OTTO STRASSER – GERMANY TOMORROW (Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ) – ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΑ – ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ ΘΕΜΕΛΙΑ (Μέρος B’)

Μετάφραση: Πενθεσίλεια

(συνέχεια από το Μέρος Α’)

Σε αντίθεση με αυτή την τριάδα του φιλελευθερισμού, η ιδέα του εμείς του συντηρητισμού εκδηλώνεται ομοίως σταθερά στα τρία επίπεδα της ζωής: ως “σοσιαλισμός” στο φυσικό οικονομικό επίπεδο· ως “εθνικισμός” στο πνευματικό-κοινωνικό επίπεδο (το Κράτος)· και ως “κοινωνικός ιδεαλισμός” στο ψυχικό-πολιτισμικό επίπεδο (θρησκεία).

Αυτή η τριάδα του σοσιαλισμού, του εθνικισμού και του κοινωνικού ιδεαλισμού είναι αυτό που διακρίνουμε ως μορφές του συντηρητισμού που υπάρχουν στο προωθημένο στάδιο του δυτικού πολιτισμικού κύκλου.

Όταν θα κατέχουμε απόλυτα αυτή την βασική άποψη, θα μας είναι εύκολο να αντιληφθούμε τον χαρακτήρα της Γαλλικής Επανάστασης ως μια νίκη του φιλελευθερισμού, και αυτήν της Αγγλικής Επανάστασης ως μια νίκη του συντηρητισμού· διότι γνωρίζουμε ότι περί το 1500 επικρατούσε η φιλελεύθερη ιδέα και ότι περί το 1350 ξεκινούσε μια εποχή συντηρητισμού -και τα διαφορετικά λεξιλόγια που χρησιμοποιήθηκαν σε εκείνη την παλαιά εποχή, ή οι διάφορες μορφές που εξαρτήθηκαν από τις διαφορετικές φάσεις της ωριμότητας, δεν θα μπορούν πλέον να κρύβουν τις βασικές ιδέες.

Ο νόμος της τριαδικής πολικότητας δεν μας δίνει μόνο μια ολοκληρωτικά νέα εξήγηση και αξιολόγηση του παρελθόντος, αλλά μας δίνει και μια αξιολόγηση του παρόντος και μια ερμηνεία του μέλλοντος. Αντιλαμβανόμαστε ότι οι καιροί εκπληρώνονται, διότι η κυρίαρχη εποχή του φιλελευθερισμού και των μορφών του (καπιταλισμός, ατομικισμός και υλισμός) πλησιάζει προς το τέλος της, και από τον Αύγουστο του 1914 το εκκρεμές του ρολογιού της μοίρας ταλαντεύεται προς μια νέα εποχή όπου ο συντηρητισμός θα είναι κυρίαρχος στις μορφές του σοσιαλισμού, του εθνικισμού και του κοινωνικού ιδεαλισμού, του οποίου την ισχυρή εξέγερση και την έκρηξη αποκαλούμε Γερμανική Επανάσταση.

Θα ήθελα να καταστήσω σαφές ότι η αποδοχή αυτών των φιλοσοφικών θεμελίων δεν πρέπει να θεωρείται ως ένα ουσιαστικό προαπαιτούμενο για την έγκριση των πολιτικών και των οικονομικών πραγματειών που ακολουθούν.

Αλλά το θεώρησα και το θεωρώ ως υποχρέωσή μου, ως ζήτημα προσωπικής κοσμιότητας, να αναφερθώ, ακόμη και σύντομα, στα βαθύτερα πηγάδια από τα οποία κι εγώ ο ίδιος άντλησα τις δομικές μορφές που πρόκειται να αναπτύξω, παρόλο που άλλοι μπορεί να θελήσουν να μελετήσουν αυτές τις μορφές για καθαρά οπορτουνιστικούς λόγους, ή μπορεί να φθάσουν και στα ίδια αποτελέσματα με πολύ διαφορετικούς τρόπους.

