Δρέσδη 13 Φεβρουαρίου 1945: Το ατιμώρητο ολοκαύτωμα του Γερμανικού λαού!

Πενθεσίλεια

“Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη πάρει την τελική ευθεία προς το μεγάλο του φινάλε· η Γερμανία είναι σχεδόν έτοιμη να συνθηκολογήσει καθώς τα τελευταία οχυρά πέφτουν ένα προς ένα, οι Ρώσοι προελαύνουν από την Ανατολή, οδηγώντας τους Γερμανούς σε συνεχείς τακτικές υποχωρήσεις, οι Σύμμαχοι πιέζουν από Νότο και Δύση, με τις ΗΠΑ και τη Μ.Βρετανία να έχουν δείξει τις πραγματικές προθέσεις τους, όχι απλά να τελειώσουν τον Πόλεμο, αλλά να τον νικήσουν και να κυνηγήσουν τον Εθνικοσοσιαλισμό μέχρι θανάτου.

Γιατί, όμως, είναι, τόσο σημαντική αυτή η ημερομηνία, και γιατί, από όλους τους βομβαρδισμούς, αυτός της Δρέσδης εξακολουθεί να διχάζει τους ιστορικούς, να προκαλεί οδύνη σε όσους επιζήσαντες της εποχής που ανακαλούν στη μνήμη τους τα γεγονότα και να προκαλεί έχθρα και απέχθεια σε κάθε ηθικό ον;

Η “προϊστορία”.

conference_casablanca

Κατά την Διάσκεψη της Καζαμπλάνκα, η οποία έλαβε χώρα στο τότε Γαλλικό Μαρόκο μεταξύ των 14-24 Ιανουαρίου 1943, οι ηγέτες των Συμμάχων πήραν την απόφαση ότι ήταν αναγκαίο ένα μεγάλο χτύπημα σε μια πόλη αμάχων του Άξονα, μετά από οδηγία του βρετανικού και του αμερικανικού στρατιωτικού επιτελείου, ο οποία θα έφερε την κωδική ονομασία, Operation Thunderclap (Επιχείρηση Αστραπόβροντο). Τον Μάρτιο του 1944, τελικά, η απόφαση οριστικοποιήθηκε. Η RAF (Royal Air Force), η αεροπορία των Βρετανικών Ενόπλων Δυνάμεων, παρέδωσε μια αναφορά στον Winston Churchill, πρωθυπουργό της Βρετανίας, όπου προτείνονταν διάφορες μεγαλουπόλεις της Γερμανίας ως υποψήφιοι στόχοι, μεταξύ αυτών και η Δρέσδη. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός πήρε την απόφαση ότι η Δρέσδη ήταν ο καλύτερος στόχος, ώστε η επιχείρηση να στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.

Ο Churchill επιδίωξε η επίθεση να συμβεί κατά τη Διάσκεψη της Γιάλτας (04-11 Ιανουαρίου 1945), ώστε να παρουσιαστεί με επιπλέον κύρος και γόητρο απέναντι στους συμμάχους του, αλλά λόγω της σφοδρής κακοκαιρίας η επίθεση αναβαλλόταν συνεχώς.

Η αφορμή.

Dresden._Zwinger_&_Sophienkirche._-_Detroit_Publishing_Co

Οι Σύμμαχοι επικαλέστηκαν ότι η Δρέσδη αποτελούσε στρατιωτικό και βιομηχανικό στόχο, εφόσον ήταν σιδηροδρομικό και επικοινωνιακό κέντρο, στο οποίο λειτουργούσαν 110 εργοστάσια με 50.000 εργαζόμενους στη Γερμανική πολεμική προσπάθεια και ήθελαν να ανακόψουν την παραγωγή εξοπλισμού του Γερμανικού στρατού. Επίσης, η Δρέσδη αποτελούσε ένα στολίδι για τη Γερμανία και ολόκληρη την Ευρώπη, καθότι η πόλη, από την ίδρυσή της, αποτέλεσε ένα σημείο αναφοράς κατά την εποχή του Μπαρόκ και της Αναγέννησης, αποκαλούνταν η “Βενετία του Έλβα” και «πόλη-μνημείο» λόγω του αυστηρού μουσειακού της χαρακτήρα. Ήταν γεμάτη αρχιτεκτονικά αριστουργήματα, φιλοξενούσε πολλές βιβλιοθήκες, θέατρα, μουσεία, πάρκα.

