Hugo Chavez, ο Ηγέτης

Αναδημοσιεύουμε το επόμενο άρθρο όπως είχε δημοσιευθεί, σε μη ενεργό πλέον ιστολόγιο.

Στις 5 Μαρτίου 2012, ανακοινώθηκε ο θάνατος του ηγέτη της Βενεζουέλας Hugo Chavez, ηγέτη επί περίπου δεκαπέντε έτη (1998-2013) της Βενεζουέλας, κατόπιν συνεχόμενων επανεκλογών του από τη συντριπτική πλειοψηφία του λαού. Ο Chavez χαρακτήριζε την επανάστασή του Μπολιβαριανή, δηλαδή κυρίως εθνικοεπαναστατική και αντιαμερικανική, κι όχι βεβαίως κομμουνιστική, γι αυτό και μετονόμασε τη Δημοκρατία της Βενεζουέλας σε Μπολιβαριανή Δημοκρατία της Βενεζουέλας από τον εθνικοεπαναστάτη Simon Bolivar, η επανάσταση του οποίου ήταν μια κυρίως αστικο-εθνική επανάσταση της Βενεζουέλας απέναντι στην Ισπανία την εποχή της αποικιοκρατίας.

Βεβαίως ο Chaves ως γνήσιος σοσιαλιστής επαναστάτησε, όχι μόνο έναντι των Αμερικανοσιωνιστών που λυμαίνονταν τους πόρους της χώρας μέσω των γνωστών πολυεθνικών του πετρελαίου, αλλά και απέναντι στη ντόπια μεγαλοαστική τάξη των προδοτών, οι οποίοι κέρδιζαν από το μόχθο του λαού λειτουργώντας ως μεταπράτες για τους διεθνείς τοκογλύφους. Αν βλέπετε αναλογίες με την πατρίδα μας είναι πολύ λογικό, αφού σε κάθε προτεκτοράτο, είτε Αγγλικό είτε Αμερικανικό, οι παγκόσμιοι τοκογλύφοι επιλέγουν το ίδιο μοντέλο διοίκησης-εκμετάλλευσης.

Ως φόρο τιμής στον εκλιπόντα ηγέτη θα αναφέρουμε τα κύρια σημεία του τεράστιου, για τα δεδομένα της χώρας που ηγούνταν, έργα του.

Βιογραφικό

O Hugo Chavez γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου του 1954. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια και ο πατέρας του ήταν δάσκαλος. Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία του στρατού της Βενεζουέλας στην ηλικία των 21 ετών και ξεκίνησε μια στρατιωτική καριέρα ως αξιωματικός. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στις ένοπλες δυνάμεις, παρακολούθησε μαθήματα στο κολέγιο, χωρίς όμως να αποφοιτήσει. Μετά τις σπουδές του, του ανατέθηκε μια μονάδα αντιμετώπισης ανταρσιών και αργότερα τέθηκε επικεφαλής μιας ομάδας αλεξιπτωτιστών.

Ο Chavez ήταν ικανότατος αξιωματικός, κέρδισε αρκετούς επαίνους και ανήλθε βαθμολογικά στο βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Επέστρεψε ως καθηγητής στην Στρατιωτική Ακαδημία της Βενεζουέλας όπου και άρχισε να αναπτύσσει την πολιτική του ιδεολογία, η οποία ήταν σαφώς εθνικοαπελευθερωτική και σοσιαλιστική, αλλά σε καμιά περίπτωση Μαρξιστική. Ο Chavez είχε δημιουργήσει έναν ιδεολογικό σύνδεσμο από στρατιωτικούς με την επωνυμία: ‘Μπολιβεριανό Επαναστατικό Κίνημα’.

Το 1992 ο Chavez επιχείρησε να ανατρέψει με στρατιωτικό πραξικόπημα την Αμερικανόδουλη και διεφθαρμένη κυβέρνηση του Carlos Perez. Το πραξικόπημα απέτυχε και ο Chavez φυλακίστηκε, αλλά αποφυλακίστηκε δύο χρόνια αργότερα με χάρη του επόμενου προέδρου, Rafael Caldera, μετά την καταδίκη του Perez για σκάνδαλο μαζικής διαφθοράς.

