Jose Antonio Primo de Rivera: Presente!

Μιας και ήδη δημοσιεύσαμε κείμενό του και σκοπεύουμε να συνεχίσουμε με άλλα έργα δικά του και του κόμματός του, κρίνουμε αναγκαίο να κάνουμε μια αναδρομή στη ζωή, το έργο και τον ηρωικό θάνατο του Jose Antonio Primo de Rivera και την Ισπανική Φάλαγγα.

Ο Jose Antonio Primo de Rivera γεννήθηκε το 1903, ως ο μεγαλύτερος γιος του σημαντικότατου στρατηγού Miguel Primo de Rivera, ο οποίος εξέτισε και ως δικτάτορας της Ισπανίας για 7 χρόνια. Ο Miguel Primo de Rivera διέπρεψε ως στρατιωτικός διοικητής από το 1870 κιόλας, όταν υπερασπίστηκε με ανδρεία τις ισπανικές αποικίες στην Κούβα, τις Φιλιππίνες και το Μαρόκο. Από το 1971 διετέλεσε φρούραρχος σε μεγάλες πόλεις της Ισπανίας, με αποκορύφωμα την περίοδο της θητείας του στην Καταλονία όταν κατάφερε να καταπνίξει τις συνεχείς συγκρούσεις μεταξύ των αστυνομικών δυνάμεων και των εξεγερθέντων ομάδων, σκηνές που θύμιζαν εμφύλιο πόλεμο, και να επαναφέρει την σύνεση, τη λογική και την ψυχραιμία.

Το 1923 ηγήθηκε στρατιωτικού κινήματος και με τη βοήθεια του Βασιλέα Αλφόνσο Η’ πήρε την εξουσία καταλύοντας την Α’ Ισπανική Δημοκρατία και δημιουργώντας δικτατορική κυβέρνηση μέχρι το 1930. Η επταετία του Primo de Rivera κέρδισε ευρεία λαϊκή στήριξη λόγω του κοινωνικού της έργου (πχ την μετουσίωση της Νότιας Ισπανίας σε ένα αχανές περιβόλι από μια άγονη περιοχή), της εθνικής συνοχής (ακόμη και οι σοσιαλιστές και οι αναρχικοί επέδειξαν ανοχή απέναντι στην κυβέρνηση μη δημιουργώντας ιδιαίτερα προβλήματα), και της επιτυχίας του να μην εμπλακεί η Ισπανία στον Μεγάλο Πόλεμο (ήτοι τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο) καθιστώντας έτσι την επταετία του Miguel Primo de Rivera μια ευσταθή περίοδο για την Ισπανία.

Η κατάλυση του πολιτεύματος ήρθε το 1930, όταν αμέσως μετά το Κραχ του 1929 επέβαλε βαριά φορολογία στους πλούσιους, με αποτέλεσμα ο Αλφόνσος Η’ να τον εξορίσει και να προκηρύξει εκλογές, οι οποίες οδήγησαν στην εγκαθίδρυση της Β’ Ισπανικής Δημοκρατίας που ως αδύναμο πολίτευμα σχημάτισε αδύναμες κυβερνήσεις κεντροδεξιών και κεντροαριστερών των οποίων απόρροια ήταν ο Ισπανικός Εμφύλιος του 1936, περίοδο κατά την οποία πολλοί νοστάλγησαν την σταθερή και ασφαλή επταετία του Primo de Rivera, ο οποίος είχε ήδη πεθάνει από το 1930 στην εξορία του στο Παρίσι.

