ALEKSANDR DUGIN: ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Μετάφραση: Κρίξος

Στον εικοστό αιώνα υπάρχουν μόνο τρεις ιδεολογίες που κατάφεραν να επιδείξουν ότι οι αρχές τους είναι ρεαλιστικές με όρους πολιτικής και διαχειριστικής εφαρμογής, αυτές είναι ο Φιλελευθερισμός, ο Κομμουνισμός και ο Φασισμός. Όσο κι αν θα το ήθελε κάποιος θα ήταν αδύνατο να κατονομάσουμε ένα οποιοδήποτε κοινωνικό μοντέλο χωρίς αυτό να αποτελεί μια από τις μορφές αυτών των μοντέλων και να υφίσταται στην πραγματικότητα. Υπάρχουν Φιλελεύθερες χώρες, υπάρχουν Κομμουνιστικές χώρες και υπάρχουν και Φασιστικές (Εθνικιστικές) χώρες. Οι άλλες είναι απούσες. Είναι αδύνατο να υπάρξουν. Στην Ρωσία έχουμε περάσει τα δύο στάδια, το Κομμουνιστικό και το Φιλελεύθερο. Αυτό που απομένει είναι ο Φασισμός.

(Ι) Εναντίον του εθνικού καπιταλισμού.

Μια από τις μορφές του Φασισμού την οποία φαίνεται ότι η Ρωσική κοινωνία τείνει να αγκαλιάσει είναι ο εθνικός καπιταλισμός. Είναι σχεδόν αναμφίβολο ότι το πρόγραμμα του Εθνικού Καπιταλισμού ή “δεξιού Φασισμού” συνιστά μια ιδεολογική πρωτοβουλία εκείνου του μέρους της κοινωνίας που την απασχολεί σοβαρά το πρόβλημα της εξουσίας και νιώθει τo κάλεσμα του χρόνου. Όμως η “εθνικοκαπιταλιστική” και “δεξιόστροφη” εκδοχή του Φασισμού σε καμιά περίπτωση δεν εξαντλεί την φύση αυτής της ιδεολογίας. Επιπλέον η ένωση των “εθνικοαστών” με την “διανόηση” επί της οποίας, σύμφωνα με κάποιους αναλυτές, θα εδραιωθεί ο επερχόμενος Ρωσικός Φασισμός συνιστά ένα λαμπρό παράδειγμα του τι είναι απολύτως ξένο στον Φασισμό ως δόγμα, ως κοσμοθεωρία και ως μορφή! “Η κυριαρχία του εθνικοκαπιταλισμού” είναι ακριβώς ο Μαρξιστικός ορισμός του φαινομένου του Φασισμού. Σε καμιά περίπτωση δεν λαμβάνει υπόψη το συγκεκριμένο φιλοσοφικό αυτοείδωλο της Φασιστικής ιδεολογίας και συνειδητά αγνοεί το πάθος ως θεμελιώδη πυρήνα του Φασισμού.

