Ο Βιολογικός Υλισμός ενάντια στον Ιστορικό Υλισμό και στον Ιδεαλισμό

Του Σπάρτακου

Συναγωνίστριες και συναγωνιστές σε αυτό το άρθρο θα διαπραγματευθούμε την έννοια του υλισμού και του ιδεαλισμού χωρίς να πέσουμε στην παγίδα του χάσματος μεταξύ του Μαρξιστικού ψευτο-υλισμού και του δεξιού αντιδραστικού ιδεαλισμού. Θα φωτίσουμε το θέμα βασισμένοι στις θεωρίες της γενετικής και της κοινωνιοβιολογίας, τραβώντας μια αδιαπέραστη κόκκινη γραμμή μεταξύ ημών και της δεξιάς αντίδρασης, που βρίσκει ιδεολογικό καταφύγιο στην πνευματικότητα και τη μεταφυσική, αρνούμενη να δεχθεί την κυριαρχία της «διπλής έλικας» του DNA, σε αυτό που ονομάζουμε «πνευματικότητα» και «πολιτισμό».

Με παρόμοιο τρόπο ο Μαρξιστικός «διαλεκτικός υλισμός» αναζητά την αλήθεια της κοινωνικής και της οικονομικής εξέλιξης σε έξω-ανθρώπινους κοινωνικούς και οικονομικούς νόμους, οι οποίοι υποτίθεται ότι διέπουν την κοινωνία μηχανιστικά, παραβλέποντας σκόπιμα τον δημιουργό κάθε κοινωνικής εξέλιξης, ο οποίος είναι ο άνθρωπος ως βιολογική κατασκευή.

Περί ιδεαλισμού.

Ας ξεκινήσουμε με το να διασαφηνίσουμε σε γενικές γραμμές τις έννοιες του υλισμού και του ιδεαλισμού, χωρίς να μείνουμε πολύ στις λεπτομέρειες για τις οποίες υπάρχουν πηγές να ανατρέξει όποιος ενδιαφέρεται. Υπάρχει η ευρέως διαδεδομένη αντίληψη ότι υλιστής είναι αυτός που ενδιαφέρεται για τις εφήμερες υλικές απολαύσεις, ενώ ιδεαλιστής αυτός που πιστεύει σε ιδανικά, αξίες και αρχές. Βεβαίως αυτή η άποψη είναι άλλος ένας άθλιος ακροδεξιός μύθος που στερείται κάθε επιστημονικής και φιλοσοφικής βάσης.

Ο Ιδεαλισμός ως φιλοσοφικό σύστημα σε όλες του τις επιμέρους συνιστώσες θεωρεί τη νόηση, τη συνείδηση και το πνεύμα, τα οποία εκπορεύονται από μεταφυσικές πηγές, ως βασική πηγή της αλήθειας, της γνώσης και της ιστορικής εξέλιξης. Αντίθετα, ο Yλισμός σε όλες του τις εκφράσεις θεωρεί το πνεύμα, καθώς και όλα τα ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, ως επιφαινόμενα της ύλης και των νόμων που διέπουν τη συμπεριφορά της, είτε αυτοί οι νόμοι είναι γνωστοί, είτε δεν έχουν ακόμα ανακαλυφθεί. Με βάση τα παραπάνω, όσο κι αν δεν αρέσει στους ρομαντικούς της Ιδέας, όποιος πιστεύει στα 46 χρωμοσώματα ως τη βάση του πνεύματος και της ψυχής, είναι φιλοσοφικά Υλιστής! Επομένως, ως βαθύτατα πεπεισμένοι βιολογιστές και φυλετιστές, είμαστε φιλοσοφικά Υλιστές και δε φοβόμαστε τη λέξη.

