έναντι του Hitler από στρατιωτικούς κύκλους που δεν εκτιμούσαν τον Adolf Hitler, αρνήθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη. Οι λόγοι της σύγκρουσής του ήταν καθαρά ιδεολογικοί και πολιτικοί, όπως και του Ernst Roehm και δε σχετίζονται με κανενός είδους προσωπικές αντιπαλότητες και εξουσιομανίες, όπως για παράδειγμα ο Himmler, ο οποίος ανέκαθεν έτρεφε μίσος μπολσεβίκου θα λέγαμε απέναντι στον Gregor, γι’ αυτό και από κοινού με τον Goering διέβαλαν τον Hitler κατηγορώντας τον Gregor, ότι συνωμοτούσε εις βάρος του, για την ανάληψη της καγκελαρίας. Βέβαια να μη λησμονούμε ότι ο Thyssen και το καπιταλιστικό μπλοκ που εξέφραζε ζητούσαν από τον Hitler το κεφάλι του Gregor «στο πιάτο».

Ακόμα και αυτοί που εκφράζουν την άποψη ότι ο Hitler λόγω του διεθνούς σιωνιστικού εμπάργκο και της εσωτερικής πίεσης από την καπιταλιστική αντίδραση δεν μπορούσε να προχωρήσει στην εφαρμογή του προγράμματος όπως απαίτησε ο Gregor, οφείλουν ν’ αναγνωρίσουν ότι ακόμη κι αν έχουν δίκιο, η εκτέλεσή του ήταν μια απολύτως εγκληματική πράξη.

Η σύλληψη και ο βιολογικός του θάνατος

Το απόγευμα της 29ηςΙουνίου του 1934 ενώ ο Gregor Strasser απολάμβανε την παρέα της οικογενείας του, καθώς δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία στις διεθνείς φήμες για την επικείμενη 30η Ιουνίου που θα ερχόταν, χτύπησαν την πόρτα του σπιτιού του 6 πράκτορες απ’ την Πρωσική Μονάδα του Hermann Goering της Μυστικής Αστυνομικής Υπηρεσίας, μαζί με άλλους 4 της Gestapo, απαιτώντας να τους ακολουθήσει στο πλησιέστερο αρχηγείο της Υπηρεσίας, προφασιζόμενοι πώς δεν επρόκειτο για σύλληψη, αλλά για μια τυπική διαδικασία συνεντεύξεως. Μετά την αρχική άρνησή του, ο Gregor αναγκάστηκε να ενδώσει υπό τις απειλές όπλου μέσα στο σπίτι και μπροστά στα παιδιά του. Όταν παρατήρησε πώς η διαδρομή που ακολουθούσαν μέσα στο αυτοκίνητο δεν ήταν η σωστή, εξέφρασε την ένστασή του και η απάντηση που του δόθηκε ήταν πώς πήγαιναν να παραλάβουν ακόμη έναν πολίτη για συνέντευξη.

Ενώ φάνηκε λογική η εξήγηση, ήταν αρκετή για να κινήσει υποψίες στον Gregor και να τον κρατήσει σ’ επαγρύπνηση, μέχρι να δικαιωθεί, αφού πήραν έναν χωματόδρομο που οδηγούσε έξω από την πόλη. Μετά από διαδρομή μισού μιλίου συναντήθηκαν με άλλη μια ομάδα αστυνομικών των SS που άνηκαν σε σώμα του οποίου ηγείτο ο Heinrich Heydrich, οι οποίοι φημίζονταν για την πιο βάναυση ακόμη κι απ’ των χειρότερων εγκληματιών, συμπεριφορά τους.

Εκεί, αιφνιδιάζοντάς τους, ο Gregor έδωσε μια προφανώς άνιση, μα άκρως θαρραλέα, έντιμη και θαυμαστή μάχη υπερασπίζοντας όχι τη ζωή του, μα τα ιδανικά, την αξιοπρέπεια και την τιμή του. Παρότι κατάφερε να χτυπήσει αρκετούς, στο τέλος τον περικύκλωσαν και τον ξυλοκόπησαν άγρια όλοι μαζί, μέχρι να παραδοθεί αναίσθητος.

Συνήλθε κρατούμενος στο μπουντρούμι της απομόνωσης της Φυλακής Prinz Albrechtstrasse οργισμένος που ήταν ακόμη ζωντανός, και παρέμεινε εκεί για άλλες 12 ώρες χωρίς ιατρική φροντίδα ή έστω ένα ποτήρι νερό. Όταν το σώμα του ανέκτησε τις δυνάμεις του, κατάφερε να σηκωθεί, γεγονός που αναφέρθηκε αμέσως από τον φύλακα του κελιού του. Δεκαπέντε λεπτά αργότερα τρεις άντρες των SS εισήλθαν στο κελί του Gregor, κι όταν τα μάτια του συνήθισαν το φως αναγνώρισε τους δύο. Ήταν ο Reinhardt Heydrich και ο βοηθός του, ο Herr Eicke (ο οποίος αργότερα ανέλαβε διοικητής όλων των στρατοπέδων συγκεντρώσεως στη Γερμανία). Τότε, ο Heydrich πυροβόλησε πρώτος τον Gregor, αλλά η βολή του δεν στάθηκε αρκετή για να τον σκοτώσει. Όταν εκείνος προσπάθησε να μιλήσει και να τους αντιμετωπίσει σε μάχη σώμα με σώμα όπως και πριν, παρότι ήταν πλέον ανήμπορος ακόμη και να σταθεί όρθιος, οι τρεις άνδρες των SS ξεκίνησαν να τον πυροβολούν ώσπου να πέσει κάτω νεκρός σε ένα σχεδόν ευλογημένο τέλος όπως άξιζε σε ένα βετεράνο πολέμου τιμημένο με την ανώτατη πολεμική διάκριση.»

1z4zccg

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s