Ξεκίνησε τον πολιτικό του αγώνα μετατρέποντας το ‘Μπολιβεριανό Επαναστατικό Κίνημα’ σε πολιτικό κόμμα του οποίου ηγούνταν ο ίδιος. Το 1998 ανήλθε στην εξουσία έχοντας λάβει το 56% των ψήφων. Το 2002 οι ΗΠΑ υποκίνησαν ταραχές και δημιούργησαν ένα ‘δημοσιογραφικό’ πραξικόπημα που ανάγκασε τον Chavez να αποσυρθεί προσωρινά, αλλά πολύ γρήγορα ο λαός ξεχύθηκε στους δρόμους και στήριξε το καθεστώς, με αποτέλεσμα την ταχύτατη επάνοδο του Chavez στην ηγεσία της χώρας.

Οικονομική πολιτική

1. Διοίκηση Μέσων Παραγωγής – Εργασία

Ας ξεκινήσουμε με το θεμέλιο λίθο της οικονομικής πολιτικής του Chaves που ήταν η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων εξόρυξης και διανομής πετρελαίου (PDVSA) και φυσικού αερίου της Βενεζουέλας.

Η εθνικοποίηση των επιχειρήσεων χωρίς καν να αποζημιωθούν οι Αμερικανικές εταιρείες που λυμαίνονταν τον πλούτο της χώρας του ήταν αρκετή για να τον θέσει στο στόχαστρο της Δύσης και του διεθνούς Σιωνισμού. Με την εθνικοποίηση του ορυκτού πλούτου δημιούργησε μια πρωταρχική συσσώρευση πλούτου στο κράτος μέσω της οποίας, όχι μόνο άσκησε μια πρωτόγνωρη για τη χώρα του κοινωνική πολιτική, αλλά και έδωσε ώθηση στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας συνολικά. Επίσης εθνικοποίησε την εταιρεία ηλεκτροδότησης της Βενεζουέλας, η οποία νωρίτερα ανήκε σε πολυεθνική με έδρα την Ισπανία.

Ας μην ξεχνάμε ότι παρέλαβε μια τριτοκοσμική χώρα της Λατινικής Αμερικής με πάμπτωχους κατοίκους και μόνο εγκάθετοι ή ηλίθιοι συγκρίνουν τη Βενεζουέλα του Chaves με τις χώρες της δυτικής Ευρώπης ή τις ΗΠΑ για να καταλήξουν στο συμπέρασμα ότι η Βενεζουέλα δεν πέτυχε και πολλά υπό την ηγεσία του Chaves.

Όμως ο Chaves δεν περιορίστηκε σε αυτά. Εθνικοποίησε αρκετές βιομηχανίες, προώθησε τη συντεχνιακή οργάνωση των επαγγελματιών όλων των κατηγοριών, των αγροτών και των κτηνοτρόφων και εγκαθίδρυσε το καθεστώς της συμμετοχής των εργαζομένων στη διοίκηση των δημοσίων επιχειρήσεων (αρχικά πιλοτικά στην εταιρεία ηλεκτροδότησης Cadafe και στην εταιρεία παραγωγής αλουμινίου Αlcasa). Για παράδειγμα οι συντεχνίες που υπήρχαν στη Βενεζουέλα του 1998 ήταν περίπου 800 τον αριθμό ενώ το 2005 ξεπερνούσαν τις 100.000! Το κράτος στήριξε τους συνεταιρισμούς όλων των κλάδων, μέσω παροχής πιστώσεων, συμβάσεων με το δημόσιο και εκπαίδευσης των επαγγελματιών.

Το καθεστώς Chavez απαλλοτρίωσε τις εγκαταστάσεις των χρεοκοπημένων εργοστασίων που ανήκαν σε ιδιώτες και τα παρέδωσε στους εργαζόμενους, ώστε να λειτουργήσουν και πάλι υπό εργατικό έλεγχο. Αυτό συνέβη αρχικά σε τέσσερα μεγάλα εργοστάσια που παράγουν: χαρτί, βαλβίδες και αγροτικά προϊόντα και βάση σχεδίου θα επεκτεινόταν σταδιακά σε 700 παροπλισμένα εργοστάσια που ανήκαν σε ιδιώτες. Δεν γνωρίζω αυτή τη στιγμή σε ποιο στάδιο βρίσκεται η υλοποίηση του εν λόγω προγράμματος.