Βαδίζοντας στα πατριωτικά χνάρια του πατέρα του ο, ακόμη πιο δημοφιλής, Jose Antonio, αφού αποφοίτησε από τη Νομική σχολή, παρέμεινε στην Ισπανία αποφασισμένος να συνεχίσει το έργο του πατέρα του και να το αναβαθμίσει. Το 1933 ίδρυσε το πολιτικό κόμμα “Ισπανική Φάλαγγα” το οποίο αρχικά είχε μικρή απήχηση. Παρόλα αυτά, ο Jose Antonio ως πολύ αγαπητή προσωπικότητα στους Ισπανούς (τόσο ώστε να τον αποκαλούν με το μικρό του όνομα) κατάφερε να εκλεγεί βουλευτής του Cadix. Το 1934 στην Φάλαγγα εισχώρησε η Ένωση της Εθνικοσυνδικαλιστικής Επίθεσης (Juntas de Ofensiva Nacional Sindicalista) των Ισπανών Φασιστών Ramiro Lentesma Ramos και Onesimo Redondo Ortega. Αργότερα την ίδια χρονιά η Φάλαγγα δέχτηκε δολοφονικές επιθέσεις, παρόλο που ο Jose Antonio ήταν αγαπητό πρόσωπο ακόμη και στους εχθρούς του. Η Φάλαγγα άργησε να απαντήσει στις επιθέσεις, αλλά η απάντηση ήρθε βροντερή!

Η αριστερά συνέχισε το δολοφονικό της έργο με την ένοπλη εξέγερση που εξαπέλυσε εναντίον της δεξιάς κυβέρνησης τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, η οποία ακολουθήθηκε από την νίκη του Λαϊκού Μετώπου στις εκλογές του 1936. Η δύναμη της Φάλαγγας μέχρι τότε ανερχόταν σε 10.000 εγγεγραμμένα μέλη και 15.000 συμπαθούντες, και επιπλέον ισχυρή απήχηση είχε σε χιλιάδες φοιτητές οι οποίοι δεν είχαν δικαίωμα εγγραφής σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Μετά την πολιτική νίκη του Λαϊκού Μετώπου και τη μετέπειτα πολιτική του, η δύναμη της Φάλαγγας εκτοξεύθηκε σε σύντομο χρονικό διάστημα στα 40.000 εγγεγραμμένα μέλη, με τη συντριπτική πλειοψηφία των μελών του κόμματος να είναι νέοι, κάτω των 21 ετών. Ο Jose Antonio υποστήριζε ανοιχτά την ανάγκη στρατιωτικού κινήματος εναντίον της αριστερής κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου, με αποτέλεσμα στις 14 Μαρτίου του 1936 η Φάλαγγα να κηρυχθεί εκτός νόμου και στις 6 Ιουλίου ο Jose Antonio να συλληφθεί από τις κυβερνητικές δυνάμεις με την κατηγορία της παράνομης οπλοκατοχής και να φυλακισθεί στο Φρούριο του Αλικάντε με μικρή ποινή. Λίγες μέρες αργότερα και ενώ ο Jose Antonio εξέτιε την ποινή του, ήρθε το ξέσπασμα του Εμφυλίου Πολέμου, γεγονός που οδήγησε την κυβέρνηση να πάρει πολύ αυστηρότερα μέτρα κράτησης και την απόφαση ότι ο Jose Antonio Primo de Rivera έπρεπε να εκτελεστεί για λόγους εκδίκησης.

Στις 17 Νοεμβρίου πέρασε από λαϊκό δικαστήριο αποτελούμενο από κομμουνιστές και αναρχικούς και καταδικάστηκε εις θάνατον με την κατηγορία ότι “βοήθησε στην προετοιμασία της στρατιωτικής εξέγερσης του Franko εναντίον της Δημοκρατίας.” Στις 20 Νοεμβρίου, σε ηλικία 33 ετών, οδηγήθηκε μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα όπου φώναξε ανδρείος και περήφανος “Θα μας επιβραβεύσει ο Θεός. Ζήτω η Ισπανία!”