Επίσης, με τους Ρώσους να έχουν φτάσει 100 χιλιόμετρα έξω από το Βερολίνο, η Γερμανική Ηγεσία σκεφτόταν σοβαρά να μεταφέρει την πρωτεύουσα του Ράιχ στη Δρέσδη, ώστε να προστατεύσει τα Αρχηγεία και τα Επιτελεία της. Ο Stalin, μετά από την χρήση όλων του των εφεδρειών, και αφού χρησιμοποίησε ακόμη και γυναικόπαιδα ή ηλικιωμένους ως ανθρώπινο δυναμικό στο Μέτωπο, σε συνδυασμό και με την σθεναρή αντίσταση που συνάντησε στο Ανατολικό Μέτωπο εξίσου από τις μάχιμες δυνάμεις του Άξονα όσο και από τους πολίτες που στάθηκαν στο πλευρό των Γερμανών, καθώς και από τους εθελοντές Εθνικοσοσιαλιστές που μετέβησαν στη Γερμανία για να βοηθήσουν τον τελειωτικό αγώνα ενάντια στους Συμμάχους, ζητούσε επίμονα την εν λόγω επίθεση για να διευκολυνθεί η προέλαση των Ρώσων. Επιπλέον, η σθεναρή αντίσταση των Γερμανών κόστιζε αρκετά και στους υπόλοιπους Συμμάχους εξίσου σε όπλα, εξοπλισμό και υλικό, όσο και σε ανθρώπινο δυναμικό.

Επιπροσθέτως, στην αρχή του πολέμου, η άμυνα της Γερμανίας από αέρος ήταν παραπάνω από αποτελεσματική. Τον τελευταίο χρόνο του Πολέμου, όμως, η Luftwaffe είχε χάσει πλέον και τη δύναμη και την αποτελεσματικότητά της, εφόσον η περιορισμένη πρόσβαση σε καύσιμα είχε “καθηλώσει” μεγάλο μέρος της δύναμής της στο έδαφος, και οι μάχιμες μονάδες της στηρίζονταν στην πίστη και την ακεραιότητα των διοικητών της Υπηρεσίας, καθώς, όπως αναφέρει ο David Irving στο βιβλίο του “Ο Πόλεμος του Χίτλερ,” ο Hermann Göring έλλειπε συχνά για ψώνια στο Μιλάνο, αφήνοντας την Luftwaffe ακέφαλη. Εκμεταλλευόμενοι την, εκ των πραγμάτων, υπολειτουργία της άμυνας της Γερμανίας από αέρος, οι Σύμμαχοι βρήκαν όλους τους απαραίτητους εναέριους χώρους που χρειάζονταν για να δράσουν ανενόχλητοι.

Η επίθεση.

vi2612

Η πρώτη επίθεση, που ήταν και η πιο σφοδρή, συνέβη στις 13 Φεβρουαρίου σε δύο κύματα αεροπορικών επιθέσεων, με διαφορά τριών ωρών. Η πρώτη ομάδα αεροσκαφών τύπου Lancaster έριξε αλεξίπτωτα με φωτοβολίδες μαγνησίου για να φωτιστεί η περιοχή για τα βομβαρδιστικά. Έπειτα, πέρασε μία ομάδα de Haviland Mosquito τα οποία έριξαν ειδικά βλήματα που εξέπεμπαν κόκκινο φως, επιδεικνύοντας τους στόχους στα βομβαρδιστικά. Η πρώτη επίθεση βομβαρδιστικών έγινε από μία ομάδα Lancaster τα οποία έριξαν 875 τόνους εκρηκτικά σε συνδυασμό με εμπρηστικές βόμβες.

