Ένα γράμμα του Charles Bukowski!

Πρόλογος

Ο Charles Buckowski είναι γνωστός Γερμανικής καταγωγής Αμερικανός συγγραφέας και ποιητής, σφόδρα αντικαπιταλιστής, αντιφιλελεύθερος και αντικομμουνιστής. Κατηγορήθηκε ως “ναζιστής” στην Αμερική, επειδή έπραξε το αυτονόητο, δηλαδή αρνήθηκε να πολεμήσει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της χώρας καταγωγής του, της Γερμανίας. Ο Buckowski είχε εργαστεί σε διάφορες δουλειές μέχρι να μπορέσει στην ηλικία των 49 ετών (!) πλέον να αυτοσυντηρείται ως συγγραφέας.

Ακολουθεί μια μετάφραση ενός εκ των Επιλεγμένων Επιστολών που περιέχονται στη συλλογή Reach for the Sun, vol. 3 με θέμα την εργασία. Σε αυτό το γράμμα ο Buckowski με καταπληκτικά γλαφυρό και εμβριθή τρόπο μας μεταφέρει τα οικονομικά και ψυχολογικά αδιέξοδα της εργατικής τάξης, όπως αυτά διαμορφώνονται διαχρονικά από τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής και την φιλελεύθερη προπαγάνδα, σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία. Στο εν λόγω γράμμα ο Buckowski απευθύνεται στον εκδότη του, John Martin, υπογράφοντας με το χαϊδευτικό του όνομα “Hank”.

Τιμώντας την εργατική πρωτομαγιά και μένοντας πάντα πιστοί στο όνειρό μας να απελευθερωθεί η Ελληνική εργατική τάξη από την προλεταριοποίηση που της έχει επιφέρει ο οικονομικός φιλελευθερισμός, η καταστροφή της δημόσιας εκπαίδευσης και ο εποικισμός με αλλοδαπούς μισθωτούς σκλάβους, μεταφράσαμε και παραθέτουμε το γράμμα του Charles Buckowski. Όσο η ακροδεξιά ωρύεται μιλώντας για “κομμουνιστές” και “μπολσεβίκους” στον Εθνικιστικό χώρο, εμείς πρέπει να τους υπενθυμίζουμε την τύχη των “μενσεβίκων”.

Μετάφραση:

Το 1969, ο εκδότης John Martin, ιδρυτής της εφημερίδας Black Sparrow, πρόσφερε στον Buckowski 100 δολάρια τον μήνα για το υπόλοιπο της ζωής του, προκειμένου να παραιτηθεί από την μόνιμη εργασία του και να απασχολείται με το γράψιμο. Ο Buckowski δέχεται και μετά από δύο χρόνια εκδόθηκε το πρώτο του βιβλίο με τίτλο Post Office (Ταχυδρομείο).

Έκτοτε ο Buckowski έγραφε αχόρταγα για τα επόμενα είκοσι χρόνια, μέχρι τον θάνατό του. Η κληρονομιά του περιλαμβάνει χιλιάδες ποιήματα, εκατοντάδες μικρές ιστορίες και 6 νουβέλες, τα οποία εκδόθηκαν σε πάνω από 60 βιβλία.

Το 1986, έγραψε μια επιστολή στον John Martin ενθυμούμενος τη διαφυγή του από τη σκλαβιά στην οποία είχε υποταχθεί πριν πάρει τον έλεγχο της ζωής του στα χέρια του.

«8/12/1986

Γεια σου John.

Ευχαριστώ για την ωραία σου επιστολή. Νομίζω ότι είναι καλό να θυμόμαστε ενίοτε την καταγωγή μας. Ξέρεις από που προέρχομαι. Ακόμα κι όσοι προσπαθούν να γράψουν γι αυτό ή να γυρίσουν ταινίες, δεν το κατανοούν πλήρως. Το αποκαλούν “9:00 με 5:00”. Ποτέ δεν είναι 9:00 με 5:00. Δεν υπάρχει διάλειμμα για φαγητό σε αυτά τα μέρη και μάλιστα, προκειμένου να κρατήσεις τη δουλειά σου, δεν τρως καθόλου. Μετά έχουμε τις υπερωρίες και στα βιβλία ποτέ δεν αποτυπώνονται σωστά οι υπερωρίες, κι αν παραπονεθείς, θα σε αντικαταστήσει το επόμενο κορόιδο.

Ξέρεις το παλιό μου ρητό: “Η σκλαβιά δεν καταργήθηκε ποτέ. Απλώς διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει όλα τα χρώματα” (εννοεί φυλές).