Η μνήμη του τιμήθηκε και εξακολουθεί και τιμάται όχι μόνο από εθνικιστές και Φασίστες, αλλά από όλο τον Ισπανικό λαό, που ονόμασε δρόμους και πλατείες με το όνομά του. Από τους Φαλαγγίτες συντρόφους του και την κυβέρνηση της δικτατορίας του Franko (που εγκαθιδρύθηκε μετά τον Εμφύλιο) επανήλθε η τιμή στο πρόσωπο του Jose Antonio και ο θάνατός του παρουσιάστηκε ως ήταν: μια άνανδρη δολοφονία με σκοπό να πέσει το ηθικό των πατριωτών, των Εθνικιστών και των Φασιστών που παρέμειναν στο πλευρό του κόμματος της Φάλαγγας και του Jose Antonio Primo de Rivera. Ως ύστατη ένδειξη τιμής στον Jose Antonio, η κυβέρνηση του Franko έθεσε εκτός νόμου όλα τα κόμματα εκτός από την Φάλαγγα, αφήνοντάς την, την μοναδική νόμιμη πολιτική οργάνωση.

Falange

Μιας και βρισκόμαστε σε προεκλογική περίοδο, ας διαβάσουμε ένα απόσπασμα των λόγων του, που αφορά διαχρονικά τις εκλογές ως πολιτική διαδικασία:

“Πιστεύω πως η σημαία έχει υψωθεί. Τώρα σπεύδουμε να την υπερασπιστούμε χαρούμενα, ποιητικά. Υπάρχουν μερικοί που μπροστά στην ξεκινημένη επανάσταση πιστεύουν ότι για να μαζευτούν οι εθελοντές χρειάζονται να προσφερθούν οι πιο ανώδυνες λύσεις, πιστεύουν ότι η προπαγάνδα πρέπει να αποκρύπτει όλα όσα μπορούν να προκαλέσουν συγκινήσεις ή να φανερώνουν μια στάση ενεργητική και εξτρεμιστική. Τι αυταπάτη! Οι λαοί δεν σπρώχνονται μπροστά παρά μόνον από τους ποιητές. Αλίμονο σ’ εκείνον, που μπροστά στην ποίηση που καταστρέφει, δεν ξέρει να αντιπαρατάξει την ποίηση που υπόσχεται.

Υψώνουμε αυτόν τον διάπυρο στεναγμό της Ισπανίας σε ένα ποιητικό κίνημα. Θα θυσιαστούμε, θα υποστούμε θυσίες και ο θρίαμβος θα είναι δικός μας, ένας θρίαμβος όμως στον οποίο δεν πρόκειται να φθάσουμε με τις επόμενες εκλογές. Σε αυτές τις εκλογές, ψηφίστε αυτόν που σας φαίνεται λιγότερο κακός, γιατί δεν θα γεννηθεί από αυτές η καινούργια Ισπανία, ούτε είναι αυτές ο προορισμός μας.

Μοιάζουν σαν τη θολή ατμόσφαιρα μιας ταβέρνας στο τέλος μιας νύχτας οργίων. Δεν βρίσκεται εκεί η θέση μας. Πιστεύω ότι είμαι κι εγώ υποψήφιος, αλλά είμαι δίχως πίστη και δίχως σεβασμό. Κι αυτό σας το λέω τώρα άσχετα αν κάτι τέτοιο δεν μου αποφέρει ούτε μια ψήφο. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Εμείς δεν τσακωνόμαστε με τους άλλους για τα ανούσια υπολείμματα ενός βρώμικου συμποσίου.

Η θέση μας είναι έξω στον ελεύθερο αέρα, μέσα στην καθαρή νύκτα με το όπλο στον ώμο, ψηλά στα αστέρια. Οι άλλοι μπορούν να συνεχίσουν ανενόχλητοι τα συμπόσιά τους. Εμείς έξω, σε μια τεταμένη επιφυλακή, παρουσιάζουμε μια διάπυρη και σίγουρη νέα χαραυγή για τις εύθυμες ιδιοσυγκρασίες μας.

JOSE ANTONIO: PRESENTE!

Πενθεσίλεια.

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s