Στις 21:51 ήχησαν οι σειρήνες κινδύνου σε ολόκληρη την πόλη, προκαλώντας τους πολίτες να αναζητήσουν καταφύγιο. Στις 22:11 συνέβη το δεύτερο κύμα βομβαρδισμού που διήρκεσε δύο λεπτά, εξαπλώθηκε σε περιοχή τριών τετραγωνικών χιλιομέτρων, με επίκεντρο το στάδιο Ostragehege. Η πόλη, ως κέντρο πολιτισμού, δεν θεωρούνταν ποτέ ότι θα αποτελούσε στρατιωτικό στόχο, με αποτέλεσμα τα ελάχιστα καταφύγια να μην μπορούν να φιλοξενήσουν τους πολίτες, το μεγαλύτερο εκ των οποίων ήταν χωρητικότητας 6.000 ατόμων. Οι περισσότεροι πολίτες, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στα υπόγεια των κατοικιών τους ή να βγουν στο δρόμο σε απεγνωσμένη προσπάθεια να ξεφύγουν, όπου και βρήκαν φρικτό θάνατο είτε από τις φλόγες, είτε από τα Αμερικανικά καταδιωκτικά Mustang.

Η επιλογή των υλικών ήταν προσεκτικά μετρημένη και μελετημένη ώστε να μην αφήσει πίσω της τίποτα άλλο παρά συντρίμμια και καταστροφή. Το 75% των βομβών ήταν εμπρηστικές και φωσφόρου, ενώ μόλις το υπολειπόμενο 25% ήταν εκρηκτικές (3.500 εμπρηστικές βόμβες και νάρκες αέρος υψηλής περιεκτικότητας). Αποτέλεσμα; Οι βραδυφλεγείς βόμβες φωσφόρου προκάλεσαν θερμοκρασίες 800 με 1000 βαθμών κελσίου, που έδωσαν τη θέση τους σε ένα τσουνάμι φωτιάς, φωτιά η οποία ήταν ορατή από απόσταση 100 χιλιομέτρων από εδάφους και οκταπλάσια απόσταση από αέρος.

Στη 01:21, της 14ης Φεβρουαρίου πλέον, συνέβη η δεύτερη βομβαρδιστική επίθεση. Η περιοχή στόχων επεκτάθηκε, με αποτέλεσμα να ριφθούν 1.800 επιπλέον τόνοι βομβών από τα 805 βομβαρδιστικά αεροπλάνα που την διεξήγαγαν. Η φωτιά επεκτάθηκε σε άλλα 4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, καταστρέφοντας 12.000 κατοικίες επιπλέον. Για το πρωινό της ίδιας ημέρας, η προγραμματισμένη επίθεση θα διεξαγόταν υπό προϋποθέσεις. Εάν η συννεφιά πάνω από τη Δρέσδη ήταν πυκνή, ο στόχος της επίθεσης θα ήταν το Chemnitz. Εάν η συννεφιά ήταν πυκνή πάνω και από τις δύο πόλεις, η επίθεση θα συνέβαινε στη Δρέσδη με τη χρήση ραντάρ τύπου H2X. Εν τέλει, πέντε ομάδες αποτελούμενες από 316 αεροσκάφη B-17 Flying Fortress έριξαν 771 τόνους βομβών στη Δρέσδη λίγο μετά τις 12 το μεσημέρι σε διάστημα περίπου 10 λεπτών. Χρησιμοποιήθηκαν ραντάρ H2X τα οποία ήταν μη-ακριβή, με αποτέλεσμα τον διασκορπισμό των βομβών. Τουλάχιστον αυτό ισχυρίστηκαν οι Αμερικανικές αρχές και η RAF αργότερα στις επίσημες αναφορές τους.

Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε και το μεσημέρι της 15ης Φεβρουαρίου, με τη διαφορά ότι οι στόχοι των βομβών δεν ήταν το κέντρο της πόλης και οι κάτοικοί της, αλλά τα προάστια και οι κοντινές περιοχές. Μεταξύ αυτών και το Chemnitz, 48 χιλιόμετρα από τη Δρέσδη, όπου υπήρχε ο καταυλισμός των προσφύγων που είχαν καταφύγει εκεί, το οποίο δέχτηκε σφοδρή επίθεση από τα βομβαρδιστικά αεροσκάφη της RAF.