Βεβαίως, υπάρχουν αυτοί που θεωρούν τη φυλετική ψυχή ως μια μεταφυσική οντότητα που εκπορεύεται από τη συμπαντική «δεξαμενή ψυχών» ή όπως αλλιώς το ονομάζουν. Δεν μπορούμε να αποφανθούμε τελεσίδικα για την ύπαρξη ή όχι της ψυχής ως μιας άυλης εξωσωματικής οντότητας, ούτε η σύγχρονη φυσική με τις νέες μορφές ύλης και ενέργειας που έχει ανακαλύψει το επικροτεί ή το απορρίπτει. Όμως μια πολιτική θεωρία δε μπορεί να βασίζεται σε εικασίες, αλλά μόνο σε πραγματικότητες.

Μέχρι οι ιδεαλιστές να μας προτείνουν έναν τρόπο με τον οποίο η άυλη ψυχή να διαχωρίζεται σε φυλές ή έθνη πριν εισέλθει στο σώμα του κάθε ατόμου, δηλαδή ελληνική ψυχή για τον Έλληνα, σουηδική για το Σουηδό, πακιστανική για τον Πακιστανό κλπ., καλό θα είναι να πάψουν να μιλάνε για φυλετική ψυχή, γιατί αυτή μπορεί να υπάρξει μόνο σε κληρονομική βάση, δηλαδή βιολογική επομένως, υλιστική. Εκτός κι αν πιστεύουν ότι στη «συμπαντική δεξαμενή ψυχών» υπάρχουν υπό-δεξαμενές με χωρισμένες τις ψυχές κατά έθνη. Επίσης υπάρχουν ενδείξεις, αν όχι αποδείξεις, ότι και η ίδια η ιδέα του εθνικισμού ή του φυλετισμού εκπορεύεται από τον γονιδιακό ντετερμινισμό, ο οποίος όπως έχουμε αναπτύξει στο «Εθνικιστικό» Γονίδιο , βασίζοντας την άποψή μας στο έργο του καθηγητή Dawkins, μας ωθεί στη φυλετική αλληλεγγύη με άτομα που έχουν κοινό γενετικό κώδικα στην συντριπτική τους πλειοψηφία. Επομένως, η ιδέα του εθνικισμού ή του φυλετισμού, όχι μόνο δεν είναι αφηρημένη και αόριστη, αλλά απορρέει από την ίδια την υλοποίηση του γενετικού κώδικα από το γενετικό μας υλικό.

Τι συμβαίνει όμως με τις ιδέες; Ήδη μιλήσαμε για την ιδέα του φυλετισμού μέσα σε ένα άρθρο που μας τοποθετεί στους υλιστές! Αυτό δεν ενέχει κάποια αντίφαση; Φυσικά και όχι. Οι ιδέες είναι τα αθάνατα «μιμίδια» όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο καθηγητής Dawkins, τα οποία, άφθαρτα και αιώνια, ταξιδεύουν στο χρόνο από σώμα σε σώμα, ακριβώς όπως και τα γονίδια. Οι ιδέες είναι το «software» που κινεί και προγραμματίζει το «hardware»που λέγεται άνθρωπος και βεβαίως και δεν προϋπάρχουν της ανθρώπινης φύσης, αλλά αποτελούν δημιουργήματα της γενετικά προσδιορισμένης ανθρώπινης νόησης. Ακριβώς όπως και η θρησκεία. Η θρησκεία δεν είναι αποκάλυψη θείου λόγου, αλλά δημιούργημα της φυλετικής ψυχής, δηλαδή επιφαινόμενο μιας ακολουθίας ριβονουκλεϊκών οξέων που ρυθμίζουν τη νοητική ανάπτυξη κάθε λαού. Το ελληνικό γονιδίωμα δημιούργησε την πατρώα θρησκεία, το ιουδαϊκό γονιδίωμα την ιουδαϊκή κλπ.

