Ο ΙΔΙΩΤΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ ΩΣ ΟΡΓΑΝΟ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΝ ΤΟΚΟΓΛΥΦΩΝ

Ιστορική αναδρομή – Oι χρυσοχόοι της Μεσαιωνικής Αγγλίας

Παρά το γεγονός ότι τοκογλύφοι υπήρχαν από τους αρχαίους χρόνους, για παράδειγμα στην αρχαία Ελλάδα και Ρώμη, οι θεμελιωτές του σύγχρονου τραπεζικού συστήματος ως προς τη διανοητική του σύλληψη ήταν οι σαράφηδες που άκμασαν στη Μεσαιωνική Αγγλία. Οι Σαράφηδες (αργυραμοιβοί) ήταν συνήθως Εβραίοι στη καταγωγή και ενίοτε και στο θρήσκευμα. Δεν ήταν καθαρόαιμοι τραπεζίτες αλλά χρυσοχόοι, όμως μπορούν να θεωρηθούν ως οι πρώτοι τραπεζίτες αφού αυτοί άρχισαν να κρατάνε το χρυσό των υπολοίπων προς φύλαξη σε ασφαλισμένα δωμάτια και κρύπτες.

Το πρώτο χαρτονόμισμα στη Δυτική Ευρώπη ήταν μια απόδειξη φύλαξης χρυσού σε κάποιον χρυσοχόο φτιαγμένη από κουρέλια. Αυτά τα «χαρτονομίσματα» ήταν δημοφιλή διότι μεταφέρονταν εύκολα σε σχέση με τα χρυσά ή αργυρά νομίσματα. Με την πάροδο του χρόνου αυτές οι αποδείξεις κατοχής χρυσού άρχισαν να οπισθογραφούνται προς άλλους έτσι ώστε να διευκολύνονται οι συναλλασσόμενοι. Δηλαδή έγιναν κάτι σαν τα σημερινά γραμμάτια.

Αργότερα απλουστεύτηκε ακόμα περισσότερο η διαδικασία και οι αποδείξεις έγραφαν «απευθείας στον κομιστή» αντί για το πραγματικό όνομα του κατόχου του χρυσού κι έγιναν άμεσα μεταβιβάσιμες οπότε δεν υπήρχε ανάγκη για υπογραφή. Αυτό το γεγονός κατέστησε αδύνατη τη συσχέτιση της απόδειξης με οποιαδήποτε αναγνωρίσιμη εναπόθεση χρυσού.

index

Οι χρυσοχόοι παρατήρησαν ότι μόνο ένα μικρό ποσοστό των καταθετών ή των κομιστών εμφανιζόταν και απαιτούσε τον χρυσό κάθε φορά. Έτσι, άρχισαν να δανείζουν χρήματα από το αποθεματικό τους σε χρυσό κερδίζοντας από τους τόκους των δανείων που παρείχαν. Στη συνέχεια, οι χρυσοχόοι άρχισαν να εκδίδουν περισσότερες αποδείξεις χρυσού από όσο χρυσό είχαν στη διάθεσή τους και να δανείζουν έντοκα με αυτές τις αποδείξεις. Δηλαδή δάνειζαν χρήματα που δεν είχαν! Επρόκειτο για μια τεράστια απάτη που σφράγισε τη σύγχρονη ιστορία με πολέμους και καταστροφές, καθώς οι τραπεζίτες χρηματοδότησαν τους μεγαλύτερους πολέμους ανά τον κόσμο με τα τεράστια ποσά χρημάτων που συγκέντρωσαν αρχικά με αυτόν τον τρόπο. Έτσι γεννήθηκε ο «χωρίς αποθεματικά δανεισμός» ο οποίος χρησιμοποιείται σήμερα σε ευρεία κλίμακα από τις τράπεζες και πρακτικά σημαίνει ότι δανείζεις μεγαλύτερα ποσά από αυτά που διαθέτεις σε καταθέσεις, όπως θα εξηγήσουμε αναλυτικά παρακάτω.

Αρχικά οι χρυσοχόοι ήταν πιο μετρημένοι στην απάτη τους, αφού εξέδιδαν γραμμάτια δύο με τρεις φορές πολλαπλάσια του ποσού που κατείχαν σε χρυσό. Η απληστία τους όμως τους οδήγησε να δανείζουν έως και δέκα φορές περισσότερες αποδείξεις κατάθεσης χρυσού από όσο χρυσό είχαν αποθηκευμένο. Με αυτό τον τρόπο οι χρυσοχόοι συσσώρευαν βαθμιαία όλο και περισσότερο πλούτο τον οποίο χρησιμοποιούσαν για τη συσσώρευση ακόμα περισσότερου χρυσού. Αυτή λοιπόν η απάτη, αυτή η κατάχρηση εμπιστοσύνης, αφού έγινε δεκτή ως κλασσική πρακτική εξελίχθηκε στο σύγχρονο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Τέλος, άλλη μια πρακτική των χρυσοχόων που έχει πλέον ενσωματωθεί στο χρηματοοικονομικό σύστημα είναι αυτό που ονομάζουμε «άνοδος και πτώση της οικονομίας» ή «ο κύκλος της οικονομίας». Οι χρυσοχόοι λοιπόν ανακάλυψαν ότι μπορούσαν να βγάλουν τεράστια κέρδη καθοδηγώντας την οικονομία ανάμεσα στο άπλετο χρήμα και στην έλλειψή του. Αρχικά οι χρυσοχόοι δάνειζαν εύκολα χρήμα και διογκωνόταν η ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορούσε. Οι άνθρωποι τότε δανείζονταν για να επεκτείνουν τις επιχειρήσεις τους. Έπειτα, οι χρυσοχόοι σταματούσαν να δανείζουν, με αποτέλεσμα ένας μεγάλος αριθμός πολιτών να μην έχουν χρήματα να αποπληρώσουν τα κεφάλαια και τους τόκους, οπότε πτώχευαν και πουλούσαν πάμφθηνα τα περιουσιακά τους στοιχεία στους χρυσοχόους ή τα εκπλειστηρίαζαν έναντι πινακίου φακής.

Τοποθέτηση του προβλήματος. Οι κεντρικές τράπεζες.