Κι αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι η σταθερά παρακμάζουσα ανθρωπότητα ατόμων που αγωνίζονται να κρατήσουν δουλειές που δεν θέλουν αλλά φοβούνται την χειρότερη εναλλακτική. Οι άνθρωποι απλώς αδειάζουν μέσα τους. Είναι κορμιά με φοβικούς υπάκουους νόες. Η σπίθα σβήνει από τα μάτια. Η φωνή γίνεται άγρια. Το ίδιο και το σώμα. Τα μαλλιά. Τα νύχια. Τα παπούτσια. Τα πάντα.

Ως νεαρός δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ο κόσμος θυσιάζει τη ζωή του γι αυτές τις συνθήκες. Ως γέρος εξακολουθώ και δεν το διανοούμαι. Γιατί το κάνουν; Για το sex; Για την τηλεόραση; Για ένα αυτοκίνητο με μηνιαία γραμμάτια εξόφλησης; Ή για τα παιδιά; Για παιδιά που απλώς θα κάνουν τα ίδια πράγματα που έκαναν οι ίδιοι;

Αρκετά νωρίς, όταν ήμουν αρκετά νέος και άλλαζα τη μια δουλειά μετά την άλλη, ήμουν αρκετά ανόητος ώστε να μιλήσω στους συναδέλφους μου. “Το αφεντικό μπορεί να έρθει εδώ μέσα όποτε θέλει και να μας απολύσει όλους, γιατί έτσι θέλει. Δεν το καταλαβαίνετε;” τους έλεγα. Εκείνοι απλώς με κοίταζαν. Τους έθετα ένα ερώτημα που δεν ήθελαν να βάλουν στο νου τους.

Τώρα, στην βιομηχανία, γίνονται απολύσεις σωρηδόν (χαλυβουργία νεκρή, τεχνικές αλλαγές σε άλλους τομείς του εργασιακού περιβάλλοντος). Απολύονται κατά εκατοντάδες χιλιάδες και τα πρόσωπά τους σαστίζουν:

“Αφιέρωσα 35 χρόνια…”

“Δεν είναι σωστό…”

“Δεν ξέρω τι να κάνω…”

Ποτέ δεν πληρώνουν αρκετά τους σκλάβους τους ώστε να απελευθερωθούν, παρά μόνο αρκετά για να μένουν ζωντανοί και να επιστρέφουν στη δουλειά. Εγώ τα έβλεπα όλα αυτά. Αυτοί πως δεν τα βλέπουν; Σκεφτόμουν ότι και το παγκάκι στο πάρκο και η εκπόρνευση ήταν εξίσου ωφέλιμα. Γιατί να μην έφτανα ως εκεί πριν με αναγκάσουν; Γιατί να περιμένω;

Απλώς έγραφα ενάντια σε όλα αυτά αηδιασμένος. Ξαλάφρωνα που έβγαζα τον οχετό από μέσα μου. Και τώρα που είμαι εδώ, ως λεγόμενος επαγγελματίας συγγραφέας, αφότου χαράμισα τα πρώτα 50 χρόνια, ανακάλυψα ότι υπάρχουν άλλα σιχάματα πέρα από το σύστημα.

Θυμάμαι κάποτε εργαζόμουν ως συσκευαστής σε μια εταιρεία φωτιστικών, κι ένας άλλος συσκευαστής αναφώνησε ξαφνικά: “Δεν θα απελευθερωθώ ποτέ!”

Έτυχε να περνάει ένα από τα αφεντικά (ονόματι Morrie), ο οποίος γέλασε χαιρέκακα απολαμβάνοντας το γεγονός ότι αυτός ο φουκαράς ήταν παγιδευμένος για μια ζωή.

Επομένως η τύχη που είχα, επιτέλους, να φύγω από αυτούς τους χώρους μου έχει δώσει χαρά, την πρόσκαιρη χαρά ενός θαύματος. Τώρα γράφω από ένα γέρικο κορμί και έναν γέρικο νου, πολύ αργότερα από όσο θα είχαν οι περισσότεροι το κουράγιο να το συνεχίσουν, αλλά, εφόσον άρχισα τόσο αργά, το χρωστάω στον εαυτό μου να το συνεχίσω. Κι όταν οι λέξεις αρχίσουν να κομπιάζουν και χρειάζομαι βοήθεια στις σκάλες, κι όταν δεν θα μπορώ να ξεχωρίσω ένα γαλαζοπούλι από έναν συνδετήρα, νιώθω πως κάτι μέσα μου θα εξακολουθεί να θυμάται (όσο “μακριά” κι αν θα βρίσκομαι) πως απέφυγα τη δολοφονία και το χάος και τα βάσανα, κι εξασφάλισα τουλάχιστον έναν αξιοπρεπή θάνατο.

Το ότι δεν χαράμισα εντελώς τη ζωή μου, μου φαίνεται αξιόλογο κατόρθωμα, ακόμη κι αν αυτό το έκανα μόνο για μένα.

Ο φίλος σου,

Hank»

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s