Επομένως, κάθε συλλογικό δημιούργημα, είτε αυτό είναι θρησκεία, είτε τέχνη, είτε πολιτισμός, οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο ένας λαός – φορέας γονιδίων προσαρμόζεται στο περιβάλλον και αναπτύσσεται μέσα σε αυτό τροποποιώντας το κατάλληλα, ώστε να αυξάνεται η προσαρμοστικότητά του. Για παράδειγμα, οι αρχαίοι Έλληνες βρέθηκαν σε ένα περιβάλλον που τους διαχώριζε η θάλασσα τόσο από αλλόφυλους όσο και από ομόφυλους, και επειδή είχαν τη γονιδιακή δυνατότητα να συλλάβουν το σχεδιασμό και την κατασκευή πλοίων και λιμένων, διαμόρφωσαν το περιβάλλον έτσι ώστε να αυξηθεί η ικανότητά τους για επιβίωση σε αντίθεση πχ με τους ιθαγενείς νότιο-αφρικανούς που δεν είχαν την έμφυτη δυνατότητα να τροποποιούν το περιβάλλον τους σε αυτόν τον βαθμό.

Περί Μαρξισμού.

Μετά από την ιδεολογική μας διαφοροποίηση από την ιδεαλιστική δεξιά πρέπει να τοποθετηθούμε και απέναντι στον μαρξιστικό ψευδό-υλισμό, ο οποίος είναι βαθύτατα αντεπιστημονικός και διαστρεβλώνει την αλήθεια προσπαθώντας να «χωρέσει» όλον τον ανθρώπινο πολιτισμό μέσα στα πλαίσια της ταξικής πάλης, την αξία της οποίας δεν αρνούμαστε στην ιστορική εξέλιξη, αλλά σίγουρα αποτελεί τον δεύτερο παράγοντα ιστορικής εξέλιξης μετά από τη φυλή.

Ο «διαλεκτικός υλισμός» και ο «ιστορικός υλισμός» του Μαρξ θεωρούν ότι η πηγή της αλήθειας βρίσκεται στους νόμους που διέπουν την έμβια και μη έμβια ύλη (μαθηματικά, φυσική, βιολογία) αν σε αυτούς προστεθούν και οι νόμοι των κοινωνικών επιστημών (κοινωνιολογία, οικονομία κλπ) όπως αυτοί διατυπώνονται στο Μαρξιστικό «ευαγγέλιο» κοινωνικών επιστημών. Βεβαίως, τα πορίσματα της επιστήμης της γενετικής, τα οποία έχουν καθολική ισχύ, είτε αποσιωπούνται από τους Μαρξιστές είτε αυτοί προσπαθούν να μειώσουν την αξία τους, επιστρατεύοντας ένα πλήθος Μαρξιστών βιολόγων (πχ R.Lewontin) που προσπαθούν να αποδείξουν ότι το περιβάλλον είναι κυρίαρχο και όχι τα γονίδια, σε μια απελπισμένη προσπάθεια να σώσουν τον Μαρξισμό, συνεπικουρούμενοι και από κάποιους “περιούσιους” φιλελεύθερους (J.Diamond).

Βεβαίως παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που καταβάλουν, ο «διαλεκτικός φυλετισμός» ή «βιολογισμός», δηλαδή η διαλεκτική που αναπτύσσεται από τους βιολογιστές, καταρρίπτει κάθε ένα από τα χαλκευμένα επιχειρήματα της Μαρξιστικής αντίδρασης, αναδεικνύοντας τα γονίδια ως τον κυρίαρχο παράγοντα εξέλιξης ατόμων και φυλών, εφόσον βέβαια το περιβάλλον δεν καταστέλλει βίαια κάθε έμφυτη τάση λόγω υποδούλωσης, φυλετικής ή ταξικής. Το περιβάλλον δεν δημιουργεί σωματικές, ψυχικές ή νοητικές δεξιότητες, μπορεί μόνο να τις καταστείλει. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι το περιβάλλον δεν μπορεί να σε κάνει καλύτερο, παρά μόνο χειρότερο και αυτό είναι επιστημονικά εξακριβωμένο.