Όταν αναφερόμαστε στον ιδιωτικό έλεγχο του χρήματος εννοούμε την παραχώρηση του «εκδοτικού δικαιώματος» εκ μέρους του κράτους σε μια πολυμετοχική ιδιωτική κεντρική τράπεζα, όπως είναι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), ή σε ένα σύνολο κεντρικών τραπεζών, όπως είναι οι δώδεκα Τράπεζες Αποθεματικών των ΗΠΑ (Federal Reserve System) ή η Τράπεζα της Ελλάδος παλαιότερα, όταν το εθνικό μας νόμισμα ήταν η δραχμή. Το «εκδοτικό δικαίωμα» δεν είναι τίποτα άλλο από το δικαίωμα ενός χρηματοπιστωτικού ιδρύματος να τυπώνει χρήμα. Αυτό το δικαίωμα δίνει τον απόλυτο έλεγχο της οικονομίας ενός κράτους ή ενός συνόλου κρατών με κοινό νόμισμα σε αυτόν που το κατέχει και βεβαίως έγινε αμέσως αντιληπτό από τους Σιωνιστές τραπεζίτες.

Banksters-3

Ας δούμε λίγο πως λειτουργεί το σύστημα. Μια ιδιωτική κεντρική τράπεζα έχει το δικαίωμα από τα κράτη να τυπώνει χρήμα και να το δανείζει είτε άμεσα στο κράτος μέσω της αγοράς κρατικών ομολόγων, είτε έμμεσα μέσω των άλλων ιδιωτικών τραπεζών τις οποίες δανείζει και οι οποίες με τη σειρά τους δανείζουν τους φορολογούμενους -είτε εργαζόμενους είτε επιχειρηματίες- με επιτόκια μεγαλύτερα από αυτά που δανείζονται από την κεντρική. Αυτός ο διαδοχικός δανεισμός είναι μεγάλης σημασίας, όπως θα δούμε παρακάτω.

Βλέπουμε λοιπόν ότι, αντί το κράτος να τυπώνει το ίδιο χρήμα με βάση την παραγωγικότητα και την ισχύ της οικονομίας, «παραχωρεί» αυτό το δικαίωμα σε ιδιωτικό τραπεζικό ίδρυμα και μετά δανείζεται από αυτό με επιτόκιο που καθορίζει το ίδιο το ιδιωτικό πιστωτικό ίδρυμα. Κάποιος θα μπορούσε να υποθέσει ότι αυτό το πιστωτικό ίδρυμα είναι με κάποιον τρόπο ελεγχόμενο από το κράτος. Αυτό είναι απολύτως λάθος, όπως εύκολα διαπιστώνεται από το καταστατικό της Τράπεζας της Ελλάδος, το οποίο στο άρθρο 5Α αναφέρει ρητά: «Κατά την άσκηση των αρμοδιοτήτων τους η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) και τα μέλη των οργάνων της δεν ζητούν ούτε δέχονται οδηγίες από την κυβέρνηση ή οργανισμούς. Η κυβέρνηση και οι λοιποί φορείς πολιτικής εξουσίας δεν επιδιώκουν να επηρεάζουν τα όργανα της τράπεζας κατά την άσκηση των καθηκόντων τους.» Όσο για το ποιες είναι οι αρμοδιότητες, το καταστατικό ορίζει μεταξύ άλλων ότι «Χαράσσει και ασκεί τη νομισματική πολιτική. Στην έννοια της νομισματικής πολιτικής περιλαμβάνεται και η πιστωτική πολιτική».

Επίσης για να μην αμφιβάλει κανείς για την απόλυτη ασυδοσία της ΤτΕ απέναντι στο κράτος το άρθρο 48 αναφέρει ότι: «Ούτε εν τω Κεντρικώ Καταστήματι, ούτε εν τοις Υποκαταστήμασιν αυτής, δικαιούται Αντιπρόσωπος του Δημοσίου να ερευνά τα βιβλία της Τραπέζης…» παρά μόνο στην περίπτωση που συμβαίνει κάποια παρανομία από πλευράς της ΤτΕ, οπότε και ορίζεται ο Επίτροπος του Κράτους ο οποίος δεν έχει δικαίωμα ψήφου στο Διοικητικό Συμβούλιο της τράπεζας και υποχρεούται να τηρεί αυστηρή εχεμύθεια ως προς τις υποθέσεις της τράπεζας. Η ΤτΕ αποτελεί ένα παράδειγμα, καθώς ιδρύθηκε στο πρότυπο της τράπεζας της Αγγλίας και πάνω στο ίδιο μοντέλο δομήθηκε η FRS και η E.K.T, επομένως όλες οι κεντρικές τράπεζες λειτουργούν με παρόμοια ασυδοσία έναντι της Πολιτείας.

Όμως, οι αναλογίες μεταξύ των διαφόρων κεντρικών τραπεζών πάνε πολύ πιο μακριά. Σε όλες τις κεντρικές τράπεζες οι κύριοι μέτοχοι είναι Σιωνιστές, όπως για παράδειγμα οι: Rothschilds, August Belmont & Co., J. & W. Seligman & Co., Kuhn Loeb & Co. (Warburg), Lehman Brothers, Goldman Sachs & Co., και άλλοι. Οι Rothschilds ήταν από τους πρώτους δανειστές της Ελλάδας. Τα δάνεια από τους Rothschilds ήταν τα πρώτα και από τα μεγαλύτερα που έλαβε η Ελλάδα μετά το 1821, αυτοί ήταν οι δημιουργοί του σύγχρονου τραπεζικού και νομισματικού συστήματος της Ελλάδας και βασικοί χρηματοδότες, συνιδρυτές και μεγαλομέτοχοι της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας (ΕΤΕ) αλλά και οι πιθανότεροι μεγαλομέτοχοι της ιδρυθείσας στην πορεία Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία πήρε το ρόλο της Κεντρικής Τράπεζας από την ΕΤΕ. Έτσι, λοιπόν, και οι μέτοχοι της Τράπεζας της Ελλάδος, οι οποίοι φυσικά ασκούν τη διοίκηση, είναι κυρίως εκπρόσωποι ξένων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων τα οποία ανήκουν βεβαίως στους “γνωστούς” “διεθνείς” τραπεζίτες, αν και η ακριβής μετοχική της σύνθεση είναι απόρρητη! Η ΤτΕ υποχρεούται να δημοσιοποιεί τους μετόχους της που κατέχουν ποσοστό άνω του 5%, αλλά μπορούν περισσότερες εταιρίες του ίδιου επενδυτή να κατέχουν μικρότερο του 5% ποσοστό της Τράπεζας, ώστε να μη δημοσιοποιούνται, αλλά αθροιστικά ο ίδιος επενδυτής να κατέχει πολύ υψηλό ποσοστό μετοχών της και να επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις αποφάσεις της. Μετά από όσα προαναφέραμε, είναι σαφώς αποδεδειγμένο ότι το «εκδοτικό δικαίωμα» έχει παραχωρηθεί σε όλο τον κόσμο από τα κράτη στους “διεθνείς” Τραπεζίτες.