Όπως και να ‘χει, θέλω να επιμείνω στο γεγονός ότι είναι υψίστης σημασίας για τον καθένα ο οποίος θέλει να παίξει έναν ενεργό ρόλο το να έχει μια ισχυρή και ενοποιημένη άποψη (η οποία για άλλους μπορεί να φαντάζει μια απλή υπόθεση) – ακόμη περισσότερο επειδή η πολλαπλότητα της ζωής θα παρουσιάζει συνεχώς νέες αποστολές “έξω από το προσχέδιο” και επειδή η διεκπεραίωσή τους πρόκειται (συνειδητά ή ασυνείδητα) να διευκολύνεται από τα νερά που θα αντλούνται από τα βαθιά πηγάδια της φιλοσοφίας.

4. ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ

Επίσης φαινόταν απολύτως απαραίτητο να ξεκινήσω το Τρίτο Μέρος με μια σαφή δήλωση για τα φιλοσοφικά θεμέλια του Γερμανικού σοσιαλισμού, που μπορεί εκ τούτου να εξηγήσουν νωρίς την εσωτερική και θεμελιώδη αντίθεση του Γερμανικού σοσιαλισμού με τον διεθνή Μαρξισμό -ένα ζήτημα στο οποίο θα πρέπει να γίνεται συχνά νύξη στα επακόλουθα. Για εμάς τους Εθνικοσοσιαλιστές, φυσικά, δεν τίθεται ζήτημα για το εάν ο Μαρξισμός αποτελεί μια εφεύρεση του “Ιουδαίου Marx” ειδικά κατασκευασμένος για να οδηγήσει τους Γερμανούς εργάτες σε λάθη ή ακόμη και στην φτώχεια.

Αλλά για εμάς ο Μαρξισμός είναι ένας σοσιαλισμός εξίσου φιλελεύθερος και ξένος, ένα δόγμα του οποίου οι φιλελεύθεροι συντελεστές είναι αναγκαστικά ακατάλληλοι γι αυτόν και για την ανοικοδόμηση του σοσιαλιστικού (δηλ. συντηρητικού) μέλλοντος, και ένα δόγμα του οποίου το πρόγραμμα δεν μπορεί παρά να εμπλέκεται στην παρακμή του φιλελευθερισμού. Αυτό αφορά τόσο τον συνταγματικό Μαρξισμό του ΣΚΓ (Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας) όσο και τον “επαναστατικό” Μαρξισμό του ΚΚΓ (Κομμουνιστικό Κόμμα της Γερμανίας), όπως φαίνεται, αρκετά πειστικά, από το γεγονός ότι το ΣΚΓ δεν είναι λιγότερο εχθρικό προς τον Εθνικοσοσιαλισμό από το ΚΚΓ.

Δεν υπήρχε τίποτα πρωτίστως “λαθεμένο” σχετικά με αυτή την φιλελεύθερη αλλοτρίωση. Ήταν απλώς εξαιτίας του γεγονότος ότι η νοσταλγία για σοσιαλισμό ξεκίνησε να βρίσκει έκφραση σε μια εποχή όπου η ιδέα του εγώ, δηλαδή ο φιλελευθερισμός, βρισκόταν σε άνοδο. Σε αυτές τις συνθήκες ο σοσιαλιστικός αγώνας των εργατών είχε είτε να αντιμετωπίσει μια αναπόφευκτη ήττα (όπως ο Πόλεμος των Εργατών το 1525 αντιμετώπισε την ήττα επειδή τότε, παρομοίως, ο φιλελευθερισμός είχε το πάνω χέρι), ή αλλιώς να προσαρμοστεί στις κυρίαρχες φιλελεύθερες ιδέες.