Άλλη μια καινοτομία του ηγέτη Hugo Chavez ήταν η δημιουργία για πρώτη φορά των Επιχειρήσεων Κοινωνικής Παραγωγής. Οι εν λόγω εταιρείες είναι οικονομικές οντότητες που προορίζονται για την παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών στις οποίες η εργασία αποκτά το πραγματικό της νόημα, χωρίς κοινωνικές διακρίσεις ή προνόμια που σχετίζονται με την θέση στην ιεραρχία (βεβαίως ιεραρχία υφίσταται) και στις οποίες υπάρχει ουσιαστική ισότητα μεταξύ των μελών της επιχείρησης, ο σχεδιασμός της παραγωγής και των όποιων επενδύσεων είναι συμμετοχικός και λειτουργούν είτε υπό κρατικό έλεγχο, είτε υπό εργατικό, είτε μικτό. Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτό το μοντέλο επιχείρησης δεν εφαρμόστηκε καθολικά ούτε επιβλήθηκε, αλλά εφαρμόστηκε πιλοτικά, ως μια εναλλακτική μορφή σοσιαλισμού η οποία σε μικρή κλίμακα έχει σημειώσει επιτυχία.

Μια επιχείρηση για να ενταχθεί στο πλαίσιο των Επιχειρήσεων Κοινωνικής Παραγωγής, οπότε να λαμβάνει χαμηλότοκα δάνεια και να προτιμάται στην ανάληψη έργων κατά τις δημόσιες συμβάσεις, πρέπει να πληρεί κάποιες προϋποθέσεις όπως: αλληλεγγύη, συνεργασία, συμπληρωματικότητα, αμοιβαιότητα, ισότητα και βιωσιμότητα, και έπειτα να είναι κερδοφόρα. Βεβαίως και πρέπει μια επιχείρηση να είναι κερδοφόρα, αλλά ο οικονομικός τρόπος υπολογισμού της κερδοφορίας διαφέρει ανάλογα με την οικονομική μέθοδο που υπολογίζεται η κερδοφορία. Άλλωστε να μην ξεχνάμε τις τεράστιες επιδοτήσεις που λαμβάνουν ζημιογόνα καπιταλιστικά τραστ με το πρόσχημα της διατήρησης των θέσεων εργασίας. Επομένως και στον καπιταλισμό διεθνώς, οι σχέσεις διαπλοκής με την εξουσία καθορίζουν σε μεγαλύτερο βαθμό τη βιωσιμότητα μια εταιρείας από ότι η παραγωγικότητά της.

2. Εξωτερικό εμπόριο

Καταρχήν η κυβέρνηση Chavez εναντιώθηκε με σθένος στις συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου των Αμερικανοσιωνιστών με τις χώρες τις λατινικής Αμερικής, μέσω των οποίων οι ΗΠΑ καταληστεύουν τους πάμπτωχους λαούς της Λατινικής Αμερικής και ωθούν στην ανεργία τους Αμερικανούς εργάτες. Οι συμφωνίες ελευθέρου εμπορίου ουσιαστικά μετέτρεψαν τις χώρες τις Λατινικής Αμερικής οι οποίες τις υπέγραψαν, σε ζώνες χαμηλού εργατικού κόστους για τις πολυεθνικές, καθώς η παραγωγή αγαθών, πχ στο Μεξικό, και η εισαγωγή τους στις ΗΠΑ είναι πλέον αδασμολόγητη. Βεβαίως αυτή η πολιτική κατέστρεψε και τις εργατικές οικογένειες στις ΗΠΑ, αφού οι Αμερικανοί πολίτες έχασαν τις θέσεις εργασίας τους ενώ όλος ο κόπος των Λατινοαμερικάνων μετατρέπεται σε πλούτο στο θησαυροφυλάκιο των παγκόσμιων τοκογλύφων, αφού οι πολυεθνικές εξάγουν τον πλούτο απευθείας στις ΗΠΑ χωρίς κανένα περιορισμό.

Η κυβέρνηση Chavez εφάρμοσε σε μεγάλη κλίμακα τη μέθοδο του συμψηφισμού (clearing) με φιλικά κράτη της Λατινικής Αμερικής ανταλλάσσοντας το πετρέλαιό της με προϊόντα και υπηρεσίες άλλων χωρών (πχ 20.000 γιατροί και νοσηλευτικό προσωπικό ήρθαν από τη γειτονική Κούβα να εργαστούν στη Βενεζουέλα). Με αυτό τον τρόπο η κυβέρνηση Chavez αντιμετώπισε την οικονομική απομόνωση που επιχειρούν οι οικονομικοί δολοφόνοι της Δύσης εις βάρος της.