Χρήμα χωρίς αντίκρισμα και οι τεχνητοί «οικονομικοί κύκλοι».

Μετά από τα όσα προαναφέραμε προκύπτει το ερώτημα: «Πού βρίσκουν τα χρήματα οι κεντρικές τράπεζες και δανείζουν τα κράτη ή αλλιώς ποιο το υλικό αντίκρισμα των χρημάτων που τυπώνουν οι ιδιωτικές κεντρικές τράπεζες;» Εδώ βρίσκεται και το δεύτερο στάδιο της τραπεζικής απάτης. Η απάντηση είναι: πουθενά. Τυπώνουν χρήμα χωρίς αντίκρισμα. Αυτή η καταστροφική επινόηση καλύπτεται στην οικονομική ορολογία με τη φράση “δανεισμός χωρίς άμεσα μετατρέψιμα σε χρήμα αποθέματα”.

Ας δούμε πρακτικά πώς γίνεται ο κρατικός δανεισμός με ένα παράδειγμα. Ένα κράτος ζητάει από την Ευρωπαϊκή Κεντρική τράπεζα ας πούμε 1 δισεκατομμύριο ευρώ. Η ΕΚΤ απλά τυπώνει αυτό το ποσό σε χαρτονομίσματα (τραπεζογραμμάτια) και το δίνει στο εν λόγω κράτος, ενώ το κράτος σε αντάλλαγμα εκδίδει ομόλογα ίσης αξίας τα οποία παραδίδει στη τράπεζα.

banksters_by_uki__uki-d72u846

Όταν έρθει η ώρα της εξόφλησης, η ΕΚΤ θα λάβει το αρχικό κεφάλαιο συν το επιτόκιο που προβλέπεται από τα ομόλογα, ας πούμε 6%, οπότε θα έχει ένα κέρδος της τάξεως των 60.000.000 ευρώ, ενώ τα έξοδα εκτύπωσης των χαρτονομισμάτων είναι περί τα 1000 ευρώ. Βλέπουμε λοιπόν ότι το εργοστάσιο εκτύπωσης που λέγεται κεντρική τράπεζα (ανεξαρτήτως ποια είναι αυτή, αφού όλες με τον ίδιο τρόπο ληστεύουν) είχε καθαρό κέρδος 60.000%! Αυτό το ποσό θα πληρωθεί από τους μισθωτούς σκλάβους των τραπεζών που είναι οι εργαζόμενοι.

Όμως, η πληθωριστική εκτύπωση χρήματος δεν σταματά εδώ. Εκτός των κεντρικών τραπεζών είναι και όλες οι ιδιωτικές τράπεζες οι οποίες αφειδώς τυπώνουν χρήμα μέσω των δανείων, χρήμα το οποίο θα εισπράξουν μετά μέσω των κατασχέσεων κατοικιών, οικοπέδων, ορυκτών πόρων και μέσων παραγωγής. Καταρχήν, όλες οι ιδιωτικές τράπεζες δανείζονται από κάποια κεντρική τράπεζα (οι Ελληνικές από την ΕΚΤ) και με τη σειρά τους δανείζουν ιδιώτες και επιχειρήσεις με επιτόκιο σαφώς μεγαλύτερο από αυτό με το οποίο δανείζονται οι ίδιες.

Όμως το χειρότερο είναι ότι με βάση το νόμο μπορούν να δανείζουν μέχρι και δέκα φορές μεγαλύτερο ποσό από τα αποθεματικά τους, και αυτό ισχύει ακόμα και για τα υποκαταστήματά τους. Κάθε τράπεζα είναι εκ των πραγμάτων ένα ιδιωτικό νομισματοκοπείο.

Ας δούμε τώρα ένα απτό παράδειγμα: μια αγορά μετοχών αξίας 10.000 ευρώ από την EKT στην ελεύθερη αγορά έχει σαν αποτέλεσμα μια κατάθεση 10.000 ευρώ στον τραπεζικό λογαριασμό του πωλητή των μετοχών. Με την προϋπόθεση της αμελητέας δέσμευσης του 10% η τράπεζα πρέπει να έχει σε απόθεμα 1.000 ευρώ και μπορεί να δανείσει 9.000 ευρώ. Αυτά τα 9.000 ευρώ συνήθως κατατίθενται από τον οφειλέτη στην ίδια ή σε άλλη τράπεζα, η οποία πρέπει να δεσμεύσει σε αποθέματα το 10% (900 ευρώ), αλλά μπορεί να δανείσει τα υπόλοιπα 8.100 ευρώ. Αυτά τα 8.100 ευρώ διαδοχικά κατατίθενται σε τράπεζες οι οποίες πρέπει να δεσμεύσουν το 10% σε αποθέματα (810 ευρώ) αλλά μπορούν να δανείσουν 7.290 ευρώ, και ούτω καθεξής. Μεταφερόμενοι σε θεωρητικό πεδίο, τα αρχικά 10.000 ευρώ που εξέδωσε η ΕΚΤ είναι κατατεθειμένα σε πολυάριθμες τράπεζες μέσα στο τραπεζικό σύστημα, αυξάνοντας μέσα σε είκοσι περίπου στάδια κατά 90.000 ευρώ επιπλέον τα νέα δάνεια των 10.000 ευρώ σε αποθέματα.1 Με άλλα λόγια, το τραπεζικό σύστημα αθροιστικώς πολλαπλασιάζει τα 10.000 ευρώ που εξέδωσε η Ε.Κ.Τ με τον παράγοντα 10. Για παράδειγμα, στις ΗΠΑ λιγότερο από το 1% των τραπεζών παράγει άνω του 75% των χρημάτων που διακινούνται, δηλαδή μια χούφτα από τις μεγαλύτερες τράπεζες της Wall Street δημιουργεί χρήμα με μορφή δανείου, κυριολεκτικά κατά εκατοντάδες δισεκατομμύρια, χρεώνοντας τόκους γι’ αυτά τα δάνεια.