O Φασισμός, αυτός είναι εθνικισμός, όχι όμως οποιοσδήποτε εθνικισμός, αλλά μια επαναστατική, εξεγερσιακή, ρομαντική, ιδεαλιστική μορφή εθνικισμού, εφαρμοζόμενη σε έναν μεγάλο μύθο και μια υπερβατική ιδέα, που προσπαθεί να θέσει σε εφαρμογή το Απραγματοποίητο Όνειρο, να γεννήσει μια κοινωνία ηρώων και υπερανθρώπων, να αλλάξει και να μεταμορφώσει τον κόσμο. Στον οικονομικό τομέα ο Φασισμός χαρακτηρίζεται από σοσιαλιστικές ή ημισοσιαλιστικές μεδόδους οι οποίες υποτάσσουν τα προσωπικά, ατομικά συμφέροντα στις αρχές της εθνικής ευημερίας, της δικαιοσύνης και της αδερφοσύνης. Τέλος μια Φασιστική θεώρηση του πολιτισμού, αντιστοιχεί στην ριζική απόρριψη του ανθρωπισμού, της “υπέρμετρα ανθρώπινης” νοοτροπίας δηλαδή όλων αυτών που εκπροσωπεί η “διανόηση”. Ο Φασίστας μισεί τον “διανοούμενο” ως ανθρωπότυπο. Τον θεωρεί έναν μασκαρεμένο αστό, έναν εξεζητημένο υποκριτή, έναν πολυλογά και ανεύθυνο δειλό. Ο Φασίστας αγαπά τον κτηνώδη, τον υπεράνθρωπο και ταυτόχρονα με μορφή Αγγέλου άνθρωπο. Λατρεύει το κρύο και την τραγωδία και δεν του αρέσει η ζεστασιά και η άνεση. Με άλλα λόγια ο Φασισμός περιφρονεί όλα όσα αποτελούν την ουσία του εθνικού καπιταλισμού. Πολεμά για την κυριαρχία του Εθνικού Ιδεαλισμού και εναντίον της διανόησης και του αστισμού! Το Φασιστικό πάθος ορίζεται επακριβώς με τη φράση του Mussolini: “Εξεγερθείτε Φασίστες προλετάριοι”. “Φασιστικός και προλεταριακός” , αυτός είναι ο προσανατολισμός του Φασισμού. Είναι εργατικός και ηρωικός, στρατευμένος και δημιουργικός, ιδεαλιστικός και φουτουριστικός, χωρίς να προσφέρει καμιά κρατική ενθάρρυνση στους εμπόρους και καμιά κρατική αργομισθία στην παρασιτική διανόηση. Οι κεντρικές φιγούρες στον Φασιστικό μύθο και στο Φασιστικό κράτος είναι ο εργάτης, ο αγρότης και ο στρατιώτης. Στην κορυφή ως ανώτατο σύμβολο της τραγικής μάχης με τη μοίρα και την κοσμική αταξία ο ηγέτης, ο θεοποιημένος αρχηγός, ο οδηγός, ο υπεράνθρωπος που συνειδητοποιεί την υπερατομική του προσωπικότητα και την εκπληκτική εθνική θέληση για άθλους! Φυσικά κάπου στην περιφέρεια υπάρχει μια θέση τόσο για τον τίμιο πολίτη – έμπορο όσο και για τον καθηγητή πανεπιστημίου. Αυτοί επίσης φορούν κομματικά σήματα και μετέχουν σε εορταστικές συγκεντρώσεις. Αλλά στη Φασιστική πραγματικότητα οι μορφές τους ξεθωριάζουν, χάνονται και μετακινούνται στο υπόβαθρο.

Η εθνική επανάσταση δεν γίνεται από αυτούς ούτε γι αυτούς. Στην ιστορία, ο καθαρός, ιδανικός Φασισμός δεν γνώρισε την άμεση ενσάρκωση. Στην πράξη, τα επείγοντα προβλήματα της αξίωσης της εξουσίας και της εγκαθίδρυσης της οικονομικής τάξης, υποχρέωσαν του Φασίστες ηγέτες – συμπεριλαμβανομένων των Mussolini, Hitler, Franco καθώς και τον Salazar – να σφυρηλατήσουν συμμαχίες με συντηρητικούς, Εθνικοκαπιταλιστές, μεγαλοϊδιοκτήτες και διοικητές πολυεθνικών εταιρειών. Αυτοί οι συμβιβασμοί αποδείχθηκαν ελεεινοί για τα Φασιστικά καθεστώτα.