Ο απολογισμός.

im9Stalengrades

Μετά το τέλος της επίθεσης, το αποτέλεσμα ήταν φρικτό. Χρησιμοποιήθηκαν πάνω από 4 χιλιάδες τόνοι εκρηκτικών υλών μέσα σε μόλις δύο ημέρες, από 1.400 Αμερικανικά και Βρετανικά βομβαρδιστικά αεροπλάνα. Σύμφωνα, πάλι, με άλλη πηγή, με βάση Αμερικανικές πηγές, χρησιμοποιήθηκαν 2.659,3 τόνοι από τις Βρετανικές “ αποθήκες” και 4.441,2 από τις Αμερικανικές. 80.000 κατοικίες (που σε ποσοστιαίες μονάδες αποτελούσαν το 85% των κτηρίων) είχαν καταστραφεί ολοσχερώς, ενώ άλλες 30.000 είχαν κριθεί μη-κατοικήσιμες. Ο αριθμός των νεκρών κυμαίνεται στους 25-35.000, παρόλο που η Γερμανική Κυβέρνηση σε ανακοίνωσή της έκανε λόγο για 200.000 νεκρούς για προπαγανδιστικούς λόγους.

Τα ανθρώπινα θύματα που είχαν βρεθεί μέχρι τις 22 Μαρτίου 1945, όπως αναφέρει η ημερήσια γερμανική αναφορά Tagesbefeh υπ’ αριθμόν 47, έφταναν τα 20.204, συμπεριλαμβανομένων και 6.865 πτωμάτων που αποτεφρώθηκαν στην κεντρική πλατεία Altmark, προς αποφυγή επιδημίας. Τα περισσότερα θύματα είχαν απανθρακωθεί ή είχαν σκοτωθεί από ασφυξία, λόγω του μονοξειδίου του άνθρακα και των υψηλών θερμοκρασιών που προκάλεσαν οι βόμβες και η φωτιά. Η αναφορά της 3ης Απριλίου γράφει πως τα πτώματα είχαν φθάσει τα 22.096.

dresden_bunker

Κατά την ανοικοδόμηση της Δρέσδης από το τέλος του Πολέμου μέχρι και το 1966 είχαν βρεθεί άλλα 1.858 πτώματα. Ο αναθεωρητής ιστορικός David Irving υπολογίζει τους νεκρούς συνολικά στους 135.000 υπολογίζοντας και όσους πέθαναν τις επόμενες ημέρες, και όσους βρέθηκαν αργότερα και δεν είχαν καταμετρηθεί στις αρχικές επίσημες αναφορές των Κρατών. Στο βιβλίο του “Ο Πόλεμος του Χίτλερ” αναφέρει χαρακτηριστικά: “Για πρώτη φορά στην ιστορία μία αεροπορική επιδρομή προκάλεσε τέτοιες καταστροφές σ’ έναν στόχο, ώστε δεν υπήρχαν αρκετοί επιζώντες για να θάψουν τους νεκρούς!” Για κάθε κάτοικο, συμπεριλαμβανομένων και των νεκρών, αναλογούσαν 56 κυβικά μέτρα ερειπίων, δηλαδή το φορτίο 11 φορτηγών. Άλλοι 100.000 πολίτες εγκατέλειψαν την πόλη και την ευρύτερη περιοχή κατά τις επόμενες ημέρες. Από τα 19 νοσοκομεία της πόλεως, τα 3 καταστράφηκαν ολοσχερώς, ενώ τα υπόλοιπα 16 είχαν υποστεί σοβαρές ζημιές. Καταστράφηκε ολοσχερώς το 90% του ιστορικού κέντρου της πόλης, ενώ υπέστησαν πάρα πολύ σοβαρές ζημιές κτίρια-ορόσημα της πόλης, όπως η περίφημη όπερα Semperoper, το παλάτι Zwinger και άλλα. Στις 15 Φεβρουαρίου, μετά το τέλος των βομβαρδισμών, κατέρρευσε και το μεγάλο σύμβολο της πόλης, ο περίφημος Καθεδρικός Ναός της Παναγίας, Frauenkirche. Συνολικά, καταστράφηκαν πάνω από 6.480.000 τετραγωνικά μέτρα.

Όσον αφορά τους “στρατηγικούς στόχους και το σιδηροδρομικό κέντρο” που επικαλέστηκαν οι Σύμμαχοι: Η RAF, στην επίσημη αναφορά της έγραψε ότι καταστράφηκε το 25% των βιομηχανικών κτιρίων, 56% των μη-βιομηχανικών, χωρίς να υπολογίζει τις κατοικίες σε αυτά. Αντίθετα, το μόνο εργοστάσιο που επλήγησαν ήταν ένα εργοστάσιο οπτικών, χωρίς να χτυπηθεί κάποιος από τους στρατιώτες του. Ένα γκαράζ τρένων υπέστη λίγες ζημιές (από τα τρία γκαράζ που βρίσκονταν στη Δρέσδη), 400 βαγόνια βρίσκονταν ανέπαφα στα υπόστεγα, ενώ άλλα 24 τρένα βρίσκονταν στις γραμμές έτοιμα προς αποχώρηση.