Όλοι έχουμε ακούσει τους όρους: «κύκλος της οικονομίας», «άνοδος και πτώση της οικονομίας» ή πιο πρόσφατα στα χρηματιστήρια «διορθωτική πτώση του δείκτη τιμών». Όλοι αυτοί η όροι περιγράφουν το παιχνίδι πληθωρισμού-αποπληθωρισμού που παίζουν οι τράπεζες και έχει ως εξής2. Αρχικά οι τραπεζίτες διοχετεύουν χρήμα στην αγορά απλά τυπώνοντάς το σε μια κεντρική τράπεζα της οποίας μέτοχοι είναι διάφορες ιδιωτικές τράπεζες, συνήθως λίγες που διακινούν τεράστια κεφάλαια. Βέβαια το χρήμα διοχετεύεται στην αγορά αρχικά μέσω του κρατικού δανεισμού και έπειτα μέσω των δανείων σε ιδιώτες και επιχειρήσεις από τις μικρότερες τράπεζες.

Αξίζει εδώ να αναφέρουμε ότι οι απολύτως ελεγχόμενοι από το τραπεζικό σύστημα πολιτικοί είναι τα ‘γρανάζια’ που κινούν τον μηχανισμό αυτό, αφού δανείζονται αφειδώς για λογαριασμό του κράτους, ενώ ταυτόχρονα επιτρέπουν -με την ‘χαλαρή’ νομοθεσία δανεισμού- να παίρνει δάνειο ο οποιοσδήποτε πολίτης ή επιχειρηματίας, ακόμα κι αν δεν υπάρχει περίπτωση να μπορεί να το αποπληρώσει. Βέβαια, αυτή η διαδικασία δεν γίνεται συνεχώς στη διάρκεια των χρόνων, αλλά για μια συγκεκριμένη περίοδο που θα επιλέξουν οι τράπεζες.

Αφού λοιπόν τυπωθεί αρκετό χρήμα και «πέσει στην αγορά», οι τιμές ανεβαίνουν, αφού αυξάνει η αγοραστική δύναμη των πολιτών μέσω του δανεισμού. Νέοι επιχειρηματίες χρηματοδοτούνται για πλήθος επιχειρήσεων, το δημόσιο δίνει αυξήσεις στους εργαζόμενους, ο ιδιωτικός τομέας ακολουθεί και τελικά οι τιμές προϊόντων, μέσων παραγωγής και υπηρεσιών έχουν εκτοξευθεί στα ύψη. Όμως, το χρήμα που τυπώθηκε και έπεσε στην οικονομία είναι λιγότερο από αυτό που απαιτείται για τη συνολική αποπληρωμή των τόκων στις τράπεζες από όλους όσοι δανείστηκαν. Επομένως, η λύση είναι μία: εκ νέου δανεισμός! Όμως, ο νέος δανεισμός απλά θα φέρει ένα νέο κύκλο στην οικονομία, όμοιο με τον προηγούμενο με τις τιμές είτε να ανεβαίνουν είτε να μένουν σταθερά σε υψηλά επίπεδα. Πάλι το χρήμα που κυκλοφορεί δεν φτάνει για να αποπληρώσει τους τόκους. Τελικά, σε κάποια στιγμή οι τράπεζες αποφασίζουν να κλείσουν τις ‘στρόφιγγες’ όταν η κοινωνία έχει βυθιστεί στο . Οι τιμές τότε πέφτουν κάθετα και ακολουθεί ο αποπληθωρισμός.

Τότε όλοι πουλάνε σε χαμηλότατες τιμές και οι τράπεζες που έχουν το ρευστό στα χέρια τους, είτε αγοράζουν τα πάντα, είτε τα κατάσχουν, αφού είναι υποθηκευμένα σε αυτές. Το κράτος, οι επιχειρήσεις, τα πάντα είναι πλέον υπό τον έλεγχό τους. Είναι μια πολύ απλή ιδέα κρυμμένη κάτω από πολύπλοκες μαθηματικές συναρτήσεις και γραφήματα ώστε οι μη-ειδικοί να μην αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται για μια απλή κλοπή.

Η πολιτική της Γερμανίας την περίοδο 1933-1939. Ένα αξιοσημείωτο ιστορικό παράδειγμα.

Υπάρχει πλούσια βιβλιογραφία επί της νομισματικής και πιστωτικής πολιτικής του ιστορικού Εθνικοσοσιαλισμού, όπως αυτή εφαρμόστηκε στην Γερμανία. Όσα αναφέρονται στις επόμενες παραγράφους βασίζονται κυρίως στο βιβλίο της Ellen Hodgson Brown «Ο ιστός του χρέους», κεφάλαιο 24. Η συγγραφέας είναι μια αντικειμενική μελετητής των οικονομικών του χρέους, η οποία είναι πολιτικά και ιδεολογικά αντίθετη στον ιστορικό Εθνικοσοσιαλισμό. Τα λεγόμενά της επιβεβαιώνονται σε πλήθος άρθρων και μελετών, για όποιον ενδιαφέρεται. Λέει λοιπόν περιληπτικά και με κάποιες επιπλέον δικές μας πληροφορίες, τα εξής:

“Όταν ο Hitler ανήλθε στην εξουσία, η Γερμανία ήταν απελπιστικά χρεοκοπημένη. Η Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε επιβάλει συντριπτικές πολεμικές επανορθώσεις στον Γερμανικό λαό, απαιτώντας οι Γερμανοί να εξοφλήσουν το κόστος του πολέμου για κάθε χώρα. Αυτό το κόστος ανερχόταν συνολικά στο τριπλάσιο της αξίας όλων των περιουσιακών στοιχείων στη Γερμανία. Ιδιώτες που κερδοσκοπούσαν επί της ισοτιμίας των νομισμάτων, προκάλεσαν το κατρακύλισμα του Γερμανικού μάρκου, επιταχύνοντας τον χειρότερο και τον πλέον ανεξέλεγκτο πληθωρισμό της σύγχρονης ιστορίας. Με ένα καρότσι από 100 δισεκατομμύρια μάρκα σε χαρτονομίσματα δεν μπορούσες να αγοράσεις ένα καρβέλι ψωμί. Το εθνικό θησαυροφυλάκιο ήταν άδειο. Αμέτρητα σπίτια και φάρμες είχαν χαθεί εξαιτίας των κερδοσκόπων και των ιδιωτικών τραπεζών. Οι Γερμανοί ζούσαν σε τρώγλες και λιμοκτονούσαν. Τίποτα σαν κι αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ πριν, η απόλυτη καταστροφή του εθνικού νομίσματος συν την εξαφάνιση των αποταμιεύσεων του λαού και των επιχειρήσεων. Επιπλέον όλων αυτών ήρθε και η παγκόσμια ύφεση. Η Γερμανία δεν είχε άλλη επιλογή από το να υποκύψει στη σκλαβιά του χρέους υπό τους διεθνείς τραπεζίτες μέχρι το 1933, όταν οι Εθνικοσοσιαλιστές ήρθαν στην εξουσία.