Επομένως ο Μαρξιστικός υλισμός είναι ήδη διανοητικά ανάπηρος αφού έχει αφαιρέσει τον γενετικό παράγοντα από τον «υλισμό» του και πιστεύει σε αυτό που λέμε μηχανιστική αντίληψη της κοινωνικής και ιστορικής εξέλιξης, υιοθετώντας ένα διαστρεβλωμένο θετικισμό, ο οποίος αντανακλά τον ενθουσιασμό της εποχής του Μαρξ για τα επιτεύγματα της μηχανικής. Είναι διαστρεβλωμένος πολλαπλά, αλλά θα μείνω στα εξής σημεία:

Πρώτον, οι νόμοι των φυσικών επιστημών εξελίσσονται και έχουν ξεπεράσει το στάδιο της μηχανιστικής ερμηνείας της φύσης μέσω της πιθανοκρατίας. Αντίθετα, ο Μαρξισμός παραμένει προσκολλημένος σε μια οικονομική και κοινωνική αντίληψη που ελάχιστα αντανακλά τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η θεωρία του Μαρξ περί πνευματικής εργασίας, στην οποία υποστηρίζει ότι δεν παράγει πλούτο, τη στιγμή που σήμερα οι πνευματικά εργαζόμενοι προλετάριοι αποτελούν την κύρια πηγή πλουτισμού του κεφαλαίου. Δεν αρνούμαστε τη συμμετοχή του Μαρξισμού στη διαμόρφωση των Εθνικοσοσιαλιστικών αντιλήψεων περί υπεραξίας και ελέγχου των μέσων παραγωγής, αλλά ως Εθνικιστές δεν πάσχουμε από την επιστημονική ακαμψία του Μαρξισμού, που αρνείται να προσαρμοστεί στην ταχέως εξελισσόμενη οικονομική και τεχνολογική πραγματικότητα εμφανίζοντας μια αντίδραση ίδια με αυτή της θρησκείας.

Συγκεκριμένα ο Μαρξισμός, θεωρεί την σωματική εργασία ως υλική και την ιεραρχεί ως σημαντικότερη της πνευματικής, την οποία θεωρεί άυλη, γι αυτό και πιστεύει στην ταξική κυριαρχία των χειρωνακτών, όχι μόνο επί των κεφαλαιοκρατών, αλλά και επί των πνευματικά εργαζομένων. Αυτός είναι και ο λόγος που μόνο οι εργάτες και οι αγρότες είχαν δικαίωμα πολιτικής εκπροσώπησης στη Σοβιετική Ένωση, έτσι ώστε να εμπεδώνεται στο λαό η δικτατορία του προλεταριάτου. Εμείς ως βιολογικοί υλιστές δεχόμαστε ότι η πνευματική εργασία είναι προϊόν των συνάψεων των νευρώνων του εγκεφάλου, επομένως είναι εξίσου υλική στην υφή της με τη σωματική.

Δεύτερον ο Μαρξισμός έχει τοποθετήσει τις κοινωνικές και οικονομικές δομές πάνω από την ανθρώπινη φύση, αφού αποδίδει στην οικονομική και την κοινωνική επιστήμη αξία καθολική και όχι σχετική.

Τα μαθηματικά και οι φυσικές επιστήμες (φυσική, χημεία, βιολογία) είναι μεν δημιουργήματα της ανθρώπινης νόησης αλλά παραμένουν ανεξάρτητα της ανθρώπινης βούλησης, μάλιστα ειδικά οι νόμοι της εξελικτικής βιολογίας σε μεγάλο βαθμό την περιγράφουν κιόλας. Αντίθετα, η οικονομική επιστήμη, ενώ εξετάζει ουσιαστικά τις σχέσεις μεταξύ του υποκειμένου της παραγωγής (άνθρωπος) και του αντικειμένου της παραγωγής (πλούτος), σε συνάρτηση πάντα με τα διαθέσιμα μέσα παραγωγής και τους διαθέσιμους πόρους, δεν είναι σε θέση να προτείνει μια καθολικά αποδεκτή λύση σε ένα πρόβλημα.

Είναι μια επιστήμη που μας παρέχει τα μέσα να υπηρετήσουμε τους στόχους μας, αλλά οι στόχοι τίθενται από την ανθρώπινη βούληση. Επομένως, πάλι η γενετικά προσδιορισμένη φύση του ανθρώπου είναι κυρίαρχη επί των οικονομικό-κοινωνικών σχέσεων και όχι το αντίθετο.