Χάρις τον Marx, τον Engels, τον Kautsky, κλπ. (όλοι τους τυπικοί φιλελεύθεροι εξίσου από καταβολής και εκ φύσεως), ο σοσιαλισμός πήρε το φιλελεύθερο μονοπάτι προς την αλλοτρίωση, καθώς φαινόταν σαφέστατα από τη σχέση του με την Διεθνή, τις τακτικές της για την πάλη των τάξεων, και την υλιστική της φιλοσοφία.

Για αυτόν τον λόγο, και μόνο γι αυτόν τον λόγο, θα είναι αδύνατο για τον Μαρξισμό να παίξει έναν διαμορφωτικό ρόλο στην ερχόμενη εξέλιξη, και γι αυτόν τον λόγο ο Μαρξισμός θα εμπλακεί στην παρακμή του φιλελευθερισμού.

Ο συγγραφέας άφησε σκοπίμως τις παραπάνω παραγράφους ακριβώς όπως ήταν το 1931 προκειμένου να δείξει ότι η αλήθεια όσων είχε γράψει είχε επιβεβαιωθεί από τα μεταγενέστερα γεγονότα. Η καταστροφή των Μαρξιστικών κομμάτων σε Ιταλία, Γερμανία και Αυστρία -και εν μέρει στην Ισπανία- γίνεται κατανοητή μόνο όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ήταν η μοιραία επίπτωση της ετοιμοθάνατης φιλελεύθερης ιδέας και των σχετιζόμενων με αυτήν μορφών. Διότι ούτε οι διαφορές στην στρατηγική όπως εκπονήθηκαν από τον Μαρξισμό στις δύο βασικές τάσεις του, τον κομμουνισμό και την σοσιαλδημοκρατία, ούτε οι διαφορές στις τακτικές όπως εξασκήθηκαν από τον Μαρξισμό κατά τη διάρκεια των αγώνων θανάτου του στην Γερμανία και την Αυστρία, συνείσφεραν για να σωθεί από την μοίρα του.

Επιπλέον, εάν συλλογιστούμε την θέση των Μαρξιστικών κομμάτων στις άλλες χώρες της Ευρώπης, βλέπουμε ότι ούτε στην επαναστατική, ούτε στην ρεφορμιστική μορφή του ο Μαρξισμός παίζει κάποιον καθοριστικό ρόλο στα Ευρωπαϊκά τεκταινόμενα. (Σε σχέση με αυτό είναι ενδιαφέρον να επισημάνουμε ότι ένας τέτοιος ρόλος όπως αυτόν που παίζουν τα Μαρξιστικά κόμματα είναι άμεσα ανάλογος με την επικόλλησή τους στο έθνος, και ότι κατά συνέπεια οι αμέτρητες και καλοδεχούμενες προσπάθειες για την ανανέωση του Μαρξισμού ξεκινούν απαραίτητα με μια ανανεωμένη διερεύνηση στη σχέση μεταξύ του έθνους και των εργατών.)

Παρόλα αυτά, βλέποντας το γεγονός ότι το “Πολεμήστε τον Μαρξισμό” έχει γίνει σύγχρονο σύνθημα, μου φαίνεται δίκαιο και τίμιο να επισημάνω πόσα έχει καταφέρει το Μαρξιστικό εργατικό κίνημα για λογαριασμό των μεγάλων μαζών του λαού, και ειδικά να τονίσω την σημαντικότητα των συνδικάτων.

Αλλά η γνώση και η αποδοχή αυτών των πραγμάτων καθιστά ακόμη πιο αναγκαίο να εξετάσουμε το γιατί ο Μαρξισμός αποτελεί μια πολιτική αποτυχία, κι εγώ εδώ δεν μελετώ με σχολαστικότητα την Μαρξιστική θεωρία, αλλά την πολιτική πρακτική των Μαρξιστικών κομμάτων. Είναι αυτό το οποίο πρέπει πάνω από όλα να κρατηθεί στο προσκήνιο κατά τη διάρκεια των ερευνών οι οποίες ακολουθούν.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s