banksters-preview

Σε εκείνο το σημείο η Γερμανική κυβέρνηση ανέτρεψε τα διεθνή τραπεζικά καρτέλ, εκδίδοντας το δικό της χρήμα. Ο παγκόσμιος Σιωνισμός απάντησε κηρύσσοντας ένα παγκόσμιο εμπάργκο εναντίον της Γερμανίας. (Σημείωση: Ακριβώς όπως συμβαίνει και σήμερα με την Ρωσία, η οποία εθνικοποίησε τις πλουτοπαραγωγικές της πηγές και έχει ένα δικό της τραπεζικό σύστημα!)

Ο Hitler ξεκίνησε ένα εθνικό πρόγραμμα πίστωσης εκπονώντας ένα σχέδιο δημοσίων έργων το οποίο περιελάμβανε αντιπλημμυρικά έργα, επισκευή δημοσίων κτηρίων και ιδιωτικών κατοικιών και κατασκευή νέων δρόμων, γεφυρών, καναλιών και λιμενικών εγκαταστάσεων. Όλα αυτά πληρώνονταν από χρήματα που δεν προέρχονταν πλέον από τους διεθνείς ιδιώτες τραπεζίτες.

Το προβλεπόμενο κόστος γι’ αυτά τα διάφορα προγράμματα είχε καθοριστεί στο ένα δισεκατομμύριο μονάδες εθνικού νομίσματος. Για να τα πληρώσει αυτά η Γερμανική κυβέρνηση (κι όχι οι διεθνείς τραπεζίτες) εξέδωσε συναλλαγματικές, τα επονομαζόμενα Έντοκα Γραμμάτια Εργασίας Δημοσίου. Με αυτό τον τρόπο οι Εθνικοσοσιαλιστές έδωσαν εργασία σε εκατομμύρια ανθρώπους και τους πλήρωναν με Έντοκα Γραμμάτια Δημοσίου.

Υπό τον Εθνικοσοσιαλισμό, τα χρήματα της Γερμανίας δεν υποστηρίζονταν από τον χρυσό, ο οποίος ανήκε στους διεθνείς τραπεζίτες, αλλά ήταν βασικά μια απόδειξη των προϊόντων ή της εργασίας που παραδίδονταν στην κυβέρνηση. Ο Hitler έλεγε: «Για κάθε μάρκο που εκδίδουμε, απαιτούμε το ισοδύναμο της αξίας ενός μάρκου, σε εργασία ή παραγόμενα προϊόντα». Η κυβέρνηση πλήρωνε τους εργαζόμενους με συναλλαγματικές. Οι εργαζόμενοι ξόδευαν αυτές τις συναλλαγματικές σε άλλα προϊόντα και υπηρεσίες, κι έτσι δημιουργούσαν περισσότερες θέσεις εργασίας για περισσότερους ανθρώπους. Με αυτόν τον τρόπο οι Γερμανικός λαός εξήλθε από το συντριπτικό χρέος που του είχε επιβληθεί από τους διεθνείς τραπεζίτες.

Μέσα σε δύο χρόνια το πρόβλημα της ανεργίας είχε λυθεί, και η Γερμανία στεκόταν και πάλι στα πόδια της. Είχε ένα συμπαγές και στέρεο νόμισμα, χωρίς χρέος και πληθωρισμό, την εποχή που εκατομμύρια άνθρωποι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στις δυτικές χώρες (που ελέγχονταν από τους τραπεζίτες) ήταν ακόμα άνεργοι. Μέσα σε πέντε έτη, η Γερμανία έγινε από το φτωχότερο έθνος της Ευρώπης, το πλουσιότερο. Η Γερμανία κατόρθωσε να αποκαταστήσει το διεθνές εμπόριο παρά την άρνηση των διεθνών τραπεζιτών να την πιστώσουν και παρά το παγκόσμιο μποϋκοτάζ στα Γερμανικά προϊόντα.

Η Γερμανία το πέτυχε αυτό ανταλλάσσοντας εξοπλισμό και αγαθά απευθείας με άλλες χώρες, χρησιμοποιώντας ένα σύστημα αχρήματων συναλλαγών3 που πέταγε τους τραπεζίτες εκτός παιχνιδιού. (Σημείωση: Αυτό θα είναι το επερχόμενο οικονομικό “όπλο” της Ρωσίας, με το οποίο στοιχηματίζουμε ότι θα απαντήσει στην έλλειψη συναλλάγματος που της έχει επιβάλει η Δύση!) Η Γερμανία άνθησε, αφού η μέθοδος του συμψηφισμού εξαλείφει το εθνικό χρέος και τα εμπορικά ελλείμματα.”