Η επίρριψη ευθυνών.

1321129444_drezden-1

Ο πραγματικός υπαίτιος της επίθεσης στη Δρέσδη είναι ο Winston Churchill, τον οποίο ο David Irving περιγράφει ως “μέθυσο και κομπλεξικό εγκληματία πολέμου, καθώς αυτός ήταν εκείνος ο οποίος είχε τον τελευταίο λόγο στην επιλογή της Δρέσδης ως στόχο του βομβαρδισμού. Παρόλα αυτά, αργότερα προτίμησε να αποστασιοποιηθεί από το ζήτημα, γράφοντας στα απομνημονεύματά του: “Τον επόμενο μήνα, κατευθύναμε μία σημαντική επίθεση κατά της Δρέσδης, κέντρο επικοινωνιών του Ανατολικού Μετώπου” σαν να επρόκειτο για μια άσκηση ρουτίνας της RAF, και όχι για πραγματικό ολοκαύτωμα!

Η Βρετανική κυβέρνηση προσπάθησε να ρίξει το βάρος της αποκλειστικής ευθύνης στον sir Arthur Harris, τον διοικητή των βομβαρδιστικών της RAF και πασίγνωστο θιασώτη των βομβαρδισμών που κυκλοφορούσε και με το ψευδώνυμο “Bombing Harris” (δηλαδή, βομβιστής). Βεβαίως, αυτό δεν πείθει κανέναν, εφόσον ένας διοικητής, όχι μόνο δεν θα μπορούσε να διατάξει όλη τη δύναμη της μονάδας του σε έμψυχο και άψυχο υλικό να πετάξει ως τη Δρέσδη και να λείπει για δύο ολόκληρες ημέρες, αλλά ο λόγος του δεν είχε καμιά ισχύ στις Αμερικανικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες είχαν εξίσου μεγάλο ρόλο στην τραγωδία.

Η (παγκόσμια) αντίδραση.

f01

Στο πλευρό της Γερμανικής Κυβέρνησης όσον αφορά το συγκεκριμένο συμβάν στάθηκαν αρκετές επιφανείς προσωπικότητες της τότε επικαιρότητας, εξίσου από τον κόσμο της πολιτικής και της ενημέρωσης, όσο και λόγιοι και καλλιτέχνες. Ενδεικτικό παράδειγμα ήταν ο Γερμανός νομπελίστας συγγραφέας Gunter Grass. Έκτοτε, κι άλλοι έχουν τολμήσει να μιλήσουν ανοιχτά για το εν λόγω ζήτημα, όπως οι Βρετανοί Simon Jenkins, διευθυντής των London Times, και Christopher Hitzens, δημοσιογράφος και συγγραφέας, όπως και άλλοι που έχουν φροντίσει να κάνουν έρευνες για να δουν τι πραγματικά είχε συμβεί, και έχουν χαρακτηρίσει το γεγονός ως “έγκλημα πολέμου”. Η φράση “έγκλημα πολέμου” συνελήφθη ως έννοια και χρησιμοποιήθηκε νομικά κατά τη Δίκη της Νυρεμβέργης, μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για να χαρακτηρίσει και να καταδικάσει σε απάνθρωπες συνθήκες φυλάκισης και σε θάνατο, όχι μόνο τα στελέχη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος που ήταν υπεύθυνοι για τα όποια εγκλήματα και τους στενούς συνεργάτες τους, αλλά ακόμα και τους αξιωματικούς του στρατού, ανεξάρτητα από τις ιδεολογικές τους καταβολές, μόνο και μόνο επειδή ακολουθούσαν εντολές ως όφειλαν.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι προφανώς και ο βομβαρδισμός της Δρέσδης αποτελεί ένα ακραιφνές “έγκλημα πολέμου,” την επιτομή της φράσης, θα λέγαμε εμείς, καθώς οι στρατιωτικοί στόχοι δεν επλήγησαν, ενώ αντιθέτως, οι βόμβες μετέτρεψαν μια πόλη-στολίδι σε μια πόλη-φάντασμα. Επειδή, όμως, η ιστορία γράφεται από τους νικητές, για αυτό το έγκλημα πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να μπορεί κάποιος να μιλήσει ανοιχτά. Γι αυτό το έγκλημα δεν φυλακίστηκε ούτε εκτελέστηκε κανείς, ενώ, αντίθετα, οι δολοφόνοι μιας κληρονομιάς και οι δημιουργοί ενός ολοκαυτώματος έφεραν για δεκαετίες “τίτλους τιμής,” έζησαν μια πλούσια και ευτυχισμένη ζωή, και το όνομά τους δοξάζεται ακόμη.