Η «δίοδος».

Επανερχόμενοι στους δεξιούς “ιδεαλιστές”, για τους εξυπνότερους εξ΄αυτών, υπάρχει φιλοσοφικά μια “στενή δίοδος” μέσω της οποίας μπορούν να αποφύγουν την ολική λογική κατάρρευση της κοσμοθεωρίας τους. Αυτό ονομάζεται “μερική άρνηση του θετικισμού”, δηλαδή αρνούνται την ίδια την αξία της επιστήμης ως εργαλείο καθολικής κατανόησης του κόσμου, εφόσον η επιστήμη πράγματι αποτελεί ανθρώπινο νοητικό κατασκεύασμα κι όχι αλήθεια εξ’ αποκάλυψης προερχόμενη από εξωκοσμικές οντότητες.

Ισχυρίζονται ότι η επιστήμη είναι “περιορισμένης ευθύνης” και μπορεί μόνο να επιλύει προβλήματα τεχνικών εφαρμογών αλλά αδυνατεί να συλλάβει την βαθύτερη ουσία του κόσμου που είναι “ψυχική” και άυλη. Όμως κάθε επιλογή στην σκέψη έχει και ένα τίμημα. Για τους ιδεαλιστές, το τίμημα είναι η αυθαίρετη θέσπιση των ορίων μεταξύ του “φυσικού” και του “μεταφυσικού” με την ευρύτερη έννοια. Για τον Αριστοτέλη, ο οποίος εισήγαγε την λέξη “μεταφυσική”, η μεταφυσική είναι το “μετά” την φυσική, δηλαδή ορίζει τον νοητικό χώρο εκτός της επιστήμης. Είναι αυτονόητο ότι επειδή η μεταφυσική ακολουθεί την φυσική (με τον όρο φυσική εδώ δεν εννοούμε την φυσική επιστήμη αυτή καθαυτή, αλλά την επιστήμη γενικότερα) ο νοητικός χώρος που της αναλογεί είναι αυτός που αφήνει η επιστήμη. Όσο η επιστήμη διευρύνεται τόσο η μεταφυσική συστέλλεται.

Για παράδειγμα η μεταφυσική πίστη στο “αίμα” ως φορέα κληρονομικότητας, από την οποία ακόμα και σήμερα λόγω εξελικτικών αρχέτυπων1 αντλούμε συνθηματολογία, αποτελεί κακόγουστο αστείο καθώς τα γονίδια που καθορίζουν την σύσταση του αίματός μας κληρονομούνται στον ίδιο βαθμό με αυτά που καθορίζουν το χρώμα των ματιών ή το σχήμα της μύτης μας. Το αίμα δεν προσδίδει κάποια ιδιαίτερη κληρονομικότητα σε σχέση με άλλα βιολογικά χαρακτηριστικά. Φυσικά το σύνθημα “σπέρμα – τιμή” το οποίο είναι σαφώς ορθότερο κοινωνιοβιολογικά, θα ακουγόταν αστείο ενώ το “αίμα-τιμή” ανακαλεί πολεμικά και δήθεν “μεταφυσικά” αρχέτυπα τα οποία υποτίθεται ότι αυξάνουν την μαχητικότητα (αν και επιτρέψτε μας να αμφιβάλλουμε γι αυτό…). Ακόμα και στην νομική “επιστήμη” έχει περάσει η ορολογία “δίκαιο του αίματος” η οποία στερείται κάθε επιστημονικής βάσης.