Είναι αναμφισβήτητο ότι το κοινωνικό κράτος της μεταπολεμικής δυτικής Ευρώπης, προσπάθησε να αντιγράψει μερικώς το κοινωνικό μοντέλο της προπολεμικής Γερμανίας, κεντρικό δόγμα του οποίου ήταν η απελευθέρωση του λαού από τη δουλεία του τόκου. Μερικές από τις πρωτοπορίες αυτού του μοντέλου ήταν οι πληρωμένες διακοπές, τριπλάσιες από τα καπιταλιστικά κράτη (στα κομμουνιστικά ούτε λόγος για διακοπές), το ‘πάγωμα’ των ενοικίων στο ένα όγδοο του μισθού του εργάτη, ο κρατικός έλεγχος των τιμών και η κρατική διαχείριση των μέσων παραγωγής, η πενθήμερη οκτάωρη εργασία, η κοινωνική ασφάλιση, οι άριστες εργασιακές συνθήκες στα εργοστάσια -που έως τότε λειτουργούσαν ως μπουντρούμια μισθωτής σκλαβιάς, η ανέγερση άνω των 1.200.000 νέων εργατικών κατοικιών με άριστες προδιαγραφές, το λαϊκό αυτοκίνητο. Κι όλα αυτά μέσα σε έξι χρόνια διακυβέρνησης ενός λαού που νωρίτερα έψαχνε φαγητό στα σκουπίδια. Όλα αυτά βασίστηκαν στον κρατικό έλεγχο του εκδοτικού δικαιώματος, χάρη στον οποίο η Γερμανία απελευθερώθηκε από τους διεθνείς τραπεζίτες.

Το σχέδιο Dawes ήταν ένα σχέδιο «δανεισμού» της Γερμανίας που οδηγούσε τον Γερμανικό λαό στην γενοκτονία! Οι Εθνικοσοσιαλιστές ξεκίνησαν τον πολιτικό τους αγώνα με την συλλογή υπογραφών ενάντια σε αυτό το σχέδιο. O Hjalmar Schacht, ένας πράκτορας των Rothschild ο οποίος ήταν αρχικά επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Γερμανίας, το συνόψισε ως εξής. Ένας Αμερικάνος τραπεζίτης του είπε: « Δόκτωρ Schacht, πρέπει να έρθεις στην Αμερική. Έχουμε πολλά λεφτά, αυτό είναι πραγματική τραπεζική.» Ο Schacht απάντησε: «Πρέπει να έρθεις στο Βερολίνο. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Αυτό είναι πραγματική τραπεζική.» Ο Schacht, ένας πράκτορας των Rothschild, βασικά υποστήριζε τους διεθνείς ιδιώτες τραπεζίτες ενάντια στη Γερμανία και ανταμείφθηκε με το να αποσυρθούν όλες οι κατηγορίες εις βάρος του στη δίκη της Νυρεμβέργης.

Stresemann_Dawes

Η οικονομική ελευθερία έκανε τον Hitler εξαιρετικά δημοφιλή, ανάμεσα στο Γερμανικό λαό. Η Γερμανία σώθηκε από την Αγγλική οικονομική θεωρία, που λέει ότι όλο το χρήμα σε κυκλοφορία πρέπει να προέρχεται από δανεισμό και να αντιστοιχεί σε χρυσό που ανήκει σε ένα ιδιωτικό και μυστικοπαθές τραπεζικό καρτέλ, όπως η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ ή η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντί να εκδίδεται από τη κυβέρνηση προς όφελος του λαού.

Ένας Καναδός ερευνητής, ο Δρ. Henry Makow, Εβραϊκής καταγωγής ο ίδιος και αντισιωνιστής, παραδέχεται ότι ο κύριος λόγος για τον οποίο οι τραπεζίτες έστησαν έναν παγκόσμιο πόλεμο ενάντια στη Γερμανία είναι ότι ο Hitler παρέκαμψε τους τραπεζίτες δημιουργώντας δικό του χρήμα και απελευθερώνοντας τον Γερμανικό λαό. Το ακόμα χειρότερο ήταν ότι αυτή η ελευθερία και η ευημερία απειλούσε να εξαπλωθεί και στα άλλα έθνη. Έπρεπε να σταματήσουν τον Hitler!

O Makow παραθέτει απόσπασμα από την ανάκριση του C. G. Rakovsky το 1938, ενός από τους θεμελιωτές του Σοβιετικού Μπολσεβικισμού και συγκρατούμενου του Trotsky. O Rakovsky δικάστηκε στις δίκες-παρωδίες της ΕΣΣΔ υπό τον Stalin. O Rakovsky είπε: «Ο Hitler πήρε τον έλεγχο του προνομίου της παραγωγής χρήματος, και όχι μόνο του υλικού χρήματος, αλλά και του χρηματοοικονομικού.4 Ανέλαβε τον έλεγχο του μηχανισμού της παραχάραξης και τον έβαλε να εργαστεί προς όφελος του λαού. Μπορείτε πιθανώς να φανταστείτε τι θα συνέβαινε αν αυτό μόλυνε και έναν αριθμό άλλων κρατών;» (Ηenry Makow,“Hitler Did Not Want War”, March 21, 2004)

Ο Kινέζος οικονομολόγος Henry C. K. Liu γράφει για τον αξιοθαύμαστο μετασχηματισμό της Γερμανίας:
«Οι Εθνικοσοσιαλιστές ανέλαβαν την εξουσία το 1933 όταν η Γερμανική οικονομία ήταν σε απόλυτη κατάρρευση, με τις ολέθριες υποχρεώσεις πολεμικών αποζημιώσεων και μηδενικές προοπτικές ξένων επενδύσεων ή πιστώσεων. Μέσω μιας ανεξάρτητης νομισματικής πολιτικής με κυριαρχία επί της πίστωσης και ενός προγράμματος δημοσίων έργων πλήρους απασχόλησης, το Γ΄ Ράιχ κατόρθωσε να μετατρέψει μια χρεωκοπημένη Γερμανία, απογυμνωμένη από τις αποικίες της, στην ισχυρότερη οικονομία της Ευρώπης μέσα σε τέσσερα χρόνια, ακόμα και πριν ξεκινήσουν οι δαπάνες του αμυντικού εξοπλισμού της.»

Στο «Εκατομμύρια για τους Τραπεζίτες, Χρέη για τον Λαό» (1984), ο Sheldon Emry αναφέρει: «Η Γερμανία εξέδωσε ανάλογο χρήμα από το 1935 και μετά, με αποτέλεσμα να αναπτυχθεί αλματωδώς και να περάσει από την ύφεση στην παγκόσμια εξουσία μέσα σε 5 χρόνια. Η Γερμανία χρηματοδοτούσε ολόκληρη την πολεμική της επιχείρηση από το 1935 ως το 1945 χωρίς χρυσό και χωρίς χρέη και ανάγκασε ολόκληρο τον καπιταλιστικό και κομμουνιστικό κόσμο να στρατευθεί για να καταστρέψει τη γερμανική εξουσία στην Ευρώπη, για να ξαναφέρει δηλαδή την Ευρώπη στα χέρια των τραπεζιτών. Αυτού του είδους η ιστορία του χρήματος, όμως, δεν εμφανίζεται στα σχολικά εγχειρίδια των κυβερνήσεων.»