Επιπλέον, κανείς δεν έθεσε θέμα πολεμικών αποζημιώσεων στους Δυτικούς μεταπολεμικούς συμμάχους των Γερμανών. Αντίθετα, πολλοί ήταν -και είναι- αυτοί που είπαν ότι “καλά το έπαθαν οι Γερμανοί, αφού αυτοί είχαν βομβαρδίσει πρώτοι το Λονδίνο.” Με μια θεμελιώδη διαφορά: οι Γερμανοί πράγματι βομβάρδισαν τις βιομηχανικές περιοχές, σε ακτίνα 2 τετραγωνικών χιλιομέτρων, με απλά βομβαρδιστικά. Δεν έκαψαν μια ολόκληρη πόλη γεμάτη πολιτιστική κληρονομιά μαζί με τους πολίτες της, ούτε μελέτησαν τα υλικά για να δημιουργήσουν τις φλόγες της Κολάσεως επί Γης.

Η επόμενη μέρα.

Neonazi-Demo in Dresden

Η ανοικοδόμηση της Δρέσδης ξεκίνησε την επόμενη κιόλας μέρα, με μεγάλη φροντίδα από το καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας, καθιστώντας την μεγάλο βιομηχανικό και ερευνητικό κέντρο. Αυτή τη στιγμή, η πόλη γνωρίζει μία πρωτοφανή περίοδο αναγέννησης, αφού ανακτίζεται όπως ήταν προπολεμικά και με τα έργα να συνεχίζονται με γοργούς ρυθμούς. Εξίσου η Κυβέρνηση, αλλά και οι πολίτες της έχουν θέσει ως στόχο να καταβάλουν τις μεγαλύτερες δυνατές προσπάθειες, ώστε η πόλη να ξαναβρεί τον παλιό της χαρακτήρα. Το 2004, η ΟΥΝΕΣΚΟ κήρυξε την Δρέσδη και το τμήμα της κοιλάδας του ποταμού Έλβα ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Παρόλα αυτά, η πιο μεγάλη στιγμή για την ιστορία της ήταν το 2005, όταν ολοκληρώθηκε η ανοικοδόμηση του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας, Frauenkirche, στα 779α γενέθλια της πόλης.

Στις 13 Φεβρουαρίου, στις 21:51 οι καμπάνες της Frauenkirche χτυπούν πένθιμα και χιλιάδες κόσμου βγαίνουν στους δρόμους με αναμμένα κεριά στην καθιερωμένη πλέον ετήσια “Πορεία Πένθους.” Πέρυσι, η παρουσία των Συναγωνιστών ήταν παραπάνω από βροντερή, αφού 4.000 Εθνικιστές έδωσαν το “Παρών” στην πορεία, με τις δυνάμεις της Αστυνομίας να μην μπορούν να τους ελέγξουν και τα όργανα της αριστερής αντίδρασης να φοβούνται και τη σκιά τους.”

soltani20130214133020610

Με αφορμή την “μαύρη” επέτειο του βομβαρδισμού της Δρέσδης, αναδημοσιεύουμε το παραπάνω άρθρο το οποίο είχε δημοσιευθεί σε μη ενεργό πλέον ιστολόγιο. Στις μέρες μας επαναλαμβάνεται ένα ανάλογο ολοκαύτωμα του Ρωσικού λαού στην Νέα Ρωσία με εμπρηστικές βόμβες τις οποίες ρίχνει ασταμάτητα η ακροδεξιά χούντα του Κιέβου κατ’ εντολή των ΗΠΑ και της Ε.Ε στην οποία πλέον κυρίαρχο ρόλο έχει και η σημερινή τοκογλυφική, “δημοκρατική” Γερμανία.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s