Ως μια ιστορική παρένθεση, αναφέρουμε ότι αυτή η “δίοδος” χρησιμοποιήθηκε πολύ έξυπνα από τον Hitler κατά την σύντομη περίοδο της διακυβέρνησης του στην Γερμανία, όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στο άκρως ενδιαφέρον αλλά κάπως κουραστικό βιβλίο του Jeffrey Herf, “Αντιδραστικός Μοντερνισμός”. Ερχόμενος αντιμέτωπος ο Hitler με την ακροδεξιά αντιδραστική νομενκλατούρα του NSDAP, οι οποίοι φαντασιώνονταν μια θέση στην Βαλχάλα για τους “υπεράριους” εικοσάχρονους που δεν είχαν να φάνε και σύντομα θα καλούνταν να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι σε εχθρούς που κατείχαν το 75% των υλικών πόρων του πλανήτη, άφησε την αντιδραστική διανόηση στην κομματική αργομισθία της ή στην μεγαλοαστική πλήξη της και διοχέτευσε τα λιγοστά κονδύλια που διέθετε αρχικά η χρεοκοπημένη Γερμανία στους επιστήμονες και τους μηχανικούς. Ο λαός αγκάλιασε με δέος τον τεχνολογικό Γερμανικό οργασμό αδιαφορώντας για το “Άγιο Δισκοπότηρο” και την “Υπερβορέα” των οποίων η ανεύρεση είχε αναχθεί πλέον σε κομματικό σπορ αλλά όχι χωρίς κόστος για την Γερμανία, καθώς οι “εσωτερικοί κύκλοι” του κόμματος συνέχιζαν να καταναλώνουν την πνευματική και χειρωνακτική εργασία του λαού την ώρα που οι “υλιστές” κατασκεύαζαν Panzer και καταφύγια για τα γυναικόπαιδα! Φυσικά κατά την διάρκεια του πολέμου η αναλογία αρμάτων, αεροπλάνων και γενικότερα πολεμικού υλικού ήταν τραγική για τους Γερμανούς με αποτέλεσμα οι “υλιστές” να βομβαρδίζονται ανηλεώς ενώ οι “ιδεαλιστές” είτε να διαπραγματεύονται την συνθηκολόγηση είτε να ετοιμάζουν τις βαλίτσες τους για την Λατινική Αμερική εξυμνώντας τον ηρωισμό εξ΄αποστάσεως!

Τελειώνοντας, τονίζουμε ότι δεν είμαστε αντίθετοι στην ενασχόληση του ανθρώπου με την μεταφυσική θεώρηση του κόσμου. Αυτό θα ήταν ένα έγκλημα απέναντι στην ελευθερία της ανθρώπινης ψυχικής έκφρασης και γνωρίζουμε ότι ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων έχει την εσωτερική ανάγκη μιας τέτοιας ενασχόλησης. Είμαστε αντίθετοι στην μεταφυσική ως μέτρο πολιτικής. Η μεταφυσική δε μπορεί να αποτελεί το θεμέλιο μιας πολιτικής ιδεολογίας στον σύγχρονο κόσμο, όπου η ανθρώπινη διάνοια έχει αποδείξει ότι μπορεί μέσω της επιστήμης να χειριστεί δίκαια και αποτελεσματικά τις προκλήσεις του μέλλοντος!

«των πραγμάτων γνώριζε τις αιτίες…» – Γαλιλαίος

1 Τα εξελικτικά αρχέτυπα είναι μιμίδια τα οποία απλά έχουν μεγάλη υποβλητική ισχύ, π.χ το αρχέτυπο πρόγονος-πολεμιστής. Έχουν μεγάλη υποβλητική ισχύ διότι όσοι συνειδητά ή ασυνείδητα τα υιοθέτησαν μέσω της λαϊκής παράδοσης κέρδισαν την μάχη της εξέλιξης δια της βίας και άφησαν αρκετούς απογόνους οι οποίοι σήμερα είναι γενετικά δομημένοι να τα υιοθετούν. Η φονική μηχανή που λέγεται άνθρωπος, στην μάχη για επιβίωση απέναντι στην περιβαλλοντική πίεση, αφήνει ιδεολογικές και γονιδιακές παρακαταθήκες οι οποίες συνεχίζουν την ίδια μάχη με άλλα μέσα. Επειδή οι βασικοί νόμοι που διέπουν τον κόσμο δεν αλλάζουν, αυτές οι παρακαταθήκες είναι πάντοτε εφαρμόσιμες για τους απογόνους. Είναι η ιστορική εξέλιξη δια της βίας και του πολέμου που καθιστά αυτά τα αρχέτυπα πάντα πανίσχυρα.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s