O φανατικός αντικομμουνισμός του Hitler, θερμαινόμενος από τους Γερμανούς καπιταλιστές, κόστισε στη Γερμανία την ήττα στον πόλεμο με την Σοβιετική Ένωση, ενώ ο Mussolini ο οποίος εμπιστεύθηκε την τιμιότητα του Βασιλιά (κύριο εκφραστή ακριβώς των συμφερόντων των καπιταλιστών) παραδόθηκε από εκείνον στους αποστάτες Badoglio και Ciano οι οποίοι έριξαν τον Ντούτσε στην φυλακή και τον εαυτό τους στην αγκαλιά των Αμερικανών. O Franco κράτησε περισσότερο κι αυτό εξαιτίας των παραχωρήσεών του στους Φιλελεύθερους καπιταλιστές καθώς και εξαιτίας της μη συμμετοχής του στο πλευρό του Άξονα. Επιπλέον ο Franco δεν ήταν αληθινός Φασίστας. O Εθνικός Καπιταλισμός είναι το εσωτερικό μικρόβιο του Φασισμού, ο εχθρός του, ο εγγυητής της του εκφυλισμού και του αφανισμού του. Ο Εθνικός Καπιταλισμός δεν είναι με κανένα τρόπο ουσιώδες χαρακτηριστικό του Φασισμού, αντιθέτως είναι τυχαίο και αντιφατικό στοιχείο εντός της δομής του. Έτσι στην περίπτωσή μας, στην περίπτωση του καλλιεργούμενου Ρωσικού Εθνικού Καπιταλισμού, κανείς δεν μπορεί να μιλήσει για Φασισμό, αλλά για μια προσπάθεια προκαταρκτικής διαστρέβλωσης αυτού που πρόκειται να καταστρατηγηθεί. Τέτοιος ψευδοφασιμός μπορεί να ονομαστεί “προληπτικός”. Σπεύδει να γίνει γνωστός, πριν ένας αυθεντικός, πραγματικός, ριζοσπαστικός, επαναστατικός και συνεπής Φασισμός, ένας Φασιστικός Φασισμός με όλα τα μέτρα και τα σταθμά, γεννηθεί και ενδυναμωθεί!

Οι Εθνικοί Καπιταλιστές, είναι πρώην Κομμουνιστικά κομματικά στελέχη, οι οποίοι συνήθιζαν να το παίζουν αφεντικά και να εξευτελίζουν τους ανθρώπους, και οι οποίοι μεταγενέστερα ως αποτέλεσμα κομφορμισμού, έγιναν φιλελεύθεροι δημοκράτες και οι οποίοι τώρα που αυτό το στάδιο ξεπεράστηκε, με εξίσου μεγάλο ζήλο επιχειρούν να υποδυθούν τους Εθνικιστές. Έχοντας η δημοκρατία μετατραπεί σε φάρσα, προφανώς, αυτοί οι κομματοκράτες μαζί με την δουλική διανόηση, αναμφισβήτητα προσπαθούν να βρωμίσουν και να δηλητηριάσουν τον Εθνικισμό και την πρόοδό του μέσα στην κοινωνία. Η φύση του Φασισμού είναι μια νέα ιεραρχία, μια νέα αριστοκρατία. Η καινοτομία έγκειται στο ότι η ιεραρχία βασίζεται σε φυσικές, οργανικές και καθαρές αρχές όπως: εντιμότητα, τιμή, θάρρος και ηρωισμός. H κατεστραμμένη ιεραρχία, η οποία προσπαθεί να μεταφερθεί στην εποχή του Εθνικισμού, είναι όπως και πριν, βασισμένη σε κομφορμιστικές (συμμορφωτικές) ικανότητες: “ευελιξία”, “επιφυλακτικότητα”, “τάση για ραδιουργία”, “κολακεία” κλπ. Η προφανής σύγκρουση μεταξύ των δύο μορφών, των δύο ανθρωπότυπων, των δύο κανονιστικών συστημάτων είναι αναπόδραστη.