Τέλος, η κυβέρνηση Chavez ίδρυσε κρατικές εταιρείες απολύτως επιτυχημένες στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, των αερομεταφορών και της πετροχημικής βιομηχανίας και κατάφερε να αυξήσει κατά 4% το εθνικό προϊόν της Βενεζουέλας, μεγάλο μέρος του οποίου αποδίδεται πλέον σε τομείς εκτός των ορυκτών πόρων.

3. Κοινωνική πολιτική

Η κυβέρνηση Chavez εφάρμοσε μια αξιομνημόνευτη κοινωνική πολιτική σε πολλούς τομείς. Η Βενεζουέλα έχει σημειώσει τους χαμηλότερους δείκτες κοινωνικής ανισότητας τα τελευταία 12 έτη. Οι δείκτες ακραίας φτώχειας, μαζί με τη φτώχεια γενικότερα, έχουν μειωθεί ραγδαία, ενώ ο συντελεστής Gini (ο οποίος αποτελεί μέτρο της οικονομικής ανισότητας στην κατανομή του εισοδήματος) είναι ο χαμηλότερος στην ιστορία της Βενεζουέλας.

Επίσης ο δείκτης ανθρώπινης ανάπτυξης (IDH) έχει αυξηθεί. Ένα πρόγραμμα κατά του αναλφαβητισμού ανάγκασε τους διεθνείς οργανισμούς να ανακηρύξουν τη Βενεζουέλα χώρα ελεύθερη από αναλφαβητισμό. Οι εγγραφές φοιτητών στην τριτοβάθμια εκπαίδευση έχουν αυξηθεί κατά 170% ενώ η Βενεζουέλα καταλαμβάνει τη δεύτερη θέση στη Λατινική Αμερική στο ποσοστό αποφοίτησης από το πανεπιστήμιο.

Η κυβέρνηση Chavez διέθεσε το 7.8% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος της στον τομέα της υγείας εφαρμόζοντας μεταξύ άλλων κι ένα πρόγραμμα δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για τους φτωχούς, το οποίο μέχρι τώρα έχει σώσει 310.000 ζωές και έχει μειώσει την παιδική θνησιμότητα κατά 36%.

Η ανεργία μειώθηκε, από το 16.5% που βρισκόταν επίσημα το 1998, στο 6.5% σήμερα ενώ ο κατώτατος μισθός σήμερα στη Βενεζουέλα είναι από τους υψηλότερους στη Λατινική Αμερική. Επιπλέον οι εργαζόμενοι λαμβάνουν τρόφιμα ως επιπλέον αμοιβή και οι συντάξεις τους έφτασαν στο ύψος του βασικού μισθού.

Επίσης με το πρόγραμμα επισιτισμού που εφαρμόζεται, οι φτωχοί λαμβάνουν φαγητό σε χαμηλότερες τιμές από αυτές τις αγοράς. Το αποτέλεσμα ήταν η μείωση του ποσοστού του πληθυσμού που πάσχει από ασιτία, από 5.3% σε 2.9% την τελευταία δεκαετία.

Πρέπει να αντιληφθούμε ότι δε συγκρίνουμε τη Βενεζουέλα του Chavez με τα πλούσια κράτη της Ευρώπης, τις ΗΠΑ ή τον Καναδά, αλλά με τις άλλες χώρες-προτεκτοράτα τις καπιταλιστικής Λατινικής Αμερικής, στις οποίες η εξαθλίωση και η ταξική εκμετάλλευση του λαού από τις πολυεθνικές των Σιωνιστών και τους ντόπιους ολιγάρχες είναι αηδιαστική. Σε αυτό το πλαίσιο ο Chavez έδειξε ένα νέο εθνικοεπαναστατικό και σοσιαλιστικό δρόμο.

Ο Hugo Chavez ήταν ηγέτης για το λαό του, εθνικοεπαναστάτης και σοσιαλιστής, δολοφονημένος από τις ΗΠΑ και γι αυτό του αξίζει ο σεβασμός από κάθε ελεύθερο άνθρωπο.

Hasta Siempre, Comandante!

Σπάρτακος

hugo_chavez_mural_2013_01_04

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s