Αυτά τα γεγονότα δεν αναφέρονται στα εγχειρίδια σήμερα. Αυτό το οποίο εμφανίζεται είναι ο ανεξέλεγκτα καταστροφικός πληθωρισμός που υπέστη η Γερμανία το 1923 από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η οποία κυβερνούσε τη Γερμανία από το 1919 έως το 1933. Τα σημερινά εγχειρίδια χρησιμοποιούν αυτόν τον πληθωρισμό για να διαστρεβλώσουν την αλήθεια στο αντίθετο της. Επικαλούνται την ριζική υποτίμηση του Γερμανικού μάρκου ως παράδειγμα του τι πάει στραβά όταν οι κυβερνήσεις τυπώνουν οι ίδιες το χρήμα τους αντί να το δανείζονται από τα ιδιωτικά καρτέλ.

Στην πραγματικότητα, η οικονομική κρίση στη Βαϊμάρη ξεκίνησε με την πληρωμή των πολεμικών αποζημιώσεων οι οποίες είχαν επιβληθεί από τη συνθήκη των Βερσαλλιών και ήταν αδύνατον να αποπληρωθούν. Ο Hjalmar Schacht, ο πράκτορας των Rothschild που ήταν νομισματικός επίτροπος στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, αντιτάχθηκε στο να αφεθεί η Γερμανία να τυπώσει δικό της νόμισμα. Είπε ο Schacht:

«Η συνθήκη των Βερσαλλιών είναι ένα μοντέλο ευφυών μέτρων για την οικονομική καταστροφή της Γερμανίας. Η Γερμανία δεν μπορούσε να βρει κανέναν άλλο τρόπο να κρατήσει το κεφάλι της έξω από το νερό, άλλον από το πληθωριστικό τέχνασμα της εκτύπωσης τραπεζογραμματίων.»

Εδώ ο Schacht αντηχεί τα ψέματα των εγχειριδίων, ότι δηλαδή ο πληθωρισμός στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης προκλήθηκε όταν η Γερμανική κυβέρνηση τύπωσε το δικό της χρήμα. Εν τούτοις, στο βιβλίο του «Η μαγεία του χρήματος», ο Schacht λέει κατά λάθος την αλήθεια, αποκαλύπτοντας ότι ήταν η ιδιωτικής ιδιοκτησίας Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας και όχι η Γερμανική κυβέρνηση η οποία έριχνε το νέο χρήμα στην οικονομία τυπώνοντάς το. Επομένως, μια ιδιωτική τράπεζα ήταν που προκάλεσε τον υπερπληθωρισμό της Βαϊμάρης.5

Όπως και η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ, η Τράπεζα του Ράιχ επιβλεπόταν από επίτροπους της κυβέρνησης αλλά λειτουργούσε με σκοπό το ιδιωτικό κέρδος. Αυτό το οποίο οδήγησε από τον πληθωρισμό των χρόνων του πολέμου σε υπερπληθωρισμό ήταν η κερδοσκοπία από ξένους επενδυτές που πωλούσαν το μάρκο βραχυπρόθεσμα στοιχηματίζοντας στην υποτίμησή του. Κατά το εργαλείο χειραγώγησης που ονομάζεται βραχυπρόθεσμη πώληση (short sale), οι κερδοσκόποι δανείζονται χρήματα που δεν έχουν σε ένα νόμισμα (πχ. Γερμανικά μάρκα τότε), τα μετατρέπουν σε άλλο νόμισμα (πχ λίρες Αγγλίας) και μόλις το αρχικό νόμισμα υποτιμηθεί (πχ το μάρκο) σε σχέση με το νόμισμα που διαθέτουν (πχ λίρες Αγγλίας) αγοράζουν περισσότερα μάρκα από αυτά που δανείστηκαν, οπότε καλύπτουν το δάνειο βγάζοντας και κέρδος από το πουθενά. Με αυτόν τον τρόπο συγκεντρώνουν τεράστια ποσά μάρκων στη κατοχή τους, τα οποία λείπουν από την πραγματική οικονομία, αφού δεν αντιπροσωπεύουν εργασία ή αγαθά αντίστοιχης αξίας, αλλά αποτελούν «ψεύτικο χρήμα».

Η κερδοσκοπία στο Γερμανικό μάρκο κατέστη δυνατή διότι η ιδιωτικά ελεγχόμενη Τράπεζα του Ράιχ (την περίοδο της “Δημοκρατίας” της Βαϊμάρης) δάνεισε τεράστια ποσά χρημάτων στους κερδοσκόπους. Αυτό το χρήμα, όπως και σήμερα στις ΗΠΑ, δημιουργήθηκε με τις λογιστικές εγγραφές στα τραπεζικά βιβλία. Έπειτα, το ψεύτικο χρήμα δανείστηκε με ανατοκισμό. Όταν η Τράπεζα του Ράιχ δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στην αδηφάγα ζήτηση μάρκων, επετράπη σε άλλες ιδιωτικές τράπεζες να τυπώσουν χρήμα από το τίποτα, και να το δανείσουν στην Τράπεζα του Ράιχ με τόκο. Το αποτέλεσμα ήταν ανεξέλεγκτο χρέος και πληθωρισμός.

Έτσι, σύμφωνα με τον ίδιο τον Schacht, η Γερμανική κυβέρνηση δεν προκάλεσε τον υπερπληθωρισμό της Βαϊμάρης. Αντίθετα, η κυβέρνηση (αργότερα υπό τους Εθνικοσοσιαλιστές) έθεσε τον υπερπληθωρισμό υπό έλεγχο.

Οι Εθνικοσοσιαλιστές έθεσαν την Τράπεζα του Ράιχ υπό αυστηρούς κρατικούς κανονισμούς και έλαβαν άμεσα διορθωτικά μέτρα ώστε να εξαλείψουν την ξένη κερδοσκοπία. Ένα από αυτά τα μέτρα ήταν να εξαλείψουν την εύκολη πρόσβαση στο ψεύτικο χρήμα μέσω δανείων από ιδιωτικές τράπεζες. Έπειτα, ο Hitler έστησε πάλι τη Γερμανία στα πόδια της εκδίδοντας τα Έντοκα Γραμμάτια Δημοσίου.