(ΙΙ) Ρωσικός Σοσιαλισμός

Είναι απολύτως λανθασμένο να ονομάζεται ο Φασισμός “ακροδεξιά” ιδεολογία. Αυτό το φαινόμενο χαρακτηρίζεται ακριβέστερα με τον όρο “Συντηρητική Επανάσταση”. Αποτελεί ένα συνδυασμό δεξιού πολιτικού και πολιτιστικού προσανατολισμού, παραδοσιοκρατικού, με πίστη στην πατρώα γη, στις ρίζες και εθνικά ήθη, σε συνδυασμό με ένα αριστερού τύπου οικονομικό πρόγραμμα δηλαδή κοινωνική δικαιοσύνη, περιορισμό των δυνάμεων της αγοράς, απελευθέρωση από την δουλεία του τόκου, απαγόρευση της χρηματιστηριακής κερδοσκοπίας, των μονοπωλίων και των ολιγοπωλίων και δίνοντας τα πρωτεία στην τίμια εργασία. Κατά αναλογία του Εθνικού Σοσιαλισμού, ο οποίος ονομάζεται και απλώς ως “Γερμανικός Σοσιαλισμός”, μπορεί κανείς να περιγράψει και τον Ρωσικό Φασισμό ως “Ρωσικό Σοσιαλισμό”. Ο εθνικός προσδιορισμός στον όρο σοσιαλισμός έχει σε αυτό τo γενικό πλαίσιο, μια ειδική σημασία. Εννοούμε ότι η διατύπωση ενός κοινωνικο-οικονομικού δόγματος, εξαρχής δεν πρέπει να εδράζεται σε αφηρημένα δόγματα και εξορθολογισμένους νόμους, αλλά σε μια βάση συμπαγών, ηθικοπνευματικών και πολιτιστικών αρχών οι οποίες έχουν εξαρχής διαμορφώσει το έθνος ως έχει. Ο Ρωσικός σοσιαλισμός σημαίνει: όχι οι Ρώσοι για τον σοσιαλισμό αλλά ο σοσιαλισμός για τους Ρώσους! Διακρινόμενος από τα άκαμπτα Λενινιστικά – Μαρξιστικά δόγματα, ο Ρωσικός Εθνικοσοσιαλισμός, προέρχεται από μια κατανόηση της κοινωνικής δικαιοσύνης η οποία είναι επακριβώς χαρακτηριστική για το έθνος μας, για την ιστορική μας παράδοση, για την οικονομική ηθική μας.

Αυτός ο σοσιαλισμός θα είναι περισσότερο αγροτικός παρά προλεταριακός, πιο κοινοτικός και συνεργατικός παρά διαχειριστικός, πιο αποκεντρωμένος παρά κεντρικός. Όλες αυτές οι απαιτήσεις της Ρωσικής εθνικής ιδιαιτερότητας θα βρουν την έκφρασή τους στο δόγμα και όχι μόνο στην εφαρμογή.

(ΙΙΙ) Νέοι άνθρωποι.

Αυτός ο Ρωσικός Σοσιαλισμός, θα πρέπει να χτιστεί από νέους ανθρώπους, νέου τύπου ανθρώπους, μια νέα τάξη. Μια τάξη ηρώων και επαναστατών. Τα υπολείμματα της κομματικής ολιγαρχίας και η ετοιμόρροπη τάξη τους θα πέσουν θύματα της σοσιαλιστικής επανάστασης. Της Ρωσικής εθνικής επανάστασης. Οι Ρώσοι λαχταρούν για νεότητα, νεωτερισμούς, ανυπόκριτο ρομαντισμό, για βιωματική συμμετοχή σε κάποιο υψηλό σκοπό. Όλα όσα τους προσφέρουν σήμερα είναι είτε αρχαϊκά (εθνικοπατριώτες) ή βαρετά και κυνικά (φιλελεύθεροι). Ο χορός και η επίθεση, η μόδα και η επιθετικότητα, η υπερβολή και η πειθαρχία, η θέληση και η χειρονομία, ο φανατισμός και η ειρωνεία, θα βράζουν μέσα στους νέους επαναστάτες. Θα είναι νέοι, μοχθηροί, εύθυμοι, άφοβοι παθιασμένοι και χωρίς όρια. Θα χτίσουν και θα καταστρέψουν, θα εξουσιάσουν και θα εκτελέσουν εντολές, θα κάνουν εκκαθαρίσεις στους εχθρούς του έθνους και τρυφερά θα φροντίσουν γέροντες και παιδιά. Οργισμένοι και εύθυμοι θα πλησιάσουν το κάστρο του ετοιμόρροπου και σάπιου συστήματος. Ναι είναι βαθιά διψασμένοι για δύναμη. Θα εμφυσήσουν ζωή στην κοινωνία και θα ωθήσουν τον λαό στην γλυκιά διαδικασία της δημιουργίας ιστορίας. Νέοι άνθρωποι, έξυπνοι και γενναίοι τέτοιοι χρειάζονται. Αυτοί που θα αντιλαμβάνονται τον εξωτερικό κόσμο ως μάχη!

Λίγο πριν τον θάνατό του, ο Γάλλος Φασίστας Robert Brasillach διεμήνυσε μια μυστήρια προφητεία: “Βλέπω πως στην ανατολή ο Φασισμός ανατέλλει, ένας Φασισμός απέραντος και κόκκινος”

Advertisements

Αφήστε ένα σχόλιο

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s