Ο Schacht, ο πράκτορας των Rothschild, αποδοκίμασε αυτό το παραστατικό χρήμα (ή αλλιώς «χρήμα αναγκαστικής κυκλοφορίας») και απολύθηκε από επικεφαλής της Τράπεζας του Ράιχ όταν αρνήθηκε να το εκδώσει. Παρόλα αυτά, μετέπειτα, στα απομνημονεύματά του, παραδέχεται ότι αν επέτρεπε στην κυβέρνηση να εκδώσει τα χρήματα που χρειαζόταν, δεν θα προκαλούσε τον πληθωρισμό που προέβλεπε η κλασσική οικονομική θεωρία, η οποία λέει ότι το χρήμα σε κυκλοφορία θα πρέπει να εκδίδεται από ιδιωτικά καρτέλ.

Αυτό που προκάλεσε τον υπερπληθωρισμό ήταν η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία. Όταν η κερδοσκοπία συνδυάζεται με χρέος (το οποίο οφείλεται σε τραπεζικά καρτέλ) το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό. Από την άλλη πλευρά, όταν η κυβέρνηση εκδίδει χρήμα με προσεκτικό και μετρημένο τρόπο, προκαλεί ταυτόχρονη αύξηση παραγωγής και ζήτησης, αφήνοντας τις τιμές ανεπηρέαστες. Ως εκ τούτου, δεν υπάρχει έντονος πληθωρισμός, ούτε χρέος, ούτε ανεργία ούτε ανάγκη για υψηλούς φόρους εισοδήματος.

Φυσικά αυτό τρομοκρατεί τους τραπεζίτες, αφού εξαλείφει τις δυνάμεις τους. Επίσης τρομοκρατεί τους διεθνιστές, αφού είναι ο έλεγχος των τραπεζών που τους επιτρέπει να εξαγοράζουν τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση και οτιδήποτε άλλο.

leo-tolstoy-the-essence-of-all-slavery-consists-in-taking-the-product-of-anothers-labor-by-force-it-is-immaterial-whether-this-force-be-founded-upon-ownership-of-the-slaves-or-ownership

Τονίζουμε ότι το παρών άρθρο, το οποίο είχε ανεβεί σε μη-ενεργό πλέον ιστολόγιο, αφορά μόνο την οικονομική διαχείριση του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος, ως παράδειγμα ενός κράτους που αψήφισε τους διεθνείς τοκογλύφους και δεν αποτελεί με κανένα τρόπο προσπάθεια ιστορικής αποκατάστασης ή αναθεώρησης των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν από τον Ναζισμό όπως αυτά αναγνωρίζονται από τα διεθνή δικαστήρια αλλά και την εγχώρια νομοθεσία. Επίσης τονίζουμε ότι ο όρος Σιωνισμός δεν έχει απαραίτητα φυλετική έννοια, αλλά έχει οπωσδήποτε πολιτική και ιδεολογική, καθώς υπάρχουν και Έλληνες, καθώς και πολλοί Ευρωπαίοι, ταγμένοι στα συμφέροντα του Σιωνισμού.

Σημειώσεις:
1 το τελικό ποσό προκύπτει ως άθροισμα των όρων γεωμετρικής προόδου: κ·(1 + α + α2 + α3 + α4 + … + α20) όπου κ το αρχικό κεφάλαιο και α=0.9.

2 Ασφαλώς τα αίτια του πληθωρισμού είναι συγκεκριμένα (πληθωρισμός ζήτησης, κόστους, διαρθρωτικός πληθωρισμός, εισαγόμενος πληθωρισμός) και δεν σχετίζονται μόνο με τις τράπεζες. Εδώ μας ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο οι τράπεζες κατευθύνουν την αλληλουχία πληθωρισμού-αποπληθωρισμού προς όφελός τους. Ο πληθωρισμός ζήτησης είναι αυτός που συντηρείται με την συνεχή ροή χρήματος από τις τράπεζες στην αγορά.

3 To οποίο είναι γνωστό και ως μέθοδος συμψηφισμού ή αλλιώς «clearing» και το οποίο η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία, αν κέρδιζε τον πόλεμο, θα καθιστούσε ως το κύριο μέσο, όχι μόνο του ενδοευρωπαϊκού, αλλά και του παγκοσμίου εμπορίου. Το σύστημα αρχικά ήταν απλό αλλά σταδιακά εξελισσόταν σε ένα αξιοθαύμαστο μαθηματικό μοντέλο υπολογισμού συμψηφισμών μεταξύ αγαθών και εξοπλισμού.

4 Εδώ εννοεί ότι δεν τύπωνε απλά το χρήμα σε ένα κρατικό νομισματοκοπείο υπακούοντας στον κανόνα του χρυσού ή σε κάποια συναλλαγματική ισοτιμία, αλλά το κράτος καθόριζε την ποσότητα του χρήματος που θα κυκλοφορεί, τα επιτόκια κλπ, χωρίς καμιά δέσμευση από τους τραπεζίτες. Η απλή εκτύπωση του χρήματος σε ένα κρατικό νομισματοκοπείο δεν αλλάζει τίποτα επί της ουσίας.

5 Μιλάμε για «καλπάζοντα πληθωρισμό» που οφείλεται στην αθρόα προσφορά χρήματος.

Ενδεικτική βιβλιογραφία:
1. «Web of Debt», Ellen Hodgson Brown, Third Millennium press.

2. «THE MONEY MASTERS: How International Bankers Gained Control of America», που εκδόθηκε και αναθεωρήθηκε το 1998 από την Royalty Production Company, PO Box 114, Piedmont OK 73078, USA, http://www.themoneymasters.com

3. «Δισεκατομμύρια για τους τραπεζίτες χρέη για το λαό», Σέλντον Εμράι

4. «H οικονομία στη νέα Ευρώπη», Εκδόσεις Λόγχη

5. «The Jews and the modern Capitalism» Werner Sombart, translated by M. Epstein. Batoche Books Kitchener 2001.

6. «Nazi War finance and Banking» by Otto Nathan, http://www.nber.org/books/nath44-1

7. Henry C. K. Liu, «Nazism and the German Economic Miracle», Asia Times (May 24, 2005)

8. Τράπεζα της Ελλάδος, καταστατικό έκδοση Θ, 2000

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s